Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νίκος Μωραΐτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νίκος Μωραΐτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 26 Αυγούστου 2019

Το δημοσιογραφικό παρακράτος έγινε κράτος

*
Ανασυγκρότηση
***
*
H θεσμοποίηση του μιντιακού εσμού


Όλοι πήραν καρέκλα στη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση. Για πρώτη φορά ζούμε τη θεσμοποίηση του μιντιακού εσμού. Για πρώτη φορά το δημοσιογραφικό παρακράτος γίνεται κράτος.
του Νίκου Μωραΐτη
Με τη χθεσινή ανάδειξη του γραφικού μαδουρομάχου Ιάσονα Πιπίνη σε σύμβουλο του πρωθυπουργού για θέματα Λατινικής Αμερικής, μπήκε το τελευταίο γρανάζι σε έναν πρωτοφανή μηχανισμό μετάβασης όλου του εντεταλμένου δεξιού δημοσιογραφικού χώρου στο ίδιο το κράτος.
Όλοι εκείνοι που αγωνίστηκαν με δόλια μέσα για να εκλεγεί ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός, από τους δημοσιογράφους που απέκρυψαν δηλώσεις (πχ Μαρία Σπυράκη) μέχρι εκείνους που έγιναν διασπορείς fake news (Γιάννης Λοβέρδος), βρίσκονται πλέον τοποθετημένοι σε μία κομματική ή κρατική θέση.
Η σχέση κυβέρνησης – ΜΜΕ είναι μακρά στην Ελλάδα. Η τέταρτη εξουσία όμως έγινε ανάδοχος της πρώτης όταν χρειάστηκε ένα βρόμικο μιντιακό σύστημα για να επιβάλει τον απωθητικό στον λαό αλλά βολικό στους ολιγάρχες Κώστα Σημίτη ως πρωθυπουργό της χώρας. Έκτοτε, τα ΜΜΕ εξουσιάζουν τη χώρα. Δύο μόνο φορές τους ξέφυγε η εξουσία: Με τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος φάνηκε αδύναμος και συμβιβάστηκε τελικά μαζί τους, και με τον Αλέξη Τσίπρα που δεν τους έκανε τη χάρη.
Παρόλα αυτά, όλη την προηγούμενη εικοσαετία οι διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι κινούνταν σε έναν χώρο παρα-εξουσίας. Ο Γιάννης Πρετεντέρης και ο Σταύρος Θεοδωράκης μπορεί να συμβούλευαν τον Σημίτη, αλλά φρόντιζαν να μένουν στο ημίφως. Η πρώτη φορά στην Ιστορία της χώρας που το διεφθαρμένο δημοσιογραφικό παρασκήνιο γίνεται προσκήνιο είναι σήμερα. Όλοι πήραν καρέκλα στη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση. Για πρώτη φορά ζούμε τη θεσμοποίηση του μιντιακού εσμού.Για πρώτη φορά το δημοσιογραφικό παρακράτος γίνεται κράτος.
«Και ποιοι θα μείνουν να κάνουν προπαγάνδα στα κανάλια;», θα ρωτήσετε. Πρώτον, το Σύστημα εκπαιδεύει νέες περσόνες στα μετόπισθεν των διαπλεκόμενων ομίλων. Δεύτερον, οι πολίτες πια -κατά πλειοψηφία- έχουν υποστεί τέτοια μιντιακή λοβοτομή, ώστε το αμυντικό τους σύστημα έχει εξασθενήσει σοβαρά. Δε θα μάθουν ποτέ ότι ο Μακρόν και η σύζυγός του γελούσαν μέχρι δακρύων πίσω από την πλάτη του ζεύγους Μητσοτάκη. Δε θα μάθουν ποτέ ότι ο Κυριάκος έφυγε από τη Γαλλία χωρίς ούτε μία εμπορική συμφωνία, αλλά θα δουν εκατό φορές στα κανάλια τι ωραία που τα μιλούσε τα γαλλικά. Δε θα μάθουν ποτέ ότι κάθε μέρα ξηλώνεται λίγο λίγο το κοινωνικό κράτος, αλλά θα δουν χίλιες φορές την εικόνα του πρωθυπουργού στο Μάτι και θα πουν: «Είδες ο Κυριάκος, το καθάρισε το οικόπεδο – βόμβα». Αν τους ρωτήσεις «γιατί το λες οικόπεδο – βόμβα», θα κουνήσουν τους ώμους και θα πουν: «Έτσι είπαν οι Ειδήσεις».
---
---
*

Σάββατο 15 Ιουλίου 2017

... πήγαν για τους καλλιτέχνες - όχι για τον ΣΚΑΪ ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Νίκος Μωραΐτης:
Αφήστε ήσυχο τον Σαββόπουλο


Άλλο ΣΚΑΪ, άλλο Σαββόπουλος.
Κι επειδή η ανθρωποφαγία ξεκίνησε πάλι,
οφείλει ο διαχωρισμός να γίνει σαφώς.

του Νίκου Μωραΐτη

Αυτά που ήταν να γράψω για τη συναυλία του «Όλοι μαζί μπορούμε» τα έγραψα ήδη. Και δέχτηκα κριτική για το «δεν γέμισε το στάδιο».

Τελοσπάντων, για 60.000 θεατές έγραψε η Καθημερινή, για 50.000 η Εφημερίδα των Συντακτών, άλλοι παρόντες μιλούν για περισσότερο, το Καλλιμάρμαρο με τελείως γεμάτη αρένα χωράει 80.000 θεατές, ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του. Δεν είναι όμως εκεί το θέμα. Κόσμος πήγε – και κόσμος πολύς. Γιατί πήγε όμως;

Πήγαν όλες αυτές οι χιλιάδες για «να φύγει η φτώχεια του ΣΥΡΙΖΑ» που φώναζε ο Άρης Πορτοσάλτε από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ; Πήγαν για να δουν τον Άδωνι και τον Πορτοσάλτε να τραγουδούν «δεν θα περάσει ο φασισμός»; Πήγαν για να συμμετάσχουν σε μία αντικυβερνητική διαδήλωση γιατί της ΝΔ δεν της έκατσαν οι «Παραιτηθείτε» και θέλησε να απομυζήσει τον Διονύση Σαββόπουλο;

Οι χιλιάδες κόσμου πήγαν για το καλλιτεχνικό γεγονός. Για τον Σαββόπουλο και τους καλλιτέχνες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του, αφού όταν σε καλεί ο μέγας Σαββόπουλος πας χωρίς δεύτερη κουβέντα – γι’ αυτόν πας, όχι για τον ΣΚΑΪ, και αφήστε τον Πορτοσάλτε να φωνάζει για πρώην συριζαίους καλλιτέχνες που αιφνιδίως έγιναν νεοφιλελεύθεροι, χωρίς ίχνος σεβασμού στους συμμετέχοντες.

Σε ένα όμως ζοφερό πολιτικό περιβάλλον, στην αρρώστια των νεοφιλελέ υπάρχει ένας εξίσου άρρωστος αντίλογος: Αυτοί οι δήθεν Αριστεροί που άρχισαν να βρίζουν τον Σαββόπουλο και να τον ταυτίζουν με τα «βάστα Σόιμπλε» και τα «γερά Γερούν» του τηλεοπτικού σταθμού. Εδώ αξίζει μόνο μία κουβέντα να ειπωθεί, από όποιον έχει έστω και αμυδρή υποψία του τι έχει προσφέρει αυτός ο άνθρωπος στο ελληνικό τραγούδι και στον ελληνικό λόγο: Αφήστε τον Σαββόπουλο ήσυχο.

Δεν έχει σημασία τι δηλώνει τα τελευταία χρόνια. Δεν έχει σημασία αν ο ίδιος έγινε πιο δεξιός από τα τραγούδια του. Το έχει πει ευθαρσώς σε συνέντευξή του: «Τα τραγούδια μου ήταν πιο αριστερά από εμένα». Σημασία έχει ότι αυτός ο άνθρωπος με το θείο χάρισμα, έγραψε ΑΥΤΑ τα τραγούδια. Και υπήρξε ο πιο πολιτικός και ο πιο βαθιά ποιητικός όλων των τροβαδούρων. Η ζωή τού χρωστάει, εμείς τού χρωστάμε, η χώρα τού χρωστάει.

Κι αν το δει κανείς από μία άλλη σκοπιά, αυτός που χρειάζεται τη μεγαλύτερη στήριξη από όλους μετά τη συναυλία του Καλλιμάρμαρου είναι ο ίδιος ο Σαββόπουλος. Γιατί τη συναυλία του ήρθε και την καπέλωσε μία λυσσασμένη ομάδα πολιτικά φανατισμένων, σε ένα καπέλωμα που όμοιό του δεν έχουμε ξαναδεί σε συναυλία.

Προς γνώση και συμμόρφωση για τους επόμενους: Όποιος του χρόνου προσκληθεί από τους «Όλοι μαζί μπορούμε» του ΣΚΑΪ οφείλει να λάβει τις αναγκαίες διαβεβαιώσεις και να πάρει τις απαραίτητες αποστάσεις από έναν διοργανωτή ο οποίος θέλει να κανει αντιπολίτευση με τον κόσμο που συγκεντρώνει η Τέχνη.
---
---
*

Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017

Γι’ αυτό το Παναθηναϊκό στάδιο δεν ήταν γεμάτο χθες το βράδυ

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Για το εταιρικό κοινωνικό προφίλ του ΣΚΑΪ;
Νίκος Μωραΐτης:
Όλοι μαζί ΔΕΝ μπορούμε


Πολλοί φίλοι του Νιόνιου δεν ήταν εκεί γιατί, για να είσαι εκεί, πρέπει πρώτα να ξεχάσεις τι είναι ο ΣΚΑΪ

Ο κόσμος δεν ξεχνάει ότι ο ΣΚΑΪ τον ταΐζει καθημερινά νεοφιλελεύθερη φτώχεια και εξαθλίωση για να έρθει μία φορά το χρόνο να του πουλήσει φιλανθρωπία. Γι’ αυτό το Παναθηναϊκό στάδιο δεν ήταν γεμάτο χθες το βράδυ.

του Νίκου Μωραΐτη

«Δε θα περάσει ο φασισμός» τραγουδούσαν χθες το βράδυ ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Άρης Πορτοσάλτε στη συναυλία του «Όλοι μαζί μπορούμε», του ΣΚΑΪ δηλαδή, στο Καλλιμάρμαρο.

Εννοώντας, προφανώς, ότι ο φασισμός δεν θα πέρναγε χθες αλλά μια άλλη μέρα, αφού μάλλον θα έπεσε σε… τράφικ. Και οι δύο πάντως τον περιμένουν εδώ και χρόνια με ανοιχτές αγκάλες, ο ένας πολιτικό ορφανό της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών και ο άλλος δημοσιογραφικό εξαπτέρυγο του ομίλου που θέλει μία «σοβαρή Χρυσή Αυγή» στο πλευρό της ΝΔ ή που ανακοινώνει τον θάνατο του Παύλου Φύσσα λόγω «ποδοσφαιρικών διαφορών».

Κι αν αυτοί ξεχνούν και το ρίχνουν στην τρελή, ο κόσμος φαίνεται ότι δεν ξεχνάει. Δεν ξεχνάει ότι ο ΣΚΑΪ τον ταΐζει όλο το χρόνο νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα για να έρθει στις 12 Ιουλίου να του πουλήσει φιλανθρωπία και αγαθοεργία. Γι’ αυτό το Παναθηναϊκό στάδιο δεν ήταν γεμάτο χθες το βράδυ.

Δεν μπορείς να κηρύττεις από το πρωί ως το βράδυ απολύσεις, ελαστική εργασία, «βάστα Σόιμπλε», «ελπίζουμε το ΔΝΤ να μην κάνει πίσω» και «γερά Γερούν» και μία ωραία μέρα, άπαξ, να ταΐζεις τους φτωχοποιημένους πολίτες μακαρόνια. Θα σε πάρουν χαμπάρι.

Θυμίζω ότι πριν από περίπου ένα μήνα, ο Μίκης Θεοδωράκης γέμισε το Καλλιμάρμαρο με χορωδίες μόνο, χωρίς το μισό ελληνικό τραγούδι στο πλευρό του. Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν τα κατάφερε, παρά τη συστράτευση τόσων καλλιτεχνών και τη γιγαντιαία διαφημιστική καμπάνια του ΣΚΑΪ. Ή, για να το πω πιο σωστά, ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν τα κατάφερε εξαιτίας του ΣΚΑΪ. Γιατί αν δεν είχε πίσω του ένα κανάλι που πουλάει φτώχεια και εξαθλίωση 364 μέρες το χρόνο και κοινωνική αλληλεγγύη την 365η, είναι σίγουρο ότι θα γέμισε το Καλλιμάρμαρο με την αξία και τη μοναδικότητά του αυτός, ο μέγιστος των τραγουδοποιών.

«Πού να πάω; Στη συναυλία του Νεοφιλελευθεριστάν;». «Ο Ντάνος θα είναι;». «Ο Μπογδάνος θα έρθει;». Ήταν φράσεις που άκουσα από γνωστούς. Πολλοί φίλοι του Νιόνιου δεν ήταν εκεί γιατί, για να είσαι εκεί, πρέπει πρώτα να ξεχάσεις τι είναι ο ΣΚΑΪ. Και για να ξεχάσεις τι είναι ο ΣΚΑΪ πρέπει να μην έχεις ίχνος πολιτικής συνείδησης. Κι αν δεν έχεις ίχνος πολιτικής συνείδησης, τότε πώς αγαπάς τα τραγούδια του Σαββόπουλου, που είναι τα πολιτικά ποιητικά χρονογραφήματα μίας ολόκληρης εποχής – ό,τι κι αν πιστεύει σήμερα ο δημιουργός τους;

Όλοι μαζί δεν μπορούμε, τουλάχιστον όχι υπό την αιγίδα ενός σταθμού που έχει διαλέξει έναν ακραίο, φανατικό και διχαστικό λόγο. Όταν οι μισοί Έλληνες είναι «αναρχοάπλυτοι», «τρομοκράτες», «σανοφάγοι», πώς μία ωραία ημέρα του χρόνου τους θες όλους μαζί για να προβάλλεις το κοινωνικό εταιρικό προφίλ που σου έχουν πει οι διαφημιστές ότι πρέπει να διαθέτεις;
---
---
*

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

... η χαμένη τιμή του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Έτσι χτίζονται οι σχέσεις.
Με τραπέζωμα και καλλιτεχνική πουτανιά


Το θέμα του Λούκου δεν το ξέρω καθόλου, γι αυτό δεν έχω πάρει θέση ούτε καν με ένα like στο Facebook, αλλά τη χαμένη τιμή του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ την ξέρω καλά (στο μουσικό κομμάτι βέβαια, όπου διακυβεύονται πολύ λιγότερα σε σχέση με το Φεστιβάλ Αθηνών). Και την ξέρω και από τις δύο πλευρές.


Του Νίκου Μωραϊτη

Αφορμή για τα παραπάνω το άρθρο του Δημήτρη Κανελλόπουλου για τη χαμένη τιμή του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ στην περίπτωση Λούκου. Θυμάμαι, τα χρόνια που έκανα μουσικό ρεπορτάζ, όταν πήγαινα με άλλους τότε συναδέλφους σε παράσταση γνωστού καλλιτέχνη και μας έλεγε «μετά σας έχω τραπέζι», δεν είχα το θάρρος να πω «όχι». Γιατί όντως, αν θες να είσαι κανονικός συντάκτης και όχι παρατρεχάμενος, δεν κάνει να είσαι παρών στο «μετά». Κι έτσι είχα γίνει τις φορές εκείνες ομοτράπεζος του κουτσομπολιού του καλλιτέχνη, του κύκλου των εκλεκτών του όπου αυτοθαυμαζόταν και έβριζε όλους τους άλλους. Και τι κάνεις τότε; Συναινείς, σιωπάς ή διαφωνείς και σε παίρνει ο διάολος; Γι' αυτό λοιπόν ένα «συγχαρητήρια» και ένα «καληνύχτα» στα καμαρίνια είναι αρκετό.

Δεν το είχα αυτό το θάρρος, λοιπόν, τα πρώτα χρόνια τουλάχιστον, και δεν το είχαν και πολλοί τότε συνάδελφοί μου. Στους λίγους που το είχαν, μπράβο. Αυτοί είναι οι αληθινοί δημοσιογράφοι του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Γιατί αν αρχίσεις τα πάρε δώσε και τα τραπεζώματα, στο τέλος θα καταλήξεις ή φερέφωνο ή μπουλντόγκ. Αλλά και να μην καταλήξεις, ποιος σου λέει ότι θα τη γλιτώσεις εύκολα;

Στην πρώτη αρνητική κριτική που θα γράψεις γιατί απλώς αυτό που είδες δεν σου άρεσε, ο καλλιτέχνης παίρνει τηλέφωνο τον προϊστάμενό σου και αρχίζει και βρίζει, απειλεί, ζητάει τα ρέστα κλπ. Ευτυχώς, εγώ ήμουν τυχερός εκείνα τα χρόνια. Είχα αρχισυντάκτες που δεν μασάγανε. Δεν είχε γιγαντωθεί και το ίντερνετ, βλέπεις, όπου ο καθένας έγινε αρχισυντάκτης του εαυτού του.

Ας πάμε, όμως, στην άλλη όψη του νομίσματος, γιατί με τα χρόνια καταλήγω ότι ο καλλιτέχνης έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Ο δημοσιογράφος -και ιδίως ο νέος δημοσιογράφος- δυστυχώς θέλει συχνά να φανεί, να δειχθεί, να πει «χθες το βράδυ έφαγα με τον τάδε». Και δεν είναι απαραίτητα ιδιοτελής ο σκοπός του. Την τέχνη αγάπησε, γι' αυτό έγινε καλλιτεχνικός συντάκτης. Και τώρα έχει τη δυνατότητα να μοιραστεί το ίδιο τραπέζι με έναν από τους καλλιτέχνες που μέχρι χθες έβλεπε μόνο ως κοινό. Γι' αυτό ο καλλιτέχνης έχει τη μέγιστη ευθύνη. Γιατί είναι ο ισχυρός, η κεφαλή του τραπεζιού.

Άσε ρε φίλε να σε κρίνουν για το έργο σου και όχι για το αν κέρασες, αν ξανακέρασες, αν πλήρωσες το λογαριασμό. Ίσως κάποιοι να έχουν μπερδευτεί και λίγο. Ακούνε για «Φλόκα» και «Ζόναρς» επί Χατζιδάκι και νομίζουν ότι ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος και ο Τσαρούχης τραπέζωναν δημοσιογράφους. Άλλο οι καλλιτεχνικές παρέες και άλλο οι δημόσιες σχέσεις.

Δυστυχώς, υπάρχουν σήμερα καλλιτέχνες που αντέχουν χάρη στα τραπεζώματά τους. Με 100 άτομα κοινό και παραστάσεις - ξαναζεσταμένα φαγητά, καταφέρνουν να παίρνουν διθυραμβικές κριτικές στον Τύπο χάρη στις σχέσεις που έχουν αναπτύξει με τους ανθρώπους του. Και άλλοι, που δεν κερνάνε καν, αλλά είναι πρώτοι στη γαλιφιά: «Αγάπη μου, πρέπει να ακούσεις οπωσδήποτε το καινούργιο μου τραγούδι. Αν δεν σου αρέσει, δεν το βγάζω σινγκλ». Και νιώθεις τότε εσύ ως ο μεγάλος παράγων από τον οποίο εξαρτάται το νέο σινγκλ του δείνα τραγουδιστή, ενώ ο ίδιος έχει πάρει άλλους δέκα δημοσιογράφους, ραδιοφωνικούς παραγωγούς και λοιπούς ακολούθους και τους έχει πει το ίδιο πράγμα! Έτσι χτίζονται οι σχέσεις. Με τραπέζωμα και καλλιτεχνική πουτανιά.

Αλλά, να σας πω κάτι ευχάριστο; Οι πραγματικά μεγάλοι που έχω γνωρίσει σε αυτό τον χώρο, ποτέ δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι για να κάνουν τέτοια καραγκιοζιλίκια. Καμία Χαρούλα, καμία Δήμητρα, κανένας Μητροπάνος -έτσι, για να πιάσω μόνο δύο ζώσες θεές και έναν θεό που είναι εκεί ψηλά- δεν διανοήθηκαν να μετατρέψουν την τέχνη τους σε αλισβερίσι.

---
---
*