Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελευθεροτυπία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελευθεροτυπία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 9 Ιουνίου 2019

Η "Μεσημβρινή" του Σιαμαντά...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

...και πώς η «Ελευθεροτυπία»
έμεινε χωρίς αθλητικό τμήμα!
------
Το πρώτο φύλλο της μεταδικτατορικής «Μεσημβρινής» δεν είχε το… νεύρο που ήθελαν οι αναγνώστες της εποχής
Οι περισσότεροι μιλώντας για τον Χρήστο Σιαμαντά στάθηκαν στο γεγονός ότι υπήρξε ιδιοκτήτης ενός ποσοστού στην «Ελευθεροτυπία» το οποίο είχε αγοράσει από τον Αρη Βουδούρη, μετέπειτα εκδότη του «Ελεύθερου Τύπου». Μόνο που η μεγάλη αγάπη του Σιαμαντά δεν ήταν η «Ελευθεροτυπία», αλλά η «Μεσημβρινή». Ακόμα, στο ενεργητικό του καταγράφεται η πρώτη «ομαδική μεταγραφή» ολόκληρου τμήματος από τη μια εφημερίδα (Ελευθεροτυπία) στην άλλη (Μεσημβρινή).

Η τράπουλα άρχισε να ξαναμοιράζεται στον χώρο του Τύπου στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Τότε έληγε και η συμφωνία που είχαν υπογράψει οι ιδιοκτήτες για να μην διαφημίζουν τις εφημερίδες τους στην τηλεόραση (τότε υπήρχαν μόνο η ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ).

Η «Καθημερινή» και «Το Βήμα» ενίσχυαν τις Κυριακάτικες εκδόσεις τους διαβλέποντας ότι εκείνη τη μέρα θα υπήρχαν σημαντικές κυκλοφορίες κι ανάλογα διαφημιστικά έσοδα.

Ο Χρήστος Σιαμαντάς κάνει το «μπαμ». Αγοράζει από την Ελένη Βλάχου τον τίτλο της «Μεσημβρινής», εφημερίδας που είχε αλλάξει τα δεδομένα του Τύπου στα χρόνια πριν τη δικτατορία και είχε διακόψει την κυκλοφορία της μαζί με την ομογάλακτη «Καθημερινή» στις 21 Απριλίου 1961 με την επιβολή της χούντας των Συνταγματαρχών. Η εκδότρια της «Καθημερινής» έβλεπε τα χρέη να συσσωρεύονται στην ιστορική πρωινή εφημερίδα. Κανείς δεν έμαθε το ακριβές ποσό που δόθηκε. Γράφτηκε ότι ήταν από 12 έως 30 εκ. δρχ!


Ο Παναγιώτης Λαμπρίας λίγο πριν κυκλοφορήσει η «Μεσημβρινή» επισκέφθηκε τον ΕΟΤ. Στην κοπή της πίτας του… έπεσε το φλουρί το οποίο και δείχνει περήφανα στους παριστάμενους. Γούρι, πάντως, δεν του έφερε
Γενικός Διευθυντής ανέλαβε ο Παναγιώτης Λαμπρίας διευθυντής και της προδικτατορικής «Μεσημβρινής» και γενικός γραμματέας του ΕΟΤ από τον οποίο παραiτήθηκε, με σύμβουλο έκδοσης τον Γιάννη Λάμψα γνωστό από την πορεία του στην ΕΡΤ και τις κόντρες του με τον Μάνο Χατζηδάκη.

Η έκπληξη έγινε στο αθλητικό τμήμα όπου μεταφέρθηκε στη συντριπτική του πλειοψηφία το αντίστοιχο τμήμα της «Ελευθεροτυπίας». Δείτε την ταυτότητα του τμήματος στις αρχές του 1980.




Δείτε και την ταυτότητα, λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία της «Μεσημβρινής».


Στην «Ελευθεροτυπία» έμεινε ο προϊστάμενος του αθλητικού Νίκος Μπαβέλας και ο Κώστας Θωμόπουλος. Τους αποχωρήσαντες αναπλήρωσαν δημοσιογράφοι της «Αθλητικής Ηχούς», οι Γιώργος Βενετούλιας (ρεπορτάζ ΑΕΚ), Αργύρης Κοκκινάκης (ΓΓΑ, ΕΠΟ), Σπύρος Μήτσης (Παναθηναϊκός), Βαγγέλης Κουκούλογλου, Βαγγέλης Φίλης (ύλη).

Λέγεται ότι ο Γιάννης Διακογιάννης κάποια στιγμή είπε: «Φεύγω, όποιος θέλει ακολουθεί». Τον ακολούθησαν οι Μάκης Παπαζήσης (Παναθηναϊκός), Χάρης Παπαγεωργίου ( Εθνική, Ιππόδρομος), Νικήτας Γαβαλάς (ΑΕΚ), Αγγελος Βουτσέλης (Ολυμπιακός), Νίκος Καραγιαννίδης (κυβερνητικό και υπεύθυνος μεγάλων ερευνών που καθιέρωσε η εφημερίδα).

Μαζί τους ξεκίνησαν το δημοσιογραφικό τους ταξίδι τρεις «ρούκις» που εξελίχτηκαν επαγγελματικά και έφθασαν ψηλά. Οι Βαγγέλης Μελέκογλου (αργότερα του Ελεύθερου Τύπου, τώρα Προβλέψεις), Γιώργος Παχάκης (αργότερα ΕΡΤ και ΝΕΑ) και Στέλιος Σαρέσκος (αργότερα ΕΘΝΟΣ και τώρα ΕΡΤ).

Την πρώτη μέρα (28 Ιανουαρίου) η «Μεσημβρινή» πούλησε 90.875 φύλλα, αλλά την επόμενη υπήρξε ανώμαλη προσγείωση στα 30.490. Ουσιαστικά ήταν «εκτός εποχής». Η Νέα Δημοκρατία γινόταν παρελθόν, ψύχραιμες φωνές όπως του πρωθυπουργού Γεώργιου Ράλλη που ζητούσε να μην αποδοκιμάζουν οι ακροατές του στις πλατείες τον αντίπαλό του Ανδρέα Παπανδρέου («δεν θέλω ου…») δεν ακούγονταν.

Το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς ήρθε το «Εθνος» των Μπόμπολα – Φιλιππόπουλου να σαρώσει τα πάντα. Σε μικρό σχήμα, με χρώμα και άλλη αντίληψη, φλέρταρε με το λαϊκισμό και κατάφερε να αλλάξει το τοπίο στον χώρο του Τύπου.

Οσο για τον Σιαμαντά από πετυχημένος εκδότης πολύτομων έργων όπως η «Η ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου» του Ουίστον Τσόρτσιλ, τα «Απομνημονεύματα του Ντε Γκωλ» και της «Ιστορίας της Νεώτερης Ελλάδας» του Γεωργίου Ρούσσου έγινε εκδότης πνιγμένος στα χρέη. Κάποια στιγμή μη αντέχοντας μεταβίβασε την εφημερίδα στον Όμιλο Βαρδινογιάννη και ησύχασε…
---
---
*

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019

Όταν ο Δημήτρης Ψαθάς πήγε από τον ΔΟΛ στην Ελευθεροτυπία

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Έφυγε από τον ΔΟΛ
χωρίς να αναφέρει
μια φορά τη λέξη «Νέα»



Η ΗΧΗΡΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΘΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ – «Η ΑΛΛΑΓΗ ΑΕΡΟΣ ΤΟΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ, ΤΟ ΛΕΝΕ ΚΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ»

Οι πιο εμβληματικός (και ο πιο εμπορικός, βέβαια) δημοσιογράφος στην ιστορία των Νέων –αν όχι και ολόκληρου του ΔΟΛ– ήταν ο Δημήτρης Ψαθάς, για δεκαετίες χρονογράφος, και ευθυμογράφος, της εφημερίδας. Τα κείμενά του δημοσιεύονταν καθημερινά στην πρώτη σελίδα και έδιναν τα δικά τους ποσοστά ώθησης στις εκπληκτικές κυκλοφορίες του κορυφαίου εντύπου της χώρας. Παλιοί δημοσιογράφοι έλεγαν –κι αυτό δεν απέχει από την πραγματικότητα– ότι στις καλοκαιρινές άδειες του Ψαθά η πτώση της κυκλοφορίας των Νέων ήταν κατακόρυφη και κατά δεκάδες χιλιάδες φύλλα.

Το 1976 ο Δημήτρης Ψαθάς έκανε μια από τις μεγάλες δημοσιογραφικές εκπλήξεις. Πήγε στη νεοεκδοθείσα δυναμική εφημερίδα του δημοκρατικού χώρου που έφερνε νέο αέρα στον Τύπο –κι αυτό το «νέος αέρας» δεν αποτελεί σχήμα λόγου: στην Ελευθεροτυπία. Για τον δημοσιογραφικό κόσμο ήταν Γεγονός, με το «γ» κεφαλαίο! Η πιάτσα ψαχνόταν και αναρωτιόταν.

- Ήταν τόσα πολλά τα λεφτά;
- Είχε κάποια δυσαρέσκεια ο Ψαθάς με τον ΔΟΛ;
- Ποια ανάγκη τον έκανε να αλλάξει «μαγαζί» στα 69 του χρόνια και μάλιστα αφήνοντας, όπως έγραφε, την «άλλη γειτονιά» όπου «είχα κόσμο και ντουνιά γνωστό μου, τους ήξερα, με ήξεραν, τα λέγαμε καθημερινά – πότε διαφωνούσαμε, πότε συμφωνούσαμε – άλλοι μου λέγαν μπράβο και τους έλεγα ευχαριστώ κι άλλοι, καμιά φορά, με βρίζαν και τους έβριζα κι εγώ».
- Μήπως ο ΔΟΛ τον ώθησε στην έξοδο επειδή μπορεί να είχε χάσει σε κάποιο βαθμό την απήχησή του;

«Λόγοι καθαρά προσωπικοί»

Ο ίδιος ο δημοσιογράφος και συγγραφέας, στο πρώτο του χρονογράφημα στην Ελευθεροτυπία με τίτλο «Πρεμιέρα» δεν ανέφερε, έστω μια φορά, την ονομασία των Νέων! Μόνο για «άλλη γειτονιά» έκανε λόγο όταν έπρεπε να αναφέρει την προηγούμενη επαγγελματική του στέγη.

Για ποιους λόγους μετακινήθηκε το πιο δυνατό όνομα του Λαμπράκη εκείνα τα χρόνια; «Είναι λόγοι καθαρά προσωπικοί που ανάγονται στο δικαίωμα που έχει κάθε εργαζόμενος να διαθέτη τον εαυτό του όπου θέλει» (κρατάμε την ορθογραφία του κειμένου και της εποχής), έγραψε στο πρώτο κείμενό του για την Ε. Άλλος λόγος ήταν «για να αλλάξω επιτέλους τον αέρα μου, η αλλαγή αέρος τονώνει τον οργανισμό και τον ανανεώνει, το λένε κι οι γιατροί».

Ο Δημήτρης Ψαθάς έγραφε στην Ελευθεροτυπία εναλλάξ με τον Φρέντυ Γερμανό, άλλη μεγάλη μεταγραφή της νέας εφημερίδας – από την Απογευματινή εκείνος. Αργότερα πήγε στην Ε ένα ακόμα πολύ μεγάλο όνομα του ΔΟΛ: ο Παύλος Παλαιολόγος που είχε καθημερινή πρωτοσέλιδη παρουσία στο, ημερήσιο τότε, Βήμα.
---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Τετάρτη 5 Ιουνίου 2019

Οι ψυχρές σχέσεις Τεγόπουλου-Σιαμαντά...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
...και τα «μυστικά» της Ελευθεροτυπίας


ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΥΝΕΚΔΟΤΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΦΥΝΤΑΝΙΔΗΣ - Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΥ 

Ο Χρήστος Σιαμαντάς είναι ο τρίτος από τους βασικούς πυλώνες της παλιάς –της θρυλικής πια– Ελευθεροτυπίας που φεύγει από τη ζωή μετά από τον Κίτσο Τεγόπουλο και τον Σεραφείμ Φυντανίδη. Ο θάνατός του, στα 85 χρόνια του, κλείνει την αυλαία των ηγετών της Ελευθεροτυπίας, μιας εφημερίδας, που όπως γράφει ο Φυντανίδης στο βιβλίο του «31 Αξέχαστα Χρόνια*», βγήκε για την κ@υλα@ του Τεγόπουλου. Τουλάχιστον αυτό είχε πει ο Κίτσος, ο οποίο αποκρινόμενος στην ερώτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή «γιατί έβγαλες αυτή την εφημερίδα;» απάντησε: «Θέλω να σας πω ότι το έκανα για την κ@ύλ@ μου» (την τελευταία λέξη την είπε σχεδόν ψιθυριστά και δεν ξέρω αν την άκουσε ο Καραμανλής, που είχε προβλήματα με την ακοή του)», αναφέρει ο Φυντανίδης.

Ο αείμνηστος ιστορικός διευθυντής της Ελευθεροπτυπίας γράφει για τον καταπληκτικό τρόπο που κυκλοφόρησε η εφημερίδα και παγιώθηκε από την πρώτη στιγμή:

«(…) Είναι καταπληκτικό το πώς ξεκίνησε αυτή η εφημερίδα. Σχεδόν χωρίς λεφτά. Οι συνεκδότες Τεγόπουλος και Σιαμαντάς έβαλαν κάτι λίγα, αλλά δεν αρκούσαν. Το "προξενιό" στους δύο συνεκδότες το είχε κάνει ο Αλέκος Φιλιππόπουλος. Όμως, ο Κίτσος έλεγε: "Να διαδίδετε ότι έχω πολλά λεφτά. Καλύτερα να με φοβούνται παρά να με λυπούνται". Τότε, έπαιξε σημαντικό ρόλο ένας άνθρωπος που έμελλε να είναι ένας πολύ άξιος και ακούραστος οικονομικός διευθυντής της "Ε" για τριαντατρία χρόνια. Ο Διονύσης Αυγουστινιάτος που αποχώρησε από την εφημερίδα στις 30.5.2007 λόγω γήρατος (ήταν ήδη ογδόντα τεσσάρων ετών). Πριν από τη δικτατορία, δούλευε στο λογιστήριο της "Ελευθερίας" του Πάνου Κόκκα. Εκεί, πρωτογνώρισε τον Κίτσο Τεγόπουλο, όταν πήγαινε για να δώσει διαφημίσεις των βιβλίων που εξέδιδε, κυρίως της εγκυκλοπαίδειας "Δομή"».

Το δάνειο από την Εθνική

Γιατί ο Αυγουστιανάτος αποδείχτηκε τόσο χρήσιμος για την Ε, το εξηγεί πιο κάτω ο Φυντανίδης:

«Όταν ο Τεγόπουλος και ο Σιαμαντάς αποφάσισαν να εκδώσουν την "Ε" στο κτίριο του πρώην "Έθνους", στην Κολοκοτρώνη, χρησιμοποιώντας τα γραφεία, τα τυπογραφεία και το πιεστήριό του, γνωρίστηκαν καλύτερα με τον Αυγουστινιάτο. Αυτός ήταν που κατάφερε αργότερα με διάφορους ελιγμούς να εξασφαλίσει από την Εθνική Τράπεζα ένα δάνειο εκατόν πενήντα χιλιάδων δραχμών ώστε να μπορέσει η εφημερίδα να συνεχίσει την έκδοσή της. Εγγύηση ήταν τα έσοδα από την κυκλοφορία, όπως και τα διαφημιστικά κάθε επομένου τριμήνου. Η "Ε" από την πρώτη μέρα είχε μεγάλη κυκλοφορία, πάνω από εξήντα χιλιάδες φύλλα. Σε αντίθεση με άλλες εφημερίδες, κυκλοφορούσε κάθε μέρα με δεκαέξι σελίδες».

Πώς βγήκε

Η βαθύτερη ρίζα της Ελευθεροτυπίας χάνεται στο μακρινό 1975, στη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση των δημοσιογράφων που εξέδωσαν –με μεγάλη επιτυχία– το απεργιακό φύλλο «Αδέσμευτη Γνώμη». Πολλοί δημοσιογράφοι έσπευσαν να βοηθήσουν και η εφημερίδα σάρωσε! Γράφει ο Σεραφείμ Φυντανίδης για την απεργιακή εφημερίδα και το πώς συνδέεται με την έκδοση της Ελευθεροτυπίας:

«Τρέξαμε πολλοί τότε και δουλέψαμεγια την έκδοσή της που ομολογουμένως χάλασε κόσμο. Το πρόβλημα ήταν πού θα βρίσκαμε χαρτί, γιατί ο Οργανισμός Χάρτου δεν μας έδινε. Τα μεγάλα τότε συγκροτήματα, κυρίως ο ΔΟΛ, δεν ήθελαν αυτή την έκδοση. Εμφανίστηκε όμως στην ΕΣΗΕΑ ο Κίτσος και είπε: "Σας δίνω εγώ το χαρτί!". Έτσι βγήκε αυτή η εφημερίδα και, μάλιστα, όχι σε χαρτί εφημερίδας, αλλά βιβλίου.
» Ήταν ξημερώματα της 12ης Μαΐου του 1975, όταν, ενώ δουλεύαμε στο τυπογραφείο της οδού Γερανίου, εμφανίστηκε ο άγνωστος σε όλους μας Τεγόπουλος. Πλησίασε τον Φιλιππόπουλο και τα λέγανε για κάμποση ώρα. Τότε έγινε η αρχική συμφωνία για την έκδοση της "Ελευθεροτυπίας".
» Ο Φιλιππόπουλος είπε στον Τεγόπουλο: "Εγώ έχω τον τίτλο και τους συντάκτες. Βάζεις εσύ τα λεφτά;" Ο τίτλος "Ελευθεροτυπία" ανήκε σε ένα περιοδικό που έβγαζε ο Φιλιππόπουλος πριν και μετά τη δικτατορία. Να προσθέσω ότι, μετά την έκδοση της "Αδέσμευτης Γνώμης", οι εκδότες παραιτήθηκαν από τη σκληρή τους στάση. Τα έδωσαν όλα. Ήταν η πιο επιτυχημένη απεργιακή κινητοποίηση στην ιστορία της ΕΣΗΕΑ»

Το πρόβλημα με τον τίτλο 

Όπως αναφέρθηκε, ο τίτλος Ελευθεροτυπία ανήκε στον Αλέκο Φιλιππόπουλο και αυτό, φυσικά, δεν άρεσε στους δυο εκδότες.  Τη νύχτα, πριν το πιεστήριο της οδού Κολοκοτρώνη αρχίσει την εκτύπωση της νέας εφημερίδας, οι Τεγόπουλός και Σιαμαντάς κάλεσαν τον Φιλιππόπουλο και τον πίεσαν να τους παραχωρήσει τον τίτλο που ανήκε σε περιοδικό του. «Δεν είναι δυνατόν να βγαίνει εφημερίδα χωρίς ιδιοκτησία τίτλου» του είπαν και μετά από προσπάθεια τον έπεισαν. «Ο Φιλιππόπουλος υποχώρησε κι έτσι, έστω και λεκτικά, η εφημερίδα των συντακτών έγινε εφημερίδα των εκδοτών» γράφει ο Σ.Φ.

Ήταν εφημερίδα των συντακτών;

Η διαφήμιση της Ελευθεροτυπίας πάτησε πάνω στο σλόγκαν που ανέφερε ότι ανήκει στους συντάκτες της και ότι το 80% των κερδών διανέμονται σε αυτούς. Ήταν αλήθεια; Να δούμε τι λέει ο Σεραφείμ Φυντανίδης:

«Λίγο πριν από την έκδοση, οι εκδότες είχαν δώσει συνέντευξη Τύπου και είχανε πει, αλλά χωρίς να έχουν βάλει υπογραφή, ότι το 80% των κερδών θα το παίρνουν οι συντάκτες. Είναι γεγονός ότι αυτό το 80% ποτέ δεν δόθηκε, καθώς τα κέρδη πάντοτε πήγαιναν σε επενδύσεις ή σε άλλες δαπάνες. Όταν ξεκίνησε η "Ε" και λίγο αργότερα η "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", όλα γίνονταν σε νοικιασμένα γραφεία, νοικιασμένα τυπογραφεία, νοικιασμένα πιεστήρια».

Οι σχέσεις Τεγόπουλου – Σιαμαντά

Οι σχέσεις των δυο συνεκδοτών δεν ήταν ανέφελες. Κάποια στιγμή, μάλιστα, ο Τεγόπουλος επιχείρησε να εμφανίζεται μόνο αυτός στην ταυτότητα της εφημερίδας χωρίς το όνομα του συνεταίρου του, πράγμα που προκάλεσε άμεση αντίδραση του Σιαμαντά. Διαβάζουμε από το «31 Αξέχαστα Χρόνια»:

«Λίγες εβδομάδες μετά την 21η Ιουλίου του 1975, εκδηλώθηκε η πρώτη σύγκρουση Τεγόπουλου-Σιαμαντά. Στην αρχή, η εφημερίδα έβγαινε ως "Ελευθεροτυπία – Εκδόσεις Α.Ε". Ένα πρωί όμως ο Σιαμαντάς άνοιξε την εφημερίδα και είδε κάτι άλλο: "Εκδόσεις Χ.Κ. Τεγόπουλος Α.Ε.".
Έξαλλος, πήγε στον Κίτσο και διαμαρτυρήθηκε. Δεν ξέρω τι ακριβώς είπαν μεταξύ τους, αλλά την άλλη μέρα προστέθηκε το "Χρήστος Σιαμαντάς, συνεκδότης". Από τότε όμως άρχισαν να ψυχραίνονται οι σχέσεις των δύο, ώσπου ξέσπασε και η κόντρα με τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, που κατέληξε στην απόλυσή του στις 2 Απριλίου του ’76».

* Ολόκληρος ο τίτλος του βιβλίου του Σεραφείμ Φυντανίδη, των εκδόσεων Πατάκη, είναι: «31 αξέχαστα χρόνια στο ξύλινο τιμόνι της "Ελευθεροτυπίας" και της "Κυριακάτικης Ε"»
** Στη φωτογραφία, στο πλαίσιο με τις κόκκινες γραμμές, από αριστερά, Χρήστος Σιαμαντάς, Σεραφείμ Φυντανίδης, Κίτσος Τεγόπουλος.
*** Στη δεύτερη εικόνα το πρώτο φύλλο της Ε με ημερομηνία 21 Ιουλίου 1975.
---
---
*

Κυριακή 26 Αυγούστου 2018

Αριστοκρατικά φτωχοί...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Daniel Baud Bovy, Fred Boissonas, Oλυμπία, 1913
του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου
(Ελευθεροτυπία, 1991)

Ένας φίλος χάλασε όλο το χαρτζιλίκι του τις προάλλες στο νησί. Αγόρασε 5-6 φιάλες Ντομ Περινιόν, τις έριξε με σκοινί στο πηγάδι να παγώνουν, πήρε και πρώτης τάξεως χαβιάρι και κάλεσε τους «Φίλους του θρησκευτικού πένθους» (δηλαδή εμάς) να «νηστέψουμε όλη νύχτα».


Τώρα δεν έχει φράγκο, αλλά δεν τον νοιάζει καθόλου. Οι αφραγκιές δεν μπορούν να πτοήσουν έναν γεννημένο πλούσιο -οι αρτίστες τον χρήματος, θα το ξέρετε, παραμένουν αστέρια και με τα πολλά και με τα λίγα!

Δεν κρύβω το θαυμασμό μου γι’ αυτούς. Μ’ αρέσει η σχετική αποδέσμευσή τους από το χρήμα: ούτε οι αψιλιές τούς μειώ­νουν, ούτε τα πλούτη τούς παίρνουν τα μυαλά. Συμπεριφέρονται το ίδιο —είτε έχουν χρήματα, είτε δεν έχουν— κι ένας έμφυτος μποεμισμός τους αξιώνει να το χρησιμοποιούν σαν καλλιτέχνες!

Πάρτε παράδειγμα τον Φράνσις Μπέικον. Η ξαφνική επι­τυχία τού απέδωσε ιλιγγιώδη ποσά, αλλά αυτός εξακολούθησε να ζει σ’ ένα γυμνό σπίτι, δίχως έπιπλα — και να κερνάει κάθε μεσημέρι τους φίλους του σαμπάνια. Όταν μια φορά κέρδισε στη ρουλέτα ένα μυθώδες ποσό, διοργάνωσε ένα εκλεπτυσμένο όργιο (μετά δωρεών) που κράτησε μέχρι να εξανεμιστεί κι η τελευ­ταία λίρα.

Η Γιουρσενάρ (επίσης αριστοκρατική ως προς το χρήμα) αναφέρει την περίπτωση μιας φιλικής της, φτωχής οικογένειας που όταν οι δουλειές «έκλεισαν» στο Mount Desert Island, την επισκέφτηκαν και με ένα απλό σήκωμα του ώμου τη φίλησαν χαμογελαστοί, ξεσπιτώθηκαν και πήγανε στη Νέα Υόρκη. «Να δούμε και λίγο παραπέρα» της είπαν!

Έχω συναντήσει και στην Ελλάδα τέτοια αρχοντική προσαρμοστικότη­τα σε απλούς, φτωχούς ανθρώπους. Έχω γνωρίσει όμως και μερικούς αστούς, μεγαλωμένους σε περιβάλ­λον ανοιχτόμυαλο, οι οποίοι έχουν μάθει να χρησιμοποιούν το χρήμα με φυσική άνεση, σαν ένα απλό μέσο ηδονής — και επι­πλέον έχουν διδαχθεί εγκαίρως την τέχνη του ξεκοκαλίσματος.

Είναι και οι δυο κατηγορίες ανθρώπων αξιαγάπητες, ιδανι­κές για φιλίες, χαλαρές ως προς τη ζωή, αληθι­νά εύθυμες και γοητευτικές.

Δείτε όμως το παράδοξο. Ο κόσμος στην Ελλάδα δεν γοη­τεύεται ούτε από τους μεν ούτε από τους δε — αλλά από τη μεζ χαίτη της «δυναστείας» Βαρδινογιάννη!

Έχοντας ως μοναδικές εικόνες πλούτου τη «χλιδή» των κοσμικών και τα αλαζονικά πρότυπα της διαφήμισης — πι­στεύει ότι οι αληθινά πλούσιοι ζουν τη γελοιογραφία του Dyn­asty και (το χειρότερο) επιθυμεί το χρήμα όχι ως μέσο ηδονής αλλά ως δείκτη επιτυχίας και επιθετικού look.

Η (σχεδόν κτηνώδης) εικόνα της νεόπλουτης, που φέρει σα γαλέρα πάνω της όλα τα σημαιάκια των logo — ακολουθώντας έναν κοιλαρά με πούρο, χρυσό ρόλεξ και ύφος upgrated τσιφλικά που επιθεωρεί τις Νεκρές Ψυχές του (σαν να ’ταν ο Φθόνος αυτοπροσώπως) είναι ένα καρτούν που έρχεται κατευθείαν από τα απωθημένα του Κωστόπουλου για να γεμίσει άγχος την ανυπεράσπιστη φτωχούλα.

Έχει τόση σχέση με τον πλούτο όσο κι η ηδονή με την οδύνη — είναι ένα είδος πληθωριστικής καταξίωσης που προϋποθέτει την αυτοϋποτίμηση του ανθρώπου.

Χωρίς δεύτερη σκέψη προτιμώ τους «Φίλους του Θρησκευτικού Πένθους». Ενδιαφέρονται περισσότερο για τη χρηστική αξία των πραγμάτων — οι ούγιες γι’ αυτούς δεν είναι οικόσημα!

Το ενδιαφέρον με τις Dom Perignon είναι ότι τις πίνουν, σαν ένα ακριβό δώρο της στιγμής·— καμιά ταξική «επέν­δυση» δεν γίνεται. Το ίδιο ωραία νιώθουν (αλλά με άλλο τρόπο) όταν ανοίγουν το βαρέλι με το νέο κρασί και πίνουνε τα άστρα (κι έχει παράξενα άστρα φέτος στο νησί!)

Σκεφτήκαμε μάλιστα να συμπτύξουμε τη φιλοσοφία της παρέας σε λίγες φράσεις, για όσα νέα μέλη ενδιαφέρονται:

«Αν είναι να ’ρθουν τ’ άσπρα ρόδα στο τραπέζι του Κλάριτζες, αν είναι να ’ρθουν οι χρυσές αυγές της Βιρμανίας, το ασυλλόγιστο χρήμα, τα ιστιοφόρα, εκείνη η ποιητική σούπα που φτιάχνουνε στην Ταϊλάνδη με σάλιο πετροχελίδονων... καλώς να ’ρθουν. Θα τα δεχτώ με επικούρεια γλυκύτητα, αλλά δεν πρό­κειται να πάρουν τα μυαλά μου αέρα. Αν είναι να ’ρθουν, να ’ρθουν μόνα τους (από τύχη, ή επειδή τ’ αξίζω) — εγώ δεν πρόκειται να προσπαθήσω ούτε στο παραμικρό, γιατί έχω και πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω! Λυπάμαι όσους χάνουν τον εαυτό τους για να αποκτήσουν πράγματα που, ούτως ή άλλως, θα παραμείνουνε γι’ αυτούς πάντα ξένα. Λυπάμαι όσους χρησιμοποιούν τις απολαύσεις σαν δηλητήριο. Αλλά δεν λυπά­μαι όσους τσακίζουνε περιουσίες εν ριπή οφθαλμού — γιατί αυτοί τουλάχιστον αξιώνονται μιας γλυκυτέρας ύβρεως. Ελάχιστοι κατέχουν το μυστικό να χρησιμοποιούν το χρήμα επ’ αγαθώ, να το σκορπίζουν απαλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αλλά ούτε και περιφρόνηση, να το σκορπίζουν όπου θέλουνε αυτοί κι όχι η μόδα, να το προσέχουν επειδή έχει άσχημη επήρρεια στους πολλούς κι η έλλειψή του έχει κάνει πολλούς δυστυχισμένους - και την κατάλληλη στιγμή να το σκοτώνουν με μια ανάλαφρη, καλλιτεχνική χειρονομία...»

Εννοείται, ποτέ δεν έχουν διατυπωθεί αυτά γραπτώς. Είναι η πρώτη φορά. Κανείς δεν νοιάζεται! - ούτε καν για υστερο­φημία. Όλοι έχουν βυθιστεί, εδώ, στη νάρκη του ποτού, και των φιλιών - κι εγώ είμαι ο τελευταίος που έμεινα στην επικρά­τεια του Λόγου για να σας περιγράψω το ναυάγιο.

Ελευθεροτυπία, 1991, Στήλη «Επιλογές».
---
---
*

Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2017

"Ελευθεροτυπία" - και στο στήθος σου η πληγή ανοίγει πάλι...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Δυο τρεις αλήθειες για την «Ελευθεροτυπία»


Του Χρήστου Ξανθάκη

Όταν η συνέντευξη της Μάνιας Τεγοπούλου ανοίγει παλιές πληγές

Κάθε μέρα γράφω. Δουλειά μου είναι. Άλλες φορές τα βγάζω πέρα εύκολα κι άλλες φορές με πονάει πολύ. Ιδίως όταν έχει να κάνει με φαντάσματα και πληγές του παρελθόντος. Με την «Ελευθεροτυπία», ας πούμε, που έξι χρόνια μετά από το κλείσιμό της δεν μας αφήνει σε ησυχία. Όχι γιατί έκλεισε μέσα σε έναν ωκεανό σκανδάλων και σκατίλας, όπως άλλα εκδοτικά συγκροτήματα, αλλά γιατί την πήρε ο διάολος λόγω πρωτοφανούς μοιρολατρίας, ανευθυνότητας και σταρχιδισμού. Από πολλές πλευρές, όχι μόνο από μία…

Έχω ξαναγράψει αρκετές φορές ότι κλείσαμε πρώτον γιατί η Μάνια Τεγοπούλου δεν είχε την παραμικρή ιδέα από μπίζνες, δεύτερον γιατί έτσι γουστάρανε διάφορα εκδοτικά (καλημέρα κύριε Σταύρο!) και πολιτικά συμφέροντα και τρίτον επειδή κάποιοι καλοί συνάδελφοι θέλανε να βγάλουν δικό τους φύλλο. Αυτά και τελεία, εκεί ήμουνα κι εγώ και άλλοι και μην πάτε να μας βγάλετε ψεύτες ή αόμματους. Και ασταδγιάλα πια, μπήκε η ταφόπλακα, δεν χρειάζεται να βγείτε κι αποπάνω. Μας το κλείσατε το σπιτάκι, νυχτερίδες και αράχνες φωλιάζουν στη Μίνωος.

Οπότε προσπαθώ να ξεχάσω. Δεν μ’ αφήνουν όμως μερικές φωνές που πετάγονται σαν τις πορδούλες από καιρού εις καιρόν. Μία εξ αυτών και εκείνη της Μάνιας Τεγοπούλου που μίλησε στον Γιώργο Χρονά και η συνέντευξή της δημοσιεύθηκε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Οδός Πανός». Και ξεσήκωσε θύελλα σχολίων, να μην τα αναπαράγουμε τώρα εδώ δεν μας φτάνει ο χώρος. Ίντερνετ το λένε, άμα περάσεις τις πεντακόσιες λέξεις δεν ασχολείται κανείς.

Πάμε λοιπόν στο ψητό! Πρώτον διόλου δεν με ενόχλησε η γλώσσα της Τεγοπούλου στη συνέντευξη («μου έσπαγαν τα αρχίδια» κλπ.), διότι εκτιμώ τους ανθρώπους που δεν αλλάζουν γλώσσα από την προσωπική ζωή στην δημόσια έκφραση. Δεύτερον με ενόχλησε ιδιαιτέρως η αναφορά στον Φυντανίδη και στα μισθά του. Αρκετά πια με αυτό το στόρι, είναι στον τάφο ο άνθρωπος. Και στο κάτω κάτω της γραφής διευθυντής του φύλλου ήτανε και με ευθύνες τεράστιες και ρόλο πρωταγωνιστικό. Άλλωστε δεν ήταν ο μόνος που έβγαζε λεφτά από την «Ελευθεροτυπία».

Θυμάμαι πολύ καλά αρθρογράφους που γράφανε χίλιες λέξεις το μήνα να βγάζουν δεκαχίλιαρα, σκιτσογράφους να παίρνουν εικοσάρικα για πλάκα, και πλάσματα παρφέ να διαμαρτύρονται στους διαδρόμους γιατί με τρία χιλιάρικα το μήνα δεν τα βγάζανε πέρα. Δεν ήταν, φυσικά, η πλειοψηφία μέσα σε οκτακόσια πενήντα άτομα προσωπικό, αλλά δεν ήταν και λίγοι. Κάπως έτσι είχε φτάσει το μισθολόγιο της «Ελευθεροτυπίας» (μαζί με τα μπλοκάκια) στα 32 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο…

Και καταλήξαμε να χάνουμε 10 εκατομμύρια το 2009, δεκαπέντε εκατομμύρια το 2010 και είκοσι εκατομμύρια το 2011. Διότι όσο υπήρχε η διαφημιστική αγορά, τα κάλυπταν όλα τα έσοδα της «Κυριακάτικης». Όταν η παγκόσμια οικονομική κρίση (και τα Καστελόριζα…) τα στείλανε όλα στον Καιάδα, οι παχιές αγελάδες μετακόμισαν στο Ζάλογγο. Αυτό, ωστόσο, που απασχολούσε την Τεγοπούλου δεν ήταν να σώσει την εφημερίδα, ήταν να πάρει την εκδίκησή της από κάποια στελέχη που, ομολογουμένως, της είχαν φερθεί άσχημα. Εξ ου και οι καυχησιές της περί απολύσεων.

Τα απέλυσε όντως τα στελεχά που την εκνευρίζανε. Και τον θείο της τον Θανάση, επίσης. Αλλά για την υπόλοιπη «Ελευθεροτυπία» δεν είχε κανένα σχέδιο ή στρατηγική. Διόλου δεν την ένοιαζε το φύλλο. Έκανε την πλάκα της μέσω «Έψιλον», έστελνε τα σημειώματά της για τον Γιωτόπουλο, την έπεφτε στον Μπένυ κι ως εκεί. Και ύστερα «παράτα το να καταρρεύσει το μπουρδέλο, δεν με νοιάζει εμένα». Μόνο που μαζί με τα ολίγα ξερά καήκανε κι ένα σωρό χλωρά. Κι έχασαν τις δουλειές τους οκτακόσιες πενήντα ψυχές. Φαντάσματα κι αυτές, σε ένα έρημο κτίριο με κομμένο το φως και το νερό. Και στο στήθος σου η πληγή ανοίγει πάλι…

Υ.Γ. Και όχι, μια εφημερίδα δεν είναι απλή περιουσία. Απλή περιουσία είναι μόνο τα γκαφρά. Μια εφημερίδα είναι κάτι παραπάνω.

---
---
*

Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017

Οι επίγονοι που κατέστρεψαν εφημερίδες...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

"Ελευθεροτυπία", "Το Βήμα", "Τα Νέα"
Επίγονοι...


Η «Ελευθεροτυπία», «Το Βήμα» και «Τα Νέα» οδηγήθηκαν στο κλείσιμο εξαιτίας των ιδιοκτητών τους. Η αναζήτηση ευθυνών στις κυβερνήσεις και στα κόμματα είναι υπεκφυγή

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η «Ελευθεροτυπία» έκλεισε στις 22 Δεκεμβρίου 2011. Αν και το τέλος είχε προαναγγελθεί, ήταν ένα μικρό σοκ για το χώρο του Τύπου. «Τα Νέα» έβγαλαν το τελευταίο φύλλο τους την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2017. Και η Κυριακή 12 Φεβρουαρίου πέρασε χωρίς «Το Βήμα της Κυριακής». Ευτυχώς, κυκλοφορεί ακόμα «Η Καθημερινή».

Να με συγχωρήσουν τα υπόλοιπα «μαγαζιά», αλλά αυτά τα τέσσερα ήταν (το ένα εξακολουθεί να είναι) τα σημαντικότερα στην ιστορία του ελληνικού Τύπου, παλιότερη και πρόσφατη. Παρά τις πολλές ενστάσεις που μπορεί να διατυπώσει κανείς, η απουσία τους αποτελεί πλήγμα για την αξιόλογη δημοσιογραφία και την πληροφόρηση του πολίτη, τώρα που το άναρχο και συχνά ανεξέλεγκτο και βορβορώδες Διαδίκτυο επελαύνει.

Αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος του σημερινού σημειώματος. Αλλωστε, θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να αποτιμηθούν και οι σημερινές απώλειες. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να μιλήσουμε για τις αιτίες που οδήγησαν τα τρία άλλοτε κραταιά μαγαζιά στην κατάρρευση. Διότι, πιστεύω, η θεωρία που κυκλοφορεί ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον ΔΟΛ» είναι τουλάχιστον υπερβολική. Οπως και η αντίστοιχη ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έκλεισε την «Ελευθεροτυπία» το 2011. Μπορεί οι κυβερνήσεις να μην έκαναν τίποτα για να τις σώσουν (η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έβαλε λίγο παραπάνω το χεράκι της για να μην αφήσει καμιά ανάσα στον ΔΟΛ), αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαν να τις κλείσουν, αν δεν είχαν τέτοιους ιδιοκτήτες.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΩΤΗ: Γνωρίζω την ιστορία της «Ελευθεροτυπίας» απέξω κι ανακατωτά. Πήγα εκεί στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής και αποχώρησα λίγο πριν κλείσει, μετά από 35 ολόκληρα χρόνια. Τα σοβαρά προβλήματα άρχισαν όταν πέθανε (2006) ο ιδρυτής της Κίτσος Τεγόπουλος (ένας πανέξυπνος άνθρωπος, που επέτρεπε στους συντάκτες της ακόμα και να τον «βρίζουν» από την εφημερίδα του!) και ανέλαβε η κόρη του Μάνια, ένα άσχετο και ανερμάτιστο άτομο. Η κατρακύλα άρχισε όταν έδιωξε τους ανθρώπους-κολώνες της εφημερίδας, όπως τον μακαρίτη Σεραφείμ Φυντανίδη, ακόμα και τον θείο της Θανάση Τεγόπουλο, οι οποίοι την κρατούσαν τα τελευταία χρόνια. Ετσι, όταν τέλειωσαν τα χρήματα, δεν υπήρχε άνθρωπος να συνομιλήσει με τις τράπεζες (η ιδιοκτήτρια έβριζε τους τραπεζίτες, από τους οποίους ζητούσε δάνειο!) και να καταθέσει ένα στοιχειώδες σχέδιο εξυγίανσης. Το μοιραίο ήταν αναπόφευκτο.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: Σε αντίθεση με την «Ελευθεροτυπία», ο ΔΟΛ είχε ηγεσία μέχρι το τέλος. Ο Σταύρος Ψυχάρης έκανε κουμάντο και γι’ αυτό το μαγαζί επέζησε μερικά χρόνια παραπάνω απ’ όσο θα άντεχε οποιοδήποτε άλλο με τέτοια οικονομική κατάσταση. Ομως, η κακοδιαχείριση και η σπατάλη των τελευταίων (πολλών) χρόνων, με τον γιγαντιαίο δανεισμό, δεν άφηναν πολλά περιθώρια. Οι άλλοτε πρόθυμες τράπεζες έπαψαν να είναι πρόθυμες. Τα δάνεια έγιναν κόκκινα, οι τραπεζίτες φοβούνται πλέον για την προσωπική τους τύχη. Τα πολιτικά παιχνίδια, στα οποία χρόνια ήταν μαθημένος ο Ψυχάρης (τελευταίο ήταν αυτό το απεχθές με τη «γάτα Ιμαλαίων»), δεν έπιαναν πλέον, απλούστατα διότι «ήταν πολλά τα λεφτά». Ακόμα και η απόπειρα σωτηρίας μέσω Μουλόπουλου ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, διότι κανένας Ιβάν δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει εκατομμύρια επί εκατομμυρίων για χάρη του Ψυχάρη, του Τσίπρα και του Παππά.

Η «Ελευθεροτυπία» άφησε χωρίς δεδουλευμένα και αποζημιώσεις περίπου 800 εργαζομένους της, οι οποίοι ακόμα παλεύουν με την πτωχευτική περιουσία της μπας και πάρουν κάποια ψίχουλα. Η Μάνια Τεγοπούλου μέχρι πρότινος έστελνε ασυνάρτητα σημειώματα στον Σταύρο Ψυχάρη κι εκείνος τα δημοσίευε στα «Νέα» και στο «Βήμα»!

Ο ΔΟΛ αφήνει στο δρόμο περίπου 500 εργαζομένους, στους οποίους ο Ψυχάρης είχε υποσχεθεί με προσωπική επιστολή ότι στα αμπάρια του θα υπάρχουν όσα χρειαστούν για να αποζημιωθούν. Περιμένουν να το δουν. Από την πτωχευτική περιουσία, πάντως (αν υπάρχει), δεν θα πάρουν τίποτα. Με την τροποποίηση του Πτωχευτικού Κώδικα, που έκανε η αριστερή μας κυβέρνηση, θα τα πάρουν όλα οι τράπεζες. Αυτή είναι η σύντομη ιστορία τριών σημαντικών εντύπων, τα οποία οι ολετήρες επίγονοι οδήγησαν στην καταστροφή.

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016

... ο θάνατος μιας εφημερίδας δεν είναι η ζωή μιας άλλης ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Καταδικασμένη η «υφαρπαγή» αναγνωστών


Ανεξάρτητα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με το λουκέτο σε μια εφημερίδα έχει αποδειχθεί τα τελευταία 6-7 χρόνια ότι κανένας αναγνώστης όταν σταμάτησε να υπάρχει η εφημερίδα που αγόραζε, ειδικά στην περίπτωση των εφημερίδων, δεν μετακινήθηκε σε κάποια άλλη που συγγένευε θεωρητικά τουλάχιστον ιδεολογικά με εκείνη που έπαψε να υπάρχει.


Το παράδειγμα της Ελευθεροτυπίας είναι το πλέον χαρακτηριστικό. Τα στελέχη του Πήγασου και του ΔΟΛ θεωρούσαν ότι το κλείσιμο της «Ε» θα φέρει στα δικά τους έντυπα τόσο τους αναγνώστες όσο και τη διαφημιστική πίτα της «Ε». Τελικά δεν κέρδισαν απολύτως τίποτε. Οι αναγνώστες της «Ε» αποδείχτηκε ότι απλά σταμάτησαν να αγοράζουν εφημερίδα και οι διαφημιστές φυσικά δεν έσπευσαν να μεταφέρουν αυτούσια τα budget που είχαν διαθέσιμα στην «Ε» στους δύο ομίλους.

Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα ακόμη και στο τηλεοπτικό τοπίο όπου οι τηλεθεατές ενός καναλιού ή ακόμη και μιας εκπομπής δεν μεταφέρθηκαν μονοκούκι σε κάποιο ομοειδές κανάλι ή εκπομπή όταν αυτή σταμάτησε να υπάρχει. Οι εξηγήσεις υπάρχουν και είναι πολλές. Για αυτό καλό είναι να μην επιχαίρουν κάποιοι για το ενδεχόμενο λουκέτου στον ΔΟΛ πιστεύοντας ότι την άλλη μέρα θα δουν αύξηση των κυκλοφοριών τους ή των διαφημιστικών τους εσόδων. Με δεδομένη και την οικονομική κατάσταση κάποιος που έστω και δύσκολα αλλά από τη συνήθεια ετών αγόραζε ας πούμε καθημερινά ΝΕΑ δεν νομίζουμε ότι το ίδιο εύκολα θα πάει κάθε μέρα στο περίπτερο να αγοράσει κάποια άλλη εφημερίδα. Ισως κάποιοι αναγνώστες του Βήματος που θέλουν να έχουν ένα Κυριακάτικο έντυπο στα χέρια τους να δοκιμάσουν να αγοράσουν κάποια άλλη εφημερίδα, αλλά μην περιμένουν κάποιοι ότι θα πάρουν όλο ή έστω σημαντικό μέρος των αναγνωστών του Βήματος αυτόματα από τη μια Κυριακή στην άλλη. Εδώ αποδείχτηκε τα τελευταία χρόνια ότι οι αναγνώστες μιας εφημερίδας σταματούν να την αγοράζουν αν αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς οπότε σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν εφημερίδα.

Λάθος η αναφορά του «Ε.Τ»
και της Γιάννας στην ιστορία της κρίσης στον Τύπο

Οι αρνητικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών σε ΔΟΛ και Πήγασο επανέφεραν στο προσκήνιο αναλύσεις για την κρίση του Τύπου και σε αυτές γίνεται συχνά αναφορά και στο κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου από την Γιάννα Αγγελοπούλου.

Η περίπτωση του «Ε.Τ» είναι ιδιαίτερη αφού η οικογένεια Αγγελόπουλου έκανε σειρά στρατηγικών λαθών που ακόμη και στις ανθηρές εποχές του Τύπου δεν θα επέτρεπε την ομαλή πορεία της εφημερίδας. Η Γιάννα πήρε μια από τις εμβληματικές εφημερίδες του δεξιού χώρου και αποφάσισε με το καλημέρα να τη στρίψει στο κέντρο. Οπως λένε πολλοί αφού η οικογένεια ήθελε να εμπλακεί στα ΜΜΕ και ήθελε να παίξει μπάλα στο κέντρο μπορούσε απλά να ανοίξει ένα νέο έντυπο. Η αγορά και το επαναλανσάρισμα του Ε.Τ της κόστισε περισσότερο από ό,τι αν άνοιγε μια νέα εφημερίδα.

Το δεύτερο στρατηγικό λάθος ήταν ότι αποφάσισε να κάνει τη στροφή πιστεύοντας ότι θα τη βοηθήσουν στελέχη εντύπων που οι παραδοσιακοί αναγνώστες του Ε.Τ θεωρούσαν αντίπαλα. Ολες τις θέσεις κλειδιά στον Ε.Τ κατέλαβαν στελέχη του ΔΟΛ και άλλα πρόσωπα που δεν είχαν σχέση με τη ΝΔ. Ετσι με αυτόν τον τρόπο κατευθείαν αποξενώθηκαν οι παραδοσιακοί αναγνώστες του Ε.Τ που δεν έβρισκαν πλέον λόγο να αγοράζουν την εφημερίδα. Αν ήθελαν να διαβάζουν Λακόπουλο ή Παπαγιαννίδη θα αγόραζαν το ΒΗΜΑ… Από την άλλη πλευρά οι αναγνώστες του χώρου που προσέγγιζε η Γιάννα δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να μετακομίσουν. Κανείς αναγνώστης των ΝΕΩΝ δεν θα σκεφτόταν ούτε σε κακό όνειρο του να πάει στο περίπτερο και αντί να πάρει τα ΝΕΑ να πληρώσει να πάρει στα χέρια του τον Ε.Τ έστω και αν αυτός ήταν σε νέο πολυτελές και πιο φιλικό περιτύλιγμα. Ετσι το παιχνίδι ήταν καταδικασμένο εξ αρχής.

Η μόνη σύγκριση και αναφορά για την παρουσία της οικογένειας Αγγελόπουλου στα ΜΜΕ που έχει νόημα είναι ο τρόπος που επέλεξε να αποχωρήσει από αυτά. Οταν είδε ότι το πράγμα δεν πάει άλλο έφυγε χωρίς να αφήσει πίσω της κανένα χρέος ούτε στην εφημερίδα ούτε στους εργαζομένους. Ενώ δυστυχώς αποδείχτηκε πως όλοι οι υπόλοιποι εκδότες έκαναν και κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
---
---
*

Σάββατο 16 Απριλίου 2016

... Mediatel - Ενοικιαζόμενοι Εργαζόμενοι - "Ελευθεροτυπία" ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Θα "προσλάβει" 150 άνεργους της Ηλεκτρονικής
Mediatel: Ξέρει από πτωχεύσεις!
Ανήκει ακόμα στην "Ελευθεροτυπία";


Γράφει ο Χρήστος Ιωάννου

Mediatel: Από το 090, τη δυσφήμηση Τριανταφυλλόπουλου και την πτώχευση του βασικού μετόχου της Χ.Κ Τεγόπουλος (Ελευθεροτυπία), τώρα αρωγός στους εργαζομένους της Ηλεκτρονικής Αθηνών!

Εταιρεία που ανήκε στη Χ.Κ. Τεγόπουλος, δηλαδή στην εταιρεία που είχε την Ελευθεροτυπία (της Μάνιας Τεγοπούλου και της αδελφής της), είναι σε ποσοστό 44% η Mediatel, η οποία ευαισθητοποιήθηκε να προσλάβει 150 πωλητές της Ηλεκτρονικής Αθηνών που έμειναν στο δρόμο λόγω πτώχευσης.

Αλήθεια τι ειρωνεία! Η εταιρεία δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία να προσλάβει μέρος των 850 εργαζομένων που έμειναν άνεργοι από την πτώχευση της Ελευθεροτυπίας και δεν πήραν ούτε αποζημιώσεις ούτε δεδουλευμένα. Και να σκεφτεί κανείς ότι η ΧΚ. Τεγόπουλος είχε το 44% των μετοχών της συγκεκριμένης εταιρείας. Μπορεί ακόμα να έχει το συγκεκριμένο ποσοστό γιατί δεν δόθηκε τίποτα στους εργαζομένους από πιθανή πώληση της συμμετοχής! (σύμφωνα με τη διοίκηση της Mediatel είναι από τις μεγαλύτερες εταιρείες στηνν Ελλάδα και βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης και εξέλιξης).

Η Mediatel είναι η εταιρεία που συνέστησαν από κοινού η ΧΚ Τεγόπουλος επί Κίτσου Τεγόπουλου και ο εκ Λιβαδειάς ορμώμενος επιχειρηματίας Βαγγέλης Βόγκλης, ο οποίος είναι επικεφαλής της διοίκησης. Δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος εμφανίζεται μία εταιρεία με έδρα την Ολλανδία.

Η εταιρεία χρησιμοποιούσε τα γραφεία της Ελευθεροτυπίας στο Νέο Κόσμο και ανδρώθηκε από τα κεφάλαια που η Ελευθεροτυπία άντλησε από το Χρηματιστήριο. Τότε τρώγανε όλοι με χρυσά κουτάλια.

Η Mediatel είναι αυτή από την οποία ξεκίνησε η δυσφήμηση της Ελευθεροτυπίας. Ηταν τότε που ο Μάκης Τριανταφυλόπουλος λίγο πριν βγει το Πρώτο Θέμα κατηγόρησε τον Κίτσο Τεγόπουλο και την Ελευθεροτυπία ότι διέθετε εταιρεία η οποία κέρδιζε από τις περίφημες τηλεφωνικές γραμμές 090 που διαφήμιζε στα τσοντοκάναλα. Ετσι άρχισε και η πτώση.

Η Mediatel δεν είναι κάποια τεράστια εταιρεία που μπορεί απασχολήσει 150 εργαζόμενους. Είναι εταιρεία που νοικιάζει εργαζόμενους σε μεγάλες και μικρές εταιρείες – μεταξύ αυτών και ΔΕΚΟ όπως η ΔΕΗ - με ψίχουλα, όπως σημειώνουν οι ίδιοι οι νοικιασμένοι εργαζόμενοι.

Σύμφωνα με τον τελευταίο ισολογισμό του 2014 είχε έσοδα 14,457 εκατ. ευρώ (από 18,015 εκατ. ευρώ το 2013) και ζημιές προ φόρων 199 χιλιάδες ευρώ από κέρδη 244 χιλιάδες το 2013.

Μάλιστα όπως σημειώνουν οι ορκωτοί ελεγκτές η εταιρεία έχει υπολογίσει λιγότερες αποζημιώσεις 207 χιλ. ευρώ σε περίπτωση εξόδου των εργαζομένων από την εταιρεία από αυτές που θα έπρεπε!

Η Αυγή έσπευσε να αναπαράγει την είδηση:

---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015

... "Ελευθεροτυπία" : ο τίτλος είχε τη δική του ιστορία ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Για τον τίτλο «Ελευθεροτυπία»
Για τις 17 Δεκεμβρίου αναβλήθηκε η εκδίκαση στη Διοικητική Επιτροπή Σημάτων του υπ. Ανάπτυξης της διεκδίκησης των σημάτων «Ελευθεροτυπία» και «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».

Τα διεκδικεί ο εκδότης Θεοχάρης Φιλιππόπουλος από την εταιρεία Χ.Κ. Τεγόπουλος, η οποία έχει πτωχεύσει και εκπροσωπείται πλέον από τον σύνδικο που έχει ορίσει το δικαστήριο.

Το αίτημα αναβολής υποβλήθηκε από την πλευρά της Μάνιας Τεγοπούλου, μετόχου και προέδρου του Δ.Σ. της Χ.Κ. Τεγόπουλος, και έγινε δεκτό. Υπέρ του συνδίκου σκοπεύουν να παρέμβουν και απολυμένοι, πρώην εργαζόμενοι της "Ελευθεροτυπίας".

Υπενθυμίζεται ότι σε συμφωνητικό που υπεγράφη μεταξύ του πατέρα του Θ. Φιλιππόπουλου, Αλέκου, με τον εκδότη της «Ελευθεροτυπίας» Κίτσο Τεγόπουλο πατέρα της Μάνιας, προβλεπόταν ότι ο τίτλος ανήκει στον Κίτσο, εκτός εάν η εφημερίδα σταματήσει να κυκλοφορεί για οποιονδήποτε λόγο και για διάστημα ενός έτους, οπότε ο τίτλος επιστρέφει στον Θεοχάρη Φιλιππόπουλο.

---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

... επίδομα αφερεγγυότητας - κάντε κάτι κ. κυβερνώντες ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Επίδομα αφερεγγυότητας...
αλλά όχι για τους τεχνικούς

Ο υπουργός δεν ήταν προφανώς ενημερωμένος ότι το «μπλοκάρισμα» του επιδόματος αφερεγγυότητας παραμένει για περίπου 80 τεχνικούς πρώην εργαζομένους της “Ελευθεροτυπίας” 

Κατά την τελετή παραλαβής-παράδοσης του υπουργείου Εργασίας ο απελθών υπουργός κ. Σκουρλέτης δήλωσε: «Σταθήκαμε αλληλέγγυοι στους πρώην εργαζομένους της “Ελευθεροτυπίας” και βάλαμε μπρος εγκεκριμένο επίδομα αφερεγγυότητας το οποίο είχε μπλοκάρει η προηγούμενη κυβέρνηση».

Ωστόσο, ο υπουργός δεν ήταν προφανώς ενημερωμένος ότι το «μπλοκάρισμα» παραμένει για περίπου 80 τεχνικούς - οι οποίοι στην πλειονότητά τους παραμένουν άνεργοι.

Ο νέος υπουργός Εργασίας πρέπει να επιληφθεί του θέματος αμέσως.

---
πηγή: Αντιγόνη Σπανοπούλου/Εφ.Συν.
---
*

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015

... "Ε" - 21/7/1975 - δεν πρόκανε τα σαράντα της ...

*
Χρήστος Ξανθάκης
***
*

Σήμερα η εφημερίδα
θα έκλεινε τέσσερις δεκαετίες ζωής


Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να γιορτάζουμε
τα σαράντα χρόνια της «Ελευθεροτυπίας»

Θα έπρεπε να τιμούμε τη μνήμη όσων την έστησαν στα πόδια της, να θυμόμαστε τους αγώνες της και τις επιτυχίες της, να της ευχόμαστε να τα εκατοστήσει. Επέτειος γαρ, στις 21 Ιουλίου του 1975 είδε το φως της ημέρας η εφημερίδα. Θα έπρεπε λοιπόν να έχουμε μαζευτεί στο κτίριο του Νέου Κόσμου παλαιοί και νέοι συνεργάτες και να ανοίγουμε κανένα κρασί - άντε καμιά σαμπάνια για τα στελέχη! Σε αυτό το κτίριο που στέκει τώρα έρημο και καντιφλιασμένο, δίχως ανθρώπινες φωνές, δίχως ζωή, δίχως κίνηση. Δίχως καν φως και νερό, μας τα κόψανε πέρυσι το Νοέμβριο οι αρμόδιες υπηρεσίες και κυκλοφορούσαμε ύστερα με φακούς για να πάρουμε στο σπίτι τα αρχεία μας. Την περιουσία του δημοσιογράφου…

Συνεργάστηκα πάνω από είκοσι χρόνια με την «Ελευθεροτυπία», πρώτα φριλάντζα και ύστερα μισθωτός, και θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες επί σελίδων με ανέκδοτα και κουτσομπολιά. Συμβαίνουν σε όλα τα μαγαζιά, πόσo δε μάλλον σε ένα μαγαζί που πήρε το χαρακτήρα του ιστορικού εκδότη του, του Κίτσου Τεγόπουλου. Ένα μίγμα αναρχίας, τρέλας, κυνισμού και μαύρου χιούμορ, που το υπηρέτησε και το εξέλιξε ο Σεραφείμ Φυντανίδης και το ακολούθησαν με ενθουσιασμό γενιές και γενιές συντακτών και ρεπόρτερ. Λογικό ήταν να συμβαίνουν τα μύρια όσα σε αυτό το καζάνι που έβραζε, τα περισσότερα εξ αυτών ευτράπελα. Γιατί το μεγάλο προσόν της «Ελευθεροτυπίας» ήταν πως δεν έπαιρνε τον εαυτό της στα σοβαρά. Ή μάλλον δεν τον έπαιρνε για πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Κι όταν αποφάσισε να αλλάξει τακτική μπήκε αμετάκλητα στο δρόμο της καταστροφής.

Είναι αυτό που λένε και στα τραγούδια, ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Δεν συμβαίνει μόνο στους στίχους, συνέβη και στην «Ελευθεροτυπία» όταν μπήκε στο Χρηματιστήριο. Όπου ξαφνικά το μαγαζί το συμμαζεμένο και σφιχτοχέρικο βρέθηκε με άπειρα κεφάλαια στη διάθεσή του. Κεφάλαια που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν το μέλλον του, αλλά εν τέλει το υπονόμευσαν. Με το χτίσιμο (ή μάλλον το χτίσιμο και ξαναχτίσιμο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…) ενός ιδιόκτητου τυπογραφείου που έφτασε να φορτώνει τον ισολογισμό της εταιρείας με μείον δέκα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Με τη διόγκωση του μισθολογικού κόστους, που κάποια στιγμή, στα τέλη της περασμένης δεκαετίας ξεπέρασε τα τριάντα εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Με την στροφή από την τρέλα, την αναρχία, τον κυνισμό και το μαύρο χιούμορ στον κομφορμισμό, στη θολούρα και στο παιχνίδι των ισορροπιών εντός συστήματος. Εκείνο το παλαιό μας μότο «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία», πήγε περίπατο όταν άρχισε το πάρτι του χρηματιστηρίου. Και το πάρτι των προσφορών βεβαίως, έναντι αντίδωρου δημοσιογραφικού…

Κάπως έτσι φτάσαμε πριν από κάτι μήνες να κυκλοφορούμε με φακούς στις σκάλες του Νέου Κόσμου, κουβαλώντας χαρτιά και χαρτάκια. Αποχαιρετώντας μια εφημερίδα που δεν πρόλαβε να κλείσει τα σαράντα της χρόνια. Λέγοντας «αντίο» σε έναν οργανισμό media που όμοιός του δεν υπήρξε πριν και δεν θα υπάρξει κατόπιν. Το δικό μας Fun Park, τη δική μας Λιλιπούπολη, τη δική μας Χώρα των Θαυμάτων.

In loving memory.
---
*

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2015

... "Ελευθεροτυπία" - λίγο πριν τα σαράντα της ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Δεν αξιώθηκε να σαραντίσει…


«Ελευθεροτυπία»: η θριαμβική διαδρομή και η άδοξη πτώση της

Γράφει ο Δημήτρης Γκιώνης

Αισθάνομαι κάπως περίεργα σήμερα καθώς γράφω για τα 40 χρόνια από την έκδοση της «Ελευθεροτυπίας» - που δεν πρόλαβε, δυστυχώς, να τα συμπληρώσει. Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1975 και «εξέπνευσε» πέρσι τον Νοέμβριο, 8 χρόνια μετά τον θάνατο (2006) του εκδότη της, Χρήστου Τεγόπουλου, και την καταστροφική διαχείριση των εκ του νόμου κληρονόμων του.

Αισθάνομαι κάπως περίεργα, επειδή στο κτίριο της οδού Κολοκοτρώνη όπου στεγάζεται σήμερα η «Εφημερίδα των Συντακτών» στεγαζόταν τότε η «Ελευθεροτυπία» (που έκτοτε άλλαξε και άλλες στέγες: Πανεπιστημίου, ξανά Κολοκοτρώνη, για να καταλήξει στο ιδιόκτητο του Νέου Κόσμου, που τώρα παραμένει κατάκλειστο, ανάμνηση ενός ένδοξου παρελθόντος). Μια εφημερίδα (η παρούσα) που, θα ’λεγα, ώς έναν βαθμό, αποτελεί συνέχεια εκείνου του εγχειρήματος, για τον πρόσθετο λόγο ότι στους συντάκτες της περιλαμβάνονται μερικοί που έζησαν το «θαύμα» της «Ελευθεροτυπίας» - κάποιοι μάλιστα από το πρώτο φύλλο (όπως η ταπεινότητά μου).

Πρωτοπόρα

Η «Ελευθεροτυπία» κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά την έκδοση της εφημερίδας της μιας ημέρας, της «Αδέσμευτης Γνώμης», οργάνου της ΕΣΗΕΑ (με διευθυντή τον Κώστα Νίτσο), που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη 15ήμερη απεργία που είχε κηρύξει η ΕΣΗΕΑ διεκδικώντας (και πετυχαίνοντας), έπειτα από τη δοκιμασία της χούντας, την ικανοποίηση από το εκδοτικό κατεστημένο καίριων αιτημάτων του δημοσιογραφικού κλάδου.

Αιτήματα ωστόσο που η «Ελευθεροτυπία» είχε κατακτήσει από το πρώτο φύλλο, καθώς υπήρξε πρωτοπόρα σε πολλά: Ηταν η πρώτη που επέτρεψε στους συντάκτες της να εκφράζουν με την υπογραφή τους την όποια άποψη (αυτονόητα αποκλειόταν το φασισταριό). Η πρώτη που, ενώ είχε «υιοθετήσει» το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση, του άσκησε, όταν έγινε κυβέρνηση, δριμύτατη κριτική (με το σύνθημα «Στηρίζουμε την Αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία»).

Η πρώτη απογευματινή εφημερίδα που έβγαλε κυριακάτικο φύλλο και το συνόδεψε αργότερα με περιοδικό (το «Ε»). Εβγαλε επίσης και τρίτο φύλλο, την ποιοτικότατη «Πρωινή Ελευθεροτυπία» (με διευθυντή τον Κώστα Νίτσο), που όμως ο Τεγόπουλος αποφάσισε να κλείσει επειδή «χτυπούσε» το απογευματινό φύλλο. Ηταν επίσης η πρώτη σύγχρονη εφημερίδα που άρχισε τις προσφορές με το «Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλος – Φυτράκης» (χωρίς να υπολογιστεί ότι θα ερχόταν μια μέρα που οι περισσότερες εφημερίδες θα εξαρτούσαν την κυκλοφορία τους όχι τόσο από την ύλη όσο από τις προσφορές, που είναι και οι μόνες που διαφημίζονται). Η πρώτη με καθημερινά ένθετα και τόσες άλλες καινοτομίες, που της προσπόρισαν κύρος, υποδειγματικές εργασιακές συνθήκες για το προσωπικό της κι ένα ευρύτατο και πιστό αναγνωστικό κοινό.

Ηταν, για όσους δουλέψαμε σ’ αυτήν, η εφημερίδα που μας έκανε να αισθανόμαστε επαγγελματίες και υπερήφανοι. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού συνυπήρχαμε με «θηρία» της δημοσιογραφίας (οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν φύγει από τη ζωή): Λούης Δάνος, Γιάννης Κάτρης, Αλέκος Λιδωρίκης, Απόστολος Μαγκανάρης, ΚΥΡ, Φρέντυ Γερμανός, Φωφώ Βασιλακάκη, οι νεότεροι Γιώργος Βότσης, Σπύρος Καρατζαφέργης, Κώστας Χαρδαβέλας, Βαγγέλης Ψυρράκης. Κι άλλοι, τακτικοί και έκτακτοι επιφυλλιδογράφοι: Μίκης Θεοδωράκης, Βασίλης Φίλιας, ο πρωτοπρεσβύτερος Γ. Πηρουνάκης. Και κάποια στιγμή ήρθε (από «Τα Νέα») ο Δημήτρης Ψαθάς.

Τα ποσοστά

Ο πρώτος διευθυντής, ο Αλέκος Φιλιππόπουλος (δεν ζει πλέον), είχε ζητήσει –και βεβαίωσε ότι οι εκδότες (τον πρώτο καιρό υπήρχε ως συνεκδότης και ο επιχειρηματίας Χρήστος Σιαμαντάς) είχαν αποδεχθεί– οι συντάκτες να μοιράζονται, πλην του μισθού, το 80% των κερδών της εφημερίδας. Δημιουργήθηκε κι ένας συνεταιρισμός, μολονότι φαινόταν εξωπραγματική η διανομή ενός τέτοιου ποσοστού. Επειδή, επιπλέον, αυτό σήμαινε ότι η εφημερίδα δεν θα έκανε επενδύσεις, δεν θα αναπτυσσόταν, ενώ δεν διευκρινιζόταν τι θα γινόταν σε περίπτωση χασούρας.

Απ’ ό,τι αποκαλύφθηκε ωστόσο λίγο αργότερα, ο Φιλιππόπουλος, είχε συνάψει με τους εκδότες συμφωνητικό με το οποίο εξασφάλιζε μόνο τον εαυτό του, πράγμα που όταν έγινε γνωστό οδήγησε στην απομάκρυνσή του από την εφημερίδα, οπότε και τα ποσοστά πέρασαν στη σφαίρα του μύθου (κάτι ανάλογο, πάντως, πραγματοποιεί, ως συνεταιριστική, η παρούσα εφημερίδα). Τον διαδέχθηκε, επί 31 αδιατάρακτα χρόνια, ο Σεραφείμ Φυντανίδης (έφυγε πρόσφατα από τη ζωή), ο οποίος ήρθε σε σύγκρουση με τους κληρονόμους και υποχρεώθηκε να αποχωρήσει. Απόπειρες έκτοτε να αναβιώσει η εφημερίδα δεν ευοδώθηκαν, με θύματα τους εργαζόμενους και τον έντυπο δημοσιογραφικό λόγο.
---
*