Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΛΙΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΛΙΚ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Μαρτίου 2015

... ένα "ΚΛΙΚ" στο πληκτρολόγιο - ένας κόσμος στην οθόνη ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

O Άρης Τερζόπουλος επιστρέφει



Μετά από οκτώ χρόνια απουσίας, ο Άρης Τερζόπουλος επιστρέφει στα Μέσα Ενημέρωσης, με έναν από τους πιο γνωστούς τίτλους του περιοδικού Τύπου, το "ΚΛΙΚ", αυτή τη φορά σε ηλεκτρονική μορφή.

Όπως μας είπε και ο ίδιος ο εκδότης : «Το "ΚΛΙΚ" ήταν ο πρώτος τίτλος από τον περιοδικό Τύπο, που μπήκε στο Ίντερνετ. Το 1995, σε μια εποχή που το διαδίκτυο και η εμβέλειά του ήταν ακόμη σε εμβρυακή κατάσταση. Από τότε άλλαξαν πολλά και ένα από τα μεγάλα φαινόμενα της εποχής μας, είναι το ότι τα κλασσικά Μέσα Ενημέρωσης, χάνουν συνεχώς έδαφος, εξ αιτίας, μεταξύ άλλων, της σαρωτικής διάδοσης των ηλεκτρονικών μέσων.

Το καινούργιο "ΚΛΙΚ" στο Ίντερνετ, θα είναι από τα πράγματα, διαφορετικό, απ’ ό,τι στην έντυπη μορφή του και η θεματολογία του θα είναι διευρυμένη και σε κάθε επίπεδο ενδιαφέροντος. Από την πολιτική και την κοινωνία, μέχρι τα καλλιτεχνικά, την επιστήμη και οτιδήποτε άλλο, το "ΚΛΙΚ" θα βλέπει και θα παρουσιάζει ότι έχει ενδιαφέρον από την δική του οπτική γωνία. Το κάποτε κυρίαρχο lifestyle, δεν είναι πια παρά μια μικρή παράμετρος του ενδιαφέροντος και άρα και της θεματολογίας του "ΚΛΙΚ".

Το "ΚΛΙΚ", με λίγα λόγια, θα είναι μια μαρκίζα, κάτω από την οποία, θα υπάρχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο μέγεθος, όλοι οι σταθμοί της εκδοτικής μου πορείας». 
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Τετάρτη 21 Μαΐου 2014

... το "Ποτάμι" και η δημοσιογραφία τύπου "ΚΛΙΚ" ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

«Ήσυχο - ήσυχο το Ποταμάκι»…
"...Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού στον κόσμο, υπάρχει το είδος της δημοσιογραφίας που θέλει να καμώνεται την τάχα μου «αντικομφορμιστική». Την τάχα μου «ψαγμένη». Την τάχα μου «αντισυμβατική». Είναι η δημοσιογραφία που όσο πιο έντονα παίζει το χαρτί της ευήθειας για να χειραγωγεί καθεστωτικά, τόσο περισσότερο πουλάει το στιλάκι της «χειραφέτησης»..."
Πριν από 2 χρόνια – όχι και τόσο παλιά δηλαδή – ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης έλεγε αυτά:




Όμως, ας θυμηθούμε: Τη δεκαετία του ’90, ένα είδος δημοσιογραφίας, που όπως κάθε είδος δημοσιογραφίας κρίνεται κι αυτό για τις «αντιστάσεις» του και για την «συνείδηση» την κοινωνική, την αισθητική, την πολιτική που διακονεί, ήταν και αυτό:


Επίσης ένα είδος δημοσιογραφίας, της ίδιας πάνω – κάτω «συνείδησης», ήταν και αυτό:



Ειδικά, μάλιστα, τούτο το είδος δημοσιογραφίας που το 1999 διαφήμιζε με φόντο την αμερικανική σημαία τα κάλλη της Αμερικής, εκείνη η «αντιστασιακή» και «συνειδητοποιημένη» δημοσιογραφία που εισηγείτο στην ελληνική κοινωνία και ιδίως στην ελληνική νεολαία την ηδονοβλεψία του «νέου προσώπου της Αμερικής», τα διαφήμιζε Μάη μήνα. Αν ενθυμήστε, το Μάη του 1999, όταν το «Κλικ», με διευθυντή τότε τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη, πρότεινε να βλέπουμε την Αμερική μέσα από τα μάτια και κυρίως μέσα από την περίμετρο της μέσης και του στήθους της Πάμελα Αντερσον, ήταν ακριβώς η στιγμή που οι ΗΠΑ (μαζί με την ΕΕ) βομβάρδιζαν την Γιουγκοσλαβία.

Για την ακρίβεια: Το Μάη του ’99, βρισκόμασταν ήδη στον τρίτο μήνα των Αμερικανο-ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία. Οι οποίοι είχαν περάσει και στην πιο δολοφονική τους φάση. Τότε ήταν που οι γλουτοί της Πάμελα επιλέγονταν ως διαφημιστικό του «αμερικάνικου κλειδαροτρυπο-ονείρου» για να κρύψουν από τα μάτια της ελληνικής κοινωνίας τη διάμετρο των βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου…

Πάμε παρακάτω: Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού στον κόσμο, υπάρχει το είδος της δημοσιογραφίας που θέλει να καμώνεται την τάχα μου «αντικομφορμιστική». Την τάχα μου «ψαγμένη». Την τάχα μου «αντισυμβατική». Είναι η δημοσιογραφία που όσο πιο έντονα παίζει το χαρτί της ευήθειας για να χειραγωγεί καθεστωτικά, τόσο περισσότερο πουλάει το στιλάκι της «χειραφέτησης». Τόσο περισσότερο παριστάνει την τάχα μου «απελευθερωμένη» από τα ταμπού. Λες και η χειραφέτηση είναι ή θα μπορούσε να είναι ποτέ μια επιλογή μεταξύ των δήθεν «αντιμαχόμενων» όψεων του ίδιου νομίσματος: Του πουριτανισμού και του «πουτανισμού».

Όποιος, δε, αρνείται τον «χαχολισμό» που πρεσβεύει αυτό το είδος της δημοσιογραφίας, όποιος «δεν τσιμπάει», είναι ο «κολλημένος», είναι ο "υπερσυντηρητικός", που υφίσταται την χλεύη των «προχωρημένων». Παλιά καθεστωτικά κόλπα… Αυτό το καθεστωτικό μάρκετινγκ (ανεξαρτήτως των προσωπικών προθέσεων του κ.Θεοδωράκη) είναι που υπαγορεύει και το πολιτικό μάρκετινγκ στο οποίο σερφάρει το «Ποτάμι».

Σωστά, λέει ο κ.Θεοδωράκης ότι - στο μέτρο της ευθύνης που αναλογεί στους δημοσιογράφους -«εάν η χώρα είχε δημοσιογράφους με πολύ πιο ισχυρές συνειδήσεις τη δεκαετία του ’90, δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτή την κρίση». Επομένως, πολύ σωστά μπορούμε να υποθέσουμε ότι: Στον βαθμό που η συνείδηση που κουβαλούσε κανείς ως δημοσιογράφος τη δεκαετία του ’90 συνέβαλε στη σημερινή κρίση και εφόσον δεν έχει απαλλαγεί από αυτήν, τότε δεν μπορεί παρά να τον ακολουθεί και ως πολιτικό. Αλήθεια, από τα "Made in Obama" προεκλογικά σποτ του κ. Θεοδωράκη, τι προκύπτει; Απόκλιση από τις «αμερικανιές» του ’90 ή προσαρμογή τους στο σήμερα με «νέο» αμπαλάζ;

Αν λοιπόν το «νέο» βρίσκεται μόνο στο αμπαλάζ, τότε: Πρώτον, αυτό που συνέβαλε στην κρίση, αυτό που συνιστά μέρος και φορέα της κρίσης, όσες κορδελίτσες κι αν του βάλεις, δεν μπορεί να λογίζεται, με είκοσι χρόνια καθυστέρηση, σαν μέσο εξόδου από την κρίση. Δεύτερον, στην περίπτωση που κάποιος, ενώ εκπροσωπεί το πρόβλημα, εντούτοις θέλει να παριστάνει ότι αποτελεί μέρος της λύσης - και επειδή όντως η «πρώτη φορά» για την οποία μιλάει το «Ποτάμι» στο σποτ του είναι αρκετά σημαντική - επαναφέρουμε εν είδη «σποτ» την παρακάτω πρόταση ως επιλογή εκλογικής συμπεριφοράς του ψηφοφόρου:

---
*

Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013

... Πιερ Κωστό - η ανώμαλη προσγείωση ...

*
zoornalistas
***
*

«Κλικ» στα άδυτα του Πιέρ Κωστό


Πως προσγειώθηκαν τα ιδιωτικά τζετ που ταξίδευαν ως το L.Α. για προμήθεια t-shirts...

Είναι αυτό που λέει η λαϊκή παροιμία: Πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση, αλλά μία φορά θα σπάσει.

Βλέπε και την περίπτωση του Πέτρου Κωστόπουλου, που βρέθηκε το πρωί της περασμένης Τρίτης στη ΓΑΔΑ για χρέη προς το Δημόσιο. Αυτός ήταν και ο λόγος που απουσίασε από το «Πρωινό mou», το οποίο παρουσιάζει εδώ και μερικές εβδομάδες στο Mega με σχετική, πολύ σχετική επιτυχία. Και έπεται συνέχεια...

Οι περιπέτειες για τον Πέτρο Κωστόπουλο είχαν αρχίσει από πολύ νωρίς, από τις πρώτες ημέρες έκδοσης του θρυλικού «ΚΛΙΚ».

Καινούργιο έντυπο ήταν, δεν γνώριζαν οι Ελληνες εκεί το 1988 τις χάρες του lifestyle, κοιμόταν μακάρια και η διαφημιστική αγορά, πώς να προκόψει το πράγμα; Κλυδωνιζόταν τις πρώτες μέρες το περιοδικό και δεν υπήρχε καμία εγγύηση για τη συνέχεια της έκδοσής του. Η λύση;

Οι κακές γλώσσες της εποχής έκαναν λόγο για μια σημαντική οικονομική ενίσχυση εννιαψήφιου ύψους (για δραχμούλες μιλάμε, μην ταράζεσθε), που αφίχθη μέσω φιλικών οδών. Είναι αυτές οι παλιές πολιτικές γνωριμίες, που σε βγάζουν πολλές φορές από μια δύσκολη θέση, χωρίς μάλιστα να χρησιμοποιήσουν παράτυπες οδούς. Εκείνη την εποχή, άλλωστε, οι Ευρωπαίοι συναινούσαν σε όλα, όχι όπως σήμερα που λένε συνέχεια «όχι».

Ενας δεύτερος μεγάλος κλυδωνισμός ήρθε με την αποχώρηση της ομάδας Φώτη Γεωργελέ από το «ΚΛΙΚ». Ηθελαν μια άλλη κατεύθυνση για το περιοδικό, μια άλλη φυσιογνωμία τέλος πάντων, και δεν συμφωνούσαν διόλου με τη διαγραφόμενη παντοδυναμία Κωστόπουλου. Οπότε αποχώρησαν (η συνέχεια γνωστή σε όλους και πάλι χρόνια πολλά για τα δεκάχρονα της «Athens Voice») και το περιοδικό κόντεψε να δει τα ραδίκια ανάποδα.

Τα κατάφερε πάντως ο Πέτρος Κωστόπουλος να βρει λύσεις και συνεργάτες, τον ευνόησε και η εποχή που το γύριζε στον άγριο καταναλωτισμό και άνθησε εν τέλει αντί να λυγίσει το «ΚΛΙΚ». Και όλα πήγαν καλά επί σειρά ετών, ώς το 1994, όταν ο Κωστόπουλος ζήτησε μερίδιο στην επιχείρηση από τον εκδότη Αρη Τερζόπουλο.

Η απάντηση ήταν αρνητική και ο Πιέρ Κωστό (γαλλική εκδοχή, για φίλους και μόνο) αποχώρησε για να ανοίξει δικό του μαγαζί. Οπερ και εγένετο, καθώς συνεταιρίστηκε με τους Πάνο Μαρινόπουλο και Δάκη Ιωάννου για να φτιάξει την ΙΜΑΚΟ - όνομα προερχόμενο από τα αρχικά των επιθέτων τους. Κι εδώ ωστόσο εμφανίστηκαν δυσκολίες, όταν οι συνεταίροι αποφάσισαν κάποια στιγμή να πάρουν το καπελάκι τους και να φύγουν. Παρά τους κλυδωνισμούς, βρίσκονται λεφτά, αγοράζονται τα μερίδια, αρχίζει η επέκταση της εταιρείας, μένουν όλοι ευχαριστημένοι. Ακόμη και οι τράπεζες υποθέτω, που εκείνη την εποχή διακρίνονταν για την απλοχεριά τους.

Η τελευταία μεγάλη ζαριά του Πέτρου Κωστόπουλου παίχτηκε τον καιρό του Χρηματιστηρίου. Του τρελού χρηματιστηριακού πάρτι για να είμαι ακριβής, όταν η ΙΜΑΚΟ κατάφερε να μπει μετά βαΐων και κλάδων στο ταμπλό. Θυμάμαι ότι το είχαμε συζητήσει το θέμα εκείνη την εποχή και μου είχε πει ελαφρώς εκνευρισμένος: «Εδώ έχουν μπει αυτοί οι τύποι που τυλίγουν σάντουιτς κι έφτασαν να έχουν αξία 80 δισεκατομμύρια και δεν θα μπω εγώ;». Μπήκε λοιπόν, κέρδισε την εμπιστοσύνη του επενδυτικού κοινού, άντλησε κεφάλαια, τα σκόρπισε στους πέντε ανέμους όπως οι περισσότεροι επιχειρηματίες Τύπου εν Ελλάδι. Οι επενδύσεις τους αποδείχθηκαν περισσότερο ευκαιρία για δημόσιες σχέσεις, παρά θεμέλια λαμπρού μέλλοντος.

Και κάπως έτσι η ΙΜΑΚΟ φαλίρισε. Η εταιρεία που όρισε και καθόρισε το ελληνικό lifestyle, κατέρρευσε όταν διαλύθηκαν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις της ευμάρειας. Ψόφησε η διαφημιστική αγορά των περιοδικών, ξεφούσκωσαν τα παραφουσκωμένα expense accounts, προσγειώθηκαν τα ιδιωτικά τζετ που ταξίδευαν ώς το L.Α. για προμήθεια t-shirts.

Η πικρή συνέχεια δόθηκε την περασμένη Τρίτη στη ΓΑΔΑ, αφήνοντας μετέωρο το Mega και τους μανδαρίνους του, που δεν φρόντισαν να το ψάξουν λίγο καλύτερα το θέμα. Σαν μια σκηνή από αμερικανικό σίριαλ, όταν όλα πάνε ξαφνικά κατά διαόλου και ο ήρωας είναι παγιδευμένος σε ένα φλεγόμενο ασανσέρ...
---
Χρ. Ξανθάκης / Μέσα & media / Κ.Ε.
---
*