Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο Ιός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο Ιός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 26 Απριλίου 2013

... o "Ιός" για τον consigliere και όχι μόνον ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Αυτογκόλ συκοφάντη

Κύριον Χρήστο Ράπτη (iefimerida.gr) – Ενταύθα

Κακή υπηρεσία σ’ αυτούς που ήθελε να κολακέψει προσέφερε ο ανώνυμος κειμενογράφος στο «iefimerida» του Χρήστου Ράπτη. Στο κείμενο με τίτλο «Χάρης Οικονομόπουλος, ο consigliere που ήθελε να σώσει την Ελευθεροτυπία»είναι ορατή η προσπάθεια κάποιου στελέχους της νέας «Ελευθεροτυπίας» να διαφοροποιηθεί από τον νέο του εκδότη και να υποστηρίξει την παλιά του ιδιοκτήτρια. Το επιχειρεί εν μέσω διάφορων συκοφαντιών κατά της «Εφ.Συν.» και φαντασιοπληξιών κατά του προέδρου της ΕΣΗΕΑ, Δ. Τρίμη, αλλά και του… «Ιού». Κορυφαία συκοφαντία, ότι δήθεν οι δημοσιογράφοι της συνεταιριστικής μας εφημερίδας «εγκατέλειψαν τους συναδέλφους τους μεσούσης της απεργίας». Ισχύει βέβαια το ακριβώς αντίθετο. Εκείνοι που διαφωνούσαν με την απεργία παραμένουν στην «Ελευθεροτυπία» του κ. Οικονομόπουλου, ενώ όλοι εμείς απολυθήκαμε δίχως να πάρουμε ούτε ένα ευρώ από τα δεδουλευμένα και τις αποζημειώσεις μας, κάτω από τις συνθήκες που όλοι γνωρίζουν.

Αλλά δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Τη σοβαρότητα του συκοφάντη προδίδει ο τίτλος του. Γιατί «consigliere», όπως γνωρίζουμε όλοι από τον «Νονό», δεν είναι παρά ένα αξίωμα στην ιεραρχία της σικελικής και της αμερικάνικης Μαφίας. Αποδίδοντας αυτή την ιδιότητα στον κ. Οικονομόπουλο, ο ανώνυμος συκοφάντης ταυτίζει τη δομή της νέας «Ελευθεροτυπίας» με τη Μαφία. Ας πρόσεχε κι αυτός και τα αφεντικά του.

Ο Ιός

(Εφημερίδα των Συντακτών, 25.4.2013)
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

... ο βασιλιάς της Ενημέρωσης είναι γυμνός ...

*
Ιός
("ΕφΣυν")
***
*
Ο άγνωστος πόλεμος στα ΜΜΕ


Η ΦΟΥΣΚΑ ΤΩΝ ΟΜΙΛΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ


Ο βασιλιάς της ενημέρωσης είναι γυμνός. Πίσω από τις μεγαλοστομίες και τους όρκους στη δεοντολογία κρύβεται το ωμό κυνήγι του κέρδους, με πρώτο θύμα τούς εργαζόμενους στον κλάδο

Πάνε πια οι καλές μέρες. Επιχειρώντας να απαντήσει στον ΣΥΡΙΖΑ, σύσσωμο το διευθυντικό επιτελείο του Mega και οι μεγαλομέτοχοι της επιχείρησης κλαίγονται δημόσια που τους κακομεταχειρίζονται οι τράπεζες και τους δανειοδοτούν με λεόντειες συμβάσεις. Λες κι έχει περάσει ένας αιώνας από τη «χρυσή εποχή» του Χρηματιστηρίου, που τροφοδότησε τη φούσκα των μέσων ενημέρωσης μέσω των τραπεζών με τα γνωστά «μετοχοδάνεια» και τις άλλες τραπεζικές «διευκολύνσεις».


Τώρα που έσκασε κι αυτή η φούσκα, εκείνοι που την πληρώνουν δεν είναι βέβαια άλλοι από τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ, που βρίσκονται αντιμέτωποι με μαζικές απολύσεις χωρίς αποζημίωση, άρνηση εξόφλησης των δεδουλευμένων τους, εκβιαστικές προτάσεις για εργασία κάτω από εξευτελιστικές συνθήκες.

Πρόκειται για τη σκοτεινή όψη της βιομηχανίας της ενημέρωσης, που άρχισε να αχνοφαίνεται τώρα που καταρρέει ο χάρτινος πύργος των τηλεστάρ και του λάιφ στάιλ. Αλλά οι σπασμωδικές σημερινές κινήσεις των επιχειρηματιών του Τύπου δεν ξεκίνησαν με τη σημερινή κρίση. Ακόμα και την περίοδο των παχειών αγελάδων και του Χρηματιστηρίου, οι επιχειρήσεις αυτές ανοιγόκλειναν, απέλυαν κατά το δοκούν και εκμεταλλεύονταν την ανυπαρξία ελεγκτικών μηχανισμών προκειμένου να εδραιώσουν την παντοδυναμία τους.

Παρακολουθήσαμε την πορεία αυτή μέσα από τις δημόσιες ανακοινώσεις της ΕΣΗΕΑ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Και η εικόνα που προκύπτει είναι εξαιρετικά διαφωτιστική για το είδος των επιχειρήσεων που ελέγχουν μέχρι σήμερα την ενημέρωση στη χώρα μας. Οι ανακοινώσεις της ΕΣΗΕΑ και των άλλων Ενώσεων του Τύπου που αναφέρονται αποκλειστικά σε εργασιακά ζητήματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο από το 1997 μέχρι σήμερα. Ενώ τα πρώτα χρόνια τα θέματα αφορούσαν περισσότερο ζητήματα δεοντολογίας, τώρα πια δεν ασχολούνται παρά μόνο με απολύσεις, κανόνια και χρέη.

Η θάλασσα αγριεύει (1997- 2004)  

Η καταγγελία για προσπάθεια καταδολίευσης των περιουσιακών στοιχείων της επιχείρησης Ι. Κ. Βελλίδης («Μακεδονία»), ενώ αυτή ήταν σε καθεστώς εκκαθάρισης με τροποποίηση του τίτλου από τρίτους, έμοιαζε τότε «προφητική». Στη διαδικασία αυτή πρωτοστατούσε η ίδια η Αικατερίνη Βελλίδη, η οποία με τις ενέργειές της οδήγησε την επιχείρηση στην καταστροφή, με αποτέλεσμα να εκδοθούν εναντίον της πολλές καταδικαστικές αποφάσεις.

Παρά τη δικαστική απαγόρευση κυκλοφόρησε τότε η «Νέα Μακεδονία». Η τηλεόραση του ΣΚΑΪ απολύει πέντε συνδικαλιστές αμέσως μετά την ανακοίνωση ίδρυσης τους σωματείου τους και ενώ οι εργαζόμενοι έκαναν επίσχεση εργασίας λόγω μη καταβολής αμοιβών.

Στον ίδιο ρυθμό ο όμιλος Μπόμπολα προχώρησε σε μονομερή βλαπτική μεταβολή στη σύμβαση των λιθογράφων κι εκείνοι προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας. Λίγο αργότερα καταγγέλλεται η ιδιοκτησία του «Αδέσμευτου Τύπου» επειδή είχε εγκαταστήσει security μέσα στις εγκαταστάσεις της, αυξάνοντας την ένταση στο προσωπικό, το οποίο δεν είχε φυσικά ρόλο στους καβγάδες μεταξύ των ιδιοκτητών (Ρίζος - Μήτσης) που βρίσκονταν τότε στα μαχαίρια. Ακολουθούν σφοδρές καταγγελίες κατά των εφημερίδων και καναλιών Κουρή και Τράγκα («Αθηναϊκή», «Αυριανή», «Βραδυνή», «Καλημέρα», «Λόγος», «Νίκη», Κανάλι 5) για συστηματικές παραβιάσεις των συλλογικών συμβάσεων, καθυστέρηση πληρωμών, απασχόληση εργαζομένων χωρίς ένταξη στο μισθολόγιο και καταστρατήγηση της νομοθεσίας.

Μάλιστα η ΕΣΗΕΑ καταγγέλλει ότι δεν μπορεί να γίνεται αυτό σε έντυπα ουσιαστικά κρατικοδίαιτα, με εκδότες που ετοιμάζονται να βγάλουν και νέες εφημερίδες. Εν τω μεταξύ, ο ραδιοσταθμός ΑΝΤΕΝΑ Θεσσαλονίκης απολύει τρεις καταξιωμένους δημοσιογράφους και τα γραφεία Αθήνας των «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη» άλλους πέντε, μαζί και τον εκλεγμένο εκπρόσωπο των εργαζομένων, παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Απόλυση συνδικαλιστή κάνει και η εφημερίδα «Ελεύθερος».

Αδικαιολόγητες και καταχρηστικές κρίνονται οι απολύσεις στον «Ελεύθερο Τύπο», με πρόσχημα την αναδιάρθρωση και την παραγωγικότητα, η δε εταιρεία απαντά με πληρωμένες καταχωρίσεις στις καταγγελίες. Λίγο αργότερα αναστέλλεται η έκδοση της εφημερίδας «Ακρόπολις», αφήνοντας στον δρόμο τους εργαζόμενους λίγες μόνο μέρες μετά από νέες προσλήψεις που είχαν γίνει με στόχο… μια εκδοτική εξόρμηση.

Οι πληρωμές εργαζομένων παγώνουν στον «Αδέσμευτο» του Μήτση, ενώ ο Γιώργος Τράγκας στη «Χώρα» επιδίδεται σε πρωτοφανή εκστρατεία λάσπης εναντίον των μελών του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, επειδή κατηγορήθηκε για το ότι δεν ανταποκρινόταν στις συμβατικές υποχρεώσεις του. Το 2001 η Ενωση στέλνει επιστολή διαμαρτυρίας στον εκδότη Μιχάλη Ανδρουλιδάκη για την απομάκρυνση από το Τempo του διευθυντή Κώστα Σπυρόπουλου.

Γίνεται απεργία στην εφημερίδα «Μετρόραμα» και εκδίδεται απεργοσπαστικό φύλλο από την εργοδοσία. Η εφημερίδα «Επενδυτής» του Ανδρουλιδάκη απολύει τον εκλεγμένο εκπρόσωπο των εργαζομένων, με στόχο το ίδιο το δημοσιογραφικό λειτούργημα και την κυνική παραβίαση των στοιχειωδών συνδικαλιστικών ελευθεριών. Ο ίδιος εκδότης διακόπτει την έκδοση της εφημερίδας «Ανατροπή» και, με την υπόσχεση ότι θα πάνε οι εργαζόμενοι σε άλλες θέσεις στα έντυπα του Ομίλου, τους καλεί ν’ αποποιηθούν τα μέχρι τότε κεκτημένα τους δικαιώματα.

H ΕΣΗΕΑ με στάση εργασίας στον Alpha News 98,7 αντιδρά στην προφορική απόλυση της συναδέλφου Κατερίνας Κατή και στην απαγόρευση της εισόδου της στον χώρο μετάδοσης του σταθμού. Η εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» απολύει άλλους 24 συντάκτες, ενώ αρχίζουν κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι στη «Βραδυνή» και στον «Αδέσμευτο Τύπο», με αίτημα να εκπληρώσει η εργοδοσία τις υποχρεώσεις της. Τότε γίνεται μαζική συγκέντρωση στον ΔΟΛ, όπου οι εργαζόμενοι δηλώνουν έτοιμοι να υπερασπιστούν τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας, αρνούμενοι να δεχτούν μειώσεις με πρόσχημα την εξυγίανση.

Την ίδια ημέρα απολύονται εργαζόμενοι από τον Alter (συμφερόντων Αθανασούλη) και στον Flash 9,61 (συμφερόντων Κόκκαλη). Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι στην «Ελεύθερη Ωρα», παίρνοντας μόνο το δώρο. Καταγγέλλεται ο όμιλος Ανδρουλιδάκη ότι, ενώ προσδοκά αδειοδότηση, καταπατά κάθε έννοια εργατικού δικαίου, γι’ αυτό και κλιμακώνονται οι κινητοποιήσεις. Η εφημερίδα «Χρηματιστήριο» του Πέτρου Τριανταφύλλη (από τους λίγους εκδότες που καταδικάστηκαν τελεσίδικα) επιβάλλει καθεστώς τρομοκρατίας με την παράνομη απόλυση του εκλεγμένου εκπροσώπου των συντακτών και την απόπειρα απομάκρυνσής του από τον χώρο της εργασίας με τη βοήθεια αστυνομικών οργάνων.

Αμέσως μετά, ο εκδότης έκανε απολύσεις και κήρυξε στάση πληρωμών. Αυτό το «έργο» έμελλε να το ξαναδούμε από τότε σε πολλές περιπτώσεις. Ο όμιλος Ανδρουλιδάκη καταγγέλλεται για το καθεστώς ομηρίας που έχει επιβάλει στους επί εξάμηνο απλήρωτους 600 εργαζομένους του, διακόπτοντας τη λειτουργία των Μέσων που κατέχει, ενώ αιφνιδιαστικά κλείνει η «Ελεύθερη Ωρα» με πολλά χρέη στους εργαζόμενους. Στον χορό των απολύσεων μπαίνει ξανά το συγκρότημα Αλαφούζου, απολύοντας από την «Καθημερινή» αναίτια τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο έπειτα από 29 χρόνια.

Το Alter προχωρά ένα βήμα και κάνει χρήση ιδιωτικής αστυνομίας για ν’ απομακρύνει απολυμένο εργαζόμενο, ενώ απόλυση με κινητοποίηση γίνεται και στον Antenna. Λόγω των απόψεών τους απολύονται από τον ΣΚΑΪ ο Γιώργος Πενταράκης και ο Κώστας Σπυρόπουλος. Πολλές κινητοποιήσεις γίνονται στον όμιλο Κουρή, γιατί ο εργοδότης γράφει σταθερά στα παλιά του τα παπούτσια τις συμβάσεις. Σε όλα τα παραπάνω Μέσα συνεχίζονται τακτικά οι «επιλεκτικές» απολύσεις:

Λυκούργος Κομίνης (φωτό), Ειρήνη Αναστασοπούλου και Δημήτρης Πετρόπουλος (ΣΚΑΪ), Αντώνης Βασιλόπουλος («Κόσμος του Επενδυτή», με διευθυντή-εκδότη τον Νίκο Φελέκη), Ειρήνη Ορφανίδου και Σταμάτης Νικολόπουλος, μέλος του Γ.Σ. της ΠΟΕΣΥ («Κέρδος»), Ισμήνη Χαραλαμποπούλου και Προκόπης Αγγελόπουλος («Απόφαση»), Νίκος Γρυλάκης («Απογευματινή»), Χρήστος Βούζας και Σόνια Ψυρράκη (Flash).

Μάλιστα, η Ελένη Κόκκαλη απέλυσε τους δυο τελευταίους, με επίδοση από δικαστικό επιμελητή, μόλις είχε αναγγελθεί η κήρυξη απεργίας στον σταθμό. Στο μεταξύ, με επιτυχία ολοκληρώνονται οι κινητοποιήσεις για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης, με απεργοσπαστικό μηχανισμό μόνο στο Mega.

Στον ΣΚΑΪ σπάνε τη στάση εργασίας λόγω απολύσεων οι διευθυντές Μπάμπης Παπαδημητρίου και Χάρης Μπότσαρης (φωτό) και εγκαλείται από τον κ. Αλαφούζο με συκοφαντικές κατηγορίες το μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ Δ. Τρίμης, λόγω της έμπρακτης συμπαράστασής του στους απεργούς. Στον ΔΟΛ, την ίδια ώρα που ανακοινώνεται αύξηση κερδών, γίνονται μαζικές απολύσεις στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» που κλείνει.

Κινητοποιήσεις γίνονται στον Planet λόγω της ανάλγητης συμπεριφοράς του ιδιοκτήτη απέναντι στους εργαζόμενους, τη μη καταβολή δεδουλευμένων και ασφαλιστικών κρατήσεων. Στο «Εθνος», στην «Απόφαση» και στη «Ναυτεμπορική» γίνονται απολύσεις. Κάπως έτσι τελειώνει το 2004, η καθόλου χρυσή εποχή για τους εργαζόμενους, ενώ ακόμα δεν υποψιάζεται κανείς το τι θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια.

Ανεμοι ενισχυόμενοι συνεχώς (2005-2010) 

Η εφαρμογή της πρακτικής του «βασικού μετόχου» επιτρέπει τη διαιώνιση της διαπλοκής και οδηγεί στις γνωστές στρεβλώσεις, με την εμφάνιση αχυρανθρώπων και την καταστρατήγηση της συνταγματικής επιταγής, όπως δηλώνει τότε η ΕΣΗΕΑ. Πολλές κινητοποιήσεις για τη συνεχιζόμενη μέθοδο των επιλεκτικών απολύσεων αλλά και τη μη καταβολή δεδουλευμένων.

Τυπικές περιπτώσεις ο Flash, η «Μακεδονία», η «Θεσσαλονίκη», ο Alpha 98,9 που απολύει τη Γεωργία Μπάστα και τον Διονύση Σαραντόπουλο. Κλείνουν στο μεταξύ 9 μήνες απλήρωτοι οι εργαζόμενοι στο κανάλι Ανδρουλιδάκη, ενώ αναζητείται αγοραστής για την «Απόφαση» με τους εργαζόμενους απλήρωτους.

Μια θολή ιδιοκτησία στο TV Cosmopolis (Στάθης Τσοτσορός, Μιχαλόπουλοι) οδηγεί στα τυφλά τους 40 εργαζόμενους που απολύονται ενώ το κανάλι πωλείται. Θολά είναι και τα ιδιοκτησιακά του TV Πειραιάς, με μεγάλο ποσοστό να κατέχει ο Γ. Αλαφούζος και απολυμένο το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων εκεί. Στις αθλητικές εφημερίδες των γνωστών ομίλων αρχίζει η σταδιακή σφαγή, ενώ η εξέλιξη των μεθοδεύσεων Τζώρτζη (βασικός μέτοχος) και Τριανταφυλλάκη στην «Απόφαση» βάζει σε άμεσο κίνδυνο τους 85 εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενοι του Planet (ιδιοκτησίας Γιώργου Πολυχρονίου και Αθανασίου Παύλοβιτς, τ. συνεργάτη Ανδρουλιδάκη) που βρίσκονται σε επίσχεση καταγγέλλουν απεργοσπαστικές ενέργειες. Δραματικές εξελίξεις ακολουθούν στον ΣΚΑΪ με τον μανδύα της εθελουσίας εξόδου που οδηγεί σε εκδίωξη πάνω από 40 δημοσιογράφων. Το τρίτο κανόνι στον χώρο του ραδιοφώνου είναι ο Flash, στους εργαζόμενους του οποίου ο ιδιοκτήτης υπόσχεται αποζημιώσεις.

Με τη μέθοδο των επιλεκτικών απολύσεων δρομολογείται η αρχή του τέλους και για την «Απογευματινή», ενώ οριστικά κλείνει η εφημερίδα του Μήτση μετά την απαξίωσή της από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη. Το «πείραμα» στον ραδιοσταθμό Planet, με την ομηρία και τους απλήρωτους για μήνες εργαζόμενους πρόκειται σύντομα να γίνει πιλότος για πολλούς ιδιοκτήτες ΜΜΕ.

Το συνολικό πρόβλημα που για πολλοστή φορά δημιουργούν οι επιχειρήσεις ενημέρωσης συμφερόντων Τράγκα («Χώρα», «Derby», «Financial Box» και «Score L» καθώς και στον ρ/σ Profit και το Κανάλι 10) σε βάρος των συμβατικών δικαιωμάτων των εργαζομένων απασχολεί κατά απόλυτη προτεραιότητα συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. Η Ενωση καταγγέλλει ότι, με την αδιαφάνεια και την εφαρμογή του βασικού μετόχου, διάφορα Μέσα, ενώ εμφανίζονται τυπικά ότι ανήκουν σε διάφορους ιδιοκτήτες, στην πραγματικότητα είναι ενός και του αυτού.

Στα παιχνίδια αυτά συμμετέχει και το τραπεζικό κεφάλαιο, δανειοδοτώντας και συντηρώντας επιχειρήσεις χωρίς την παραμικρή εγγύηση βιωσιμότητάς τους. Παιχνίδια που ανέχεται η πολιτεία, συντηρώντας το καθεστώς της αδιαφάνειας και της μεταλλαγής του οποιουδήποτε επιχειρηματία σε εκδότη ή καναλάρχη.

Η ΕΣΗΕΑ διαμαρτύρεται έντονα στους υπευθύνους του Channel 9 που υποχρέωσαν τους εργαζόμενους να υπογράψουν προχρονολογημένες και παράνομες συμβάσεις. Κι ενώ ο Νίκος Ευαγγελάτος δεσμεύτηκε ότι θα τροποποιηθούν σύντομα οι συμβάσεις αυτές, οι νέοι φερόμενοι ως εκπρόσωποι δεν το έκαναν.

Από τους 350 εργαζόμενους στο κανάλι παρέμειναν τελικά μόνο 50, έπειτα από συνεχείς διαθεσιμότητες και μειώσεις αποδοχών. Το ίδιο διάστημα στον Πάτρα TV ο εφοπλιστής Αδ. Πολέμης προχωρούσε σε μαζικές απολύσεις, αλλοιώνοντας τη φυσιογνωμία του σταθμού. Συνεχίζονται οι απολύσεις στην «Καθημερινή», στον «Ελεύθερο Τύπο», ενώ στα έντυπα Τράγκα συνεχίζεται η «σφαγή» των εργασιακών δικαιωμάτων.

Το ζεύγος Αγγελόπουλων αρχίζει να αποχωρεί, κλείνοντας τον «Ελεύθερο Τύπο» εν μέσω κινητοποιήσεων αλλά αποζημιώνοντας τελικά τους εργαζόμενους (μάλλον έμελλε να είναι οι μόνοι που πλήρωσαν). Απολύσεις στον Antenna 9,72 (Θάνος Σιαφάκας) και στο «Πρώτο Θέμα» (Ολγα Χωμενίδη) εξαιτίας λογοκριτικής παρέμβασης στο ρεπορτάζ της συναδέλφου.

Στην «Ελευθεροτυπία» σημαίνει η πρώτη καμπάνα μετά τη βίαιη απομάκρυνση του Σεραφείμ Φυντανίδη. Επιλεκτικές απολύσεις γίνονται στην «Καθημερινή» (Γιώργος Δελαστίκ), στην «Espresso» (Νώντας Χαλδούπης) και στη «Νέα Κρήτη» (Κώστας Βασιλάκης) λόγω συνδικαλιστικής δράσης, ενώ στον Alter (Βερόνικα Τοντόρ) με πρόσχημα τη μείωση του προσωπικού. Το 2007 γίνεται η δίκη του εκδότη Κ. Τριανταφυλλάκη («Απόφαση») και του επιβάλλεται ποινή φυλάκισης τριών ετών για τη μη καταβολή δεδουλευμένων.

Εκτενής αναφορά της ΕΣΗΕΑ με αναλυτική παρουσίαση στοιχείων (16.7.2007) για το σκάνδαλο που εξέθρεψαν κυβέρνηση και τράπεζες σε σχέση με τις εφημερίδες «Sportime» και «Αθλητική Ηχώ» με την αλληλοδιαδοχή εταιρειών, την πτώχευση ορισμένων και θύματα τους απλήρωτους εργαζόμενους. Επισημάνθηκε μάλιστα ο ρόλος ειδικά της Τράπεζας Πειραιώς, που αποτέλεσε τον βασικό χρηματοδότη, αλλά και το γεγονός ότι οι τίτλοι των εφημερίδων -που θεωρούνται τα μόνα περιουσιακά στοιχεία τους- είχαν μεταβιβαστεί σε εταιρίες του εξωτερικού.

Βρισκόμαστε στο 2009, όταν η ΕΣΗΕΑ αρχίζει ν’ αντιλαμβάνεται την επερχόμενη κρίση και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων «απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, που κλιμακώνεται σε ρ/τ μέσα, εφημερίδες, αλλά και στο Διαδίκτυο, επιχειρεί να καθιερώσει νέα μοντέλα στα ΜΜΕ χωρίς συντάκτες, καθιστώντας όμως και με την τακτική της αυτή, υπεύθυνους τους δημοσιογράφους στο σύνολό τους, για τα σκουπίδια που προσπαθεί να εμφανίσει ως δήθεν ενημερωτικά προϊόντα.

Τράπεζες, εργολάβοι, καναλάρχες και εκδότες έχουν ακεραία την ευθύνη για την κρίση με τα golden boys και τα τσιράκια τους, αφού χρησιμοποίησαν άκρατες μορφές δανεισμού για τις δικές τους επιδιώξεις, αλλά και για τη λεηλασία λαϊκών και ασφαλιστικών αποταμιεύσεων με καταστροφικά αμοιβαία, δομημένα ομόλογα και κάθε μορφής τοξικές επενδυτικές εφαρμογές, που δεν έχουν πάψει ακόμη να τις διαφημίζουν».

Η Ενωση καλεί τους ιδιοκτήτες «να σταματήσουν τις απειλές και τις διώξεις». Τους καλεί, επίσης, «αντί να κάνουν επίδειξη πλούτου με μαραθώνιους φιλανθρωπίας και δήθεν εθελοντές χορηγούς, να μάθουν να πληρώνουν αξιοκρατικά τους εργαζόμενους στις εταιρείες τους, να τηρούν τις συλλογικές συμβάσεις, τους νόμους, τους οποίους παραβαίνουν συστηματικά και επιδεικτικά, αψηφώντας διαχρονικά κυβερνήσεις, τη δικαιοσύνη, το ΕΣΡ και τους κανόνες της Δημοκρατίας.

Κανένας νόμος δεν δίνει το δικαίωμα σε κανάλια, εφοπλιστές και άλλους να συγκροτούν δικές τους κοινοβουλευτικές ομάδες, να προβάλλουν με σκανδαλώδη τρόπο ορισμένα πρόσωπα και κόμματα και να θέτουν στο περιθώριο άλλα».

Σαν να μην άκουσε κανείς, αμέσως μετά καταγγέλλεται η πρωτοφανής δίωξη και λογοκρισία σε βάρος του Σπύρου Κομίνη από την ιδιοκτησία της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα». Αρχίζουν απεργίες στην «Απογευματινή», στάσεις στον ΣΚΑΪ, ενώ οι εργαζόμενοι στον ΑΝΤ1 καταγγέλλουν την τακτική απολύσεων με τον μανδύα των «οικειοθελών αποχωρήσεων». Διατάσσεται συντηρητική κατάσχεση στον όμιλο Καλοφωλιά («Εξπρές») (φωτό) και καταδικάζεται ο Κ. Κυριακόπουλος («Sportime») για οφειλές δεδουλευμένων.

Συνεχίζονται οι απολύσεις στους ραδιοσταθμούς ΑΝΤ1, City και Θέμα 98,9. Η «Βραδυνή» απολύει την Εφη Πολυζώη μόλις επιστρέφει από την άδεια τοκετού. Απολύεται επίσης από την εφημερίδα «Κέρδος» ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος Τζώρτζης Ρούσσος, μεγάλος αριθμός τεχνικών του ραδιοφώνου σε διάφορους σταθμούς, ενώ το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ καταγγέλλει στην Επιθεώρηση Εργασίας για μη εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων τους Blue Sky TV, Τηλεάστυ, Contra TV, «Αδέσμευτο Τύπο», «Αυριανή», «Φίλαθλο» και «Χρήμα Τρίτη». Ακολουθούν απολύσεις στον ΔΟΛ, στον Πήγασο και στην «Ελευθεροτυπία», η δε «Απογευματινή» προσφεύγει στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα.

Ο τυφώνας σαρώνει (2011-2012) 

Περικοπές, μειώσεις μισθών και επιδομάτων, απολύσεις και συρρίκνωση εντύπων και ηλεκτρονικών μέσων είναι η μέθοδος των μεγαλύτερων και πλέον ισχυρών ΜΜΕ, ενώ αντίθετα πολύμηνη ομηρία, απλήρωτα δεδουλευμένα, προσφυγές στο 99 και κυρίως σκοτεινές μεταβιβάσεις και λουκέτα είναι η μέθοδος των υπολοίπων. Η περίοδος του Μνημονίου αποτελεί κόλαση για τους εργαζόμενους στον Τύπο. Οι συνεχείς κινητοποιήσεις, στάσεις εργασίας και απεργίες γίνονται καθημερινότητα για δύο ολόκληρα χρόνια, ενώ οι εργοδότες αναζητούν στο ίδιο διάστημα τις εύκολες νομικές πόρτες διαφυγής των ίδιων και των περιουσιών τους.

Κλείνουν έτσι με τεράστια χρέη στους εργαζόμενους και στις ασφαλιστικές εισφορές το Alter, η «Απογευματινή», ο «Αδέσμευτος» (Ρίζου), ο «Ελεύθερος», πολλοί ραδιοσταθμοί, τα περιοδικά της ΙMACO (του Πέτρου Κωστόπουλου) και των Εκδόσεων Λυμπέρη, αθλητικά έντυπα, ακόμη και ο σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος. Με απλήρωτους τους εργαζόμενους συμπληρώνουν το κάδρο των υπό κλείσιμο ΜΜΕ, τα οποία είτε μεταβιβάζονται νύχτα είτε αποκτούν νέα Δ.Σ. με παράκαμψη χρεών και αποζημιώσεων είτε εκχωρούνται σε εξωχώριες κι ενδοχώριες εταιρείες πολλαπλών συμφερόντων και χρήσεων.

Εδώ ο κατάλογος μεγαλώνει συνεχώς: «Espresso», «Flash», «Ελευθεροτυπία», «TI-VO» (Γιαννίκου), περιοδικά από τις Εκδόσεις Λυμπέρη και πολλά που ακόμα δεν έχουν γίνει γνωστά γιατί δεν έχουν ολοκληρωθεί οι «συμφωνίες». Πολλές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις, μειώσεις μισθών, μειώσεις θέσεων εργασίας μέχρι και απαγόρευση συνελεύσεων σε: ΔΟΛ («Νέα»-«Βήμα» κ.λπ.), Πήγασο-«Εθνος», Forthnet-NOVA, ΣΚΑΪ, «Καθημερινή», «Κέρδος», «Αττικές Εκδόσεις», ΑΝΤ-1, Alpha TV, «Πρώτο Θέμα», Star, «Ναυτεμπορική», «Πρωταθλητή». Σε συνεχείς κινητοποιήσεις, απλήρωτοι και όμηροι χωρίς ορατό μέλλον οι εργαζόμενοι στον όμιλο Κουρή («Αυριανή», «Φίλαθλος»), «Κόσμο του Επενδυτή», «Βραδυνή, «Εξπρές», «Εξέδρα», «Ισοτιμία».

Ο κατάλογος δεν μοιάζει να έχει τέλος. Εξουθενωμένοι από τις συνεχείς άκαρπες υποσχέσεις και τις κινητοποιήσεις, οι χιλιάδες πλέον απλήρωτοι και απολυμένοι στον Τύπο διαπιστώνουν ότι μόνοι αυτοί πλήρωσαν τη φούσκα της κρίσης στα ΜΜΕ. Και τα αφεντικά τους, όσοι οδήγησαν τον κλάδο στη σημερινή κατάσταση, παραμένουν αλώβητοι. Μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς δεν διστάζουν να καταγγέλλουν… το Μνημόνιο.

Δεοντολογία τότε και… τώρα

Λίγα μόλις χρόνια πριν, κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί τις δεοντολογικές εκτροπές στον χώρο των ΜΜΕ. Λίγα μόλις χρόνια πριν, οι παρεμβάσεις των δημοσιογραφικών οργάνων ήταν σημαντικές ειδήσεις και αφετηρία διαλόγου. Τώρα κυριαρχούν οι εκτροπές, οι εκτροπές από κάθε στοιχειώδη κανόνα της έγκυρης ενημέρωσης του πολίτη.

11.9.1997: Η ΕΣΗΕΑ αποδοκιμάζει με δριμύτητα το σχόλιο του μέλους της Θέμου Αναστασιάδη («Μαύρη Τρύπα», «Ελευθεροτυπία» 7.9.1997) που έλεγε: «Θενκς Μίστερ Μαντέλα και σόρι αν είπαμε κάτι ρατσιστικό προκαταβολικώς! Τι τα θέλουμε, ο μαύρος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου».

Σήμερα: «Διώξτε τους όλους χωρίς συζήτηση. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων συμφωνεί ότι πρέπει να φύγουν όλοι οι λαθρομετανάστες από παντού. Οχι μόνο από τα κέντρα των πόλεων, αλλά από όλη τη χώρα. Δέκα-δεκαπέντε χρόνια τώρα το φωνάζαμε και μας έλεγαν… ρατσιστές» (Αναστασιάδης, «Πρώτο Θέμα»).

1.6.1998: Η ΕΣΗΕΑ, έχοντας ως πρωταρχικό σκοπό της την αποφασιστική και με όλα τα νόμιμα αγωνιστικά μέσα προάσπιση της ελευθεροτυπίας από κάθε επιβουλή, αλλά και ως πνευματικό σωματείο, δεν είναι δυνατόν να μείνει αδιάφορη μπροστά στα γεγονότα που συγκροτούν το «θέμα Μπαμπινιώτη».

Καταγγέλλει την απόπειρα να ασκηθεί λογοκρισία και να παρεμποδιστεί η επιστημονική έρευνα κατά χονδροειδή και απροσχημάτιστη παράβαση σαφών συνταγματικών διατάξεων, ακόμη και από εκείνους που αποστολή έχουν την περιφρούρησή τους. Τα δικαστήρια δεν έχουν αρμοδιότητα να κρίνουν την καταλληλότητα ή μη ενός λεξικού και του επιστημονικού έργου γενικότερα.

Σήμερα: Κάποιοι δημοσιογράφοι και η ακροδεξιά αποφάσισαν για την απόσυρση σχολικών βιβλίων στέλνοντας στην πυρά τους ιστορικούς.

24.11.1999: Η ΕΣΗΕΑ θεωρεί ότι πλήττεται η ελευθερία του Τύπου και το δικαίωμα των πολιτών να ενημερώνονται για όλες τις απόψεις. Τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά επιλέγεται η τακτική των αλλεπάλληλων και εξοντωτικών αγωγών με στόχο δημοσιογράφους ή άλλους πολίτες που κάνουν χρήση του δικαιώματός τους στην ελευθερία της έκφρασης. Στην τακτική αυτή έχει καταφύγει και το «Δίκτυο 21», καταθέτοντας αγωγές εναντίον οποιουδήποτε έχει διαφορετική άποψη ή ασκεί κριτική σε χειρισμούς.

Σήμερα: Το Δίκτυο 21 μάς κυβερνάει (Χρύσανθος Λαζαρίδης – Φαήλος Κρανιδιώτης)

25.6.2001: Η ΕΣΗΕΑ, και συγκεκριμένα το Εποπτικό Οργανο του Κώδικα Δεοντολογίας, εξέτασε το θέμα της συμμετοχής δημοσιογράφων σε διαφημίσεις. Διαπιστώθηκε ότι το φαινόμενο στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ λαμβάνει έκταση και προκαλεί σύγχυση στην κοινή γνώμη.

Ο πολίτης που αναγνωρίζει τον δημοσιογράφο από την προσωπική του δράση στα ΜΜΕ, αφενός μπορεί να εκλάβει τη διαφήμιση ως ενημερωτική πληροφορία, αφετέρου επηρεάζεται υπέρ του διαφημιζόμενου είδους θεωρώντας την περιγραφή του οποιουδήποτε προϊόντος και ως δημοσιογραφική σύσταση. Η εκμετάλλευση της δημοσιογραφικής ιδιότητας για εμπορικούς διαφημιστικούς σκοπούς αποτελεί αντιδεοντολογική πράξη.

Σήμερα: Δεν μπορεί για παράδειγμα να έχει καν εκπομπή δημοσιογράφος σε ιδιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό χωρίς σπόνσορα και μάλιστα οφείλει να τον διαφημίζει ο ίδιος ο δημοσιογράφος με δικά του λόγια.

5.12.2001: Η ΕΣΗΕΑ καταγγέλλει τη δημοσίευση κατασκευασμένων ρεπορτάζ στις εφημερίδες του Ομίλου του Γ. Τράγκα. Πρόκειται για τα δημοσιεύματα της 29.11.2001 με τίτλους: «Ο Πάσσαρης καίει τους προστάτες του: Ξέρω έναν εκτελεστή της 17 Noέμβρη», τα οποία υποτίθεται ότι ήταν ρεπορτάζ από τη Ρουμανία για την υπόθεση Πάσσαρη, την οποία κάλυπταν για τις δύο εφημερίδες δύο απεσταλμένες στο Βουκουρέστι.

Στην πραγματικότητα οι δύο συνάδελφοι ουδέποτε συνέταξαν τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν. Μάλιστα το κείμενο που δημοσιεύτηκε είχε σταλεί με fax από την Αθήνα υπ” όψιν των συναδέλφων στο ξενοδοχείο όπου διέμεναν. Είναι ολοφάνερο ότι τα «ρεπορτάζ» που υποτίθεται ότι αποκαλύπτουν τα όσα είπε ο Πάσσαρης κατασκευάστηκαν εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα, ερήμην των δημοσιογράφων, τα ονόματα των οποίων χρησιμοποιήθηκαν ως υπογραφές.

Σήμερα: Το κατασκευασμένο ρεπορτάζ με τις γιαγιάδες της Χρυσής Αυγής στο «Πρώτο Θέμα» δεν αποτέλεσε καν αντικείμενο συζήτησης πουθενά.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*


Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

... η "Ελευθεροτυπία" και ο κακός της ο καιρός - Συνέχεια 103η ή 104η, αδιάφορο πλέον - Όλοι εναντίον όλων ...

*
Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
***
*
Όταν η εμπάθεια
λασπώνει τη δημοσιογραφία
και την αριστερά
*

Παρακολουθώ από πολύ κοντά εδώ και μήνες τους εργαζόμενους και την ιδιοκτησία
της Χ.Κ Τεγόπουλος στο δρόμο, που έχει οδηγηθεί η Ελευθεροτυπία. Καί θλίβομαι κάθε φορά, που διαπιστώνω πόση χολή, πόσα συμπλέγματα, πόση μοχθηρία και πόση ασχετοσύνη και επιπολαιότητα, πόση ανευθυνότητα βρισκόταν μέσα σε μερικούς ανθρώπους, που η δουλειά τους ήταν να ενημερώνουν χωρίς παρωπίδες και να ανοίγουν τα μάτια στους πολίτες!

Και παρακολουθώ τις μεθοδεύσεις, που γίνονται πίσω από την πλάτη εργαζόμενων από άλλους εργαζόμενους, μερικοί από τους οποίους είναι και συνδικαλιστές, για να εξυπηρετηθούν προσωπικές φιλοδοξίες, προσωπικές διαφορές, ρεβανσισμοί. Με ονοματεπώνυμα.

Όλα, για να γελάει και να τρίβει τα χέρια της με χαρά η ιδιοκτησία, πού από όλη αυτή την ιστορία μέχρι σήμερα είναι η μόνη κερδισμένη: Εξακολουθεί και είναι ιδιοκτήτρια, δεν πληρώνει σέντσι για μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές σε απεργούς, απαλλάσσεται από όσους δεν αντέχουν άλλο να είναι απλήρωτοι, ή από όσους έχουν βρεί μια άλλη πόρτα δουλειάς, και κυκλοφορεί ανενόχλητη, χωρίς κανείς να την καταδιώκει, που έχει αφήσει 890 ανθρώπους απλήρωτους επί μήνες! Το κυριότερο:η διαρκης απεργια τής εχει δώσει την ευκαιρία να ελπίζει , ότι μπορεί μια μέρα να βρεθεί πάλι στη θέση της εκδότριας! Οχι της «Ε». Αλλ αυτό δεν τη νοιάζει. Εκδότρια να ναι…

Ο βασικός λόγος, που δεν αναμιγνύομαι εδώ και καιρό στην υπόθεση Ελευθεροτυπία είναι αυτός. Ο οχετός. Γιά όσους δεν το ξέρουν, είμαι ακόμα μέλος της οικογένειας της εφημερίδας από τη στιγμή, που εχω αμφισβητήσει εξωδίκως τη νομιμότητα με την οποία η ιδιοκτησία κατάγγειλε τη σύμβασή μου, χωρίς να εκπληρώσει τους όρους της.

Αλλά, τόννοι κειμένων έχουν γραφτεί εδώ και μήνες, και μύριες κατηγορίες και λάσπη έχουν εξακοντιστεί, τα περισσότερα από τα οποία θα έπρεπε να κρυφτούν από τους αναγνώστες και οι συγγραφείς τους θα έπρεπε να ντρέπονται να ονομάζονται άνθρωποι του Τύπου.

Σε ένα τέτοιας κατάντιας κείμενο,που αναρταται στην ιστοσελιδα «Βαθύ Κόκκινο» (http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2012/06/blog-post_9066.html),στην ιστοσελίδα των συντακτών της Ελευθεροτυπίας και αναπαράγεται και από άλλα sites, με τίτλο «Για τα τυποις απεργιακά φύλλα της Ελευθεροτυπίας», η πρώην συντάκτρια του περιοδικού «Εψιλον» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Αφροδιτη Πολιτη, φροντίζει με τη επιπολαιότητα της άγνοιας, με την ανωριμότητα της εμπάθειας και με τη χυδαιότητα, που αντλεί μάλλον εξ ιδίων, να συκοφαντεί ανάμεσα στα άλλα ψέμματα που γράφει και τον τελευταίο διευθυντή εκδοσης της Ελευθεροτυπίας Γ Παπαδόπουλο-Τετράδη. Δηλαδή εμένα.

Παράλληλα, κατηγορεί τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα επειδή έστειλε επιστολή συμπαράστασης στο φύλο Ελευθεροτυπια των Απεργων , που κυκλοφόρησε το προπερασμένο Σάββατο, ενώ κατά την ίδια δεν είναι φύλο απεργών, αλλα εργοδοτικών! Μαζύ με όλους τους αξιόλογους ανθρώπους της Αριστεράς που αρθρογραφούσαν σ αυτό!!

Η νεαρή συντάκτρια τού περιοδικού της Κυριακάτικης, βρίσκει σ αυτό το κείμενο την ευκαιρία να αναπαραγάγει ανοιχτά τις βρωμιές,πού αναπαρήγαγαν υπόγεια και δειλά, με τη δειλία κάθε υπόγειου ανθρώπου, οι συνοδοιπόροι της στην τελειωτική καταστροφή της Ελευθεροτυπίας , δήθεν φιλεργατικοί, δήθεν επαναστάτες, που έσωσαν την εργοδοσία από την πτώχευση με μια απεργία , την ώρα που η ίδια κατέρρεε!

Αναπαράγει η κυρία Πολίτη στο λιβελογράφημά της,αναφερόμενη ονομαστικά και σε μένα,οτι «στις γενικές μας συνελεύσεις τους πρώτους μήνες της «απληρωσιάς», καταψήφιζαν τις προτάσεις για απεργία, στο όνομα του «δημοσιογραφικού λειτούργηματος» για το καλό της αντιμνημονιακής ενημέρωσης. Κατόπιν, όπως άλλοι, αποχώρησαν με ελαφρά πηδηματάκια και μπράβο τους, αλλά όσο μας τιμούσαν με την παρουσία τους καταψήφιζαν τις απεργίες - ο Τετράδης μάλιστα ψήφιζε για το δικαίωμα της απλήρωτης εργασίας των άλλων από την προνομιακή θέση του συνταξιούχου διευθυντή.»
Ο πληθυντικός στο κείμενο περιέχει και τον σκιτσογράφο Στάθη,με τον οποίο δεν έχω καμμία σχέση κανενός είδους. Αλλά η ίδια θέλει να κατακεραυνώσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τις «αντιαριστερές του επιλογές»…

Δεν θα απαντούσα σε μια τέτοια φτωχή συκοφαντική αθλιότητα, αν το κείμενό της απευθυνόταν στους εργαζόμενους της ΧΚ Τεγόπουλος, στη σελίδα τους και στο blog του εκπροσώπου,όπως κάνει η πλειονότητα των εργαζόμενων. Αυτοί ξέρουν πόσο γελοίοι είναι οι ισχυρισμοί της.Κυρίως, το ξέρει ο εκπρόσωπος των εργαζόμενων Π. Σώκος, ένας έντιμος συνάδερφος, που ήταν παρών σε όλες τις συνελεύσεις και με τον οποίο ψηφίζαμε πάντα τις ίδιες προτάσεις. Και ο εκπρόσωπος εργοδοτικός;;;!!

Αλλά, η νεαρή συντάκτρια του περιοδικού βγάζει τα ψέμματα στο αναγνωστικό κοινό.Στούς πολίτες.Στούς ίδιους,που οι παραπάνω που ανέφερα ,δήθεν συνάδερφοι εργατοπατέρες και δήθεν επαναστάτες έσπερναν υπόγεια την προεκλογική περίοδο ακόμα και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο υποψήφιος βουλευτής Τετράδης είναι εργοδοτικός! Ενω αυτοι, που στέρησαν με τη στάση τους την ανερχόμενη Αριστερά από τη μοναδική της μεγάλη εφημερίδα στην πιο κρίσιμη προεκλογικη και μετεκλογικη περίοδο είναι Αριστεροι! Σα δε ντρέπονται για την πολιτική τους σκέψη!

Το θράσσος έχει περισσέψει πιά σ αυτό το χώρο, που λέγεται Ελευθεροτυπία και Αριστερά. Και τα πράγματα πρέπει επιτέλους να ειπωθούν με το όνομά τους. Επειδή ο κόσμος δεν ξέρει τι πραγματικά γινόταν μέσα στην πολύπαθη Ελευθεροτυπία.

Κατ αρχήν, οι συνελεύσεις ξεκίνησαν με τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του τότε διευθυντή Σεραφειμ Φυντανιδη από την νεόκοπη εκδότρια Μάνια Τεγοπούλου, αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα της Κίτσου Τεγόπουλου, το 2007. Μέχρι τότε όοοολοι οι μετέπειτα επαναστατημένοι ιδεολογικά συντάκτες ήταν ευχαριστημένοι με την πολιτική της εφημερίδας…

Από τότε και χωρίς τη σκιά του Κίτσου φούντωσε στην εφημερίδα η ίντριγκα και η καμαρίλα των εκλεκτών και των αρεστών, γυρω από τις διευθύνσεις της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης. Για τις οποίες ούτε η κυρία Πολίτη ούτε οι μέντορές της φορείς του θανατηφόρου Ιου της Ελευθεροτυπίας είχαν καμμία ένσταση. Η συνεργασία ήταν άψογη…

Σ αυτό το κλίμα και σε αντίθεση με τους άλλους διευθυντές, ,δεν έλειψα ποτέ από καμμία συνέλευση, μιλούσα πάντα σε όλες,κατέβαζα προτάσεις και οι προτάσεις μου υπερψηφίζονταν από την μεγάλη πλειοψηφία των συντακτών. Και δεν υπήρξε ούτε μία φορά που να μην ψήφισα υπέρ των απεργιακών κινητοποιήσεων στις προτάσεις άλλων συναδέρφων. Εκτός από εκείνη , που ήθελε την απεργία αμέσως και τυφλή,έτσι στημένη,ώστε να σαμποταριστεί η τελευταία ελπίδα που είχε η εφημερίδα: το υπεσχημένο δανειο από την Alpha Bank και την Τραπεζα Πειραιως. Αυτήν την καταψήφισαν σχεδόν όλοι οι συντάκτες της «Ε»,γιατί ήταν εξώφθαλμη η ανοησία του εγχειρήματος. Αντ αυτής ψηφίσαμε απεργία εφ όσον η επιχείρηση έπαιρνε το δάνειο και δεν εξοφλούσε πρωτα τα δεδουλευμένα των εργαζόμενων. Μεγάλη αντεπαναστατικότητα! Είμασταν όλοι εργοδοτικοί!

Αλλά αυτό δεν το θυμάται ή το κρύβει ύπουλα η επιλεκτική μνήμη της κυρίας Πολίτη. Η οποία έχει το θράσσος να υπαινιχθεί,ότι δεν ψήφιζα τις απεργίες καλυμμένος πίσω από την ασφάλεια της σύνταξής μου! Προφανώς η κυρία αυτή κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια.Εκτός αν η χυδαιότητά της δεν της αφήνει περιθώρια άλλης σκέψης. Δέν την άκουσα ,για παράδειγμα, ποτέ να ισχυρίζεται, ότι ο πρόεδρος της Ενωσης Συντακτών,(εκλεγμένος με την ευλογία της πασοκικης παράταξης) επεδίωκε μανιωδώς μια απεργία από την προνομιακη θέση του αμοιβόμενου από το σωματείο,αδιαφορώντας για την τύχη των εργαζομένων,που ήταν απλήρωτοι. Ο δικός μου νούς δεν το σκέφτηκε ποτέ για κείνον. Ο νοσηρος της το σκέφτηκε για μένα. Σα δεν ντρέπεται.

Γιατι, στόχος αυτών που ακολουθεί και αναπαράγει η επιπολαια κυρία Πολίτη ήταν η αναμπουμπούλα,και η απαλλαγή από τον διευθυντή Εκδοσης Τετράδη, πού υπερασπιζόταν την ανεξάρτητη εφημερίδα και είχε απήχηση στους συντάκτες της Ελευθεροτυπίας,ώστε να μπορέσουν να καταφέρουν αυτό στο οποίο αποκαλύφθηκε στο τέλος με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο,ότι αποσκοπούσαν: Να ελέγξουν την εφημερίδα προς την κατεύθυνση της φιλόδοξης ιδεοληψίας τους. Εκμεταλλευόμενοι μία υπόγεια σχέση με την ιδιοκτήτρια της εφημερίδας, η οποία – το ξέρει πιά όλη η «Ε» - ήταν και επι χρόνια κολλητή τους φίλη! Τόσο κολλητή, που η ίδια, παντελώς άσχετη και ανεπίδεκτη μάθησης με το τι γίνεται εκεί μέσα σε επίπεδο δουλειάς, αλλα πολύ καλά πληροφορημένη από τους δεκάδες ρουφιάνους της και κολητούς της για το τι γίνεται σε επίπεδο κουτσομπολιού, αναπαρήγαγε συνέχεια ότι οι παρέα των Ιών διαρκώς κερδίζει τις συνελεύσεις!! Από πού το μάθαινε αυτό το παραμύθι άραγε!

Δεν κατάφεραν τον έλεγχο της «Ε» αυτοί οι λίγοι και προτίμησαν να την αδρανοποιήσουν για να βγάλουν ένα δικό τους φύλο καπηλευόμενοι τον τίτλο της Ελευθεροτυπίας. Αυτό αποκαλύφθηκε πιά εδώ και δύο μήνες σε όλους τους εργαζόμενους.Και ενώ γλίτωσαν την ιδιοκτήτρια από την πτώχευση τον Δεκέμβριο, θριαμβολογούσαν πρίν από λιγο καιρο, που η απορριψη της ένταξης στο αρθρο 99 οδηγει την επιχείρηση στην «φιλεργατικη πτωχευση»! Ο οπορτουνισμος με τον αμοραλισμό σε όλο του το μεγαλείο!

Αυτοι ήταν οι μέντορες και καθοδηγητές της κυρίας Πολίτη, που έχει σήμερα το θράσσος να αναπαράγει τις αθλιότητες τους. Νομίζοντας προφανώς ότι η μέχρι σήμερα σιωπή του Τετράδη είναι δείγμα αδυναμίας ή ενοχής. Τραγικό της λάθος.

Η κυρία Πολίτη, όπως και όλοι όσοι από τούς πρώην και νύν συντάκτες κόπτονται όψιμα για την Αριστερά και τη σχέση της με την Ελευθεροτυπια, έχουν το θράσσος τώρα να λασπολογούν κατά του Τετράδη, αλλά δεν ενοχλήθηκαν τόσα χρόνια που η εφημερίδα ήταν μια πασοκοφυλάδα. Δεν ενοχλούνταν, που η εφημερίδα διαβαζόταν πιά από τους αριστερούς αναγνώστες μόνο για τις σχολιογραφικές της στήλες, βρίζοντας στα τηλέφωνα και στα γράμματά τους για τη μονόπαντη γραμμή της.

Δεν έκαναν ούτε μία συνέλευση όλα αυτά τα χρόνια της Σημιτοκρατίας μέσα στην εφημερίδα. Δέν ανησύχησαν ποτέ για τη διαρκή πτώση της κυκλοφορίας της εφημερίδας εξ αιτίας αυτής της γραμμής ήδη από το 2002 έντονα.Αντίθετα,συνεργάζονταν αρμονικότατα προς αυτή την κατεύθυνση! Τα γραπτα είναι εκεί αδιάψευστοι μάρτυρες. Δεν αντιδρούσαν καθόλου, τη στιγμή που καποιοι από μας συγκρουόμαστε μέσα στη σύσκεψη της εφημερίδας, στην οποία δεν ειχαν πατήσει ποτέ το πόδι τους.

Ούτε ενοχλούνταν και ξασηκώνονταν όταν ο προηγούμενος διευθυντής της Κυριακάτικης και αγαπημένος του πασοκ απέλυε τον έναν μετά τον αλλον τους συναδέρφους τους, που δεν του ήταν αρεστοί. Μεταξύ των οποίων και την «ανυπότακτη» αρχισυντάκτριά του, η οποία είχε και σοβαρό πρόβλημα υγείας! Αντίθετα, πήγαν να του συμπαρασταθούν όταν η ιδιοκτήτρια τον απέλυσε!

Τέτοιες ευαισθησίες είχαν οι δήθεν εργατοσυνάδερφοι και δήθεν ευαισθητοποιημένοι με τα εργασιακά της εφημερίδας,που παριστάνουν εδώ και καιρο τους κίνσορες και τους καθαρούς αριστερούς και έχουν το θράσσος να νουθετούν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για τις αρθρογραφικές επιλογές του!

Οι πολίτες πρέπει να θυμούνται,ότι αυτός ο εσμός,πού εμφανίστηκε στη δημοσιογραφία από το πουθενά,εφτασε στην Ελευθεροτυπία και όχι απλώς συνεργάστηκε αρμονικότατα με όλες τις φιλοπασοκικες διευθύνσεις της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης, αλλα δεν έκανε ούτε μία σοβαρή δημοσιογραφική παρέμβαση, που να ενοχλήσει αυτή την πολιτική κατάσταση. Με πλήθος σκανδάλων στην καθημερινότητα. Αντιθέτως, συνεννογιόταν αρμονικότατα με πρώην διευθυντικά στελεχη του εκσυγχρονιστικου πασοκ για τα θέματα των σελίδων, που εξαντλούσαν τη θεματογραφία στην κακή εκκλησία , και στη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων επί των παντελώς αγνώστων ακροδεξιών γκρουπούσκουλων και του εθνικισμού.

Όλος αυτός ο εσμός, που ανέβηκε στην επιφάνεια για να κυριαρχήσει μόλις άνοιξε ο βόθρος της διαταραγμένης διαχείρησης εκ μέρους της ιδιοκτήτριας, δεν ενοχλήθηκε ποτέ από αυτές τις διευθύνσεις, αλλά βάλθηκε να πολεμήσει λυσσαλέα τη μοναδική Δημοσιογραφική Ανεξάρτητη διεύθυνση, που κατάφερε σε διάστημα τριών μηνών να σταματήσει την διαρκή κυκλοφοριακή κατρακύλα 8 ετών, να ανοίξει την εφημερίδα σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, να σταματήσει τόν μονόπαντο πασοκισμό του Γιωργάκη και του Μνημονίου και να βάλει τους μέχρι τότε χειμαζόμενους ρεπόρτερς εξ αιτίας προτιμήσεων και καμαρίλας,σε κανονικό ρυθμό εργασίας. Με στόχο δουλειάς τη Δημοσιογραφία χωρίς αποκλεισμούς. Δηλαδή τη μόνη Δημοσιογραφία.

Πρίν καταφύγει σε συμβουλές η αμετροεπής και άσχετη κυρια Πολιτη προς τον Αλέξη Τσίπρα για το ποια φυλλα εφημερίδων πρέπει να στηρίζει και ποια όχι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ , καλό θα ήταν πρώτα να μάθαινε πώς λειτουργούσε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία, στην οποία δεν είχε την τύχη να εργαστεί, αλλά τι διαβολο, ένας όροφος από κάτω ήταν. Ας ρώταγε.

Αντ αυτου, η κυρία Πολίτη έχει το θράσσος να αναπαράγει στο κείμενό της τα ψέμματα των πρωταγωνιστων όλης αυτής της αδιαφάνειας, ότι δήθεν είναι απολυμένοι χωρίς να έχουν πληρωθεί, ενώ στην πραγματικότητα έχουν προσυνεννοηθεί εγγράφως με την ιδιοκτήτρια της εφημερίδας να τους αποδεσμεύσει από τη δύναμη της εφημερίδας με τη συμφωνία, ότι θα πάρουν κανονικά την αποζημίωσή τους και τα οφειλόμενα μόλις είτε πτωχεύσει, είτε βρεί κεφάλαια. Όπως έχουν κάνει και άλλοι συντάκτες της εφημερίδας, χωρίς να το διαφημίζουν κι όλας.

Ακόμα, αναπαράγει το ψέμμα των Ιών , ότι δήθεν κόπηκε η σαββατιατικη στηλη τους, ενώ οι ιδιοι αποφάσισαν να σταματήσουν να δουλεύουν, χωρις, όμως να σταματήσουν να πληρώνονται, με την δικαιολογια, ότι μειωθηκαν οι σελιδες τους, ενώ η εφημεριδα μειωσε όλες τις σελίδες των συνεργατών, περιορίζοντας σημαντικό κόστος χαρτιού. Προφανώς οι άνθρωποι προτίμησαν να γράψουν τους αναγνώστες στα παλιά τους τα παπούτσια για να ικανοποιήσουν το εγώ τους. Ωραια δημοσιογραφια!

Στο αποκορυφωμα του κακοήθους ψευδολογήματός της η κυρία Πολίτη έγραψε, ότι μετά από τα δεινά των συντακτών «την έκανα με μικρά πηδηματάκια».. Οι πάντες ξέρουν μεσα στην Ελευθεροτυπία, ότι η ιδιοκτήτρια με απέλυσε. Τόσο εργοδοτικός ήμουν ανόητοι! Εκείνο που δεν ξέρουν παρά λίγοι, είναι ότι πίεσαν αφόρητα για να απολυθώ ο κύριος Ψαρράς σε συνενόηση με τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ (!) και κανα δυό δήθεν εκπρόσωποι άλλων εργαζομένων από την παρέα τους,. Με το γελοίο αιτιολογικό, ότι ήμουν συνταξιούχος! Καί με την απειλή, ότι θα προβούν σε κινητοποιήσεις. Το αποκορύφωμα της αθλιότητας, εργαζόμενοι και μάλιστα συνδικαλιστές ζητούσαν την απόλυση εργαζόμενου!! Και μάλιστα το ομολογούσαν ανοιχτά!!

Αν ζουσε ο μακαρίτης ο Κίτσος Τεγόπουλος θα τους είχε πάρει με τις λεμονόκουπες. Γιατί με το ίδιο σκεπτικό οι φωστήρες αυτοί της δημοσιογραφίας,που δεν ηξεραν ουτε κατά πού πεφτει το τυπογραφείο και το πιεστήριο ( τέτοιο ενδιαφέρον ) θα είχαν απολύσει τον Γ Καψη (πατερα), τον Αλεκο Φιλιππόπουλο, τον Λ Καραπαναγιώτη, τον Ιασωνα Μοσχοβιτη, τον Χρ.Πασαλαρη, τον Σπ Μελα, τον Κ Αγγελόπουλο και σχεδόν όλους τους διευθυντές του ελληνικού Τύπου, ολοι τους συνταξιουχοι! Επειδή συνταξιούχος δημοσιογράφος δεν υπάρχει! Παρά μόνο στη δημοσιοϋπαλληλική επετηρίδα,μέσα από την οποία βλέπει τη δημοσιογραφία ο πρόεδρος της κακότυχης Ενωσης Συντακτών και οι συν αυτώ. Γιατί, η θεση του διευθυντή ορίζεται από δύο κριτήρια: Είτε της εμπιστοσύνης,είτε της ικανότητας.Εγώ επιλέχτηκα από την εκδότρια για το δεύτερο,επειδη,όπως ξέρουν και τα μπετά στη Μίνωος η εφημεριδα πήγαινε δημοσιογραφικά στα βράχια. Και ήμουν ο μόνος εκεί – και όχι μόνο εκεί – που είχα στήσει 2 φορές την εφημερίδα από το 1984 και ήξερα τη δουλεια όσο κανείς άλλος, από τη διανομη και τη διεκπεραίωση μέχρι το πιεστήριο, το τυπογραφείο, τη σύνταξη, το ρεπορτάζ, το λογιστήριο και την εφημεριδοποϊία.

Αυτοί λοιπόν οι φωστήρες της αριστεράς και του εργατοπατερισμού έκλεισαν το μαγαζί στα μούτρα των εργαζόμενων με απεργία διαρκείας 6 (έξι) μέρες πρίν τελειώσει εντελως το χαρτί στο πιεστήριο και 6 (εξι) μέρες πρίν η ιδιοκτήτρια αναγκαστεί να κηρύξει η ίδια πτώχευση, επειδη μαζύ μ αυτό το χαρτί τέλειωσαν και τα τελευταία λεφτά, πού είχε αποφασισμένα βάλει στην επιχείρηση!! Οι προμηθευτές δεν έδιναν πλέον ούτε ταμπόν για μελάνι με άλλη πίστωση.

Τα δικά της λεφτά, αν έχει, μπορεί να τα απολαμβάνει ετσι τώρα ανέγγιχτα! Ο κύριος Ψαρράς δεν κατάφερε να της πάρει με τις βαθυστόχαστες επιπόλαιες οικονομικές του μελέτες τα 90 εκατομμύρια που υποσχόταν στους συντάκτες , ως άλλος Γιωργάκης, ότι υπάρχουν και τά χει στα σεντούκια της!

Ετσι,οι δήθεν εργατοπατέρες,που κόπτονταν για τα συμφέροντα των εργαζόμενων και οι συν αυτοίς,με την απεργία που γλίτωσε την ιδιοκτήτρια, στέρησαν από τους εργαζόμενους το ταμείο ανεργίας από πέρυσι τον Δεκέμβριο, την έναρξη εκκαθάρισης από τις τράπεζες ώστε να αρχίσει να τρέχει ο χρόνος για τις αποζημιώσεις τους, την πιθανότητα ο τίτλος από τις τράπεζες να δινόταν σε άλλον επιχειρηματία για να ξαναβγεί η Ελευθεροτυπια, με λιγότερους εργαζόμενους, αλλα οπωσδήποτε όχι με 890 πνιγμένους όπως τώρα. Σάμπως σήμερα αυτοί οι ίδιοι δεν ετοιμάζουν εφημερίδα με 80 ανθρώπους όλους κι όλους;;!!

Το κυριότερο:δεν απάλλαξαν την εφημερίδα από τον υπ αριθμόν ένα κίνδυνο και απολύτως υπευθυνο για το κατάντημά της: Την ιδιοκτήτριά της. Που χαρη σ αυτούς εξακολουθεί και είναι ιδιοκτήτρια. Ωραίο δώρο!

Κατά τα άλλα,όταν ο ανεκδιήγητος οικονομικός διευθυντής κύριος Πολυκανδριώτης,εν όψει δανειοδότησης μετέφερε στη γενική συνέλευση των εργαζομένων την πρόταση περί εθελουσίας εξόδου πέρυσι το Φθινόπωρο γιατι η επιχείρηση δεν μπορούσε να επιζήσει με 910 εργαζόμενους, πράγμα που καταλάβαινε και ένα παιδάκι, οι δήθεν επαναστάτες και τωρινοί απολυμένοι κοινή σεναινεσει με την ιδιοκτήτρια (!) ούρλιαζαν ότι μαζύ θα ζήσουμε ή μαζύ θα πεθάνουμε γιατί δεν περισσεύει κανείς! Και όλους μαζυ μάς πέθαναν.

Δεν είναι να απορεί μετά κανείς,που μπροστά στην πιθανότητα να δώσουν τα δάνεια και να μην εκτελεστεί κανένα business plan, αφού δεν υπήρχε συνενόηση διοίκησης εργαζόμενων,σε συνδυασμό με σοβαρά νομικά προβλήματα στην υποθήκευση του κτηρίου και με την αφύσικη συμπεριφορά της ιδιοκτήτριας προς τους δανειστές, οι τρεις τραπεζες εκαναν πίσω,προτιμώντας να αφήσουν εργαζόμενους και ιδιοκτήτρια να βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους,αντι να κινδυνέψουν να χάσουν κι άλλα , επί πλέον των 25.000.000, που κατάπιε η ανωριμότητα της ιδιοκτήτριας σε ένα χρόνο από την Τράπεζα Πειραιώς. Παρά τις προτάσεις που είχε από τη δική μας διεύθυνση για πολύ μεγάλες οικονομίες χωρίς να αιμορραγήσει το προσωπικό. Γιατί στα οικονομικά των εφημερίδων η κατασπατάληση του χρήματος ήδη από τις παλιές διοικήσεις ήταν απίστευτη.

Την εσωσαν , όμως την ιδιοκτήτρια και έχουν αφήσει στον αέρα τους εκατοντάδες εργαζόμενους οι φιλεργατικοι εργατοπατερες, που… δεν είναι εργοδοτικοι. Να τους χαιρεται η κυρια Πολιτη, η Αριστερα που τους εχει στους κόλπους της και οσοι αφελεις τους ακολουθούν ακομα.

Αυτά, για να μη γράφει ο καθένας ανώδυνα ό,τι υπηρετεί τα συμφεροντάκια του. Και ελπίζω, ότι δεν θα χρειαστεί να επανέλθω. Γιατι 30 χρόνια στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ,από τα οποία 20 αρχισυντακτης και 7 διευθυντης, εστω και σε δυσμενεια, ξέρω πολλά παραπάνω από όσα μπορεί επιπόλαια να φανταστεί κανείς. Καί δεν είμαι του χεριού κανενός, που νομίζει ότι μπορεί να βάζει στο στόμα του ανεύθυνα και ανώδυνα το όνομά μου και την πορεία μου στην εφημερίδα. Η δημοσιογραφία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν είναι για παιδάκια.



Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Ο Καιρος
Διευθυντης Εκδοσης
Ελευθεροτυπια
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*