Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifo.gr. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifo.gr. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Αυγούστου 2019

Πώς ο Αρκάς (μοιάζει να) έχασε την μπάλα

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Φέρεται να είπε ψέματα για τον αποκλεισμό του
απ΄ το FB, και βρήκε ως εχθρό την... πολιτική ορθότητα


Όταν ο Αρκάς το παράκανε με κάποια σκίτσα του πριν από κάμποσο καιρό και κάποιοι του ασκούσαν κριτική, τους αποκαλούσε κομπλεξικούς και έλεγε ότι ασκεί κριτική στην εκάστοτε εξουσία. Έχει περάσει περισσότερο από ένας μήνας από τότε που η εξουσία άλλαξε χέρια και, ως δια μαγείας, ξέχασε να σατιρίσει την νέα εξουσία. Εκτός και εάν για τον Αρκά η εξουσία της χώρας είναι η πολιτική ορθότητα, την οποία μάχεται σαν να προκάλεσε όλα τα δεινά της χώρας.

Το να μην έλκεται ιδιαίτερα ένας γελοιογράφος από την πολιτική ορθότητα έχει κάποια βάση, καθώς του περιορίζει τα πεδία που μπορεί να ασκήσει το χιούμορ του. Το να καυτηριάζει τις υπερβολές που μερικές φορές υπάρχουν σε αυτήν, είναι λογικό. Αλλά το να επιδίδεται σε ένα ανελέητο πόλεμο εναντίον της πολιτικής ορθότητας, λες και είναι από τα χειρότερα πράγματα που υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία, δεν έχει απολύτως καμία λογική.

Για παράδειγμα, το να γελοιοποιεί την έννοια του αυτοπροσδιορισμού, ο οποίος μπορεί να έχει πολλές μορφές (εθνικός, έμφυλος, σεξουαλικός κλπ) είναι ντροπή, καθώς πρόκειται για ένα σημαντικό ιστορικό και κοινωνικό επίτευγμα. Ο αυτοπροσδιορισμός δεν είναι για για να γελάμε μαζί του, αλλά θα πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί που υφίσταται.


Λογική δεν έχει και το να δημιουργεί συνεχώς σκίτσα στα οποία σατιρίζει δήθεν την πολιτική ορθότητα, εφευρίσκοντας δικές του εκφάνσεις της πολιτικής ορθότητας που ούτε στην πιο ακραία της μορφή δεν υφίστανται!



Ουσιαστικά το παραδέχεται και μόνος του ότι στόχος του πλέον δεν είναι η εξουσία, ορίζοντας ποιον θα έχει απέναντί του στη σάτιρα:


Ο Αρκάς μοιάζει να έχει χάσει τη μπάλα. Πέρα από την αλλαγή του στόχου της σάτιράς του, από το ύφος των σκίτσων του πηγάζει μία διχαστική νοοτροπία, η οποία αποτυπώνεται στους θαυμαστές του. Πλέον, οι περισσότεροι θαυμαστές του δεν σχολιάζουν την ουσία των σκίτσων, αλλά γράφουν σχόλια του τύπου «Γλέντα τους», «Δώσε πόνο» και γενικά έχει αναπτυχθεί μια ποδοσφαιρική -γηπεδική για την ακρίβεια- νοοτροπία.

      

Τέλος, όλοι θα ακούσατε για τον αποκλεισμό της σελίδας του Αρκά στο Facebook, επειδή «κάποιοι με μίζερη ύπαρξη» έκαναν αναφορές στη σελίδα.



Τι έγινε στ΄ αλήθεια με τη σελίδα του Αρκά,

και πώς ανέβασε status ενώ τον «μπλόκαραν»;
 
Τι απάντησε ο ίδιος στους καχύποπτους, και πώς αντιμετώπισε το θέμα το ελληνικό τουίτερ Περισσότερα
Μικροπράγματα
2Σχόλια


Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι τέτοιου είδους αποκλεισμοί δεν επιβάλλονται εξαιτίας αναφορών από χρήστες, αλλά λόγω αναγνώρισης ανάρμοστου υλικού (σκίτσων με γυμνό) από το Facebook.

Μάλιστα, οι διαχειριστές της σελίδας ενημερώνονται για τον ακριβή λόγο που επήλθε ο αποκλεισμός. Εάν ισχύει ο παραπάνω ισχυρισμός, τότε πρόκειται για τον απόλυτο ξεπεσμό του Αρκά, ο οποίος χρησιμοποίησε μια ποινή του Facebook για γυμνό για να παρουσιαστεί ως θύμα που φιμώνεται από τους επικριτές του.


Αναλυτικά η τεκμηριωμένη εξήγηση που δημοσίευσε στο Facebook o Αντώνης Ηλιάδης (...)

---
*

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2019

Πες «όχι» στις Πρέσπες, τζάμπα είναι...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Όπως πάντα, κάποιος άλλος
θα βγάλει το φίδι από την τρύπα



του Κωστή Παπαϊωάννου

Πήρες μια σημαία και κατέβηκες στο συλλαλητήριο. Έκανες το καθήκον σου. Την άλλη μέρα στη Στοκχόλμη, στη Φρανκφούρτη, στο Τόκιο ή στο Σάο Πάολο, όσοι έμαθαν για το συλλαλητήριο (ασήμαντο ποσοστό μπροστά σε όσους δεν άκουσαν τίποτα), κατάλαβαν το ίδιο πράγμα: χιλιάδες Έλληνες με γαλανόλευκες σημαίες ξεχύθηκαν στους δρόμους και βροντοφώναξαν ότι η χώρα στα βόρεια σύνορά τους είναι ελληνική. «Macedonia is Greece». Φώναξες στον υπόλοιπο πλανήτη πως τη γειτονική μας Μακεδονία οι Έλληνες τη θεωρούν ελληνική, δεν την αφήνουν να υπάρξει και εν τέλει τη διεκδικούν. Αυτό κατάλαβαν όλοι. Και από τις εικόνες βίας κατάλαβαν ακόμα ότι στην Ελλάδα οι φασίστες κάνουν beach party στα παράλια των Πρεσπών.

Τα είδες κι εσύ αυτά. Είδες τους υπόδικους νεοναζί βουλευτές να δίνουν οδηγίες για επιθέσεις στη Βουλή. Είδες τη βία κατά δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ. Είδες τα φασιστικά σύμβολα δίπλα σου, άκουσες να φωνάζουν ότι η Δημοκρατία πουλάει τη Μακεδονία. Όμως εσύ κούναγες τη σημαία σου, ξανά και ξανά.

Κι αν ακόμα δεν ήσασταν όλοι ακροδεξιοί
την Κυριακή στο Σύνταγμα,
όλοι οι ακροδεξιοί ήταν εκεί δίπλα σου.
Ήσουν ένα με αυτούς. 

Εσύ στηρίζεις τη μεγάλη διπλωματική μας επιτυχία. Εκατόν σαράντα χώρες τη λένε νέτα σκέτα Μακεδονία, αλλά εμείς πολιτική δεν αλλάζουμε. Γιατί «κερδάμε, αδέλφια». Θα συνεχίσουμε να τη λέμε «πρώην κράτος», Σκόπια ή κρατίδιο. Ξέρεις πως «όχι» στη Συμφωνία σημαίνει ότι την επόμενη μέρα όλοι θα την αναγνωρίσουν ως Μακεδονία. Ξέρεις πως θα μπει στους διεθνείς οργανισμούς ως Μακεδονία. Δεν σε νοιάζει. Γιατί έχεις το δίκιο με το μέρος σου. Κι έχεις και τον «Θεό της Ελλάδας» που σου κλείνει το μάτι και σου λέει «προχώρα». Και πέφτεις στον τοίχο ξανά και ξανά.

Τι λες λοιπόν; Να συνεχίσουμε να λέμε «όχι». Κι ας αλλάζουν αυτοί το Σύνταγμά τους, το όνομά τους, ας κάνουν διευκρινιστικές δηλώσεις. Εμείς να λέμε «όχι». Κι ας τα κάναμε όλα. Διαπραγματευτήκαμε, κάναμε προσωρινές συμφωνίες, δεχτήκαμε τον όρο «Μακεδονία» (αλλά τώρα δεν το παραδεχόμαστε), καταδικαστήκαμε σε διεθνή δικαστήρια επειδή βάλαμε βέτο. Αποσυρθήκαμε από τουρνουά, καταγγείλαμε διεθνείς διοργανώσεις, κάναμε μποϊκοτάζ στο ένταμ και τα εβαπορέ, σβήσαμε το όνομα της ακατονόμαστης χώρας από τις οθόνες της τηλεόρασης. Τα κάναμε όλα και τώρα ξανά στην αφετηρία, πίσω στο 1992, πάλι συλλαλητήρια. Μια χώρα στη μέρα της μαρμότας. Αλλά δεν σε νοιάζει.

Σου λένε και τώρα να πούμε πάλι «όχι», να κάνουμε μούτρα. Δίκιο έχουν. Πολιτική που κερδίζει δεν την αλλάζεις. Κι αυτή είναι η πιο κερδοφόρα πολιτική. Χτίζει καριέρες, φτιάχνει δίκτυα, φέρνει δόξα και φράγκα, παίρνει το γραφικό μεταμεσονύχτιο trash ψώνιο και το κάνει παράγοντα της δημόσιας ζωής, παίρνει αποτυχημένους υπουργούς Εξωτερικών και τους κάνει πρωθυπουργούς, παίρνει μητροπολίτες και τους κάνει «εθνάρχες», παίρνει απόστρατους και τους κάνει ηγέτες εν αναμονή, παίρνει νεοναζί υπόδικους για εγκληματική οργάνωση και τους κάνει πατριώτες. Το Μακεδονικό είναι ταυτόχρονα η πιο σίγουρη επένδυση και το πιο μεγάλο πλυντήριο.

Γιατί σ' τα λέω αυτά; Δεν φταις μόνο εσύ. Σου έμαθαν ότι πρώην πρωθυπουργοί που χειρίστηκαν το θέμα μπορούν να κρύβονται. Ότι συμφωνία σημαίνει να υποχωρήσει μόνο ο άλλος, εμείς καθόλου. Ότι τα «εθνικά δίκαια» είναι εκτός διαπραγμάτευσης (τα δικά μας μόνο). Ότι μπορείς τη μια να είσαι φιλοευρωπαϊκό αντιλαϊκιστικό ΜΜΕ και την άλλη να φοράς γαλανόλευκη παραλλαγή και να το παίζεις «ο Πορτοσάλτε μακεδονομάχος». Ότι μπορείς να είσαι ΝΔ ή ΚΙΝ.ΑΛ., ΚΚΕ ή εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και στο Μακεδονικό να παίζεις τις κουμπάρες. Ένα δάχτυλο έδειχνε τις Πρέσπες και τα μισά κόμματα κοίταζαν το δάχτυλο.

Μπορεί, λοιπόν, οι ευαισθησίες σου να είναι γνήσιες. Ακόμα κι έτσι, είσαι υπεύθυνος. Ακόμα κι αν δεν είσαι ακροδεξιός εθνικιστής, πορεύεσαι προς τον γκρεμό με όλη την ελληνική ακροδεξιά στο πλάι σου. Έχεις ευθύνη για τις απειλές, τη βία, τις προγραφές, το ξύλο στον Μπουτάρη, τους υπόδικους νεοναζί που ξεπλένονται στον δικό σου «αγνό πατριωτισμό». Κι αν ακόμα δεν ήσασταν όλοι ακροδεξιοί την Κυριακή στο Σύνταγμα, όλοι οι ακροδεξιοί ήταν εκεί δίπλα σου. Ήσουν ένα με αυτούς.

Πες, λοιπόν, «όχι» στις Πρέσπες. Τζάμπα τσαμπουκάς είναι. Τζάμπα πατριωτισμός. Κι όπως πάντα, κάποιος άλλος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα.
---
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO
---
*

Κυριακή 26 Αυγούστου 2018

Αριστοκρατικά φτωχοί...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Daniel Baud Bovy, Fred Boissonas, Oλυμπία, 1913
του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου
(Ελευθεροτυπία, 1991)

Ένας φίλος χάλασε όλο το χαρτζιλίκι του τις προάλλες στο νησί. Αγόρασε 5-6 φιάλες Ντομ Περινιόν, τις έριξε με σκοινί στο πηγάδι να παγώνουν, πήρε και πρώτης τάξεως χαβιάρι και κάλεσε τους «Φίλους του θρησκευτικού πένθους» (δηλαδή εμάς) να «νηστέψουμε όλη νύχτα».


Τώρα δεν έχει φράγκο, αλλά δεν τον νοιάζει καθόλου. Οι αφραγκιές δεν μπορούν να πτοήσουν έναν γεννημένο πλούσιο -οι αρτίστες τον χρήματος, θα το ξέρετε, παραμένουν αστέρια και με τα πολλά και με τα λίγα!

Δεν κρύβω το θαυμασμό μου γι’ αυτούς. Μ’ αρέσει η σχετική αποδέσμευσή τους από το χρήμα: ούτε οι αψιλιές τούς μειώ­νουν, ούτε τα πλούτη τούς παίρνουν τα μυαλά. Συμπεριφέρονται το ίδιο —είτε έχουν χρήματα, είτε δεν έχουν— κι ένας έμφυτος μποεμισμός τους αξιώνει να το χρησιμοποιούν σαν καλλιτέχνες!

Πάρτε παράδειγμα τον Φράνσις Μπέικον. Η ξαφνική επι­τυχία τού απέδωσε ιλιγγιώδη ποσά, αλλά αυτός εξακολούθησε να ζει σ’ ένα γυμνό σπίτι, δίχως έπιπλα — και να κερνάει κάθε μεσημέρι τους φίλους του σαμπάνια. Όταν μια φορά κέρδισε στη ρουλέτα ένα μυθώδες ποσό, διοργάνωσε ένα εκλεπτυσμένο όργιο (μετά δωρεών) που κράτησε μέχρι να εξανεμιστεί κι η τελευ­ταία λίρα.

Η Γιουρσενάρ (επίσης αριστοκρατική ως προς το χρήμα) αναφέρει την περίπτωση μιας φιλικής της, φτωχής οικογένειας που όταν οι δουλειές «έκλεισαν» στο Mount Desert Island, την επισκέφτηκαν και με ένα απλό σήκωμα του ώμου τη φίλησαν χαμογελαστοί, ξεσπιτώθηκαν και πήγανε στη Νέα Υόρκη. «Να δούμε και λίγο παραπέρα» της είπαν!

Έχω συναντήσει και στην Ελλάδα τέτοια αρχοντική προσαρμοστικότη­τα σε απλούς, φτωχούς ανθρώπους. Έχω γνωρίσει όμως και μερικούς αστούς, μεγαλωμένους σε περιβάλ­λον ανοιχτόμυαλο, οι οποίοι έχουν μάθει να χρησιμοποιούν το χρήμα με φυσική άνεση, σαν ένα απλό μέσο ηδονής — και επι­πλέον έχουν διδαχθεί εγκαίρως την τέχνη του ξεκοκαλίσματος.

Είναι και οι δυο κατηγορίες ανθρώπων αξιαγάπητες, ιδανι­κές για φιλίες, χαλαρές ως προς τη ζωή, αληθι­νά εύθυμες και γοητευτικές.

Δείτε όμως το παράδοξο. Ο κόσμος στην Ελλάδα δεν γοη­τεύεται ούτε από τους μεν ούτε από τους δε — αλλά από τη μεζ χαίτη της «δυναστείας» Βαρδινογιάννη!

Έχοντας ως μοναδικές εικόνες πλούτου τη «χλιδή» των κοσμικών και τα αλαζονικά πρότυπα της διαφήμισης — πι­στεύει ότι οι αληθινά πλούσιοι ζουν τη γελοιογραφία του Dyn­asty και (το χειρότερο) επιθυμεί το χρήμα όχι ως μέσο ηδονής αλλά ως δείκτη επιτυχίας και επιθετικού look.

Η (σχεδόν κτηνώδης) εικόνα της νεόπλουτης, που φέρει σα γαλέρα πάνω της όλα τα σημαιάκια των logo — ακολουθώντας έναν κοιλαρά με πούρο, χρυσό ρόλεξ και ύφος upgrated τσιφλικά που επιθεωρεί τις Νεκρές Ψυχές του (σαν να ’ταν ο Φθόνος αυτοπροσώπως) είναι ένα καρτούν που έρχεται κατευθείαν από τα απωθημένα του Κωστόπουλου για να γεμίσει άγχος την ανυπεράσπιστη φτωχούλα.

Έχει τόση σχέση με τον πλούτο όσο κι η ηδονή με την οδύνη — είναι ένα είδος πληθωριστικής καταξίωσης που προϋποθέτει την αυτοϋποτίμηση του ανθρώπου.

Χωρίς δεύτερη σκέψη προτιμώ τους «Φίλους του Θρησκευτικού Πένθους». Ενδιαφέρονται περισσότερο για τη χρηστική αξία των πραγμάτων — οι ούγιες γι’ αυτούς δεν είναι οικόσημα!

Το ενδιαφέρον με τις Dom Perignon είναι ότι τις πίνουν, σαν ένα ακριβό δώρο της στιγμής·— καμιά ταξική «επέν­δυση» δεν γίνεται. Το ίδιο ωραία νιώθουν (αλλά με άλλο τρόπο) όταν ανοίγουν το βαρέλι με το νέο κρασί και πίνουνε τα άστρα (κι έχει παράξενα άστρα φέτος στο νησί!)

Σκεφτήκαμε μάλιστα να συμπτύξουμε τη φιλοσοφία της παρέας σε λίγες φράσεις, για όσα νέα μέλη ενδιαφέρονται:

«Αν είναι να ’ρθουν τ’ άσπρα ρόδα στο τραπέζι του Κλάριτζες, αν είναι να ’ρθουν οι χρυσές αυγές της Βιρμανίας, το ασυλλόγιστο χρήμα, τα ιστιοφόρα, εκείνη η ποιητική σούπα που φτιάχνουνε στην Ταϊλάνδη με σάλιο πετροχελίδονων... καλώς να ’ρθουν. Θα τα δεχτώ με επικούρεια γλυκύτητα, αλλά δεν πρό­κειται να πάρουν τα μυαλά μου αέρα. Αν είναι να ’ρθουν, να ’ρθουν μόνα τους (από τύχη, ή επειδή τ’ αξίζω) — εγώ δεν πρόκειται να προσπαθήσω ούτε στο παραμικρό, γιατί έχω και πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω! Λυπάμαι όσους χάνουν τον εαυτό τους για να αποκτήσουν πράγματα που, ούτως ή άλλως, θα παραμείνουνε γι’ αυτούς πάντα ξένα. Λυπάμαι όσους χρησιμοποιούν τις απολαύσεις σαν δηλητήριο. Αλλά δεν λυπά­μαι όσους τσακίζουνε περιουσίες εν ριπή οφθαλμού — γιατί αυτοί τουλάχιστον αξιώνονται μιας γλυκυτέρας ύβρεως. Ελάχιστοι κατέχουν το μυστικό να χρησιμοποιούν το χρήμα επ’ αγαθώ, να το σκορπίζουν απαλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αλλά ούτε και περιφρόνηση, να το σκορπίζουν όπου θέλουνε αυτοί κι όχι η μόδα, να το προσέχουν επειδή έχει άσχημη επήρρεια στους πολλούς κι η έλλειψή του έχει κάνει πολλούς δυστυχισμένους - και την κατάλληλη στιγμή να το σκοτώνουν με μια ανάλαφρη, καλλιτεχνική χειρονομία...»

Εννοείται, ποτέ δεν έχουν διατυπωθεί αυτά γραπτώς. Είναι η πρώτη φορά. Κανείς δεν νοιάζεται! - ούτε καν για υστερο­φημία. Όλοι έχουν βυθιστεί, εδώ, στη νάρκη του ποτού, και των φιλιών - κι εγώ είμαι ο τελευταίος που έμεινα στην επικρά­τεια του Λόγου για να σας περιγράψω το ναυάγιο.

Ελευθεροτυπία, 1991, Στήλη «Επιλογές».
---
---
*

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018

Ο Αρκάς και η οδός της στράτευσης...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

H περίπτωση του Αρκά και το τέλος
της γελοιογραφίας όπως την ξέραμε


Δεν είναι ο μόνος που κατέληξε στην οδό της μονόπαντης και βασανιστικά προβλέψιμης ατζέντας, αυτός είναι ο κανόνας εδώ και καιρό για τους περισσότερους γελοιογράφους πάσης ιδεολογικής προαίρεσης

Του Δημήτρη Πολιτάκη

Θυμάμαι κάποτε που μπορεί να διαφωνούσαμε με κάποιους για τα πάντα, υπήρχαν όμως κάποιες ελάχιστες και πολύτιμες σταθερές αξίες υπεράνω κριτικής και υπεράνω υποκειμενικών, αισθητικών και (μικρο)πολιτικών, κριτηρίων. Μία από αυτές ήταν τα κόμικς, τα καρτούν, οι γελοιογραφίες, το έργο, το πνεύμα και η αντίληψη του Αρκά από την εποχή της «Βαβέλ» ακόμα.

Είχε να κάνει και λίγο, υποθέτω, με το πέπλο μυστηρίου γύρω από τη «μυστική» του ταυτότητα (αλάνθαστο τρικ ανά τους αιώνες, που σε γλιτώνει από τις φθορές της διασημότητας), κυρίως όμως είχε να κάνει με το διεισδυτικό, αβίαστο και ανέμελα ασεβές χιούμορ, τη δημιουργία και τη συντήρηση εμπνευσμένων αρχετυπικών χαρακτήρων και με την αίσθηση ενός εικονογραφικού/αφηγηματικού σύμπαντος που παρέμενε οικουμενικό χωρίς να είναι «αλλού», διαφεύγοντας ως διά μαγείας σχεδόν από το εσωστρεφές και κλειστοφοβικό νεοελληνικό σύστημα παραγωγής σάτιρας. Μεγάλη δουλειά αυτό το τελευταίο, αν μπορείς να το καταφέρεις χωρίς ίχνη κανιβαλισμού ξένων επιρροών.

Ως γνωστόν, τα τελευταία χρόνια ο Αρκάς έχει επιλέξει, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι που παραδόθηκαν για λόγους προσωπικούς ή βιοποριστικούς στους αφόρητους περιορισμούς που επιβάλλει ένα ακραία διχαστικό κλίμα, την οδό της στράτευσης και της απολύτως προβλέψιμης κατεύθυνσης στις ατάκες των κεντρικών χαρακτήρων του, και ειδικά αυτού του μέσου καθημερινού τυπάκου που κουνάει το δάχτυλο, «καυτηριάζοντας» αποκλειστικά τις κωμικοτραγικές ανακολουθίες της εξουσίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δεν έχει και πολλή πλάκα αυτό όμως και, όπως και να το κάνουμε, αντικειμενικά είναι εντελώς άχαρο να χαϊδεύεις τα πιο στοιχειώδη αντιπολιτευτικά ένστικτα, χωρίς καν τον κόπο μιας λίγο πιο βαθιάς υπονόμευσης, έστω και μόνο του συγκεκριμένου στόχου.
Περνάνε από μπροστά μου στα social media τα καρτούν του, τα κοιτάω, υπομειδιώ και λίγο, όχι λόγω ευθυμίας αλλά μάλλον λόγω συγκατάβασης για τη –μη χαρακτηριστική κάποτε για τον ίδιο– λαϊκίστικη κοινοτοπία που συχνά τα διακρίνει (ούτε ο Κώστας Μητρόπουλος στα πιο πασοκοσυντηρητικά του τέτοιο πράγμα, που κάποτε εκπροσωπούσε ακριβώς το αντίθετο από τον Αρκά ή τον Γ. Ιωάννου), και συνεχίζω τη μέρα μου πιο κατηφής.

Μπορεί να το έχει πάρει προσωπικά αυτό με την παρούσα κυβέρνηση (κακό πράγμα όμως η λογική του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών για έναν καρτουνίστα), η οποία σαφώς έχει οδηγήσει πολύ καλό κόσμο στα κάγκελα. Τέλος πάντων, με γεια του με χαρά του, και δικαίωμά του. Δεν είναι ο μόνος που κατέληξε στην οδό της μονόπαντης ατζέντας, αυτός είναι ο κανόνας εδώ και καιρό για τους περισσότερους γελοιογράφους πάσης ιδεολογικής προαίρεσης.

Έχω κρατήσει μια λίγο παλιότερη (4-5 χρόνια;) γελοιογραφία του Ηλία Μακρή στην «Καθημερινή», όπου απεικονίζεται χωρίς λόγια ο Τσίπρας στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή που έχει τη μορφή του Μαρξ και έχει σηκώσει το περίστροφο στον κρόταφό του, όχι επειδή είναι τόσο ιδιοφυής ή σπαρταριστή αλλά επειδή προσκαλεί στο αστείο έναν μέσο κοινό παρονομαστή που δεν έχει παραδοθεί σε κάποια αεροστεγή ατζέντα, όπως έκαναν και οι γελοιογραφίες του ΚΥΡ κάποτε.

Το ίδιο το είδος της γελοιογραφίας έτσι κι αλλιώς έχει περιθωριοποιηθεί τα τελευταία χρόνια, έρμαιο της γενικής παθογένειας των έντυπων μέσων, και λειτουργεί πλέον ως συλλογή από προμελετημένα memes, συχνά ανέμπνευστα, κακόβουλα και μοχθηρά. Οι ατέλειωτες γελοιογραφίες με τη Μέρκελ ή τον Σόιμπλε σε κατάσταση λυσσασμένου παροξυσμού και ντυμένους με ζαρτιέρες και στολή Ες-Ες (που θύμιζαν το σκετς του Σεφερλή με τίτλο «Αδέλφω Χίτλερ») είναι μόνο ένα παράδειγμα και ίσως το πιο ήπιο στην πραγματικότητα.

Υπάρχουν και όρια όμως (όχι ηθικού αλλά αισθητικού τύπου) και νομίζω ότι ο Αρκάς τα υπερέβη με την πρόσφατη ανάρτησή του που φανερώνει και κάποια ανησυχητικά συμπτώματα μανίας καταδιώξεως, στην οποία εμφανίζεται επιβλητικό (και φλύαρο) το σλόγκαν «Απαγορεύονται αστεία: ρατσιστικά, σεξιστικά, ομοφοβικά, politically incorrect, fat shaming, body shaming», ενώ δίπλα ο τυπάκος επιχειρεί να αρθρώσει ανέκδοτο που και καλά δεν προσβάλλει δυνητικά κανέναν («είσαι πολύ ξινός, είπε η ντομάτα στο λεμόνι»).
Τι να πεις... Ούτε ως γενικό σχόλιο περί επιδερμικού και υποκριτικού δικαιωματισμού δεν στέκεται. Εξάλλου, τα ρατσιστικά, σεξιστικά κ.λπ. αστεία δεν τα απαγορεύει κάποια σύγχρονη Ιερά Εξέταση (βρομάει ο τόπος από δαύτα), απλώς είναι «εύκολα», κακόβουλα, μαλακισμένα και φανερώνουν παντελή έλλειψη χιούμορ.

Και επίσης, ήθελα να 'ξερα, όλοι αυτοί που τυραννιούνται τόσο βάναυσα στη χώρα μας από τις στυγνές επιταγές της «πολιτικής ορθότητας» έχουν κοιτάξει τα πρωτοσέλιδα των εθνοχριστιανικών ξεκωλοφυλλάδων που κρέμονται στα περίπτερα και στάζουν ξεφτίλα, παρακμή και χουντίλα; Έχουν χαζέψει τη «δημόσια» –μη συνδρομητική, τέλος πάντων– τηλεόραση (κρατικοδίαιτη και ιδιωτική, αλλά εν προκειμένω κυρίως τη δεύτερη, η ΕΡΤ κουβαλά άλλου τύπου βαριές αμαρτίες) για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι το μήνυμα που περνά το μέσο στον κόσμο, που, ελλείψει άλλων επιλογών, παρακολουθεί εκπομπές απίστευτης χυδαιότητας, τρομολαγνείας, μικροαστικής ηθικολογίας μετεμφυλιακού τύπου και εκφασισμού;

---
---
*