Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μανδραβέλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μανδραβέλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 14 Ιουλίου 2013

... "μη-δημοσιογράφος"/αρθρογράφος γνώμης ...

*
Polyfimos.blogspot.gr
***
*

Με τον Τάκη και τον Πάσχο,

με την Σώτη και τ’ άλλα παιδιά



Σπάνιες είναι οι φορές που ασχολούμαι με κάποιον “αρθρογράφο γνώμης” σε αυτό το μπλογκ για κάτι που έχει πει ή γράψει και δεν έχει σχέση με επιτηδευμένη παραπληροφόρηση, όπως εδώ.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων οι οποίοι μέχρι πρότινος δρούσαν σε ένα θολό περιθώριο, ώσπου τα πράγματα στράβωσαν και αναγκάστηκαν να βγουν με φόρα προς τα μπρος για να καλύψουν το χαμένο έδαφος.

Άνθρωποι σαν τον Τάκη Μίχα ή τον Πάσχο Μανδραβέλη ή την Σώτη Τριανταφύλλου -και πολλούς ακόμη που δηλώνουν ένα κράμα "μη-δημοσιογράφου"/αρθρογράφου γνώμης- βρίσκονται καθημερινά στα στόματα πολλών. Τις περισσότερες φορές για κακό σκοπό, με στόχο να τους βρίσουν ή να τους χλευάσουν.

Εγώ αγαπώ τον Τάκη Μίχα (πρόσφατο άρθρο του εδώ). Και τον Πάσχο Μανδραβέλη. Και την Σώτη Τριανταφύλλου. Κι όλη την υπόλοιπη παρέα τους.

Τους αγαπώ γιατί μέρα με τη μέρα ξεβρακώνουν το ίδιο τους το συνάφι. Τους αγαπώ τόσο, που εύχομαι να μην βρεθεί ποτέ κανείς που θα τους πάρει τα πληκτρολόγια από τα χέρια.

Οι άνθρωποι αυτοί -όχι μόνο οι τρεις, αλλά και πολλοί ακόμη όμοιοι τους- ανήκουν σε μια ιδιαίτερη συνομοταξία προσώπων του δημόσιου λόγου. Είναι η κατηγορία των λεγόμενων opinion-makers, ή αλλιώς τα αγαπημένα παιδιά πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Η συντριπτική πλειοψηφία πολιτικών δράσεων που ανήκουν στο ευρύτερο πλαίσιο "επικοινωνίας και πολιτισμού”, έχουν πάντα έναν από αυτούς στα πάνελ τους.

Είτε παρουσιάζει ένα βιβλίο κάποιο πολιτικό πρόσωπο είτε ο ίδιος ο "μη-δημοσιογράφος"/αρθρογράφος, η πολιτική παρουσία και συμπαράσταση είναι αμφίδρομη και απαραίτητη.

Ακόμη κι όταν μιλάμε για ένα συνέδριο της μάνας του μπάτσου. Κάποιος από αυτούς θα βρίσκεται και εκεί. Είτε ως φυσική παρουσία, είτε μέσω των καθημερινών του γραπτών και τηλεοπτικών παρεμβάσεων.

Το ίδιο συμβαίνει και με την οικονομική ελίτ. Σε κάθε επιχειρηματικό ζόρι που παρουσιάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια, πρώτα είχαμε τα άρθρα γνώμης γύρω από το μεγαλείο της Χ επένδυσης και μετά το ρεπορτάζ.

Πρόκειται για ένα τρομερό φαινόμενο, που ενώ η διαδικασία κάλυψης των γεγονότων και συγκέντρωσης των πληροφοριών βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη, το κείμενο γνώμης που καταδικάζει “κουκουλοφόρους”, “τρομοκράτες”, “μπάχαλους”, “εχθρούς του έθνους”, “Κου Κλουξ Κλαν της Ελλάδας” κ.ο.κ. βρίσκεται αμέσως κρεμασμένο στα διαδικτυακά μανταλάκια.

Είτε, λοιπόν, μιλάμε για τα “μεγάλα ευχαριστώ” σε μια κυβέρνηση κι έναν υπουργό που είναι ενάμιση βήμα πριν τη φυλακή, είτε για το πόσο μπανάλ είναι να λέμε τους νεοναζί με το όνομά τους -όπως κάνουν περίπου 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, αυτοί οι opinion-makers αποτελούν το χαρακτηριστικότερο δείγμα πολιτικών και οικονομικών προθέσεων.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο δεν θέλω ποτέ να τους πάρει κάποιος τα πληκτρολόγια από τα χέρια. Ακόμη κι αν πολλοί από αυτούς ζητούν και εύχονται το αντίθετο για μένα ή άλλους σαν εμένα, εγώ επιμένω.

Όσο περισσότερο ωραιοποιεί τον ναζισμό ο Τάκης Μίχας και η υπόλοιπη “μεγάλη παρέα”, τόσο περισσότερο εκτίθεται η πραγματική τους ταυτότητα.

Όσο περισσότερα ευχαριστώ λέει ο κάθε Πάσχος Μανδραβέλης ή Σώτη Τριανταφύλλου, τόσο πιο φανερή γίνεται η εξάρτησή τους από τα πολιτικά και οικονομικά τους αφεντικά.

Όσο περισσότερες φορές δω όλους αυτούς να χαριεντίζονται σε βελούδινα πάνελ δίπλα σε βουλευτές και υπουργούς που βάφουν τα χέρια τους με το αίμα ανθρώπων, τόσο περισσότερο αποτυπώνεται στις συνειδήσεις αυτή τους η σχέση.

Δεν με νοιάζει αν κάποιος πει πως όσο αυτοί γράφουν, όλο και κάποιος μπορεί να τσιμπήσει και να πηδήξει στο άρμα τους.

Γιατί όποιος συμφωνεί με την άποψη ότι δεν είναι σωστό να λέμε τους υμνητές του Άουσβιτς “ναζί” αλλά απλά και μόνο “εθνικοσοσιαλιστές”, ή με το ότι πρέπει να φιλήσουμε τα πόδια του Γιώργου Παπακωνσταντίνου και να του πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα μας έχει κάνει, ποτέ του δεν αμφιταλαντεύτηκε πραγματικά.

Αυτό πίστευε πάντα· κι αν λέει πως μέχρι χθες υποστήριζε άλλα, είναι ψεύτης.

Γι’ αυτό λοιπόν αγαπώ αυτό το συνάφι. Γιατί κάθε μέρα που περνά γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο. Αγαπήστε το κι εσείς κι αφήστε σε εκείνους το κομμάτι του μίσους.

Αυτό είναι, άλλωστε, το μοναδικό συναίσθημα που έχουν γνωρίσει ποτέ στην εξαρτημένη τους ζωή. Με αυτό προσπαθούν να ποτίσουν την κοινωνία. Αυτό είναι το μόνο που τους κρατά ακόμη "ζωντανούς".

(Η λέξη nazi προήλθε από τη συντομογραφία του Nationalsozialismus δηλαδή Εθνικοσοσιαλισμός στα γερμανικά. Γιατί οι περισσότεροι εξ αυτών των "μη-δημοσιογράφων", εκτός από φανατισμένοι είναι και αδιάβαστοι.)

---
*

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

... ΔΠΣ - πειθαρχικά ελεγκτέος ο Π. Μανδραβέλης ...

*
Μαχόμενη Δημοσιογραφία
***
*

Απόφαση Δευτεροβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου

Πειθαρχικά ελεγκτέος
ο Πάσχος Μανδραβέλης

Το Δευτεροβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο ομόφωνα έκρινε πειθαρχικά ελεγκτέο τον συν. Πάσχο Μανδραβέλη, ύστερα από έγκληση των συν. Νίκου Γρυλλάκη και Βασιλείας Ζερβού.

Ομόφωνα του επέβαλε την ποινή της επίπληξης, με ανάρτηση της απόφασης στους χώρους εργασίας.

Αναλυτικά η απόφαση:

Διαβάστε περισσότερα »
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012

... ο Πάσχος, ο Νίκος και η... Ρόζα !!!

*

Έφη Γιαννοπούλου
rednotebook.gr
***
*
"Είμαι γάιδαρος"

...«Σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει έναν πολίτη να μετακινηθεί σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο η αστυνομία, αλλά και αυτή (διά νόμου) πρέπει να αιτιολογήσει την απόφασή της. Ο περιορισμός αυτός μπορεί να κριθεί από τη Δικαιοσύνη». Έτσι ξεκινά ο Πάσχος Μανδραβέλης το άρθρο του που σε μια κρίση αυτογνωσίας τιτλοφορεί «Αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων» (Καθημερινή, 8/12/2012). Δεν χρειάζεται να σκεφτεί κανείς πολύ για να καταλάβει ότι οι παραπάνω δύο προτάσεις μαζί είναι απλώς α-νόητες (δηλαδή στερούνται νοήματος). Διότι, αφενός και στις δημοκρατικές και στις μη δημοκρατικές χώρες του κόσμου η αστυνομία είναι αυτή που μπορεί να απαγορεύει τη μετακίνηση των πολιτών σε δημόσιο χώρο, και μία από τις βασικές μεταξύ τους διαφορές είναι ακριβώς το σε ποιο βαθμό η αστυνομία χρησιμοποιεί τέτοιου είδους απαγορεύσεις· και αφετέρου, πουθενά και σε καμία χώρα του κόσμου ο πολίτης δεν μετακινείται σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Διότι σε όλες τις κοινωνίες όλα τα δικαιώματα του πολίτη εξαρτώνται από την άσκηση των δικαιωμάτων των υπολοίπων πολιτών, κι αυτός είναι ο βασικός κανόνας της ανθρώπινης συμβίωσης.

Έτσι ο συμπαθής πολίτης, οδηγώντας το αυτοκίνητό του σε κάποια δημοσιά της ενδοχώρας, αν τύχει και διασταυρωθεί με έναν βοσκό και το κοπάδι του που διασχίζουν το οδόστρωμα, δεν χιμά ως σύγχρονος Αίας κατά των αιγοπροβάτων, αλλά περιμένει να περάσουν τα ζωντανά. Ή αν, στην πόλη πάλι, ο γείτονας κάνει μετακόμιση και κλείνει προσωρινά το πεζοδρόμιο, δεν μεταμορφώνεται ο συμπαθής πάλι πολίτης σε ταύρο εν υαλοπωλείω, αλλά κάνει την απαραίτητη μικρή παράκαμψη προκειμένου να συνεχίσει το δρόμο του. Αξιολογούμε βέβαια το κατά πόσον θα υποχωρήσουμε στην άσκηση του δικαιώματος του άλλου κάθε φορά που τα συμφέροντά μας συγκρούονται με τα δικά του. Καλούμε την αστυνομία ίσως για το γείτονα που βάζει κάθε βράδυ μουσική στη διαπασών, αλλά κάνουμε υπομονή τη μία νύχτα το χρόνο που γιορτάζει τα γενέθλιά του. 

Ό,τι συμβαίνει στο ατομικό επίπεδο κοινωνικής συνύπαρξης, ισχύει στο πολλαπλάσιο για το συλλογικό, πόσο μάλλον που οι δημοκρατικές κοινωνίες, πέρα από το να απαγορεύουν διά της αστυνομίας, εγγυώνται και δικαιώματα στα μέλη τους, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία ας πούμε. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί ο Ηλίας Κανέλλης, για τον οποίο γράφεται το εν λόγω άρθρο –αλληλέγγυος ων, κατά τα λεγόμενά του, στον απολυμένο οδηγό του ΔΟΛ –, αρνείται να κάνει τη μικρή παράκαμψη που θα απαιτούσε ο σεβασμός στο δικαίωμα διαμαρτυρίας των συμπολιτών του. 

Κάνω συχνά τη σκέψη ότι ο Π. Μανδραβέλης και οι συν αυτώ απευθύνονται με τα κείμενά τους σε ένα συγκεκριμένο είδος πολίτη που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τα είκοσι σχεδόν προ κρίσης χρόνια. Δεν έχει σημασία που συχνά στηλιτεύει την παλαιά του συμπεριφορά. Εξακολουθεί να απευθύνεται στη βασική του ιδιότητα. Και εξηγούμαι: τέτοια κείμενα απευθύνονται στον πολίτη που διαμορφώθηκε από την κουλτούρα του απόλυτου ατομισμού, της περιφρόνησης για κάθε κοινό ή δημόσιο αγαθό, του «εγώ να πιάσω την καλή», του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;», του «κάνω ό,τι γουστάρω» τελικά. Του πολίτη που έμαθε να θεωρεί εντελώς παλιομοδίτικη και αντιαισθητική κάθε συλλογική διεκδίκηση, εκτός απ’ αυτή, εννοείται, που αφορούσε τα δικά του συμφέροντα (έχει τις ευθύνες της και η κυρίαρχη εκδοχή του συνδικαλισμού γι’ αυτή την απαξίωση). Γιατί μόνο αυτό το είδος πολίτη (ή «πολίτη») μπορεί να συγκινείται με τέτοιου τύπου επιχειρήματα για την ελευθερία της μετακίνησής του όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο αυτό μπορεί να μη νοιάζεται για το αν απολύεται ο διπλανός του, για το αν πεινάει, αν δεν έχει χρήματα να ζεσταθεί ή να πληρώσει τα φάρμακά του.

Γι’ αυτό και ξεκινώντας αυτό το κείμενο θυμήθηκα τους streetpanthers, μια ομάδα που δημιουργήθηκε το 2003 και έγινε πολύ γνωστή από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Οι streetpanthers «έβαλαν στο μάτι» μια συγκεκριμένη κατηγορία τέτοιων πολιτών, όσους πάρκαραν όπου έβρισκαν εμποδίζοντας την κυκλοφορία των πεζών, πολύ συχνά ακόμη και των ατόμων με αναπηρία. Και τους αντιμετώπισαν με έναν ευφάνταστο, πνευματώδη και απολύτως μη βίαιο τρόπο. Με τα γνωστά αυτοκόλλητά τους που είχαν τη μορφή του συμπαθούς τετράποδου και τη φράση «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω», τα μέλη της ομάδας, και όσοι εν συνεχεία προμηθεύτηκαν τα αυτοκόλλητα, στιγμάτιζαν τα αυτοκίνητα που έβρισκαν παρκαρισμένα σε πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών ή ράμπες αναπήρων. Διαβάζοντας το κείμενο του Μανδραβέλη, πολλά από τα σχόλια στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας και άλλα δεξιά κι αριστερά για την υπόθεση του (δήθεν) προπηλακισμού ή ξυλοδαρμού του Ηλία Κανέλλη, σκέφτηκα πως χρειαζόμουν κάμποσα τέτοια αυτοκόλλητα. Γιατί μόνο ο «γάιδαρος» των streetpanthers μπορεί να συλλαμβάνει έτσι την έννοια της ελευθερίας μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. 

ΥΓ 1. Αυτό το κείμενο σκόπιμα περιόρισε την επιχειρηματολογία του στην επίκληση της κοινής λογικής και των στοιχειωδών κανόνων της κοινωνικής συνύπαρξης, που τόσο συχνά επικαλείται και ο αρθρογράφος. Εξίσου συνειδητά δεν ασχολήθηκε με τη διερεύνηση του ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα στην υπόθεση αυτή. Κυρίως γιατί και ο Π. Μανδραβέλης φαίνεται μάλλον να πιστεύει περισσότερο αυτή την εκδοχή και σ’ αυτήν να απαντά.

ΥΓ 2. Η σπαρταριστή σύγκριση του Ηλία Κανέλλη με τη Ρόζα Παρκς μάλλον δικαιολογεί κι αυτή τον τίτλο του άρθρου, καθιστώντας πλήρη την αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων. Και για να διορθώσουμε μια ακόμα από τις συχνές ανακρίβειες του αρθρογράφου, απαραίτητη προφανώς για να βγει η σύγκριση: η Ρόζα Παρκς δεν κάθισε σε καμιά white only θέση του λεωφορείου, απλώς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της (στο τμήμα εγχρώμων) σε κάποιο λευκό. Και ως συνέπεια του ακτιβισμού της απολύθηκε από τη δουλειά της.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

ΕΤΗΠΤΑ - ΛΙΘΟΓΡΑΦΟΙ : Γιατί δύο σωματεία;

                                                                 *

Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012

... Η. Κανέλλης εναντίον Δ. Τρίμη, με φόντο τον Πάσχο Μ. ...

*
Τυπολογίες
***
*
Επίθεση Η. Κανέλη στον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ
Σε άρθρο του στα “Νέα” προχθές, ο Ηλίας Κανέλλης που παραιτήθηκε πριν λίγο καιρό από το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, επιτίθεται εναντίον του προέδρου της ΕΣΗΕΑ Δ.Τρίμη, καταλογίζοντας του “λογοκρισία” και “σταλινισμό”, με αφορμή τη διαγραφή του Πάσχου Μανδραβέλλη από την ένωση συντακτών. Το άρθρο του προκάλεσε αντιδράσεις, κυρίως για τη διαστρέβλωση γεγονότων, με στόχο να εξάγει ένα δικό του συμπέρασμα.
Στη “Συσπείρωση” δημοσιεύθηκε απάντηση υπό τον τίτλο “Ηλία, τα πιστεύεις αυτά που γράφεις;”
στο οποίο αναφέρονται τα γεγονότα σχετικά με τη διαγραφή του Πάσχου Μανδραβέλλη. Γράφει η “Συσπείρωση”:
“Σε σημερινό του δημοσιεύμα (14/8/2012) ο Ηλίας Κανέλλης στην τελευταία σελίδα των ΝΕΩΝ κατηγορεί τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Δ. Τρίμη για λογοκρισία και σταλινισμό, επειδή το Πρωτοβάθμιο πειθαρχικό της Ενωσης, που ως γνωστόν είναι ανεξάρτητο αιρετό όργανο του σωματείου, διέγραψε προσωρινά, για 3 μήνες, τον Πάσχο Μανδραβέλη από την ΕΣΗΕΑ.
Τα πράγματα έχουν ως εξής:
1. Στις 10/12/2011 ο Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε στην “Καθημερινή”(http://kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_10/12/2011_465667 ) για τις απεργίες των εργαζομένων στην ΕΡΤ και για τον ρόλο των δημοσιών μέσων ενημέρωσης.
2. Στις 12/12/2011 οι δύο συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των δημοσιογράφων της ΕΡΤ (από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο -εκλεγμένοι στο Μεικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ) προσέφυγαν στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό όργανο της ΕΣΗΕΑ κατά του Πάσχου Μανδραβέλη. Δεν προσέφυγε κανένας άλλος. Ούτε το Διοικητικό Συμβούλιο, ούτε βέβαια ο Δ. Τρίμης ή κάποιο άλλο μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ
3. Τα πειθαρχικά συμβούλια της ΕΣΗΕΑ αποτελούνται από εκλεγμένα μέλη του σωματείου και λειτουργούν με βάση το καταστατικό αυτόνομα.
4. Ο Δ. Τρίμης προτάθηκε ως μάρτυρας στην υπόθεση της πειθαρχικής έγκλησης κατά του Πάσχου Μανδραβέλη και από τις δυο πλευρές. Δηλαδή και από τους εγκαλούντες δύο συναδέλφους της ΕΡΤ και από τον ίδιο τον εγκαλούμενο Πάσχο Μανδραβέλη.
5. Στο πειθαρχικό ο Δ. Τρίμης κατέθεσε τα πάρα κάτω, όπως έχουν καταγραφεί επίσημα στην σχετική απόφαση του Πρωτοβαθμίου Πειθαρχικού (16/2012 – 24/7/2012):
“Αναμφίβολα ο συν. Μανδραβέλης στο κείμενό του προσβάλει τους απεργούς δημοσιογράφους της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης -που εκείνη την εποχή αγωνίζονταν να κρατήσουν τη δουλειά και την αμοιβή τους- και στρέφεται και εναντίον της ύπαρξης των Δημόσιων Ραδιοτηλεοπτίκων Μέσων.
Με λίγα λόγια τάσσεται με τις ακραία αντικοινωνικές νεοφιλελεύθερες θέσεις και υπέρ των ιδιωτικών και κερδοσκοπικών συμφερόντων. ‘Εχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, έχει δικαίωμα να λοιδορεί την ΕΣΗΕΑ και τους αγωνιζόμενους συναδέλφους του στην ΕΡΤ. Δεν καταλαβαίνω γιατί παραμένει στο Σωματείο. Κι αν αυτός είναι μια φορά οπαδός της γνωστής ρήσης του Βολταίρου, εγώ είμαι δέκα”.
Από πού προκύπτει ότι ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ είναι υπέρ της λογοκρισίας και οπαδός του σταλινισμού; Το αντίθετο. Η δε φράση του Τρίμη “δεν καταλαβαίνω γιατί παραμένει στο Σωματείο”, δεν σημαίνει “διαγράψτε τον”, αλλά …”κοίτα ποιός μιλάει” …
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*


............... Συνδικάτο Τύπου Τώρα !!! ................

*

Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

... Πάσχος, ο κόλουμνιστ της "Κ" ...

*
Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
REDnotebook
***
*

Για την προσωρινή διαγραφή
του Πάσχου Μανδραβέλη
από την Ένωση Συντακτών

Κατά πάσα πιθανότητα φταίει η παντοδυναμία του λαϊκισμού· ειδάλλως δεν εξηγείται γιατί ακόμα και οι φανατικότεροι αντιλαϊκιστές υιοθετούν, για να τον ξεμπροστιάσουν, το “αντικαθεστωτικό” στυλ των αντιπάλων τους – άλλο αν συνήθως πρόκειται για ιεροκήρυκες του πιο κομφορμιστικού και κυνικού ατομικισμού.

Ο λόγος για την πρόσφατη – και εντελώς αναπάντεχη – ανάδειξη του Πάσχου Μανδραβέλη σε αντιστασιακό, ηρωικό θύμα της καθεστηκυίας …σταλινικής Αριστεράς – και ειδικότερα του Πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ, που ως γνωστόν, στις 10 Ιουλίου αποφάσισε την τρίμηνη διαγραφή του γνωστού δημοσιογράφου για περσινό του άρθρο κατά της απεργίας της ΠΟΣΠΕΡΤ (“Μια αδιάφορη απώλεια”, Καθημερινή 10.12.2011).

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή:

Στις 10 Δεκεμβρίου, και ενώ η απεργία στην ΕΡΤ που στήριζε η ΕΣΗΕΑ συμπλήρωνε μια εβδομάδα, ο κ. Μανδραβέλης έγραφε στη στήλη του ότι “η ΄δημόσια΄ τηλεόραση δεν λείπει σε κανέναν”, συμπληρώνοντας ότι, όπως επί Μητσοτάκη “οι πολίτες είχαν σιχαθεί τα καπρίτσια (ενν.: των συνδικαλιστών στις αστικές συγκοινωνίες)”, “το ίδιο θα πάθει λίαν συντόμως και το συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολό του”. Όπως, λοιπόν, στις χρυσές εποχές της ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών, έτσι και με αφορμή την απεργία στην ΕΡΤ, οι πολίτες θα πουν “καλύτερα ιδιωτικές συγκοινωνίες και χωρίς συνδικαλιστές παρά να μην μπορούμε εμείς να πάμε στη δουλειά μας επειδή αυτοί πλακώνονται για τα τιμάριά τους”.

Κατόπιν τούτων, δύο συνδικαλιστές δημοσιογράφοι, μία εκ των οποίων υποψήφια της ΔΗΜΑΡ (προσοχή εδώ: ο Στάλιν, όπως ο διάβολος, κρύβεται στις λεπτομέρειες…) [1], προσέφυγαν στο Πειθαρχικό κατά του κ. Μανδραβέλη, υποστηρίζοντας ότι ο συνάδελεφός τους έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του το Καταστατικό και τον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, που εννοούν να περιφρουρούν τη συναδελφική αλληλεγγύη και τον αλληλοσεβασμό των δημοσιογράφων, διότι αυτά “συμβάλλουν θετικά στις συλλογικές επαγγελματικές επιδιώξεις και στην κοινωνική εικόνα του δημοσιογραφικού επαγγέλματος”. Προφανώς αυτό παραήταν συντεχνιακό για τις πεποιθήσεις του κ. Μανδραβέλη, και κάπως έτσι, το άρθρο (πρώτα) και η προσφυγή (στη συνέχεια) πήραν το δρόμο τους.

Εφτά μήνες μετά την έγκληση, λοιπόν, στις 10 Ιουλίου, ελήφθη κατά πλειοψηφία η απόφαση για προσωρινή διαγραφή τριών μηνών του κ. Μανδραβέλη σπό την Ένωση Συντακτών: “Δεν είναι η κριτική που άσκησε ο συν. Μανδραβέλης για τον κρατικό φορέα ενημέρωσης, που δημιουργεί ζήτημα”, αναφέρει το σκεπτικό της απόφασης του Πειθαρχικού [εδώ]. “Είναι ο χρόνος που επέλεξε για την δημοσιοποίηση των απόψεών του αυτών, επιχειρώντας ουσιαστικά με απαράδεκτο ύφος να υπονομεύσει τις κινητοποιήσεις της ΕΣΗΕΑ, στην οποία ανήκει, και να ευτελίσει το έργο και τον αγώνα των συναδέλφων του”. Σε ελεύθερη απόδοση, ο κάθε κ. Μανδραβέλης μπορεί να φρίττει ελεύθερα με τις συντεχνίες των εργαζομένων, αλλά πώς να το κάνουμε, η υπεράσπιση των συντεχνιών των εργοδοτών εναντίον εργαζομένων τη στιγμή της αντιπαράθεσης παραμένει ακόμα στις μέρες μας επιλήψιμη.

***
Το σκεπτικό της έγκλησης και η λογική της απόφασης του πειθαρχικού οργάνου της ΕΣΗΕΑ είναι απολύτως προφανή για όποιον έχει βρεθεί έστω και για δύο μήνες σε κάποιο σωματείο ή πολιτική οργάνωση: η ένταξη σε μια τέτοια συλλογικότητα είναι εθελοντική, ακριβώς γι΄ αυτό όμως όλα τα μέλη της (αυτο)δεσμεύονται στους κανονισμούς της, και δεν μπορεί παρά να ελέγχονται με βάση τους κανονισμούς αυτούς, όταν τους παραβαίνουν.

Όμως, ενώ τα προαναφερθέντα είναι εντελώς αυτονόητα (πλην για την υπεράσπιση του κ. Μανδραβέλη “αντισυνταγματικά”…), η ενεργοποίηση του “θεμελιώδους νόμου” μιας οργάνωσης ή ενός σωματείου συνιστά πολιτική πράξη. Με αυτή την έννοια, το ίδιο το γεγονός της προσφυγής στο Πειθαρχικό, και της επιβολής ποινής σε κάποιον σαν τον κ. Μανδραβέλη, μου φαίνεται απλώς …εκτός χρόνου και τόπου.

Μου φαίνεται εκτός χρόνου, γιατί λόγω του ρόλου που έχει αναθέσει στον κόλουμνιστ της Καθημερινής το συγκρότημα Αλαφούζου και …ο ίδιος στον εαυτό του (του ρόλου του οργανωτή της “κερκίδας” – ένα είδος ιντελεκτουέλ Ατίλιο, για όσους θυμούνται τον συμπαθή τρομπετίστα στις εξέδρες του Φαλήρου), τα τελευταία χρόνια ο κ. Μανδραβέλης προκαλεί συστηματικά τον πειθαρχικό έλεγχο – ο οποίος όμως ουδέποτε έρχεται. Μένοντας, εντελώς ενδεικτικά, στην τελευταία διετία, θυμίζω τη διαστρέβλωση των γεγονότων όσον αφορά την παραβίαση του ασύλου στο Πάντειο από ειδικό φρουρό [2], το δήθεν μάθημα από την Ισλανδία για τη δήθεν ανυποληψία της κορόνας με το οποίο γελούσαν οι ισλανδοί [3], τον ψευδή ισχυρισμό ότι η Ελλάδα έχει τις υψηλότερες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ για την ανώτατη εκπαίδευση και εντούτοις αποτυγχάνει [4], και άλλα παρόμοια, όπως η “μέθοδος Newsweek”, τα οποία, ενώ σκοντάφτουν σε άρθρα του Κώδικα Δεοντολογίας, ωστόσο δεν κινητοποίησαν καμιά Ένωση, παρά μόνο μερικούς μπλόγκερ.

Το κυριότερο: στην περίπτωση του κ. Μανδραβέλη, η ενεργοποίηση του Κώδικα Δεοντολογίας ενός συνδικαλιστικού σωματείου μου φαίνεται εντελώς άτοπη, στο βαθμό που η σχέση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου με το συνδικαλισμό είναι όση και η σχέση του Θέμου Αναστασιάδη με το φεμινιστική θεωρία. Από αυτή την άποψη, ο Δημήτρης Τρίμης, προέδρος της ΕΣΗΕΑ και μάρτυρας τόσο των εγκαλούντων όσο και του κ. Μανδραβέλη, δεν είπε παρά αυτό που θα 'πρεπε να είναι προφανές: “[Ο συν. Μανδραβέλης] έχει δικαίωμα να λοιδορεί την ΕΣΗΕΑ και τους αγωνιζόμενους συναδέλφους του στην ΕΡΤ. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί παραμένει στο Σωματείο”.
________________________________

[1] Την πληροφορία αυτή, η κρισιμότητα της οποίας είναι πασίδηλη, καθ΄ ότι αποκαλυπτική της διαβρωτικής επίδρασης του σταλινο-λαϊκισμού, την οφείλουμε στο εντιτόριαλ του αλληλέγγυου Ηλία Κανέλλη, στο τρέχον books΄ journal. Πρόκειται για ένα από τα πολλά άρθρα συμπαράστασης στο ηρωικό θύμα μιας, ούτε λίγο ούτε πολύ, νέας (συνδικαλιστικής αυτή τη φορά) Δίκης της Μόσχας…
[2] Πάσχος Μανδραβέλης, “Χώρα δέσμια της αριστερής παραφροσύνης”, Καθημερινή 17.2.2012 και Ειρήνη Δαφέρμου-Θωμαϊς Στασινοπούλου, “Για την παραβίαση του ασύλου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο: Απάντηση στον Πάσχο Μανδραβέλη”, Red Notebook 21.12.2012
[3] Πάσχος Μανδραβέλης, “Το άλλο μάθημα της Ισλανδίας”, Καθημερινή 27.5.2012 και “Η αμετροέπεια του προπαγανδιστή”, Πολύφημος 4.6.2012
[4] Πάσχος Μανδραβέλης, “Η καθολική αποτυχία των ελληνικών ΑΕΙ”, Καθημερινή 17.7.2011 και “Πάσχο, στην ελεύθερη αγορά ούτε καφέδες δε θα φερνες”, Clopy 20.7.2011
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

............... Συνδικάτο Τύπου Τώρα !!! ................

*

Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

... Πάσχος Μανδραβέλης: σαν έτοιμος από καιρό ...


*
"Συκοφάντης"
***
*
Ο "σοφός" κ. Πάσχος
και οι απόψεις που ξεχάστηκαν ...
*
... όταν έγραφε για την ελευθερία και ανωνυμία των blogs ...
*
Με απόφασή του, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου ανακοίνωσε τα ονόματα των μελών της επιτροπής, η οποία θα αναλάβει το νομοπαρασκευαστικό έργο του νόμου για την ταυτοποίηση των διαχειριστών blogs και τη διεύρυνση του καταλόγου των εγκλημάτων για τα οποία θα επιτρέπεται η άρση του απορρήτου. Μεταξύ των "σοφών" της επιτροπής είναι και ο γνωστός δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ και της Καθημερινής, Πάσχος Μανδραβέλης.

Ποιος όμως είναι ο κύριος Μανδραβέλης και κυρίως ποιες είναι οι απόψεις του σχετικά με τα blogs; Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκαμε παλαιότερα δημοσιευμένα άρθρα του στα οποία εκθέτει τις απόψεις του σχετικά με τα όσα τώρα θα κληθεί να "νομοθετήσει", αποσπάσματα των οποίων σας παραθέτουμε παρακάτω:

Το «αγκάθι» της ανωνυμίας στο Διαδίκτυο - Πάσχος Μανδραβέλης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 02/03/2008

"Όπως γίνεται συνολικά με την παγκοσμιοποίηση, το Διαδίκτυο (που είναι μέρος της) αλλάζει ραγδαία τους κανόνες του παιγνιδιού. Η αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανακύπτουν προϋποθέτει νέα προσέγγιση, άλλη εκείνης του αείμνηστου Δημήτρη Μαρούδα που απειλούσε να καταρρίψει τους δορυφόρους. Η παλαιά αντίληψη του κράτους «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» ή περνώ νόμους που θα λύσουν προβλήματα που έχουν χαρακτήρα παγκοσμιότητας, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να γελοιοποιεί τη χώρα διεθνώς. Ετσι κι αλλιώς ο έλεγχος 40.000 blogs στην Ελλάδα (100 εκατ. παγκοσμίως) είναι δύσκολος".

Η ελευθεριότητα των blogs - Πάσχος Μανδραβέλης, Η Καθημερινή, 29/02/2008

"Διαχρονικά, πολλοί πρωτοστατούν στις εκκλήσεις για επιβολή νομοθετικών μέτρων «για να παταχθεί η δημοσιογραφική αλητεία» και τελικά το μόνο που πατάσσεται είναι η δημοσιογραφία. Το ζήσαμε με τον νόμο για τις αγωγές, το είδαμε με τον νόμο για την προστασία των κατηγορουμένων και το βλέπουμε τώρα με τα blogs.

Κατ’ αρχήν πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό που ονομάστηκε «λούμπεν ενημέρωση» είναι κοινός τόπος στα παραδοσιακά media. Φαίνεται από τη διάρθρωση της αγοράς και αποκαλύπτεται με κάθε ευκαιρία. Παρά το δρακόντειο νομοθετικό πλαίσιο -κάτι που αποδεικνύεται από την κίνηση στο κτίριο 9 της Ευελπίδων- και εκβιασμοί γίνονται, και συκοφαντίες εκτοξεύονται και λάσπη ρίχνεται. Οι αυστηροί νόμοι δεν ευπρέπισαν τον δημόσιο διάλογο της χώρας. Αντιθέτως, δια των αγωγών φιμώθηκαν πολλές χρήσιμες απόψεις. Εχει παρατηρηθεί δε ότι οι νόμοι περί εξύβρισης και συκοφαντικής δυσφήμισης δεν χρησιμοποιούνται από τους ανυπεράσπιστους πολίτες. Κυρίως χρησιμοποιούνται από εκείνους που έχουν δημόσιο λόγο και πρόσβαση στα ΜΜΕ (πολιτικούς δημοσιογράφους, καλλιτέχνες κ.λπ.) πολλές φορές ως μέσο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.

Έχει αναλυθεί επαρκώς το πρόβλημα άρσης απορρήτου, των δικτυακών τόπων, ειδικά εκείνων που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Εκεί η πρώτη τροπολογία του Συντάγματος προστατεύει απόλυτα τον λόγο, ακόμη κι αν αυτός είναι ακραία υβριστικός. Η υπόθεση Λάρι Φλιντ (εκδότη του πορνογραφικού περιοδικού Hustler) το απέδειξε. Αλλά ακόμη κι αν μπορούσε να γίνει άρση απορρήτου για πλημμελήματα, όπως είναι η εξύβριση ή η συκοφαντική δυσφήμιση, θα μπορούσε το δικαστικό σύστημα να φορτωθεί την ύλη 100.000 blogs που υπάρχουν σήμερα και θα γίνουν 200.000 αύριο; Εδώ σήμερα -και λόγω της δικομανίας των επωνύμων- στενάζουν τα δικαστήρια με 30 εφημερίδες και 20 κανάλια, σκέπτεται κανείς πόσες αγωγές και μηνύσεις έχουν να γίνουν για τα εκατομμύρια σχόλια που δημοσιεύονται καθημερινά στο Διαδίκτυο;

Η μόνη λύση στο πρόβλημα είναι η αυτορύθμιση, η οποία -όσο κι αν φανεί περίεργο- ήδη υπάρχει. Το πιο πολύτιμο χαρακτηριστικό των blogs, η ελευθεριότητά τους, είναι και η αχίλλειος πτέρνα τους. Έχει άλλο βάρος ένα σχόλιο σε μια εφημερίδα (η οποία φέρει το όποιο βάρος του τίτλου και της ιστορίας της), και διαφορετικό μια ανώνυμη ύβρις στο Διαδίκτυο. Η τελευταία δεν λαμβάνεται σοβαρά, και κυρίως: χάνεται μέσα στον κατακλυσμό των σχολίων που καθημερινά δημοσιεύονται. Από κει και πέρα λειτουργεί και ο πληθωρισμός του λόγου. Όσο θα αυξάνονται τα blogs, τόσο θα αυξάνονται και οι ύβρεις και οι συκοφαντίες, αλλά ταυτόχρονα αυτές οι ύβρεις και οι συκοφαντίες θα πνίγονται μέσα στην πληθώρα των σχολίων".

Τι άλλαξε λοιπόν κύριε Πάσχο (μέσα σας) τα τελευταία τρία χρόνια από τότε που με άρθρα σας υποστηρίζατε τις παραπάνω θέσεις περί ελευθέριας των blogs και τώρα σας βλέπουμε μέλος μιας επιτροπής που στην ουσία και για να μην κρυβόμαστε, σκοπό έχει τον περιορισμό και τη φίμωσή τους;

Είναι άλλωστε και το φετινό θέμα των πανελλήνιων στην έκθεση... Σαν να σας προετοίμαζαν καιρό για αυτή τη θέση κύριε Πάσχο...
---
sikofantis.blogspot.com
*