Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017

... πρωτοσέλιδα εφημερίδων - 28/2 ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Εφημερίδες - Πρωτοσέλιδα

---
*

... ξανά και ξανά, τηλεοπτικό αίμα ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Δημοσιογραφία της Φρίκης


Ξασάλωσαν κάποια κανάλια με το βίντεο του φρικιαστικού δυστυχήματος στη Θήβα που αφαίρεσε –τόσο θεαματικά για την τηλεόραση– τη ζωή τεσσάρων ανθρώπων. Το έδειχναν ξανά και ξανά, πάλι και πάλι, σε ένα κοινό συνηθισμένο στο τηλεοπτικό αίμα. Παλιότερα αυτήν την αδηφαγία την ικανοποιούσε η έντυπη δημοσιογραφία. Όσο πιο φρικιαστικές ήταν οι φωτογραφίες –με αποκορύφωμα πρωτοσέλιδο τεμαχισμένο πτώμα– τόσο ανέβαιναν οι πωλήσεις.

Το μεσημέρι της Καθαρής Δευτέρας το Epsilon TV ξεπέρασε κάθε όριο. Με καλεσμένους στο στούντιο διάφορους ειδικούς, ανάμεσά τους και τον Ιαβέρη, είχε γύρω από τη οθόνη «παράθυρα» και στη μέση τη σκηνή της φοβερής σύγκρουσης σε λούπα. Δηλαδή τελείωνε και ξανάρχιζε η ίδια φρικιαστική εικόνα. Για ώρα, πολλή ώρα, μπορεί και για 10 λεπτά, ίσως περισσότερο –και οπωσδήποτε όσο διήρκεσε η συνέντευξη του Ιαβέρη. Αλλά αυτό δεν έφτανε. Όταν τελείωσε η μία φρίκη, ανέσυραν από το αρχείο των προηγούμενων ημερών μια άλλη: τον θάνατο μιας εγκύου που κάηκε στην καμπίνα φορτηγού. Το είπε η παρουσιάστρια – Χριστίνα Λαμπίρη το όνομά της! – το είπε και ο φωνή οφ που ακουγόταν να μονολογεί στο βίντεο και να περιγράφει σε πραγματικό χρόνο, την ίδια στιγμή, τη σκηνή τη φρίκης. Ό,τι έπρεπε για τη Δημοσιογραφία της Φρίκης.
---
---
*

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2017

ΕΡΤ - είχε 800 ακίνητα, της έμειναν 20 !..

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Παραχωρούνται - πωλούνται
τα οικόπεδα της πρώην ΕΡΤ!


Μόλις 20 ακίνητα, εκτός από τους χώρους με πομπούς και αναμεταδότες, διαθέτει η νέα εταιρεία της ΕΡΤ ΑΕ από τα 800 και πλέον που είχε προ του λουκέτου του 2013.


Όλα τα ακίνητα της πρώην ΕΡΤ έχουν περάσει στην Ειδική Διαχείριση και από εκεί στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Η όλη ιστορία των ακινήτων της ΕΡΤ, που απαλλοτριώθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να αντιδράσει ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, βγήκε πάλι στην επιφάνεια με την παραχώρηση στον Δήμο Ιωαννίνων μέρους μεγάλου οικοπέδου, αξίας άνω του 1,3 εκατ. ευρώ, προκειμένου να αξιοποιηθεί για πολιτιστικούς σκοπούς. Κανείς, ωστόσο, δεν γνωρίζει τι έχει συμβεί με όλα τα άλλα, μικρής ή μεγάλης αξίας, οικόπεδα που διέθετε η ΕΡΤ σε όλη τη χώρα.

Σύμφωνα με την απόφαση της Ειδικής Διαχείρισης, που ανήκει στο υπουργείο Οικονομικών, τον περασμένο Ιανουάριο παραχωρήθηκε στον Δήμο Ιωαννίνων ακίνητο έκτασης 9.679 τ.μ., κυριότητας πρώην ΕΡΤ ΑΕ, που είναι μέρος μεγαλύτερου ακινήτου (πρώην στρατιωτικές φυλακές). Ο Δήμος Ιωαννίνων το διεκδίκησε με σκοπό τη συνολική ανάπλαση και ανάδειξη του αστικού παραλίμνιου μετώπου της πόλης, με τη δημιουργία πάρκου ψυχαγωγίας, πολιτισμού και αθλητισμού.

Τα μόλις 20 οικόπεδα που έχουν απομείνει στη νυν ΕΡΤ είναι πέντε στην Αθήνα, ένα στη Θεσσαλονίκη, από ένα σε Πάτρα, Ρόδο, Ορεστιάδα, Ζάκυνθο, Πύργο, Ιωάννινα, Καβάλα, Λάρισα, Βόλο, Κομοτηνή, Σέρρες, Φλώρινα, Κέρκυρα και δύο στη Σούδα στην Κρήτη.

---
---
*

... αιχμές - οι τράπεζες θέλουν να κλείσουν κανάλια;..

*
Ανασυγκρότηση
***
*


@ Ποιο είναι αυτό το παιχνίδι που παίζουν οι τράπεζες στην τηλεόραση;

@ Από το πεδίο της ελεύθερης ως και τη συνδρομητική τηλεόραση, ασκούνται τεράστιες πιέσεις για να καταστραφούν συγκεκριμένες επιχειρήσεις.

@ Το παράδειγμα του MEGA τα λέει όλα. Επιβίωσε του διαγωνισμού και αν και πληρώνει το δάνειο του, οι λογαριασμοί του παραμένουν δεσμευμένοι.

@ Και δεν πληρώνονται οι εργαζόμενοι.

@ Στον ΔΟΛ, με το δάνειο να μην εξυπηρετείται και με ένα βήμα πριν την ειδική διαχείριση, οι λογαριασμοί εν μέρει αποδεσμεύτηκαν, αλλά πληρώθηκε μέρος εργαζομένων. Όχι όλοι.

@ Είναι η κυβέρνηση που κλείνει άραγε τα κανάλια, όπως λέγανε πριν από ένα εξάμηνο, ή οι ανταγωνιστές;

Υ.Γ.: Δύο + ένας επενδυτές στο χώρο του Τύπου, λίαν συντόμως. Συμπεριλαμβάνεται ο Ιβάν Σαββίδης.
---
---
*

... να γυρίσουμε "λίγα" χρόνια πίσω: "Κάνε κεφάλι" ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ξυράφι στην ουρά

"Κάνε κεφάλι..."
Στον παιδικό μου φίλο, τον Νόντα, του είχαμε δώσει το παρατσούκλι «Ιδιοκτήτης», γιατί ήταν κάτοχος της μοναδικής κανονικής μπάλας ποδοσφαίρου στη γειτονιά, με δέρμα, σαμπρέλα και πιπίνι για να τη φουσκώνουμε.


Τον παιδικό μου φίλο, τον Κώστα, τον λέγαμε «Μηχανικό» γιατί έφτιαχνε την Καθαρή Δευτέρα τους καλύτερους, πιο αρχοντικούς και πιο αεροδυναμικούς χαρταετούς. Που φυσικά πήγαιναν ψηλότερα από όλους τους άλλους.

Εκείνα τα χρόνια ελάχιστοι είχαν αγορασμένο χαρταετό. Τους φτιάχναμε μόνοι με καλάμια, αλευρόκολλα και καλά ζύγια για να μην κάνουν σβούρες. Τα ζύγια ήταν –και είναι– η καρδιά τού χαρταετού. Ο παππούς τού Κώστα είχε να το λέει: «Άμα φτιάχνεις καλά ζύγια στον αετό, θα τα κάνεις όλα ζυγισμένα στη ζωή σου». Δεν ξέρω τι έκανε στο υπόλοιπο του βίου του ο Κώστας, ξέρω όμως τι έκανα εγώ που τα μούσκευα με τα ζύγια: σβούρες στους στόχους, στις αναζητήσεις, στα συναισθήματα κ.λπ.

(Ο αετός είναι μια παλιά, παγκόσμια ιστορία. Λένε ότι ο πρώτος χαρταετός στην Ευρώπη φτιάχτηκε από τον Αρχύτα, μαθητικό και μηχανικό, από τον Τάραντα της Νότιας Ιταλίας, που εφάρμοσε στην κατασκευή τις θεωρίες για την αεροδυναμική. Υποπτεύομαι ότι ο Αρχύτας είναι μακρινός προπάππους του Κώστα). 

Στον αετό αν δεν ήσουν καλός κατασκευαστής και χειριστής, έκανες κάτι απλό και ταπεινό: έκανες «κεφάλι»! Τον κρατούσες ψηλά με ανοιχτά χέρια, περίμενες μια ριπή ανέμου για να τον τραβήξουν, εκείνος έπεφτε μετά από μερικές σβούρες και εσύ έτρεχες μέσα σε αγκάθια και τσουκνίδες για να τον πιάσεις και να ξανακάνεις, πάλι και πάλι, «κεφάλι».

Οι πιο μάγκες σκαρφίζονταν μαγκιές. Στη μεγαλύτερη από αυτές, έδεναν λεπίδες ξυραφιών στην ουρά του χαρταετού τους, και με επιδέξιους χειρισμούς, πλησίαζαν άλλους χαρταετούς που πέταγαν δίπλα, έκοβαν τους σπάγκους και τους γκρέμιζαν.

Εγώ που αποτύγχανα στα ζύγια, ήταν φυσικό να είχα πλήρη αποτυχία στα ξυράφια στην ουρά. Αρίστευα πάντα στο «κεφάλι».
---
---
*

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017

... o Μάνος για τον Νίκο Κούνδουρο ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ο φίλος μου, ο Νίκος Κούνδουρος


Η ζωή μου δεν ήταν ή ζωή ενός μουσικού. Είτανε περισσότερο ή ζωή ενός επικίνδυνου και ανήσυχου νέου, πού ή Μουσική κατάφερε κάπως να τον ηρεμήσει και να τον κάνει «κατ’ επιφάνεια νόμιμον», αφηγείται ο Μάνος Χατζιδάκις σε ένα φωτογραφικό στην κυριολεξία, αυτοβιογραφικό κείμενο, που συνοδεύει την κασετίνα με τους δίσκους της Ρωμαϊκής Αγοράς του. Ο ίδιος το τιτλοφορεί ΕΝΑ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΜΕΣ’ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ και, σχεδόν απ’ την αρχή αναφέρεται στη φιλία του με τον Νίκο Κούνδουρο: Εγώ άρχισα από την Λά Γιάνα, πού χόρευε πάνω στους καθρέφτες μαγευτικά το «Πώς λάμπουν τ’ άστρα».


Εκείνη ήταν το μεγάλο άστρο κ’ εγώ ήμουν το μικρό. Μα, ξαφνικά, πέθανε ή Λά Γιάνα και ή Ελλάδα ξεμπέρδεψε βέβαια από τούς Γερμανούς, μα έμπλεξε χειρότερα με τούς δικούς της. Κι εγώ μεταπήδησα από την εφηβεία στην νεότητα…


'Ο φίλος μου ό Νίκος Κούνδουρος σπούδαζε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και ανακαλύπταμε μαζί τον Ραντιγκέ, τον Λόρκα, τον Μακρυγιάννη, τα χαμόσπιτα πίσω από τού ΦΙΞ, τα κορίτσια με τις σκιστές φούστες, τον Χανς Άϊσλερ, τον Παναίτ Ίστράτι, τον Μενότι, τον Προκόφιεφ και τον Χαράλαμπο του «Βυζαντίου». Μα όλ’ αυτά ήσαν ύποπτα εκείνον τον καιρό και όποιο πρόσωπο δεν έμοιαζε με χαφιέ, με χαρτοκλέφτη και μπράβο, το επίσημο κράτος τον καταδίωκε και προσπαθούσε να τον εκμηδενίσει. ’Έτσι ο Νίκος Κούνδουρος βρέθηκε στην Μακρόνησο, σ’ αυτόν τον «Παρθενώνα» τού εικοστού αιώνα. Κ’ εγώ προσπαθούσα να δεχτώ την μαγεία της πόλης πού ζούσα, μες’ απ’ την τρομοκρατία και την καταδίωξη κάθε ζωντανού οργανισμού τού ’Έθνους, στο όνομα τού ’Έθνους, της Πατρίδος και της αθανάτου ημών ιστορίας.
(…) 


Ο Νίκος ο Κούνδουρος ξεμπέρδεψε με την «Ακρόπολη» τού εικοστού αιώνα και τον στρατό κι’ έτσι με πείσμα και με το σενάριο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, γυρίζει την πρώτη του ταινία. Την «Μαγική Πόλη». Κ’ εγώ έγραψα την μουσική. Το θέμα της ταινίας το έκανα τραγούδι το 1963…

Ν.Τ.

---
---
*

... Ο αναρχικός τρομοκράτης Μαρκ Τουέιν ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Όταν μια σειρά από πολιτικά πρόσωπα
πατάνε τη νάρκη της... ασχετοσύνης


Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Πολύς λόγος έγινε για τον Μαρκ Τουέιν αυτή την εβδομάδα. Πήγε κι ήρθε το όνομα του Αμερικανού συγγραφέως στα χείλη ουκ ολίγων πολιτικών. Και καλά του Τσακαλώτου, ο άνθρωπος διατηρεί μια ιδεολογική συγγένεια (τυπική έστω…) με τον εκλιπόντα. Οι υπόλοιποι που τον πιάσαν στο στόμα τους (Κικίλιας, Λοβέρδος, Θεοδωράκης), κατάλαβαν με τι φίδι είχαν να κάνουν; Με τι αναρχικό, με τι επαναστάτη, με τι τρομοκράτη (να το γράψω και με κεφαλαία: ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗ) πήγανε και μπλέξανε; Ή μήπως νόμιζαν ότι ο Τουέιν ήταν κάποιο αγαθό τυπάκι που έγραφε βιβλία για παιδιά του στυλ Τομ Σόγιερ και Χάκλμπερι Φιν; Ε λοιπόν, σας έχω εκπλήξεις παλικάρια μου: Καλύτερα να τσιτάρατε Μπακούνιν και Κροπότκιν παρά Τουέιν! Τόσο ανατρεπτικό στοιχείο ήταν ο σπουδαίος Αμερικάνος γραφιάς. Και δια του λόγου το αληθές, παραθέτω απόσπασμα από το βιβλίο του «Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου». Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν:

«Κι ήταν όλοι αυτοί οι απελεύθεροι μαζεμένοι πρωί πρωί για να δουλέψουν στο δρόμο του αφεντικού τους, του επισκόπου, τρεις μέρες ο καθένας, δωρεάν, κάθε αρχηγός έκαστης φαμίλιας και κάθε γιός έκαστης φαμίλιας, τρεις μέρες ο καθένας κι άλλη μια μέρα πάνω κάτω για τους υπηρέτες τους.


Ήταν σαν να διαβάζεις για τη Γαλλία και τους Γάλλους πριν από την παντοτινά αξιομνημόνευτη και ευλογημένη Επανάσταση, που ξεφορτώθηκε χίλια χρόνια τέτοιων κακουργημάτων με ένα παλιρροϊκό κύμα αίματος. Ένα και μοναδικό κύμα, μπας και πατσίσουνε το χρέος, με μισή σταγόνα αίμα για κάθε κουβά ολόκληρο που είχε στάξει από τα ατέλειωτα αργά βασανιστήρια του λαού στη διάρκεια δέκα αιώνων μιζέριας και ντροπής και αδικίας που μόνο με την κόλαση την ίδια μπορούν να συγκριθούν.

Υπήρχαν δύο “Τρομοκρατίες”, αν το θυμηθούμε και το σκεφτούμε καλά. Η μία συνοψιζόταν σε φόνους εν βρασμώ ψυχής και η άλλη σε φόνους εν ψυχρώ. Η μία διήρκεσε ολίγους μήνες μόνο, η άλλη διήρκεσε χίλια χρόνια. Από τη μία χάσανε τις ζωές τους δέκα χιλιάδες άνθρωποι, από την άλλη εκατό εκατομμύρια άνθρωποι. Κι ωστόσο τρέμουμε όλοι τη “φρίκη” της μικρής Τρομοκρατίας, της στιγμιαίας Τρομοκρατίας σα να λέμε. Τι είναι όμως ο γρήγορος θάνατος στη γκιλοτίνα, μπροστά στον θάνατο εφ’ όρου ζωής από την πείνα, το κρύο, τις προσβολές, την απονιά και την θλίψη; Τι είναι ο γρήγορος θάνατος από έναν κεραυνό, μπροστά σε έναν θάνατο από σιγανή φωτιά όταν σε έχουν σουβλίσει;

Σε ένα κοιμητήριο μιας τυχαίας πόλης θα μπορούσαν εύκολα να χωρέσουν όλα τα φέρετρα όσων θανατώθηκαν στην βραχεία Τρομοκρατία, σε αυτή την Τρομοκρατία που έχουμε όλοι εκπαιδευτεί να την τρέμουμε και να τη θρηνούμε. Αλλά η Γαλλία ολόκληρη δεν θα μπορούσε να χωρέσει τα θύματα της παλαιότερης και πραγματικής Τρομοκρατίας. Αυτής της αδιανόητα πικρής και άθλιας Τρομοκρατίας που κανείς μας δεν διδάχθηκε να αντιμετωπίζει στο μέγεθος ή στην οίκτο που της αξίζει…»
---
---
*