Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρήστου Λαδά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρήστου Λαδά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 15 Αυγούστου 2018

Τα φαντάσματα της Χρήστου Λαδά...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

...και η τσογλαναρία των εφημερίδων


Ενα εξαιρετικό κείμενο για τα φαντάσματα της Χρήστου Λαδά και την τσογλαναρία των εφημερίδων, υπογράφει ο Χρήστος Ξανθάκης στην κυριακάτικη εφημερίδα «Νέα Σελίδα». 

Απολαύστε υπεύθυνα (όπως λέει κι ο ίδιος ο Ξανθάκης):

Παραμύθι χωρίς όνομα

Ίσως και να είναι το ωραιότερο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα. Σίγουρα, πάντως, είναι αυτό που έχει αγαπηθεί πιο πολύ κι από μικρούς κι από μεγάλους. Και για κάποιο μυστήριο λόγο ταιριάζει απόλυτα σε ένα στενάχωρο στόρι του ελληνικού Τύπου που το βλέπουμε να ξετυλίγεται μπροστά μας τους τελευταίους μήνες. Απολαύστε υπεύθυνα: 
«Παντού χαρά και καλοπέραση. Και όπου γύριζε το μάτι του ο νέος βασιλιάς, από πάνω από τον ψηλό πύργο του παλατιού του, έβλεπε απέραντα χωράφια σπαρμένα, ρεματιές και λαγκάδια κατάφυτα, χώρες και χωριά με παστρικά όμορφα σπιτάκια, βουνά δασωμένα και λιβάδια καταπράσινα. Αμέτρητες αγελάδες έβοσκαν συντροφικά με κοπάδια αρνιά και κατσίκες. Και σα μερμήγκια δούλευαν οι χωρικοί τη γη, άρμεγαν τις αγελάδες, κούρευαν τα πρόβατα και μετέφερναν γεννήματα και καρπούς στη χώρα, όπου τα πουλούσαν.
Πέρασαν χρόνια πολλά.
Ο καιρός, που άσπρισε και μάδησε τα μαλλιά του Αστόχαστου και μάρανε την ομορφιά της Παλάβως, άλλαξε και την όψη ολόκληρου του βασιλείου των Μοιρολατρών.
Παντού ερημιά. Πεδιάδες απέραντες, γυμνές, ακαλλιέργητες, απλώνουνταν ως τα σύνορα του βασιλείου, και μονάχα μερικές ερειπωμένες πέτρες μαρτυρούσαν ακόμα τα μέρη όπου άλλοτε έστεκαν, υπερήφανα και απειλητικά, τα φοβερά κάστρα του Συνετού Α'.
Πού και πού, κανένα γκρεμισμένο παλιόσπιτο ξεχώριζε στη μονοτονία της έρημης πεδιάδας. Τ΄αγριόχορτα και οι πέτρες σκέπαζαν τους λόφους, οι δρόμοι, παρατημένοι, χάνουνταν κάτω από τ' αγκάθια που ελεύθερα άπλωναν τα πυκνά τους κλωνάρια.
Και σφυρίζοντας ανάμεσα στις πέτρες και τους βράχους, ο άνεμος μοιρολογούσε το ρήμαγμα του τόπου».
Αυτά έγραψε η Πηνελόπη Δέλτα κι αυτά ψυχανεμίζονται τα φαντάσματα της Χρήστου Λαδά και τρίζουν κάθε βράδυ τις αλυσίδες τους. Μια φορά κι έναν καιρό χτύπαγε εκεί η καρδιά της δημοσιογραφικής Ελλάδας, τώρα περνάς και το ‘χουν σπίτι τους οι νυχτερίδες και οι αράχνες. Ψέλνοντας καθημερινά το κάποτε κραταιό βασίλειο με τα φοβερά κάστρα του…

Είμαστε μια παράξενη φάρα εμείς η τσογλαναρία των εφημερίδων. Και μια φορά κι έναν καιρό μπορεί και να πανηγυρίζαμε έτσι κι ο αντίπαλος έσπαζε το πόδι του. Σήμερα όμως, αντικρίζουμε τα γκρεμισμένα παλιόσπιτα στο βασίλειο των Μοιρολατρών και μας πιάνεται η ψυχή.

Σήμερα διαβάζουμε για τα αγριόχορτα και τις πέτρες και τους παρατημένους δρόμους και τα  αγκάθια, σήμερα μετράμε τις ανθρώπινες απώλειες σε καθημερινή βάση και αλλάζουμε χρώμα.

Κανείς δεν χαίρεται και κανείς δεν τραγουδάει και κανένας δεν χορεύει.

Και σφυρίζοντας ανάμεσα στις πέτρες και τους βράχους, ο άνεμος μοιρολογούσε το ρήμαγμα του τόπου…
---
*

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016

... τράπεζες - αρχίζουν να αποδομούν τον Σταύρο Ψυχάρη;..

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Οι τράπεζες
κατήγγειλαν δύο δάνεια
του Σταύρου Ψυχάρη


Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις για την τύχη του ΔΟΛ, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες, καταγγέλθηκαν από τις τράπεζες δύο δανειακές συμβάσεις του εκδότη, Σταύρου Ψυχάρη.

Το πρώτο δάνειο που κατήγγειλαν οι τράπεζες έχει ως εγγύηση το ακίνητο της Χρήστου Λαδά, ενώ το δεύτερο δάνειο έχει ως εγγύηση το εξοχικό του στο Πόρτο Χέλι.

Η εξέλιξη αυτή δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο όχι μόνο την οικονομική κατάσταση του ίδιου του Σταύρου Ψυχάρη, αλλά θέτει εν αμφιβόλω και την τύχη του ΔΟΛ.

---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2016

... ο ΔΟΛ και η "μυρωδιά" της Χρήστου Λαδά ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Η χαμένη αρχοντιά του παλιού ΔΟΛ,
της πλατείας Καρύτση...



Η ΜΠΑΤΑΡΙΣΜΕΝΗ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ - Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΑ... ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ - Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΧΡ. ΛΑΔΑ

Αν οι εφημερίδες και ο γραπτός Τύπος ήταν στόλος, ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη θα ήταν η ναυαρχίδα του. Και όλα τα άλλα απλά συμπληρωματικά σκάφη, μεγάλα ή μικρά, δυνατά και περήφανα ή σωστικές βαρκούλες κρεμασμένες στα καπόνια τους. Θα ήταν αντιτορπιλικά, αρματαγωγά, τορπιλάκατοι, «παντόφλες» (όπως τις λέγαμε στο Πολεμικό Ναυτικό), ακόμα και αβάκ, αυτά τα μικρά πλεούμενα χωρίς καρίνα που βγάζουν τους πεζοναύτες στις ακτές για να ξεχυθούν και να κατακτήσουν εδάφη (στην παρομοίωση, όπου «εδάφη» βάλτε δημόσια έργα, πολιτικά καπελώματα, θαλασσοδάνεια, βοσκοτόπια – και ό,τι συναφές βάζει ο νους σας).

Δουλεύοντας για χρόνια και από πολύ νεαρή ηλικία στην ιστορική «Εστία» τής οδού Ανθίμου Γαζή (το πρώτο μου επαγγελματικό σχολείο που μου έδωσε εφόδια ολόκληρης ζωής) ένιωσα τη δημοσιογραφική αρχοντιά που υψωνόταν δίπλα μας, στο παλιό κτίριο του ΔΟΛ της πλατείας Καρύτση. Αρχοντιά και δέος βλέποντας να μπαινοβγαίνουν από την (όχι επιβλητική) πόρτα του τεράστια ονόματα της δημοσιογραφίας. Από τον Ψαθά έως τον Παύλο Παλαιολόγο, από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο έως τον Γιάννη Καψή, από τον Γιάννη Μαρίνο έως τον ίδιο τον ακριβοθώρητο Χρήστο Λαμπράκη.

Πολλά χρόνια μετά αισθάνομαι την αύρα της δημοσιογραφικής υπερηφάνειας που την έζησα και από μέσα τη δεκαετία του ‘80, όταν δούλεψα στο περιοδικό «Ομάδα» υπό τη διεύθυνση του αξέχαστου Θόδωρου Σγουρδαίου. Ακόμα υπάρχει αποθηκευμένη στην οσφρητική μου μνήμη η μυρωδιά του δημοσιογραφικού χαρτιού από τους τυπογραφικούς ρόλους που άφηναν τα φορτηγά έξω από το πιεστήριο της Χρήστου Λαδά. Ήταν η ίδια μυρωδιά, η δημοσιογραφίλα, που εξέπεμπε ολόκληρο το κτίριο, με γραφεία φτιαγμένα για πολύ κόσμο. Τα οποία σε κάποιους ορόφους όλο μίκραιναν και ξαναμίκραιναν από τις διαρρυθμίσεις για να χωρέσουν νέους συντάκτες που πλήθαιναν μαζί με τις εκδόσεις του Συγκροτήματος.

Στα χρόνια της κρίσης, που μασάει, καταπίνει, αναμηρυκάζει και ξανακαταπίνει τον Τύπο, ο ΔΟΛ επιδίδεται σε μια αδιάκοπη εκπαραθύρωση εργαζομένων. Αλλά με τίποτα η μπαταρισμένη ναυαρχίδα δεν βρίσκει την ισορροπία και τα ίσα της. Και τα σήματα κινδύνου φτάνουν κατά κύματα στην ακτή του δημοσιογραφικού κλάδου. «Δεν θα γίνουμε τώρα μπαταχτσήδες. Αν το καράβι πέσει σε ξέρες, στα αμπάρια του θα υπάρχουν όσα χρειάζονται για να τελειώσει μια συνεργασία», διαμήνυσε με επιστολή του στους εργαζόμενους ο καπετάνιος Σταύρος Ψυχάρης.

Μόνο ανησυχία και πόνος υπάρχει σε εμάς, τους δημοσιογράφους (ειδικά τους παλιότερους), για τις πολλές αβαρίες και απώλειες της ναυαρχίδας. Για τη χαμένη αρχοντιά, για την ξοδεμένη υπερηφάνεια, για την ανέχεια, για την αναξιοπιστία, για τα οφειλόμενα δεδουλευμένα τεσσάρων μηνών. Απώλειες για τις οποίες δεν φταίει μόνο η κρίση. Αλλά το θέμα δεν τελειώνει με ένα σαββατιάτικο (για να ξεφεύγουμε από τα τετριμμένα) σχόλιο. Θα τα ξαναπούμε.

Διονύσης Βραϊμάκης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport του Σαββάτου με τίτλο «(Η μπαταρισμένη ναυαρχίδα του Τύπου»)
---
---
*