Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εξουσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εξουσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2018

Η θλιβερή «φιλία» των Ελλήνων δημοσιογράφων με την Εξουσία

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Μια παλιά, νοσηρή ιστορία που επιπλέον θεωρείται φυσιολογική

του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ουδέποτε κατάλαβα, γιατί ορισμένοι δημοσιογράφοι κομπάζουν επειδή γνωρίζονται με πολιτικούς. Το γεγονός θα έπρεπε να αποκρύπτεται. Αυτό τους εξασφαλίζει μεν πηγές, αλλά τους καθιστά επίσης ύποπτους για συναλλαγή και νοθεία. Δεδομένου ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα είναι είδος ανθρώπου επιρρεπές στο χρηματισμό και την εξαγορά.

Τι πηγές είναι αυτές άλλωστε; Οι πολιτικοί μέσω των φίλιων μέσων περνάνε πάντα την εκδοχή της είδησης που τους συμφέρει. Ή μαχαιρώνουν συντρόφους. Αυτό δεν είναι πηγή, αλλά οχετός.

Οι μόνες καθαρές πηγές του δημοσιογράφου βρίσκονται, συνήθως, απέναντι από την Εξουσία. Ή είναι προϊόν προσωπικής και αχρωμάτιστης έρευνας. Πού να τρέχουμε όμως...

Όταν βλέπω στα εστιατόρια πολιτικούς και δημοσιογράφους να ανθυποσουρώνουν σαν φιλαράκια για να διοχετευτεί ένα απόρρητο υπουργικό έγγραφο, μια υποκλοπή ή κάτι σχετικό, καταλαβαίνω πόσο δίκαιη είναι η αηδία του κόσμου για τους μεν και για τους δε.

Μερικοί λένε, ότι αυτό είναι νέο φαινόμενο. Δεν συμφωνώ.

Ανέκαθεν, η καθεστωτική δημοσιογραφία ψωνίζει κύρος, ειδήσεις και χαρτζηλίκι από την πίσω πόρτα της Βουλής. Από την Ελένη Βλάχου στο παλάτι, μέχρι τους προτεζέ του Λαμπράκη που εχρίζοντο υπουργοί εν μιά νυκτί.

Στην Ελευθεροτυπία (και φαντάζομαι κι αλλού - η μόνη άλλη εφημερίδα που δούλεψα ήταν ή ανεπίληπτη «Αυγή» του Χρυσοστομίδη και του Μανόλη Αναγνωστάκη), υπήρχε μια ολοφάνερη, διατρανωμένη διαπλοκή, που θεωρείτο και απόδειξη πόσο σημαντική είναι η εφημερίδα!

Υπουργοί ελεγχόμενης ηθικής βάφτιζαν τα παιδιά των διευθυντών, τα βράδια διασκέδαζαν όλοι μαζί στα μπουζούκια, οι μεν πήγαιναν στα σπίτια των δε, ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να «περάσουν» ό,τι θέλουν ― μια χαμερπής παρτούζα, που καλυπτόταν από το ανυπόστατο σλόγκαν «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία».

Έτσι ήταν όλοι. Με αστικό facade οι μεν, με πασοκική αναίδεια οι δε.

Κι έτσι είναι ακόμη σήμερα. Οι σχέσεις των δημοσιογράφων με την Εξουσία εξακολουθούν να πλέουν σε μια γκρίζα ζώνη αναξιοπρέπειας, οικειότητας και εντέλει συνδιαλλαγής.

Αυτό δεν συμβαίνει, εξ όσων ξέρω, σε καμία δημοκρατική χώρα του κόσμου.

---
---
*

Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2018

Η θλιβερή "φιλία" των Ελλήνων δημοσιογράφων με την Εξουσία

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Μια παλιά, νοσηρή ιστορία
που επιπλέον θεωρείται φυσιολογική


του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ουδέποτε κατάλαβα, γιατί ορισμένοι δημοσιογράφοι κομπάζουν επειδή γνωρίζονται με πολιτικούς. Το γεγονός θα έπρεπε να αποκρύπτεται. Αυτό τους εξασφαλίζει μεν πηγές, αλλά τους καθιστά επίσης ύποπτους για συναλλαγή και νοθεία. Δεδομένου ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα είναι είδος ανθρώπου επιρρεπές στο χρηματισμό και την εξαγορά.

Τι πηγές ειναι αυτές άλλωστε; Οι πολιτικοί μέσω των φίλιων μέσων περνάνε πάντα την εκδοχή της είδησης που τους συμφέρει. Ή μαχαιρώνουν συντρόφους. Αυτό δεν είναι πηγή, αλλά οχετός.

Οι μόνες καθαρές πηγές του δημοσιογράφου βρίσκονται, συνήθως, απέναντι από την Εξουσία. Ή είναι προϊόν προσωπικής και αχρωμάτιστης έρευνας. Πού να τρέχουμε όμως...

Όταν βλέπω στα εστιατόρια πολιτικούς και δημοσιογράφους να ανθυποσουρώνουν σαν φιλαράκια για να διοχετευτεί ένα απόρρητο υπουργικό έγγραφο, μια υποκλοπή ή κάτι σχετικό, καταλαβαίνω πόσο δίκαιη είναι η αηδία του κόσμου για τους μεν και για τους δε.

Μερικοί λένε, ότι αυτό είναι νέο φαινόμενο. Δεν συμφωνώ.

Ανέκαθεν, η καθεστωτική δημοσιογραφία ψωνίζει κύρος, ειδήσεις και χαρτζηλίκι από την πίσω πόρτα της Βουλής. Από την Ελένη Βλάχου στο παλάτι, μέχρι τους προτεζέ του Λαμπράκη που εχρίζοντο υπουργοί εν μιά νυκτί.

Στην Ελευθεροτυπία (και φαντάζομαι κι αλλού - η μόνη άλλη εφημερίδα που δούλεψα ήταν ή ανεπίληπτη «Αυγή» του Χρυσοστομίδη και του Μανόλη Αναγνωστάκη), υπήρχε μια αηδιαστική διαπλοκή, που θεωρείτο και απόδειξη πόσο σημαντική είναι η εφημερίδα!

Υπουργοί ελεγχόμενης ηθικής βάφτιζαν τα παιδιά των διευθυντών, τα βράδια διασκέδαζαν όλοι μαζί στα μπουζούκια, οι μεν πήγαιναν στα σπίτια των δε, ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να «περάσουν» ό,τι θέλουν ― μια χαμερπής παρτούζα, που καλυπτόταν από το ανυπόστατο σλόγκαν «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία».

Έτσι ήταν όλοι. Με αστικό facade οι μεν, με πασοκική αναίδεια οι δε.

Κι έτσι είναι ακόμη σήμερα. Οι σχέσεις των δημοσιογράφων με την Εξουσία εξακολουθούν να πλέουν σε μια γκρίζα ζώνη αναξιοπρέπειας, οικειότητας και εντέλει συνδιαλαγής.

Αυτό δεν συμβαίνει, εξ όσων ξέρω, σε καμία δημοκρατική χώρα του κόσμου.
---
Lifo.gr
---
*

Πέμπτη 20 Ιουλίου 2017

... όταν σπέρνεις τηλεκοντρόλ και κινητά τι θερίζεις;..

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Το καλύτερο αφροδισιακό της εξουσίας


«Εσύ έχεις τη δύναμη να διαλέξεις τον τελικό νικητή. Γιατί ο μεγαλύτερος, ο πιο δίκαιος κριτής, είσαι εσύ, το κοινό. Από εσένα εξαρτώνται όλα. Τηλεφώνησε τώρα στο 9011…, στείλε μήνυμα στο τετραψήφιο που βλέπεις στην οθόνη σου. Η τελική απόφαση είναι δική σου, μόνο δική σου»! Τα πρόσωπα και τα θέματα μπορεί να αλλάζουν, αλλά το… ποίημα παραμένει αναλλοίωτο. Δεν είναι κάτι καινούργιο:

Η κολακεία του κοινού, συνήθως τηλεοπτικού αλλά όχι μόνο, προκειμένου να διαθέσει ένα ευρώ και κάτι λεπτά για να… συναποφασίσει, μας χτύπησε την πόρτα αρκετά χρόνια πριν. Τα τελευταία, όμως, έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας.

Μ’ ένα κινητό στο χέρι καλούμαστε να σηκώσουμε τοίχους, να γυρίσουμε καρέκλες, να βάλουμε ανθρώπους σε αεροπλάνα. Την ίδια ώρα εμείς καλούμαστε να αποφασίσουμε για την εξέλιξη της ζωής κάποιων ανθρώπων. Υποψήφιων καλλιτεχνών των περισσότερων, αλλά όχι μόνο.

Το κόλπο πιάνει. Το αποδεικνύουν, μεταξύ άλλων, τα τρομακτικά μεγάλα νούμερα μηνυμάτων στις δύο τελευταίες ημέρες του Survivor. Οι Έλληνες προτίμησαν να σπαταλήσουν 1 εκ. ευρώ για να πουν τη γνώμη τους για τον Ντάνο, τον Μάριο και τον Κωνσταντίνο. Όπως προηγουμένως το είχαν κάνει για τον Ανδρέα, τον Γιάννη, την Εύα, τη Μαρία Έλενα κλπ. κλπ.

Ο Έλληνας αισθάνεται δύο πράγματα όταν έχει το κινητό του στο χέρι: Παντοδύναμος και παντογνώστης. Το να μπορείς, έστω και ελάχιστα, με τη δική σου απόφαση να επηρεάσεις τη ζωή ενός άλλου, ήταν ανέκαθεν το καλύτερο αφροδισιακό της εξουσίας. Το να μπορείς να εκφέρεις άποψη χωρίς, τις περισσότερες φορές, να έχεις την παραμικρή γνώση ή εμπειρία κι αυτή όχι μόνο να καταγράφεται, αλλά και να γίνεται αποδεκτή, αποτελεί για πολλούς επιθυμία στα όρια της φαντασίωσης.

Κι αυτή η φαντασίωση γίνεται πραγματικότητα, με αντίτιμο ευτελές. Ολόκληρος ο λαός μεγαλώνει, αναπτύσσεται και διαβιώνει με την αίσθηση ότι ο λόγος του περνάει, ότι με σύμμαχο του τηλέφωνο γίνεται ΠΑΝΤΑ το δικό του. Και δεν έχει καμία σημασία αν η άποψή του δεν στηρίζεται πουθενά. Την έχει, γιατί ΠΡΕΠΕΙ να την έχει. Γιατί του είπαν ότι πρέπει να έχει άποψη για τα πάντα, ασχέτως αν γνωρίζει ή όχι.

Φτάσαμε σε τέτοιο επίπεδο που αντιμετωπίσαμε με αυτόν τον τρόπο μέχρι και το μέλλον μας. Στο διάστημα από τον Μάιο του 2012 ως τον Σεπτέμβριο του 2015 οδηγηθήκαμε στις κάλπες οκτώ φορές, τέσσερις για εθνικές εκλογές, δύο για δημοτικές (με την επαναληπτική), μία για ευρωεκλογές και μία για δημοψήφισμα. Ψηφίσαμε οκτώ φορές σε 40 μήνες, μία ανά πέντε μήνες κατά μέσο όρο.

Πού μπορεί να οδηγήσει αυτός ο εθισμός; Αυτή η αίσθηση ότι δικαιούσαι να αποφασίζεις για τα πάντα, ανεξαρτήτως κατάρτισης; Προφανώς σ’ αυτόν τον ορυμαγδό σχολίων που κατακλύζουν τις τελευταίες ημέρες τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο για την απόφαση της δικαιοσύνης για την πασίγνωστη πια υπόθεση της Ηριάννας Β.Λ.

Προσοχή: Δεν μπαίνουμε στην ουσία της υπόθεσης. Αν έκαναν, δηλαδή, καλά οι δικαστές που απέρριψαν το αίτημά της για αποφυλάκιση ή όχι. Πιθανόν να έχουν κάνει λάθος, χοντρό λάθος. Πιθανόν να καταδικάζουν τελείως άδικα σε στέρηση της ελευθερίας της μια εντελώς αθώα κοπέλα, που πληρώνει πανάκριβα τις κοινωνικές και ερωτικές της συναναστροφές. Ή και την ιδεολογία της ακόμα. Κάτι που κανένα δικαστήριο στον κόσμο δεν θα’ πρεπε να απασχολεί.

Προκαλεί εντύπωση, όμως, αυτή η απορία, αλλά και αυτή η οργή που τη συνοδεύει. Αφού οι πιο πολλοί λέμε ότι το κορίτσι είναι αθώο, τι στο διάβολο γίνεται και δεν δικαιωνόμαστε; Έκλεισαν τις γραμμές; Μπλόκαραν τα τηλεφωνικά κέντρα, ώστε να μην… εισακουσθεί η ψήφος μας; Τολμάνε να μην λαμβάνουν υπ’ όψιν τους εμάς, τον σημαντικότερο κριτή, τον τελικό δικαστή, τον λαό με το αλάθητο ένστικτο και το «κοινό περί δικαίου αίσθημα»;

Τι; Δεν είμαστε δικαστές; Και τι μ’ αυτό; Μπας και είμαστε χορευτές, ψυχολόγοι, τραγουδιστές, συνθέτες; Δεν έχει να κάνει. Πλερώνουμε το ευρουλάκι μας κι αποφασίζουμε!

Και τι πειράζει που η όλη μας ενασχόληση με την υπόθεση ήταν ένα κείμενο, που διαβάσαμε αποσπασματικά κάπου, δεν θυμόμαστε πού; Μπορεί να μην ήταν νομικό το κείμενο, να μην περιείχε γεγονότα, αποδείξεις, σκεπτικά, όμως μας άγγιξε. Μας έπεισε. Πειστήκαμε ότι το κορίτσι είναι αθώο. Δεν μας νοιάζει ούτε ποιος έγραψε το κείμενο, ούτε αν είχε σκοπό να το γράψει έτσι, ούτε θα ελέγξουμε ποτέ τα στοιχεία που αναφέρει, για να εξακριβώσουμε αν είναι αληθινά.

Στο κάτω-κάτω, έχουμε ακούσει ως τηλεθεατές και το εξής, συνήθως από τους «κριτές», τους ανθρώπους που το παίζουν ειδικοί, κατά τη διάρκεια της κριτικής τους: «Έκανες τεχνικά λάθη, είχες προβληματάκια, ήσουν έξω από το κομμάτι, αλλά έκανες γκελ στον κόσμο. Άκου τους πώς σε χειροκροτούν! Αυτό είναι το σημαντικότερο»!

Όταν σπέρνεις τηλεκοντρόλ και υπέρμετρες κολακείες, αυτά θερίζεις…

Αργύρης Παγαρτάνης
(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης
με τίτλο «Αποφασίζω και ας μην είμαι δικαστής»)
---

---
*

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2016

... το μικρόφωνο, η εξουσία και το καλάμι ιππασίας ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Κρατάς μικρόφωνο,
αλλά λίγο σεβασμό ρε φίλε,
μην τσαλακώνεις ανθρώπους


Η πένα, η κάμερα και το μικρόφωνο είναι εξουσία – συχνά λοιδορούμενη, αλλά εξουσία. Μπορείς να την ασκείς αλλά δεν μπορείς να την κάνεις καλάμι ιππασίας. Δικαίωμά σου – και υποχρέωση – όταν έχεις πένα, κάμερα ή μικρόφωνο να κάνεις κριτική, αλλά δεν είναι δικαίωμά σου να προσβάλεις και να τσαλακώνεις προσωπικότητες. Όπως έκανε, για να μην ξεχνάμε τα λίγο παλιότερα, ο
τηλεοπτικός ρεπόρτερ που σε ζωντανή σύνδεση έσπρωξε έναν ηλικιωμένο επειδή δεν δήλωνε μπροστά στο μαρκούτσι του αυτά που ήθελε για να βγάλει το αντικυβερνητικό ρεπορτάζ του. Και για το οποίο, προφανώς, εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία από το κανάλι του. Ή όπως έκανε η φημισμένη τηλεπερσόνα που φάνηκε ζωντανά, χωρίς να το ξέρει, να ζητάει με νόημα από τον σκηνοθέτη να κόψει τον Μανώλη Γλέζο την ώρα που μιλούσε σε ζωντανή συνέντευξή του για την οποία της είχε κάνει την τιμή να πάει στο στούντιο.

Αλλά ξέφυγα. Για αθλητικό μικρόφωνο ήθελα να πω και σε πολιτικό πήγα. Όμως επί της ουσίας δεν υπάρχει διαφορά. Λοιπόν, και εξουσία που είσαι, συνάδελφε, δεν μπορείς να λες για έναν ποδοσφαιριστή, τον Πέκχαρτ συγκεκριμένα (που πραγματικά έχει πολύ λίγα κυβικά αγωνιστικής αξίας για να δώσει δύναμη στην επίθεση της ΑΕΚ) ότι αυτός, έτσι ψηλός που είναι, κάνει μόνο να τον βάζεις για σκιάχτρο στις ελιές. Και να προσθέτεις, ότι καλύτερος είναι για σκάλα!

Ο σεβασμός απέναντι στους άλλους χαρακτηρίζει τον δημοσιογράφο. Και η ασέβεια δείχνει επίπεδο και χαρακτήρα. Μην το ξεχνάμε αν δεν θέλουμε να δείχνουν και οι άλλοι (αναγνώστες, ακροατές, θεατές) απέναντι μας την ίδια ασέβεια. Που έτσι κι αλλιώς τη δείχνουν, συχνά με αφορμές που ο ίδιος ο δημοσιογράφος τους δίνει.
---
---
*

Πέμπτη 14 Απριλίου 2016

... οι δημοσιογράφοι και η αλαζονεία της "Τέταρτης Εξουσίας" ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ο Πολάκης και οι ψευτόμαγκες δημοσιογράφοι



Γράφει ο Θάνος Πασχάλης

Τον υπουργό Πολάκη ​δεν τον γνωρίζω και ούτε θα υπερασπιστώ τυχόν απρεπείς χαρακτηρισμούς του σε βάρος καναλιών ή ακόμη και κατά του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, ο οποίος τον αποκάλεσε σκύλο, ασχέτως αν αυτές έγιναν υπό το βάρος ενός δικαιολογημένου θυμού.

Δεν ξέρω αν θα αντιδρούσα το ίδιο ψύχραιμα αν ο αναιδέστατος "συνάδελφος" με χαρακτήριζε σκύλο και μάλιστα δημοσίως. Μάλλον θα αντιδρούσα σαν σκύλος που όταν του πατάνε την ουρά ορμάει και δαγκώνει. Θα μιλήσω όμως για τον απρεπή "συνάδελφο" που ως άλλος ψευτόμαγκας με την "εξουσία" που του δίνει το επάγγελμα και η ιδιότητα συμπεριφέρθηκε με περισσή αλαζονεία. Δεν με ενδιαφέρει αν το έκανε κατά του Υπουργού Πολάκη ή θα το έκανε κατά οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου.

Πρόκειται για ανοίκεια και αναιδέστατη συμπεριφορά που αν ήμουν στη συνέντευξη Τύπου του υπουργείου Υγείας θα ένοιωθα ντροπή που δηλώνει "συνάδελφός" μου. Και είναι βέβαιο ότι θα απαιτούσα να ανακαλέσει για την προσβολή, η οποία σε τελευταία ανάλυση αφορά όλους μας.


Κάποιοι στο σινάφι μας έχουν πάρει πολύ ψηλά τον αμανέ και συμπεριφέρονται -γράφοντας η ομιλώντας- ως άλλοι Πάπες της Ρώμης. Το ότι η κοινή γνώμη έχει τη χειρότερη γνώμη για μας πρέπει να μας προβληματίσει. Πρέπει επιτέλους να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε ως συντεχνία που πιστεύει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και ουδείς δικαιούται να αμφισβητεί τα λεγόμενά της.

Πως να ξεχάσει κανείς παραδείγματα συμπολιτών μας που κατακρεουργήθηκαν από ορισμένους από εμάς στο όνομα δήθεν "αποκαλύψεων" ή άλλων ψυχών που οδηγήθηκαν ακόμη και στην αυτοκτονία ή την απομόνωση από τόνους λάσπης που δέχτηκαν χωρίς αιδώ; Μικροί είμαστε όπως και ο κόσμος γύρω μας. Να σοβαρευτούμε λοιπόν. Και να απομονώσουμε πρώτα μέσα μας τον εκκολαπτόμενο φασισμό που δημιουργεί η αίσθηση της εξουσίας. Όπως κρίνουμε κρινόμαστε. Άλλο η κριτική, άλλο η λασπολογία.

Η πλειοψηφία του κόσμου, σύμφωνα με μετρήσεις γνώμης, είναι καχύποπτη και αρνητική έως εχθρική απέναντί μας και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει. Και κανείς μας δεν επιθυμεί να χρεώνεται τις "αμαρτίες" ή τις μαγκιές ορισμένων "συναδέλφων"...
---
πηγή: http://newpost.gr/
---
*

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014

... ΕΣΗΕΑ - υποταγή, ενσωμάτωση στο σύστημα ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Δημοσιογραφία
στην υπηρεσία του κάθε Μαξίμου

Την περασμένη Κυριακή αποκαλύφθηκε σε μεγάλο βαθμό ο ρόλος που διαδραματίζει η Ένωση Συντακτών διαχρονικά ως βοηθητικό εργαλείο στη διαχείριση της δημοσιογραφίας και των δημοσιογράφων. Το γεγονός ήταν ο εορτασμός των 100 χρόνων από τη δημιουργία της ΕΣΗΕΑ.

Μια σημαντική αφορμή για να βγει στην επιφάνεια η θέση, η πίστη πως το δημοσιογραφικό επάγγελμα και όσοι το εκπροσωπούν, πασχίζουν μέσα από μύριες όσες δυσκολίες να διατηρήσουν τη βασική του αρχή. Την «ουδετερότητα» από τους πολιτικά ισχυρούς.

Δεν μιλάω για ανεξαρτησία γιατί δεν πιστεύω σε αυτήν. Δεν υπάρχει ανεξαρτησία στη δημοσιογραφία, υπάρχει αποστασιοποίηση, ουδετερότητα, αποκαθήλωση όλων των στημένων αξιών και κατασκευών του συστήματος.

Αντί για αυτό, συγκεκριμένες παρατάξεις στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, αλλά και οι ψηφοφόροι τους οποίους εκπροσωπούν, επέλεξαν να δείξουν δημόσια ένα διαφορετικό πρόσωπο.

Αυτό του υποτακτικού, του ενσωματωμένου στην πολιτική εξουσία. Μια επιλογή που έγινε σε μια από τις κρισιμότερες φάσεις των πολιτικών εξελίξεων αλλά και των διεργασιών στην ελληνική κοινωνία. Την περίοδο που τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι εκδότες- ιδιοκτήτες τους βρίσκονται στο ναδίρ της αξιοπιστίας.
 
Δεν θα μιλήσω εδώ για την διαμαρτυρία των δημοσιογράφων έξω από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ, ούτε για την παρέμβαση των ΜΑΤ επειδή θα ερχόταν ο πρωθυπουργός να εγκαινιάσει την έκθεση φωτογραφίας. Οι συγκεντρωμένοι εξάλλου ήταν ελάχιστοι, κυρίως οι απολυμένοι της ΕΡΤ και άνεργοι δημοσιογράφοι.

Θα μιλήσω για το οξύμωρο που όπως φαίνεται ουδεμία αίσθηση (ντροπής) δεν έκανε στους παρευρισκόμενους εντός κτιρίου. Να φωτογραφίζεται ο Αντώνης Σαμαράς που ανακοίνωσε το λουκέτο στην ΕΡΤ μπροστά στη γιγαντο-φωτογραφία του αγώνα ενάντια στο λουκέτο της ΕΡΤ στους διαδρόμους της ΕΣΗΕΑ.

Οι συνδικαλιστές λοιπόν της Ένωσης Συντακτών και του Μορφωτικού Ιδρύματος επέλεξαν να φέρουν μέσα στην ΕΣΗΕΑ ως επίτιμους καλεσμένους αυτούς που υποτίθεται πως ελέγχουν στα Μέσα τους. Τους πολιτικούς. Είχαν προσκληθεί από όλα τα πολιτικά κόμματα. Και φυσικά κατέφθασαν στην οδό Ακαδημίας κυρίως οι κυβερνητικοί πολιτικοί, της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, απόλυτα βέβαιοι πως είναι ασφαλείς και σε οικείο για αυτούς περιβάλλον. Τα φώτα της δημοσιότητας μονοπώλησαν οι Αντώνης Σαμαράς, Θοδωρής Ρουσόπουλος, Ντόρα Μπακογιάννη και Χρήστος Πρωτόπαπας, επειδή αυτοί γιουχαρίστηκαν έντονα από τους διαδηλωτές. Δεν ήταν όμως οι μόνοι επίτιμοι καλεσμένοι.

Ήταν εκεί οι προηγούμενοι γενικοί διευθυντές της Ν.Δ και απερχόμενων προέδρων της Ν.Δ, ήταν εκεί η υφυπουργός Τύπου, η Σοφία Βούλτεψη. Η οποία προφανώς και παραμένει μέλος της ΕΣΗΕΑ αφού σε αυτόν τον κλάδο κανείς ποτέ δεν φρόντισε να παραδίδουν τις δημοσιογραφικές τους ταυτότητες οι συντάκτες που ενσωματώνονταν σε κρατικά συστήματα πληροφοριών.

Η έκθεση για τα 100 χρόνια της ΕΣΗΕΑ θα παραμείνει ανοιχτή ως τα μέσα Ιανουαρίου με στόχο να μαθευτεί η ιστορία της μέσα από στιγμιότυπα αγώνα και διώξεων σε ασυμβίβαστους δημοσιογράφους. 

100 χρόνια μετά, οι συνδικαλιστές της ΕΣΗΕΑ που συμμετείχαν στη φιέστα της περασμένης Κυριακής φρόντισαν να επιβεβαιώσουν πως το αγωνιστικό παρελθόν της έχει οριστικά ενταφιαστεί.

Φωτογραφιζόμενοι αγκαλιά με τον Αντώνη Σαμαρά και τα κυβερνητικά στελέχη πιστοποίησαν με τον καλύτερο τρόπο πως η ΕΣΗΕΑ ανήκει πλέον στην εκάστοτε κυβέρνηση και στο εκάστοτε μέγαρο Μαξίμου.
---
---
*

Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

... Πάσχος Μανδραβέλης: σαν έτοιμος από καιρό ...


*
"Συκοφάντης"
***
*
Ο "σοφός" κ. Πάσχος
και οι απόψεις που ξεχάστηκαν ...
*
... όταν έγραφε για την ελευθερία και ανωνυμία των blogs ...
*
Με απόφασή του, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου ανακοίνωσε τα ονόματα των μελών της επιτροπής, η οποία θα αναλάβει το νομοπαρασκευαστικό έργο του νόμου για την ταυτοποίηση των διαχειριστών blogs και τη διεύρυνση του καταλόγου των εγκλημάτων για τα οποία θα επιτρέπεται η άρση του απορρήτου. Μεταξύ των "σοφών" της επιτροπής είναι και ο γνωστός δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ και της Καθημερινής, Πάσχος Μανδραβέλης.

Ποιος όμως είναι ο κύριος Μανδραβέλης και κυρίως ποιες είναι οι απόψεις του σχετικά με τα blogs; Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκαμε παλαιότερα δημοσιευμένα άρθρα του στα οποία εκθέτει τις απόψεις του σχετικά με τα όσα τώρα θα κληθεί να "νομοθετήσει", αποσπάσματα των οποίων σας παραθέτουμε παρακάτω:

Το «αγκάθι» της ανωνυμίας στο Διαδίκτυο - Πάσχος Μανδραβέλης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 02/03/2008

"Όπως γίνεται συνολικά με την παγκοσμιοποίηση, το Διαδίκτυο (που είναι μέρος της) αλλάζει ραγδαία τους κανόνες του παιγνιδιού. Η αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανακύπτουν προϋποθέτει νέα προσέγγιση, άλλη εκείνης του αείμνηστου Δημήτρη Μαρούδα που απειλούσε να καταρρίψει τους δορυφόρους. Η παλαιά αντίληψη του κράτους «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» ή περνώ νόμους που θα λύσουν προβλήματα που έχουν χαρακτήρα παγκοσμιότητας, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να γελοιοποιεί τη χώρα διεθνώς. Ετσι κι αλλιώς ο έλεγχος 40.000 blogs στην Ελλάδα (100 εκατ. παγκοσμίως) είναι δύσκολος".

Η ελευθεριότητα των blogs - Πάσχος Μανδραβέλης, Η Καθημερινή, 29/02/2008

"Διαχρονικά, πολλοί πρωτοστατούν στις εκκλήσεις για επιβολή νομοθετικών μέτρων «για να παταχθεί η δημοσιογραφική αλητεία» και τελικά το μόνο που πατάσσεται είναι η δημοσιογραφία. Το ζήσαμε με τον νόμο για τις αγωγές, το είδαμε με τον νόμο για την προστασία των κατηγορουμένων και το βλέπουμε τώρα με τα blogs.

Κατ’ αρχήν πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό που ονομάστηκε «λούμπεν ενημέρωση» είναι κοινός τόπος στα παραδοσιακά media. Φαίνεται από τη διάρθρωση της αγοράς και αποκαλύπτεται με κάθε ευκαιρία. Παρά το δρακόντειο νομοθετικό πλαίσιο -κάτι που αποδεικνύεται από την κίνηση στο κτίριο 9 της Ευελπίδων- και εκβιασμοί γίνονται, και συκοφαντίες εκτοξεύονται και λάσπη ρίχνεται. Οι αυστηροί νόμοι δεν ευπρέπισαν τον δημόσιο διάλογο της χώρας. Αντιθέτως, δια των αγωγών φιμώθηκαν πολλές χρήσιμες απόψεις. Εχει παρατηρηθεί δε ότι οι νόμοι περί εξύβρισης και συκοφαντικής δυσφήμισης δεν χρησιμοποιούνται από τους ανυπεράσπιστους πολίτες. Κυρίως χρησιμοποιούνται από εκείνους που έχουν δημόσιο λόγο και πρόσβαση στα ΜΜΕ (πολιτικούς δημοσιογράφους, καλλιτέχνες κ.λπ.) πολλές φορές ως μέσο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.

Έχει αναλυθεί επαρκώς το πρόβλημα άρσης απορρήτου, των δικτυακών τόπων, ειδικά εκείνων που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Εκεί η πρώτη τροπολογία του Συντάγματος προστατεύει απόλυτα τον λόγο, ακόμη κι αν αυτός είναι ακραία υβριστικός. Η υπόθεση Λάρι Φλιντ (εκδότη του πορνογραφικού περιοδικού Hustler) το απέδειξε. Αλλά ακόμη κι αν μπορούσε να γίνει άρση απορρήτου για πλημμελήματα, όπως είναι η εξύβριση ή η συκοφαντική δυσφήμιση, θα μπορούσε το δικαστικό σύστημα να φορτωθεί την ύλη 100.000 blogs που υπάρχουν σήμερα και θα γίνουν 200.000 αύριο; Εδώ σήμερα -και λόγω της δικομανίας των επωνύμων- στενάζουν τα δικαστήρια με 30 εφημερίδες και 20 κανάλια, σκέπτεται κανείς πόσες αγωγές και μηνύσεις έχουν να γίνουν για τα εκατομμύρια σχόλια που δημοσιεύονται καθημερινά στο Διαδίκτυο;

Η μόνη λύση στο πρόβλημα είναι η αυτορύθμιση, η οποία -όσο κι αν φανεί περίεργο- ήδη υπάρχει. Το πιο πολύτιμο χαρακτηριστικό των blogs, η ελευθεριότητά τους, είναι και η αχίλλειος πτέρνα τους. Έχει άλλο βάρος ένα σχόλιο σε μια εφημερίδα (η οποία φέρει το όποιο βάρος του τίτλου και της ιστορίας της), και διαφορετικό μια ανώνυμη ύβρις στο Διαδίκτυο. Η τελευταία δεν λαμβάνεται σοβαρά, και κυρίως: χάνεται μέσα στον κατακλυσμό των σχολίων που καθημερινά δημοσιεύονται. Από κει και πέρα λειτουργεί και ο πληθωρισμός του λόγου. Όσο θα αυξάνονται τα blogs, τόσο θα αυξάνονται και οι ύβρεις και οι συκοφαντίες, αλλά ταυτόχρονα αυτές οι ύβρεις και οι συκοφαντίες θα πνίγονται μέσα στην πληθώρα των σχολίων".

Τι άλλαξε λοιπόν κύριε Πάσχο (μέσα σας) τα τελευταία τρία χρόνια από τότε που με άρθρα σας υποστηρίζατε τις παραπάνω θέσεις περί ελευθέριας των blogs και τώρα σας βλέπουμε μέλος μιας επιτροπής που στην ουσία και για να μην κρυβόμαστε, σκοπό έχει τον περιορισμό και τη φίμωσή τους;

Είναι άλλωστε και το φετινό θέμα των πανελλήνιων στην έκθεση... Σαν να σας προετοίμαζαν καιρό για αυτή τη θέση κύριε Πάσχο...
---
sikofantis.blogspot.com
*