Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αθλητική Ηχώ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αθλητική Ηχώ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2018

Μια σημαντική επέτειος για τον Τύπο

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Η 1η Οκτωβρίου είναι σημαδιακή ημερομηνία για τον αθλητικό Τύπο. Σαν σήμερα το 1945, πάνω στα ερείπια μιας Ελλάδας που έβγαινε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (και έμπαινε στη περιπέτεια ενός εμφυλίου) κυκλοφόρησε η Αθλητική Ηχώ, η «Μεγαλυτέρα των Βαλκανίων», όπως με αυταρέσκεια, και με υπερβολή φυσικά, έγραφε καθημερινά στην πρώτη της σελίδα, κάτω από το λογότυπο. Η Αθλητική Ηχώ, και η εβδομαδιαία εκδοχή της, η Αθλητική Φωνή (της Δευτέρας), ήταν το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε σιγά σιγά το πολυώροφο του αθλητικού Τύπου. Μετά την Ηχώ ήρθε το Φως των Σπορ από τον Θόδωρο Νικολαΐδη (αφού προηγουμένως υπήρξε συντάκτης τής «Μεγαλυτέρας»), η Φλόγα των Σπορ των εκδόσεων Δραγούνη, πολύ μετά ο Φίλαθλος και αργότερα το Sportime, το Goal, η Sportday, η Εξέδρα του ΔΟΛ, o Κόσμος των Σπορ του Κωστόπουλου (πολύ καλή και φιλόδοξη εφημερίδα που έφερε ένα νέο μοντέλο, αλλά έκλεισε άδοξα), η Ώρα για Σπορ (που εκδόθηκε από τον συνιδιοκτήτη της Ηχούς, τον Βαγγέλη Σέμπο όταν για εταιρικούς λόγους αναμενόταν το τέλος της και ήθελε με την Ώρα να καλύψει πρώτος το κενό που θα υπήρχε όταν θα έκλεινε η ιστορική εφημερίδα), ο πολύ δυνατός στο ξεκίνημά του Πρωταθλητής (που στην πορεία μετονομάστηκε σε Κόκκινο Πρωταθλητή), η αγαπημένη μας Live Sport (η νεότερη και δυναμική αθλητική έκδοση), η Πράσινη κ.ά.

Μπορεί σήμερα ο αθλητικός Τύπος να φυτοζωεί (όπως και ο πολιτικός) αλλά στη διαδρομή του δημιούργησε έναν χώρο που άκμασε με εκπληκτικές κυκλοφορίες. Όλο αυτό το οικοδόμημα πάτησε πάνω στην Αθλητική Ηχώ που άνοιξε τον δρόμο για να μπουν στον αθλητικό Τύπο κορυφαίοι παραδοσιακοί εκδότες, αλλά και επιχειρηματίες με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Ο Λαμπράκης, ο Μπόμπολας, ο Κουρής, ο Κωστόπουλος (τα είπαμε πιο πάνω), ο Αλαφούζος, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, ο Κοντομηνάς αλλά και άλλοι που μετέχουν (ή ενδιαφέρονται «από απόσταση») ήρθαν σε έναν εκδοτικό τομέα τον οποίο παλιότερα μπορεί και να τον θεωρούσαν «δεύτερο» και παρακατιανό.

Στα πρώτα χρόνια αυτού του μπλογκ, του Harddog, τιμήσαμε τα γενέθλια της Ηχούς με δημοσιεύματα, αλλά στις τελευταίες επετείους –καθώς τα είχαμε πει όλα– απείχαμε. Φέτος κάνουμε μια σύντομη επάνοδο στη «γιορτή» προτείνοντας στους αναγνώστες μας να διαβάσουν το άρθρο της 1ης Οκτωβρίου 2012, στο οποίο προσπαθήσαμε να ανιχνεύσουμε τα αίτια της πτώσης της ιστορικής εφημερίδας, το ταπεινωτικό τέλος της, τα λάθη. Στο ίδιο άρθρο βρίσκεται και μια προσωπική «απολογία» ενός διευθυντή της εφημερίδας στο υστερόγραφο του θέματος. Ο τίτλος του ήταν «Αθλητική Ηχώ, το εκδοτικό ‘‘Βυζάντιο’’ που γεννήθηκε σαν σήμερα το ’45» και ο υπότιτλος «Τα αίτια μια οδυνηρής πτώσης –Η παμμήτειρα του αθλητικού Τύπου που εξέπνευσε διασυρόμενη με… τσόντες – Η αγαπημένη 1η Οκτωβρίου του Κλεομένη Γεωργαλά και το τεράστιο κενό μιας ιστορικής εφημερίδας για όλα εμάς, τα ‘‘παιδιά της Ηχούς’’».

Το άρθρο ήταν του Διονύση Βραϊμάκη (που όταν επανήλθε στο 2003 βρήκε τον κόσμο της εφημερίδας «με την αίσθηση ενός στρατού που είχε χάσει τον πόλεμο πριν από τη μάχη»). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν τα πολλά σχόλια που συνόδευσαν εκείνο το άρθρο, γραμμένα από τα «παιδιά της Ηχούς», αλλά όχι μόνο. Και μόνο γι αυτό, έχει ενδιαφέρον να το επισκεφθείτε πάλι και να διαβάσετε τα όσα γράφτηκαν πριν από έξι χρόνια. Μερικά από τα ονόματα που σχολίασαν: Γιάννης Μηνδρινός, Γιώργος Σπανουδάκης, Στέλιος Σοφιανός, Νίκος Σαρίδης, Γιάννης Παπαδόπουλος (που εξελίχθηκε σε πολιτικό συντάκτη), Άγγελος Μενδρινός («έζησα εξ αντανακλάσεως την πτώση», λέει), Κική Κούμπη, Σταμάτης Βούλγαρης, ο Παναγιώτης Σπανός κ.ά.

---
---
*

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

... τα 70χρονα από τη γέννηση της "Αθλητικής Ηχούς" ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Αν υπάρχει κόλαση του Τύπου...

Η «Αθλητική Ηχώ» βρίσκεται στην καρδιά και στη σκέψη μας.

Αυτό το μικρό κομματάκι, εδώ στον Harddog, δεν είναι ένα ακόμα μνημόσυνο. Είναι η υπενθύμιση στους νεότερους ότι η «Α.Η» πρωτοκυκλοφόρησε πριν από 70 χρόνια, σαν σήμερα το 1945, και υπήρξε η μεγαλύτερη αθλητική εφημερίδα στη ιστορία των ελληνικών εκδόσεων.

Η μήτρα που γέννησε δεκάδες κορυφαίων αθλητικών συντακτών. Ανάμεσά τους και ο Θόδωρος Νικολαΐδης, ένας άλλος γενάρχης του αθλητικού Τύπου. Γιατί από την «Ηχώ» άρχισε την καριέρα του ο μετέπειτα εκδότης του «Φωτός» και επί σειρά ετών μοναδικός ανταγωνιστής της.

Και έτσι, γράφοντας αυτά τα λίγα λόγια, σκεφτόμαστε ότι αν υπάρχει κόλαση του Τύπου, εκεί θα βράζουν αιώνια στα καζάνια της εκείνοι που τη διαπόμπευσαν στο τέλος της ζωής της.

Καλοί φίλοι, με ανιδιοτέλεια και με ανωνυμία για το πλατύ κοινό, έχουν (από χρόνια) δημιουργήσει μια σελίδα στο facebook για τη Μαμά Ηχώ (Γιαγιά για άλλους). Αν θέλετε την επισκέπτεστε εδώ.

---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015

... Αθλητική Ηχώ - "αδειάζει" η σχολή της ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Η «Αθλητική Ηχώ»
αιμορραγεί από μνήμες
(και απερχόμενους)

Αιμορραγούμε από μνήμες.

Μια ακατάσχετη διαρροή ζωντανών εικόνων ζώντων από το μυαλό μας.

Από τη «Αθλητική Ηχώ» των 10ετίων ’80 έως 2000+, από την «Ηχώ» της δικής μας γενιάς (την παλαιότερη των νεοτέρων), οι αναχωρήσεις για τους «απέναντι» του ποταμού πληθαίνουν.

Η αρχή έγινε με τον αρχηγό, τον Κλεομένη το 2003. Και μετά ο μικρός μας ο Αντώνης (λίγοι θα τον θυμούνται), ένας αρειανός από το Κερατσίνι, ο Διονύσης, ο άλλος Διονύσης, ο Γιώργος και χθες ο Βαγγέλης. Ο Βαγγέλης Αλυσανδράτος. Καλός σου δρόμο. Αν υπάρχει δρόμος, αν υπάρχει ταξίδι… 
Δ.Β.
---
---
*

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

... Κλεομένης Γεωργαλάς - έφυγε στις 31/10/2003 ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

11 χρόνια χωρίς Κλεομένη Γεωργαλά
("Αθλητική Ηχώ")

Ο Κλεομένης Γεωργαλάς (δεξιά) με τον Πύρρο Δήμα και τον Διονύση Βραϊμάκη
---
---
*

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014

... "Αθλητική Ηχώ" - ποιός (δεν) τη θυμάται; ...

*
Διον. Βραϊμάκης
(Hard Dog)
***
*

Αθλητική Ηχώ: Λάθη στραβά και πάθη
Μια επέτειος κι ένα ρητορικό ερώτημα

Αν ζούσε η Αθλητική Ηχώ θα γινόταν σήμερα 69 ετών. Δεν ξέρω πώς θα ήταν. Καλογερασμένη ή αφημένη, δημοσιογραφικά αξιοπρεπής ή χαρτί περιτυλίγματος για CD-τσόντες, όπως έγινε στην τελευταία φάση τής ζωής της από ανθρώπους ξένους με αυτήν. Ξένους με την ιστορία της, με την οικογένειά της, με τους δεσμούς αίματος και ψυχής που είχαν με την «Ηχώ» οι ιστορικοί εκδότες της.

Ένα είναι σίγουρο: ότι η Αθλητική Ηχώ – γεννημένη την 1η Οκτωβρίου του 1945, μέσα απ’ τα ερείπια του πολέμου – αντιστέκεται σήμερα στη μνήμη μας ως κάτι ωραίο, ως σημείο αναφοράς μια αθλητικής δημοσιογραφίας που, πέρα από τα πάμπολλα θετικά της στοιχεία, είχε συχνά λαϊκισμούς, ακρότητες, παρορμητικές συμπεριφορές, αλλά μαζί είχε και ΟΡΙΑ – αυτά που πολλοί σήμερα ξεπερνούν. Αν ζούσε σήμερα η Αθλητική Ηχώ, στα σωστά χέρια – και όχι σε εκείνα που της έκλεισαν τα μάτια αφού προηγουμένως της τα έβγαλαν – είναι πιθανό να συνέχιζε τα ίδια λάθη που την οδήγησαν αργά και σταθερά, σε μια φθίνουσα πορεία χρόνων.

Προσωπικά, έτσι κι αλλιώς, σωστή και με λάθη, τη θυμάμαι με όμορφα συναισθήματα ως μια μεγάλη, υπέροχη περιπέτεια της ζωής μου. Την αγαπάω με τα λάθη της και με τα λάθη μου - αυτά που μπορεί να έκανα όταν είχα την ύψιστη τιμή να αναλάβω τη διεύθυνσή της. Γιατί «λάθη στραβά και πάθη μ’ έβγαλαν σωστό», που λέει και ο τραγουδοποιός, αγαπημένη Πριγκιπέσσα δεκάδων δημοσιογράφων.
---

Διον. Βραϊμάκης - Το από καρδιάς άρθρο μου για την "Αθλητική Ηχώ" το έγραψα στο μπλογκ πριν ακριβώς δυο χρόνια, την 1η Οκτωβρίου του 2012. Αν σας ενδιαφέρει, διαβάστε το εδώ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν επίσης και τα σχόλια παλιών συντακτών και συνεργατών της «Α.Η.» που συνόδευσαν τη δημοσίευσή του και την ανάρτησή του στο facebook.
---
*

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

... Κλεομένης Γεωργαλάς - "Αθλητική Ηχώ" ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Δέκα χρόνια
από το μεγάλο τραύμα
στην «Αθλητική Ηχώ»


Πάνε δέκα χρόνια! Ήταν 31 Οκτωβρίου του 2003 όταν ο Κλεομένης Γεωργαλάς έφυγε από κοντά μας ξαφνικά. Ο θάνατός του έβαζε την «Αθλητική Ηχώ» σε άλλες ράγες. Όχι πως η προηγούμενες, εκείνες που πορεύτηκε ο Κλεομένης, είχαν εξασφαλισμένο πέρασμα από τις Συμπληγάδες των τεράστιων προβλημάτων. Αλλά αυτές, οι νέες ράγες, μετά τα πρώτα χιλιόμετρα σε λειμώνες ευφορίας, μπήκαν στην κατηφόρα και οδηγούσαν με νομοτελειακή συνέπεια στον γκρεμό – και περί το τέλος στον εκχυδαϊσμό μιας ιστορικής έκδοσης.

Το πρωτοσέλιδο αυτό, με ημερομηνία 1η Νοεμβρίου 2003, ήταν το πιο εύκολο τεχνικά (ως μονοθεματικό) και το πιο δύσκολο ψυχικά, από τα πολλά που στήσαμε με τον Γιώργο Σαλλιών στην (καλλι)τεχνική επιμέλεια. Τα χέρια ήταν βαριά, το μυαλό περισσότερο. Μας πήρε ώρες. Κυριολεκτικά ώρες. Από τις πολλές που χρειάστηκαν για να χωρέσει στο μυαλό μας η απώλεια. Και μαζί οι συνέπειες για τη συνέχεια..
Διον. Βραϊμάκης / harddog
---
πηγή: zoornalistas
---
*