Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κανέλλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κανέλλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012

... ο Πάσχος, ο Νίκος και η... Ρόζα !!!

*

Έφη Γιαννοπούλου
rednotebook.gr
***
*
"Είμαι γάιδαρος"

...«Σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει έναν πολίτη να μετακινηθεί σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο η αστυνομία, αλλά και αυτή (διά νόμου) πρέπει να αιτιολογήσει την απόφασή της. Ο περιορισμός αυτός μπορεί να κριθεί από τη Δικαιοσύνη». Έτσι ξεκινά ο Πάσχος Μανδραβέλης το άρθρο του που σε μια κρίση αυτογνωσίας τιτλοφορεί «Αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων» (Καθημερινή, 8/12/2012). Δεν χρειάζεται να σκεφτεί κανείς πολύ για να καταλάβει ότι οι παραπάνω δύο προτάσεις μαζί είναι απλώς α-νόητες (δηλαδή στερούνται νοήματος). Διότι, αφενός και στις δημοκρατικές και στις μη δημοκρατικές χώρες του κόσμου η αστυνομία είναι αυτή που μπορεί να απαγορεύει τη μετακίνηση των πολιτών σε δημόσιο χώρο, και μία από τις βασικές μεταξύ τους διαφορές είναι ακριβώς το σε ποιο βαθμό η αστυνομία χρησιμοποιεί τέτοιου είδους απαγορεύσεις· και αφετέρου, πουθενά και σε καμία χώρα του κόσμου ο πολίτης δεν μετακινείται σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Διότι σε όλες τις κοινωνίες όλα τα δικαιώματα του πολίτη εξαρτώνται από την άσκηση των δικαιωμάτων των υπολοίπων πολιτών, κι αυτός είναι ο βασικός κανόνας της ανθρώπινης συμβίωσης.

Έτσι ο συμπαθής πολίτης, οδηγώντας το αυτοκίνητό του σε κάποια δημοσιά της ενδοχώρας, αν τύχει και διασταυρωθεί με έναν βοσκό και το κοπάδι του που διασχίζουν το οδόστρωμα, δεν χιμά ως σύγχρονος Αίας κατά των αιγοπροβάτων, αλλά περιμένει να περάσουν τα ζωντανά. Ή αν, στην πόλη πάλι, ο γείτονας κάνει μετακόμιση και κλείνει προσωρινά το πεζοδρόμιο, δεν μεταμορφώνεται ο συμπαθής πάλι πολίτης σε ταύρο εν υαλοπωλείω, αλλά κάνει την απαραίτητη μικρή παράκαμψη προκειμένου να συνεχίσει το δρόμο του. Αξιολογούμε βέβαια το κατά πόσον θα υποχωρήσουμε στην άσκηση του δικαιώματος του άλλου κάθε φορά που τα συμφέροντά μας συγκρούονται με τα δικά του. Καλούμε την αστυνομία ίσως για το γείτονα που βάζει κάθε βράδυ μουσική στη διαπασών, αλλά κάνουμε υπομονή τη μία νύχτα το χρόνο που γιορτάζει τα γενέθλιά του. 

Ό,τι συμβαίνει στο ατομικό επίπεδο κοινωνικής συνύπαρξης, ισχύει στο πολλαπλάσιο για το συλλογικό, πόσο μάλλον που οι δημοκρατικές κοινωνίες, πέρα από το να απαγορεύουν διά της αστυνομίας, εγγυώνται και δικαιώματα στα μέλη τους, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία ας πούμε. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί ο Ηλίας Κανέλλης, για τον οποίο γράφεται το εν λόγω άρθρο –αλληλέγγυος ων, κατά τα λεγόμενά του, στον απολυμένο οδηγό του ΔΟΛ –, αρνείται να κάνει τη μικρή παράκαμψη που θα απαιτούσε ο σεβασμός στο δικαίωμα διαμαρτυρίας των συμπολιτών του. 

Κάνω συχνά τη σκέψη ότι ο Π. Μανδραβέλης και οι συν αυτώ απευθύνονται με τα κείμενά τους σε ένα συγκεκριμένο είδος πολίτη που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τα είκοσι σχεδόν προ κρίσης χρόνια. Δεν έχει σημασία που συχνά στηλιτεύει την παλαιά του συμπεριφορά. Εξακολουθεί να απευθύνεται στη βασική του ιδιότητα. Και εξηγούμαι: τέτοια κείμενα απευθύνονται στον πολίτη που διαμορφώθηκε από την κουλτούρα του απόλυτου ατομισμού, της περιφρόνησης για κάθε κοινό ή δημόσιο αγαθό, του «εγώ να πιάσω την καλή», του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;», του «κάνω ό,τι γουστάρω» τελικά. Του πολίτη που έμαθε να θεωρεί εντελώς παλιομοδίτικη και αντιαισθητική κάθε συλλογική διεκδίκηση, εκτός απ’ αυτή, εννοείται, που αφορούσε τα δικά του συμφέροντα (έχει τις ευθύνες της και η κυρίαρχη εκδοχή του συνδικαλισμού γι’ αυτή την απαξίωση). Γιατί μόνο αυτό το είδος πολίτη (ή «πολίτη») μπορεί να συγκινείται με τέτοιου τύπου επιχειρήματα για την ελευθερία της μετακίνησής του όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο αυτό μπορεί να μη νοιάζεται για το αν απολύεται ο διπλανός του, για το αν πεινάει, αν δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί ή να πληρώσει τα φάρμακά του.

Γι’ αυτό και ξεκινώντας αυτό το κείμενο θυμήθηκα τους streetpanthers, μια ομάδα που δημιουργήθηκε το 2003 και έγινε πολύ γνωστή από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Οι streetpanthers «έβαλαν στο μάτι» μια συγκεκριμένη κατηγορία τέτοιων πολιτών, όσους πάρκαραν όπου έβρισκαν εμποδίζοντας την κυκλοφορία των πεζών, πολύ συχνά ακόμη και των ατόμων με αναπηρία. Και τους αντιμετώπισαν με έναν ευφάνταστο, πνευματώδη και απολύτως μη βίαιο τρόπο. Με τα γνωστά αυτοκόλλητά τους που είχαν τη μορφή του συμπαθούς τετράποδου και τη φράση «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω», τα μέλη της ομάδας, και όσοι εν συνεχεία προμηθεύτηκαν τα αυτοκόλλητα, στιγμάτιζαν τα αυτοκίνητα που έβρισκαν παρκαρισμένα σε πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών ή ράμπες αναπήρων. Διαβάζοντας το κείμενο του Μανδραβέλη, πολλά από τα σχόλια στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας και άλλα δεξιά κι αριστερά για την υπόθεση του (δήθεν) προπηλακισμού ή ξυλοδαρμού του Ηλία Κανέλλη, σκέφτηκα πως χρειαζόμουν κάμποσα τέτοια αυτοκόλλητα. Γιατί μόνο ο «γάιδαρος» των streetpanthers μπορεί να συλλαμβάνει έτσι την έννοια της ελευθερίας μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. 

ΥΓ 1. Αυτό το κείμενο σκόπιμα περιόρισε την επιχειρηματολογία του στην επίκληση της κοινής λογικής και των στοιχειωδών κανόνων της κοινωνικής συνύπαρξης, που τόσο συχνά επικαλείται και ο αρθρογράφος. Εξίσου συνειδητά δεν ασχολήθηκε με τη διερεύνηση του ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα στην υπόθεση αυτή. Κυρίως γιατί και ο Π. Μανδραβέλης φαίνεται μάλλον να πιστεύει περισσότερο αυτή την εκδοχή και σ’ αυτήν να απαντά.

ΥΓ 2. Η σπαρταριστή σύγκριση του Ηλία Κανέλλη με τη Ρόζα Παρκς μάλλον δικαιολογεί κι αυτή τον τίτλο του άρθρου, καθιστώντας πλήρη την αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων. Και για να διορθώσουμε μια ακόμα από τις συχνές ανακρίβειες του αρθρογράφου, απαραίτητη προφανώς για να βγει η σύγκριση: η Ρόζα Παρκς δεν κάθισε σε καμιά white only θέση του λεωφορείου, απλώς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της (στο τμήμα εγχρώμων) σε κάποιο λευκό. Και ως συνέπεια του ακτιβισμού της απολύθηκε από τη δουλειά της.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

ΕΤΗΠΤΑ - ΛΙΘΟΓΡΑΦΟΙ : Γιατί δύο σωματεία;

                                                                 *

Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου 2012

... "Ηλία Κανέλλη είσαι ψεύτης" ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Ο Παναγιώτης Βενέτας
απαντά στον Ηλία Κανέλλη

«Πριν από λίγο, με προπηλάκισαν άσχημα διαμαρτυρόμενοι για μια απόλυση ενός εργαζόμενου (στον οποίον συμπαραστέκομαι), την ώρα που πήγαινα αμέριμνος να μπω στη δουλειά μου», υποστηρίζει με ανάρτησή του στο facebook ο δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Τα Νέα" Ηλίας Κανέλλης (φωτό).

Και η απάντηση του Παναγιώτη Βενέτα και πάλι μέσω facebook…


‎”Είμαι ο απολυμένος Παναγιώτης Βενέτας και στέλνω αυτό το μήνυμα από το προφίλ φίλου μου!


1) Ο Ηλίας Κανέλης λέει ψέματα ότι είναι αλληλέγγυος σε εμένα!!!


2) Σε όλες τις κινητοποιήσεις που έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια στον ΔΟΛ πάντα προσπαθούσε να δημιουργήσει πρόβλημα βρίζοντας, τραμπουκίζοντας και απειλώντας!!!


3) Σήμερα έκανε ακριβώς το ίδιο! Το σωματείο μου για συμβολικούς λόγους και μόνο έκλεισε (πιαστήκαμε αλυσίδες που λέμε) την κεντρική είσοδο του ΔΟΛ (Μιχαλακοπούλου 80), ενώ ενημερώναμε για το μικρό αυτό διάστημα της μίας ώρας που συμβολικά όπως προείπα τους εργαζόμενους ότι μπορούν να εισέλθουν στο κτήριο από την διπλανή πόρτα στην γωνία επί της οδού Παπαδιαμαντοπούλου η οποία απέχει μόλις 20 ή 30 μέτρα το πολύ!


Ο κύριος Κανέλλης έβριζε και έσπρωχνε τα μέλη του σωματείου και αλληλέγγυους και απειλούσε! Στην είσοδο του ΔΟΛ υπήρχε αστυνομική δύναμη με την οποία δεν υπήρξε κανένα απολύτως πρόβλημα καθ’ όλη την διάρκεια της παρέμβασης!


 Ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης (τον οποίο μπορούμε ανά πάσα στιγμή να καλέσουμε ως μάρτυρα για το συμβάν, αν τελικά προβούν σε μηνύσεις μέλη του σωματείου και μέλη της εργασιακής επιτροπής ΔΟΛ αλλά και αλληλέγγυοι) όταν είδε τον κύριο Κανέλλη να βρίζει, να σπρώχνει, να απειλεί και να τραμπουκίζει τον κόσμο, βγήκε έξω και είπε με αυστηρό ύφος στον κύριο Κανέλλη ότι θα έπρεπε να ντρέπεται και να σταματήσει τις βιαιοπραγίες!


Επαναλαμβάνω ότι δεν είχε δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα με τους εργαζόμενους και την αστυνομική δύναμη!


4) Όσοι τον γνωρίζουν τον κύριο Κανέλλη μπορούν να καταλάβουν! Όσοι δεν τον γνωρίζουν καλό θα ήταν να μην πιστεύουν τόσο εύκολα ό,τι ακούνε και να ρωτάνε πριν βγάλουν ατυχή, λανθασμένα και προσβλητικά συμπεράσματα για τα σωματεία, εργαζόμενους και άνεργους που ήταν εκεί!


5) Τώρα λοιπόν είστε όλοι όσοι βιαστήκατε να καταδικάσετε τα θύματα ως θύτες ενήμεροι για το τι συνέβη εκεί! Είμαι καλόπιστος και θα υποθέσω ότι δεν γνωρίζετε τον κύριο Κανέλλη και το ποιόν του! Ρωτήστε και θα μάθετε!


6) Είναι εντυπωσιακό πάντως το πόσο εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε κύριος Κανέλλης να παραπληροφορήσει και να βρει κοινό το οποίο, ως καλά εκπαιδευμένος δημαγωγός και ψεύτης, θα τον υποστηρίξει! 

7) ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ, κύριε Κανέλλη, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΕΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑΤΕ, ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΞΕ ΚΑΝΕΙΣ , ΚΑΙ ΟΤΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ!!!
 Βενέτας Παναγιώτης. 

 ΥΓ-1. Τα σωματεία και οι δράσεις τους δεν είναι παράνομα όπως θα ήθελε ο κύριος Κανέλλης και οι όμοιοί του να είναι!


ΥΓ-2. Περιμένω από όλους και όλες που πήρατε θέση υπέρ του κυρίου Κανέλλη (ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΑΓΓΙΞΕ ΚΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ), αφού το ψάξετε το ζήτημα και σίγουρα θα διαπιστώσετε ότι είναι όπως τα λέω, να ζητήσετε συγνώμη και να καταδικάσετε τον τραμπούκο κύριο Κανέλλη εδώ στο ίδιο μέρος που πήρατε θέση υπέρ του!

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*


ΕΤΗΠΤΑ - ΛΙΘΟΓΡΑΦΟΙ : Γιατί δύο σωματεία;

*


... ο "όχλος", οι "φασίστες" και ο ήρωας Ηλίας Κανέλλης ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Εργασιακή Επιτροπή ΔΟΛ

Απάντηση στα διαδιδόμενα
από τον Ηλία Κανέλλη
Διαβάσαμε έκπληκτοι φανταστικά διηγήματα στο ιντερνέτ, με πηγή τον Ηλία Κανέλλη, και δυστυχώς είδαμε και δημοσιογραφική παράταξη να τις υιοθετεί άκριτα (χωρίς καν διασταύρωση) κατηγορώντας τους εργαζόμενους του ΔΟΛ ως «άνανδρους», «ερυθροφρουρούς», που «προπηλακίζουν», πάνω κάτω ως «φασίστες» και «όχλο» που «φιμώνει κάθε αντίθετη φωνή» και άλλα ανάλογα και ωραία…

Αν προσφέρονταν απλώς ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας, δεν θα χρειάζονταν ιδιαίτερης μεταχείρισης. Καθώς όμως υποτίθεται ότι αφορούν τη σφαίρα της πραγματικότητας, καλό είναι να περιγραφεί και αυτή.
Τα πραγματικά περιστατικά:
Το θέμα αφορά τον αγώνα μας κατά των απολύσεων στον ΔΟΛ και ειδικά την περίπτωση του Παναγιώτη Βενέτα. Η διοργάνωση του αγώνα αυτού έγινε από το σωματείο του, τη ΣΒΕΟΔ (Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου), με την ενεργή συμπαράσταση και συμμετοχή της Εργασιακής Επιτροπής Εκπροσώπων Εργαζομένων στον ΔΟΛ.
Επί τρεις μέρες, διοργανώθηκε συγκέντρωση στην είσοδο του ΔΟΛ και οι συγκεντρωμένοι συμπαραστάτες από το πρωί διαμαρτύρονταν για την άδικη απόλυση του συναδέλφου μας, περιμένοντας να συναντηθεί η ΣΒΕΟΔ με την εργοδοσία του ΔΟΛ. Δεν σημειώθηκε το παραμικρό επεισόδιο παρά την προκλητική παρουσία  της αστυνομίας. Οι εργαζόμενοι του κτιρίου, που θα έπρεπε να είναι όλοι κάτω μαζί τους, έμπαιναν για δύο μέρες μέσα χωρίς πρόβλημα, ίσως μερικοί «αμέριμνα», αν και οι περισσότεροι με προβληματισμό για τους συνανθρώπους τους που βρίσκονται στο δρόμο της ανεργίας, ίσως και με δυσαρέσκεια που δεν μπορούσαν να συμπαρίστανται οι ίδιοι -καθώς δεν είχαν κηρύξει απεργία τα σωματεία τους.
Στο τέλος της τρίτης μέρας, κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας τους, ανέβηκαν όλοι μπροστά στην κύρια πόρτα του ΔΟΛ πιέζοντας για άμεση συνάντηση με τη διοίκηση που εξακολουθούσε να κωλυσιεργεί. Οι εργαζόμενοι του κτιρίου, ξαφνικά, αυτή τη φορά, είχαν πράγματι δυσκολία πρόσβασης στη θέση τους: έπρεπε να μπουν από τη διπλανή πόρτα, ως ελάχιστο δείγμα συμπαράστασης στους απολυμένους (ή αλλιώς να επιτεθούν στους συγκεντρωμένους ως τραμπούκοι).
Σε αυτή την κατάσταση, όλοι οι συνάδελφοι (πλην Ηλία Κανέλλη - σχεδόν 800 άνθρωποι εργάζονται στην εταιρεία) δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα τη «θυσία» να κάνουν τρία βήματα να μπουν από τη διπλανή πόρτα. Κάποια στελέχη ίσως και με ανεκδήλωτη δυσφορία για την «ανελευθερία» αυτή και την αναγκαστική «θυσία», αλλά οι περισσότεροι συνάδελφοι τουλάχιστον με συμπόνια, αν όχι με στοιχειώδη ανθρώπινη αλληλεγγύη. Και πάντως χωρίς καμία διάθεση να επιτεθούν φυσικά σε ένα πλήθος ανθρώπων απαιτώντας να ανοίξει διάδρομος ειδικά για τους εαυτούς τους.
Υπήρξε η εξαίρεση του Ηλία Κανέλλη. Παρά την πρόκληση, παρά την επίθεση, παρά την υπεροψία, παρά την περιφρόνηση προς τους συνανθρώπους, και με την παρέμβαση και της Εργασιακής Επιτροπής, ο συνάδελφος τελικά μπήκε ήρεμα στο κτίριο όπως όλοι οι άλλοι κοινοί θνητοί. Είναι αλήθεια ότι δεν εξασφαλίσαμε έναν ειδικό διάδρομο για την Αυτού Μεγαλειότητα και πράγματι, έτσι, του στερήσαμε την «ελευθερία» του να κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει, όπως θέλει και λογαριασμό να μη δίνει στους συνανθρώπους του. Πράγματι λυπούμαστε και για τη Μαρία Αντουανέτα που στερήθηκε το παντεσπάνι της και στο μέτρο αυτό δηλώνουμε «ένοχοι».
Είναι αλήθεια ακόμα ότι ο συνάδελφος, μόλις διεσώθη από εμάς όλους τους «φασίστες» «ερυθροφρουρούς», έσπευσε, μαζί με το διευθυντή του, να παρέμβει στις διαπραγματεύσεις της διοίκησης με τη ΣΒΕΟΔ που διεξάγονταν εκείνη την ώρα, για να τις τινάξει προφανώς στον αέρα και να μην βρεθεί λύση με το συνάδελφό μας, τον Παναγιώτη Βενέτα -σε έμπρακτο δείγμα της «αλληλεγγύης» του.
Ευτυχώς, η μικρή διερεύνηση έδειξε την αλήθεια και ο Παναγιώτης δεν θα χάσει τη δουλειά του. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Είναι σαφές ότι ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει και να διηγείται τον κόσμο που κατασκευάζει στο κεφάλι του. Ωστόσο, θα θέλαμε τουλάχιστον οι παρατάξεις των σωματείων μας να τοποθετούνται επί των πραγματικών περιστατικών. Και όσες παρασύρονται να έχουν το σθένος να διορθώνουν. Γιατί δεν είναι παιχνίδι: όποιος δεν μπορεί να ξεχωρίσει μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας και οργής κατά της βίας της απόλυσης και ταυτίζει τους εργαζόμενους ή τους συμπαραστάτες των απολυμένων με τους φασίστες, που επιδίδονται σε ρατσιστικά εγκλήματα απέναντι στους αδύναμους, σε σκοτεινές γωνιές και με τη συγκάλυψη της αστυνομίας,  δεν προσφέρει υπηρεσίες στη «δημοκρατία». Και γιατί, γενικότερα, βρισκόμαστε σε συνθήκες «κρίσης», δηλαδή αδυσώπητης και οργανωμένης βίας κατά των εργαζομένων και αυτήν πρέπει να καταπολεμήσουμε, όχι να την ενισχύουμε, τουλάχιστον ως εκπρόσωποί τους ή ως συνδικαλιστικές ενώσεις και παρατάξεις.
Εργασιακή Επιτροπή Εκπροσώπων Εργαζομένων του ΔΟΛ
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*
ΕΤΗΠΤΑ - ΛΙΘΟΓΡΑΦΟΙ : Γιατί δύο σωματεία;

*


Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012

... Η. Κανέλλης εναντίον Δ. Τρίμη, με φόντο τον Πάσχο Μ. ...

*
Τυπολογίες
***
*
Επίθεση Η. Κανέλη στον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ
Σε άρθρο του στα “Νέα” προχθές, ο Ηλίας Κανέλλης που παραιτήθηκε πριν λίγο καιρό από το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, επιτίθεται εναντίον του προέδρου της ΕΣΗΕΑ Δ.Τρίμη, καταλογίζοντας του “λογοκρισία” και “σταλινισμό”, με αφορμή τη διαγραφή του Πάσχου Μανδραβέλλη από την ένωση συντακτών. Το άρθρο του προκάλεσε αντιδράσεις, κυρίως για τη διαστρέβλωση γεγονότων, με στόχο να εξάγει ένα δικό του συμπέρασμα.
Στη “Συσπείρωση” δημοσιεύθηκε απάντηση υπό τον τίτλο “Ηλία, τα πιστεύεις αυτά που γράφεις;”
στο οποίο αναφέρονται τα γεγονότα σχετικά με τη διαγραφή του Πάσχου Μανδραβέλλη. Γράφει η “Συσπείρωση”:
“Σε σημερινό του δημοσιεύμα (14/8/2012) ο Ηλίας Κανέλλης στην τελευταία σελίδα των ΝΕΩΝ κατηγορεί τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Δ. Τρίμη για λογοκρισία και σταλινισμό, επειδή το Πρωτοβάθμιο πειθαρχικό της Ενωσης, που ως γνωστόν είναι ανεξάρτητο αιρετό όργανο του σωματείου, διέγραψε προσωρινά, για 3 μήνες, τον Πάσχο Μανδραβέλη από την ΕΣΗΕΑ.
Τα πράγματα έχουν ως εξής:
1. Στις 10/12/2011 ο Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε στην “Καθημερινή”(http://kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/12/2011_465667 ) για τις απεργίες των εργαζομένων στην ΕΡΤ και για τον ρόλο των δημοσιών μέσων ενημέρωσης.
2. Στις 12/12/2011 οι δύο συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δημοσιογράφων της ΕΡΤ (από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο -εκλεγμένοι στο Μεικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ) προσέφυγαν στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό όργανο της ΕΣΗΕΑ κατά του Πάσχου Μανδραβέλη. Δεν προσέφυγε κανένας άλλος. Ούτε το Διοικητικό Συμβούλιο, ούτε βέβαια ο Δ. Τρίμης ή κάποιο άλλο μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ
3. Τα πειθαρχικά συμβούλια της ΕΣΗΕΑ αποτελούνται από εκλεγμένα μέλη του σωματείου και λειτουργούν με βάση το καταστατικό αυτόνομα.
4. Ο Δ. Τρίμης προτάθηκε ως μάρτυρας στην υπόθεση της πειθαρχικής έγκλησης κατά του Πάσχου Μανδραβέλη και από τις δυο πλευρές. Δηλαδή και από τους εγκαλούντες δύο συναδέλφους της ΕΡΤ και από τον ίδιο τον εγκαλούμενο Πάσχο Μανδραβέλη.
5. Στο πειθαρχικό ο Δ. Τρίμης κατέθεσε τα πάρα κάτω, όπως έχουν καταγραφεί επίσημα στην σχετική απόφαση του Πρωτοβαθμίου Πειθαρχικού (16/2012 – 24/7/2012):
“Αναμφίβολα ο συν. Μανδραβέλης στο κείμενό του προσβάλει τους απεργούς δημοσιογράφους της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης -που εκείνη την εποχή αγωνίζονταν να κρατήσουν τη δουλειά και την αμοιβή τους- και στρέφεται και εναντίον της ύπαρξης των Δημόσιων Ραδιοτηλεοπτίκων Μέσων.
Με λίγα λόγια τάσσεται με τις ακραία αντικοινωνικές νεοφιλελεύθερες θέσεις και υπέρ των ιδιωτικών και κερδοσκοπικών συμφερόντων. ‘Εχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, έχει δικαίωμα να λοιδορεί την ΕΣΗΕΑ και τους αγωνιζόμενους συναδέλφους του στην ΕΡΤ. Δεν καταλαβαίνω γιατί παραμένει στο Σωματείο. Κι αν αυτός είναι μια φορά οπαδός της γνωστής ρήσης του Βολταίρου, εγώ είμαι δέκα”.
Από πού προκύπτει ότι ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ είναι υπέρ της λογοκρισίας και οπαδός του σταλινισμού; Το αντίθετο. Η δε φράση του Τρίμη “δεν καταλαβαίνω γιατί παραμένει στο Σωματείο”, δεν σημαίνει “διαγράψτε τον”, αλλά …”κοίτα ποιός μιλάει” …
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*


............... Συνδικάτο Τύπου Τώρα !!! ................

*

Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012

... ο κ. Κανέλλης και το δικαίωμα στην απεργοσπασία ...

*
Κατάληψη ΕΣΗΕΑ
***
*
Ο κ. Κανέλλης
και η μαεστρία
της προληπτικής απεργοσπασίας
*
Με μια ανακοίνωση-σταθμό για το απανταχού απεργοσπαστικό κίνημα, το σημαίνον στέλεχος του ΔΟΛ (ΒΗΜΑ, ΝΕΑ, Mega κλπ.) Ηλίας Κανέλλης προτρέπει με περίσσιο θράσος και αλαζονεία τους συναδέλφους να μην ακολουθήσουν την πιθανολογούμενη απόφαση της ΕΣΗΕΑ για απεργία (μετά και τη σημερινή απόφαση του Διασωματειακού) και να προσέλθουν κανονικά στην εργασία τους.

Πρέπει να αποτελεί μια από τις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις όπου εκλεγμένο μέλος Δ.Σ. σωματείου εργαζομένων προαναγγέλλει τη δημιουργία απεργοσπαστικού μηχανισμού ενάντια στο ίδιο το σωματείο που εκπροσωπεί με την παρουσία του.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε στον ιστότοπο της συνδικαλιστικής του παράταξης, ο κ. Κανέλλης προχωρά και σε μια σειρά διαπιστώσεων, πολιτικών και μη.

Η πρώτη μεγαλόσχημη διαπίστωση, η οποία διατυπώνεται εντός 15 λέξεων, έρχεται να σβήσει διαχωριστικές γραμμές και πολιτικο-φιλοσοφικές αντιπαραθέσεις εκατοντάδων χρόνων, για να δείξει σε όλους εμάς τους «τυφλούς» ότι δεν έχει σημασία πού εδράζει ο καθένας τη διαφωνία του, αρκεί που όλοι διαφωνούν για το ίδιο. Στα μαύρα μεσάνυχτα που έχει ο κ. Κανέλλης, όλες οι αγελάδες τού φαίνονται μαύρες.

«…περί αντίστασης στο κούρεμα των ομολόγων και διάφορες άλλες πολιτικές εκτιμήσεις που, όλες, ταυτίζονται με τις θέσεις μιας ανεδαφικής ακραίας αριστεράς (αλλά και της λεγόμενης αντιμνημονιακής άκρας δεξιάς).»

10 στη Μελέτη και Υπεράσπιση του Μνημονίου, 10 με τόνο στον κοινωνικό αυτοματισμό. Εμείς, από τη γαλαρία, θυμίζουμε απλώς στον πιο καλό τον μαθητή ότι, εκτός από τα καταληστευμένα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, οι «πολιτικές εκτιμήσεις» των ημερών περιλαμβάνουν γεγονότα όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και η εξαθλίωση όλων των εργαζομένων. Ψιλά γράμματα.  

Μετά, ο κ. Κανέλλης, σαν σωστός απουσιολόγος (των αφεντικών), μας προειδοποιεί για τους κινδύνους της απεργίας. Ξέρει ο κ. Κανέλλης ότι η τακτική του φόβου πιάνει: όλο και κάποιος θα τσιμπήσει, ειδικά τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και ο καθένας μετράει το μεροκάματο. Γιατί, στο κάτω-κάτω της γραφής, ποιος φταίει για τη συρρίκνωση των μισθών και τις απολύσεις; Μα φυσικά οι απεργίες! Οι κινητοποιήσεις! Και ποιος κερδίζει από αυτό; Φυσικά τα αφεντικά! Άρα ας καθίσουμε όλοι στ’ αυγά μας – απλήρωτοι, απολυμένοι, άνεργοι, εργαζόμενοι των 400 ή των 500 ευρώ. Αν δεν απεργούσαμε ποτέ, τώρα θα την περνούσαμε ζωή και κότα. Φως φανάρι.

«Με συρρικνωμένο το εισόδημά τους λόγω της χωρίς στόχο επαναστατικής γυμναστικής στην οποία υπέβαλε η ΕΣΗΕΑ τα μέλη της το προηγούμενο διάστημα, που δεν έφερε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, οι δημοσιογράφοι καλούνται να ελαφρύνουν το μισθολογικό κόστος των εταιρειών Τύπου, δηλαδή των εργοδοτών τους, που θα εξοικονομήσουν ακόμα δυο ημερομίσθια από τον γλίσχρο και κουρεμένο μισθό των εργαζομένων.»

Πρόκειται για μια υποδειγματική πρόταση τύπου Fairy. Τόσα συμπυκνωμένα εργοδοτικά νοήματα, σχεδιασμένα να εξαφανίσουν κάθε δύσκολο απεργιακό «λεκέ», σπάνια συναντά κανείς σε 4 γραμμές. Όμως, παρά το μεθοδικό «τρίψιμο – στύψιμο – γυάλισμα», υπάρχει πάντα περίπτωση κάποιοι να ξεφύγουν και ν’ αποφασίσουν τελικά να απεργήσουν. Και γι’ αυτό το ενδεχόμενο, ο κ. Κανέλλης έχει τη λύση.

«…η Δημοσιογραφική Μεταρρύθμιση καλεί τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να αποδοκιμάσουν την απόφαση του διασωματειακού και τη μεθόδευση της ανεύθυνης συνδικαλιστικής τους ηγεσίας […]. Από την πλευρά μας, θα προασπίσουμε το δικαίωμα στην εργασία – που είναι βασικό ατομικό δικαίωμα.»

Η Απεργοσπαστική Μπάντα των Απανταχού Ρουφιάνων και Οσφυοκαμπτών, με μαέστρο τον κ. Κανέλλη, θα είναι εκεί, να βαράει τα ντέφια και τα νταούλια για να μπορέσουν οι εργολάβοι και οι πλοιοκτήτες των ανμονοπύθμενων και υπερκοστολογημένων ΜΜΕ να συνεχίσουν ανενόχλητοι τους χορούς τους πάνω στα κορμιά των εργαζομένων. Η Μπάντα διατίθεται για κάθε μικρό ή μεγάλο εργοδοτικό πάρτι. Έχει ευρεία γκάμα από απεργοσπαστικά σουξέ και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να τα παρουσιάσει με παγωμένο μπρίο και καθόλου φαντασία στους καλοπληρωτές της. Ο κ. Κανέλλης αποδεικνύεται άξιος αντικαταστάτης του κ. Νταλάρα επί σκηνής.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΛΑ ΠΙΣΩ
---
*