Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τάσος Τσακίρογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τάσος Τσακίρογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2018

Οι γάμοι του (νεο)φιλελευθερισμού με τον εθνικισμό

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Με το «μάντρα» του νεοφιλελευθερισμού ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτός που παράγει πλούτο, ο οποίος στη συνέχεια θα διαχυθεί στην κοινωνία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό από το βήμα της ΔΕΘ, εκφράζοντας παράλληλα το παράπονό του στους δανειστές ότι εμπιστεύονται τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η παράταξή του «έχει ωριμάσει». Χαρακτήρισε «λάθος» το πρόγραμμα που εφαρμόζεται, ξεχνώντας τον αντιπρόεδρό του Άδωνι που δήλωνε ότι ακόμα και εάν δεν υπήρχαν τα μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε. Φυσικά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, διευκρίνισε ότι «η δημοσιονομική σταθερότητα δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση».


Η συζήτηση περί «αρίστων» του ιδιωτικού τομέα που παράγουν τον πλούτο υπονοεί φυσικά ότι αυτοί οι άξιοι δικαιούνται τα προνόμια που έχουν σήμερα και άρα δικαιολογεί τις υπάρχουσες ανισότητες, τις οποίες θέλει να διαιωνίσει. Επιδιώκει να συσκοτίσει το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι, οι δημόσιοι φορείς, οι υποδομές, οι χρηματοδοτήσεις και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών είναι κατ’ εξοχήν οι παραγωγοί του πλούτου.

Ο «άριστος» πρόεδρος της Ν.Δ. είχε το θράσος να υποστηρίξει ότι το ξέσπασμα της κρίσης «αποκάλυψε τις αδυναμίες του υδροκέφαλου και αργοκίνητου κράτους», αποκρύπτοντας ότι η απληστία, η κερδοσκοπία και η ανάληψη τεράστιων ρίσκων εις βάρος της κοινωνίας, με τη συνενοχή εξαγορασμένων και «χρηματοδοτούμενων» πολιτικών ήταν αυτή που οδήγησε στην χρηματοπιστωτική κρίση, για την οποία πλήρωσαν οι φορολογούμενοι και ανταμείφθηκαν οι τζογαδόροι, οι μάνατζερς και οι χρηματιστές.

Ο δήθεν φιλελεύθερος κ. Μητσοτάκης, παρότι προσπάθησε να αποποιηθεί τον τίτλο του εθνικισμού για το κόμμα του, απέρριψε για ακόμα μία φορά την συμφωνία των Πρεσπών και υποσχέθηκε ότι θα την καταψηφίσει είτε σ’ αυτήν είτε στην επόμενη βουλή.

Επέμεινε δε στο δόγμα «του νόμου και της τάξης», με τα γνωστά παραληρηματικά περί τρομοκρατών, καταλήψεων και γιαφκών και δεν ξέχασε να... καταργήσει τον νόμο Παρασκευόπουλου.

Αφήνω τελευταίο το στιλάκι... Ομπάμα με το «Ναι, μπορούμε», ό,τι πιο θλιβερό μπορεί να ακούσει κάποιος από το στόμα ενός πολιτικού όπως ο κ. Μητσοτάκης: «άριστος» από τα γεννοφάσκια του, προϊόν πολιτικού κλωνισμού μέσω οικογενειοκρατίας και, κυρίως, αρκούντως καιροσκόπος ώστε ν’ αλλάζει πολιτικό πουκάμισο ανάλογα με τον νεοφιλελεύθερο ή ακροδεξιό και συντηρητικό καιρό.

Όσο για την ατάκα ότι «Η Ελλάδα δεν θα γίνει Αργεντινή και Βενεζουέλα»; Δυστυχώς δεν μας είπε εάν θα γίνει Χιλή του Πινοσέτ, όπως υποστηρίζουν κάποια στελέχη του, αφού, όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία, ο νεοφιλελευθερισμός πάει χέρι χέρι με τον αυταρχισμό και την επιβολή των δήθεν μεταρρυθμίσεων στην κοινωνία. Εάν αυτή δεν συμφωνεί, τότε τόσο το χειρότερο για την ίδια.
Χαρακτηριστική η δέσμευσή του για «παραχώρηση περισσότερων κρατικών λειτουργιών στον ιδιωτικό τομέα που θα γίνει κυρίως, μέσω Συμπράξεων του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα». Μια μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε διεθνώς για την άλωση των δημόσιων υπηρεσιών, τη χρήση των υποδομών τους και την προώθηση των πάσης φύσεως εργολαβικών συμφερόντων.

Ο αρχηγός της Ν.Δ, τέλος, επιβεβαιώνοντας την τάση για μεταμφίεση του συντηρητισμού σε αποϊδεολογικοποίηση, είπε ότι η συγκυρία δεν θέλει αριστερές ή δεξιές λύσεις και ότι δεν υπάρχει ανάγκη για διχασμούς και συνθήματα. Και αυτό τη στιγμή που η Ν.Δ και τα φιλικά της ΜΜΕ επιδίδονται καθημερινά σε ασκήσεις αντικομμουνισμού και εθνικισμού, με επικεφαλής τους «αστέρες» του πρώην ΛΑΟΣ και νυν Ν.Δ, Γεωργιάδη – Βορίδη.
---
Tάσος Τσακίρογλου (ΕφΣυν)
---
*

Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017

Δημοσιογραφία - δίπλα ή απέναντι στην εξουσία;

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Μπορούμε να ζήσουμε
και χωρίς δημοσιογραφία;


του Τάσου Τσακίρογλου

Τι μπορεί να σημαίνει «δημοσιογραφία» σε μια εποχή καθολικής σύγχυσης, «μετα-αλήθειας», «εναλλακτικών γεγονότων», απόλυτου υποκειμενισμού και χαοτικών εξελίξεων σε τεχνολογικό, κοινωνικό, οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο;

Πώς μπορεί η δημοσιογραφία και οι λειτουργοί της να γεφυρώσουν το χάσμα με τους πολίτες, το οποίο άνοιξαν δεκαετίες ψευδών, παραποίησης της αλήθειας, συστηματικής παραπληροφόρησης και υπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων κάθε είδους;

Πώς μπορεί να υπάρξει μια ανεξάρτητη δημοσιογραφία στην υπηρεσία εκείνων που δεν έχουν φωνή και εκπροσώπηση; Πώς μπορεί να λειτουργήσει αυτή σαν αντίβαρο σ’ ένα επιχειρηματικό μοντέλο επικοινωνίας που επιβάλλουν τα social media και το οποίο στηρίζεται στην παρακολούθηση, στον χαφιεδισμό και στην εμπορευματοποίηση; Πώς μπορούν οι δημοσιογράφοι να ανταγωνιστούν και, πολύ περισσότερο, να παρακάμψουν τις μηχανές και τους αλγόριθμους της Google και του facebook;

Σήμερα η δημοσιογραφία πρέπει να αποκτήσει νέες ορίζουσες, χωρίς να ξεχνά ότι βάση της ύπαρξής της εξακολουθεί να είναι η αποκάλυψη. Πρέπει να προσανατολιστεί στην επεξεργασία νέων ιδεών και προτάσεων για μια κοινωνική κατάσταση που αλλάζει με καταιγιστικούς ρυθμούς για να παραμείνει απολύτως ίδια ως προς την εκμεταλλευτική της φύση.

Νέα μέσα αλλοτρίωσης, νέοι τρόποι απομύζησης, νέες μέθοδοι αποπλάνησης της συνείδησης, επαναμάγευση του κόσμου με τους όρους του αρπακτικού καπιταλισμού. Χίμαιρες, οπτασίες, ολογράμματα εαυτού, εικονικές μάχες με ανύπαρκτους εχθρούς σε έναν δονκιχοτισμό από την ανάποδη: χωρίς ευγένεια, έμπνευση και ρομαντισμό, μόνο με κυνισμό, ιδιοτέλεια και ανταγωνισμό.

Η δημοσιογραφία, πέρα από την καταγγελία, την αποκάλυψη και τη συσχέτιση αιτίου - αποτελέσματος, οφείλει σήμερα να διερευνά και να ιχνηλατεί τις θετικές προοπτικές, να παρουσιάζει εναλλακτικές και να συντηρεί μια ρεαλιστική ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Διαφορετικά, η κοπριά του κοινωνικού συντηρητισμού, του ρατσισμού και του φασισμού λιπαίνει το έδαφος για έναν υποδόριο ολοκληρωτισμό όχι της ωμής βίας και της καταστολής –πλην των περιστάσεων που αυτό κρίνεται «αναγκαίο»– αλλά της σιωπηρής συναίνεσης, της απάθειας, της αδράνειας και του αναχωρητισμού.

Η αντίσταση σ’ αυτόν τον soft ολοκληρωτισμό χρειάζεται στέρεα γεγονότα στα οποία να μπορεί να στηριχτεί. Γεγονότα που να περιγράφονται με ακρίβεια, φροντίδα και πιστότητα. Και κυρίως να προσεγγίζονται με εντιμότητα.

Η εποχή απαιτεί τον μέγιστο σεβασμό στα γεγονότα και στην ακολουθία τους, αλλά και στην προβολή τους στο μέλλον, ώστε να βλέπουμε τις τάσεις της εξέλιξης: η τεχνολογία, η κατανάλωση, ο ελεύθερος χρόνος, η εργασία και κάθε τι που αγγίζει εκατομμύρια ανθρώπους.

Η δημοσιογραφία που εγκαταλείπει τη θέση της στην αντιπολίτευση (σε κάθε εξουσία) υπονομεύει, ψαλιδίζει και τελικά ακυρώνει την ίδια της την ύπαρξη.

Για να υπάρχει όμως μια τέτοια δημοσιογραφία πρέπει να τη διεκδικούν, να την απαιτούν και να τη στηρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες. Η ψευδαίσθηση ότι πρέπει να πληρώνουμε για όλα τα αγαθά στην κοινωνία πλην του ζωτικότερου όλων, της ενημέρωσης, την οποία, υποτίθεται, μπορούμε να έχουμε δωρεάν, είναι καταστροφική.

Η δημοκρατία, ο πλουραλισμός και η πρόσβαση στην πληροφορία και στη γνώση είναι κοινωνικά αγαθά που πρέπει να προστατευτούν πάση θυσία και με κάθε κόστος.
---
ΕφΣυν
---
*

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2017

Γ. Πρετεντέρης - έζησε ανυποψίαστος...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Γ. Πρετεντέρης:
από το mainstream στην εξέγερση

Γράφει ο Τάσος Τσακίρογλου

Το ό,τι κάθε εξουσία θέλει και προσπαθεί να ελέγξει με κάθε τρόπο τον Τύπο και την ενημέρωση εν γένει, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Όταν, όμως, «ανακαλύπτεις» αυτή την αλήθεια μετά από μια καριέρα δεκαετιών στη δημοσιογραφία, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν: ή έζησες ανυποψίαστος ή η σημερινή κατάσταση των πραγμάτων απλώς δεν είναι της αρεσκείας σου. Ή - πολύ χειρότερα - αυτή διαταράσσει μια παγιωμένη ισορροπία δυνάμεων, με την οποία είχες ταυτίσει την ύπαρξή σου.

Πάρτε για παράδειγμα τον αρθρογράφο των ΝΕΩΝ και πρώην εκπομπάρχη, σχολιαστή, αναλυτή κλπ. του MEGAλου καναλιού, Γιάννη Πρετεντέρη, μια -επιτρέψτε μου - αρχετυπική φιγούρα συστημικής δημοσιογραφίας και εκλογίκευσης- εκλαΐκευσης των εκάστοτε επιλογών διαφόρων κυβερνήσεων.

Σαράντα χρόνια δικομματισμού, πολιτικο-οικονομικής διαπλοκής και πολιτικής παρακμής θεωρούνται περίπου παρωνυχίδα στην πρόσφατη ιστορία της χώρας και τα αποτελέσματα της καταστροφής αποδίδονται σε μια κυβέρνηση που μετρά δύο χρόνια στην εξουσία. Χωρίς να θέλω να υπερασπιστώ τις πολιτικές επιλογές, τα λάθη, τις ελλείψεις και τις ψευδαισθήσεις της σημερινής κυβέρνησης εντός και εκτός συνόρων, δεν μπορεί παρά η στάση αυτή να μου θυμίσει τη φράση του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου για εκείνους που διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο. Για την ακρίβεια, κοπάδια ολόκληρα από «καμήλους».

Ο κ. Πρετεντέρης, προσπαθώντας να εξωραΐσει τη δύναμη και την επιρροή που τόσα χρόνια είχαν τα συστημικά ΜΜΕ (με το αζημίωτο), καταφεύγει στη λεγόμενη «φιλελέ» ορολογία, μιλώντας για «παλιές ασυναρτησίες της Αριστεράς περί ιδεολογικών μηχανισμών ελέγχου». Κάποιοι άλλοι που συμμερίζονται τις απόψεις του μιλούν για «παλαβή Αριστερά» και διάφορα άλλα ψυχολογικού τύπου, τα οποία επιδιώκουν μια υπόρρητη ιατρικοποίηση της πολιτικής και άρα την εξουδετέρωση της άλλης πλευράς, η οποία, σύμφωνα με αυτή τη λογική, είναι ανερμάτιστη επειδή είναι τρελή. Και φυσικά, ως εκ τούτου, είναι και επικίνδυνη, σύμφωνα με τα πιο παραδοσιακά στερεότυπα της κοινωνικής επιστήμης.

Ο αρθρογράφος-πρώην εκπομπάρχης-σχολιαστής-αναλυτής στο σημερινό του άρθρο με τίτλο «Άλωση», ανακαλύπτει σχέδιο άλωσης του Τύπου από την κυβέρνηση, «με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία το τοποθετούν εξ ορισμού εκτός δημοκρατικού πλαισίου και του πολιτικού πολιτισμού μας». Αυτό το «εξ ορισμού» κάνει τη διαφορά, αφού αποκαλύπτει την αίσθηση αυθεντίας του ίδιου, υιοθετώντας την αρχή «αρκεί να ονομάσουμε κάτι για να είναι τέτοιο». Όμως ο κ. Πρετεντέρης ξεχνά ότι έχουν μεσολαβήσει κάποια χρόνια από τότε που η δημοσιογραφική αυθεντία είχε «γκελ» στο πόπολο που σαν χάνος κοίταζε τα προπαγανδιστικά δελτία ειδήσεων που του έλεγαν «τι φταίμε εμείς αν όλες οι κοινωνικές ομάδες ψηφίζουν ναι;».

Λέει και άλλα πολλά ο συνάδελφος περί πολιτικού και δημοσιογραφικού υποκόσμου, μόνο που τον ανακαλύπτει και αυτόν με μερικές δεκαετίες καθυστέρηση. Δυστυχώς, η απόσταση από το mainstream και το political correct στην αντιστασιακή και εξεγερμένη δημοσιογραφία είναι μεγάλη και όσο και εάν προσπαθεί ο κ. Πρετεντέρης, μάλλον δεν πείθει για τις προθέσεις του.
---
πηγή: www.efsyn.gr
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*