Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανωνυμία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανωνυμία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

... Πάσχος Μανδραβέλης: σαν έτοιμος από καιρό ...


*
"Συκοφάντης"
***
*
Ο "σοφός" κ. Πάσχος
και οι απόψεις που ξεχάστηκαν ...
*
... όταν έγραφε για την ελευθερία και ανωνυμία των blogs ...
*
Με απόφασή του, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου ανακοίνωσε τα ονόματα των μελών της επιτροπής, η οποία θα αναλάβει το νομοπαρασκευαστικό έργο του νόμου για την ταυτοποίηση των διαχειριστών blogs και τη διεύρυνση του καταλόγου των εγκλημάτων για τα οποία θα επιτρέπεται η άρση του απορρήτου. Μεταξύ των "σοφών" της επιτροπής είναι και ο γνωστός δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ και της Καθημερινής, Πάσχος Μανδραβέλης.

Ποιος όμως είναι ο κύριος Μανδραβέλης και κυρίως ποιες είναι οι απόψεις του σχετικά με τα blogs; Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκαμε παλαιότερα δημοσιευμένα άρθρα του στα οποία εκθέτει τις απόψεις του σχετικά με τα όσα τώρα θα κληθεί να "νομοθετήσει", αποσπάσματα των οποίων σας παραθέτουμε παρακάτω:

Το «αγκάθι» της ανωνυμίας στο Διαδίκτυο - Πάσχος Μανδραβέλης, Η Καθημερινή της Κυριακής, 02/03/2008

"Όπως γίνεται συνολικά με την παγκοσμιοποίηση, το Διαδίκτυο (που είναι μέρος της) αλλάζει ραγδαία τους κανόνες του παιγνιδιού. Η αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανακύπτουν προϋποθέτει νέα προσέγγιση, άλλη εκείνης του αείμνηστου Δημήτρη Μαρούδα που απειλούσε να καταρρίψει τους δορυφόρους. Η παλαιά αντίληψη του κράτους «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» ή περνώ νόμους που θα λύσουν προβλήματα που έχουν χαρακτήρα παγκοσμιότητας, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να γελοιοποιεί τη χώρα διεθνώς. Ετσι κι αλλιώς ο έλεγχος 40.000 blogs στην Ελλάδα (100 εκατ. παγκοσμίως) είναι δύσκολος".

Η ελευθεριότητα των blogs - Πάσχος Μανδραβέλης, Η Καθημερινή, 29/02/2008

"Διαχρονικά, πολλοί πρωτοστατούν στις εκκλήσεις για επιβολή νομοθετικών μέτρων «για να παταχθεί η δημοσιογραφική αλητεία» και τελικά το μόνο που πατάσσεται είναι η δημοσιογραφία. Το ζήσαμε με τον νόμο για τις αγωγές, το είδαμε με τον νόμο για την προστασία των κατηγορουμένων και το βλέπουμε τώρα με τα blogs.

Κατ’ αρχήν πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό που ονομάστηκε «λούμπεν ενημέρωση» είναι κοινός τόπος στα παραδοσιακά media. Φαίνεται από τη διάρθρωση της αγοράς και αποκαλύπτεται με κάθε ευκαιρία. Παρά το δρακόντειο νομοθετικό πλαίσιο -κάτι που αποδεικνύεται από την κίνηση στο κτίριο 9 της Ευελπίδων- και εκβιασμοί γίνονται, και συκοφαντίες εκτοξεύονται και λάσπη ρίχνεται. Οι αυστηροί νόμοι δεν ευπρέπισαν τον δημόσιο διάλογο της χώρας. Αντιθέτως, δια των αγωγών φιμώθηκαν πολλές χρήσιμες απόψεις. Εχει παρατηρηθεί δε ότι οι νόμοι περί εξύβρισης και συκοφαντικής δυσφήμισης δεν χρησιμοποιούνται από τους ανυπεράσπιστους πολίτες. Κυρίως χρησιμοποιούνται από εκείνους που έχουν δημόσιο λόγο και πρόσβαση στα ΜΜΕ (πολιτικούς δημοσιογράφους, καλλιτέχνες κ.λπ.) πολλές φορές ως μέσο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.

Έχει αναλυθεί επαρκώς το πρόβλημα άρσης απορρήτου, των δικτυακών τόπων, ειδικά εκείνων που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Εκεί η πρώτη τροπολογία του Συντάγματος προστατεύει απόλυτα τον λόγο, ακόμη κι αν αυτός είναι ακραία υβριστικός. Η υπόθεση Λάρι Φλιντ (εκδότη του πορνογραφικού περιοδικού Hustler) το απέδειξε. Αλλά ακόμη κι αν μπορούσε να γίνει άρση απορρήτου για πλημμελήματα, όπως είναι η εξύβριση ή η συκοφαντική δυσφήμιση, θα μπορούσε το δικαστικό σύστημα να φορτωθεί την ύλη 100.000 blogs που υπάρχουν σήμερα και θα γίνουν 200.000 αύριο; Εδώ σήμερα -και λόγω της δικομανίας των επωνύμων- στενάζουν τα δικαστήρια με 30 εφημερίδες και 20 κανάλια, σκέπτεται κανείς πόσες αγωγές και μηνύσεις έχουν να γίνουν για τα εκατομμύρια σχόλια που δημοσιεύονται καθημερινά στο Διαδίκτυο;

Η μόνη λύση στο πρόβλημα είναι η αυτορύθμιση, η οποία -όσο κι αν φανεί περίεργο- ήδη υπάρχει. Το πιο πολύτιμο χαρακτηριστικό των blogs, η ελευθεριότητά τους, είναι και η αχίλλειος πτέρνα τους. Έχει άλλο βάρος ένα σχόλιο σε μια εφημερίδα (η οποία φέρει το όποιο βάρος του τίτλου και της ιστορίας της), και διαφορετικό μια ανώνυμη ύβρις στο Διαδίκτυο. Η τελευταία δεν λαμβάνεται σοβαρά, και κυρίως: χάνεται μέσα στον κατακλυσμό των σχολίων που καθημερινά δημοσιεύονται. Από κει και πέρα λειτουργεί και ο πληθωρισμός του λόγου. Όσο θα αυξάνονται τα blogs, τόσο θα αυξάνονται και οι ύβρεις και οι συκοφαντίες, αλλά ταυτόχρονα αυτές οι ύβρεις και οι συκοφαντίες θα πνίγονται μέσα στην πληθώρα των σχολίων".

Τι άλλαξε λοιπόν κύριε Πάσχο (μέσα σας) τα τελευταία τρία χρόνια από τότε που με άρθρα σας υποστηρίζατε τις παραπάνω θέσεις περί ελευθέριας των blogs και τώρα σας βλέπουμε μέλος μιας επιτροπής που στην ουσία και για να μην κρυβόμαστε, σκοπό έχει τον περιορισμό και τη φίμωσή τους;

Είναι άλλωστε και το φετινό θέμα των πανελλήνιων στην έκθεση... Σαν να σας προετοίμαζαν καιρό για αυτή τη θέση κύριε Πάσχο...
---
sikofantis.blogspot.com
*

Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

... κάρτα μπλόγκερ, φωτογραφία και ΑΦΜ; ...

*
Γιάννης Μπογιόπουλος
***
*
Η ανωνυμία των μπλογκ
*

Στις εφημερίδες δεν υπάρχει ανωνυμία. Ακόμη και για τα κείμενα χωρίς υπογραφή, την ευθύνη έχει η διεύθυνση. Και οι νόμοι περί Τύπου για συκοφαντία είναι δρακόντειοι. Ετσι στην παραδοσιακή δημοσιογραφία έχουμε μάθει πως δεν μπορούμε να γράφουμε ό,τι θέλουμε, για όποιον θέλουμε, χωρίς να στηρίζουμε τα ρεπορτάζ μας σε στοιχεία. Εντάξει, εξαιρέσεις υπάρχουν...

Αντίθετα στα μπλογκ, στη λεγόμενη δημοσιογραφία των πολιτών, ανθεί η ανωνυμία και δυστυχώς μαζί της ο λίβελος, η συκοφαντία, ακόμη και ο ωμός εκβιασμός. Οχι απ' όλους φυσικά, αλλά από τους λίγους επικίνδυνους που ταυτίζουν την ελευθερία του λόγου με τον πάγκο του χασάπη. Σε αυτό το υπόβαθρο βρήκε χώρο ο υπουργός Δικαιοσύνης, Μ. Παπαϊωάννου, να προαναγγείλει νομοθετική ρύθμιση που θα αίρει την ανωνυμία των μπλογκ. Η καλή εκδοχή λέει ότι το κάνει για να αντιμετωπίσει τα παραπάνω. Η κακή εκδοχή λέει ότι η κυβέρνηση έχει βρει τον μπελά της με τη δύναμη του Διαδικτύου και φέρνει νόμους... Κορέας.

Οι μπλόγκερ ξεσηκώθηκαν. Φωνάζουν πριν δουν καν το νομοσχέδιο. Θεωρούν την ανωνυμία θεμελιώδες δικαίωμα. Εχουν δίκιο. Αλλά έχουν και άδικο. Στον πραγματικό κόσμο δεν μπαίνει κάποιος φορώντας μάσκα σε ένα καφενείο, για να κατηγορήσει ένα θαμώνα ότι κλέβει στο τάβλι. Γιατί να το κάνει στον ψηφιακό κόσμο; Από την άλλη, να είναι εκ των προτέρων γνωστό το ονοματεπώνυμο του μπλόγκερ, είναι αυταρχισμός. Στο παράδειγμα του καφενείου, θα ήταν σαν να ζητούν ταυτότητα για να μπεις! «Μήπως πρέπει να βγάλουμε και κάρτα μπλόγκερ, με φωτογραφία και ΑΦΜ;» σχολίασαν ευφυώς κάποιοι.

Μια κατ' έγκληση άρση της ανωνυμίας, όταν η Δικαιοσύνη πειστεί ότι υπάρχει λόγος, δεν είναι το τέλος του κόσμου. Σε ένα υποθετικό (;) σενάριο κάποιος φτιάχνει 100 διαφορετικά μπλογκ και αναπαράγει μαζικά λίβελους για κάποιον άλλο. Μια αναζήτηση στο Google για τον θιγόμενο θα αποδώσει ένα προφίλ σαν του Τζακ του Αντεροβγάλτη! Πώς θα αμυνθεί ο τελευταίος;

Κάποιοι επιτήδειοι προσπαθούν να μας πείσουν εδώ και καιρό ότι επαγγελματικά ειδησεογραφικά σάιτ, που απασχολούν εργαζομένους, είναι το ίδιο μ' ένα προσωπικό μπλογκ. Ε, δεν είναι!

Αρα μια ρύθμιση που θα ξεχωρίζει πορτοκάλια από μήλα, και ειδικά από σάπια μήλα, δεν είναι αναγκαστικά κακή. Τα πράγματα θα ήταν απλούστερα, αν οι ίδιοι οι μπλόγκερ είχαν ασχοληθεί με το θέμα. Αν πρότειναν λύσεις. Αν λοιδορούσαν τον κάθε «συνάδελφο» που παραβιάζει μια άτυπη, ηθική, δεοντολογία. Το ίδιο βέβαια θα έπρεπε να κάνουν και οι δημοσιογράφοι...

Το απόρρητο της επικοινωνίας δεν μπορεί να ισχύει για ιστοσελίδες, δηλαδή για δημόσια αναρτημένη πληροφορία. Αντίθετα ένα e-mail, και αυτό δεν το έχουν υπερασπιστεί επαρκώς οι δικαστές μας, είναι προσωπική επικοινωνία, άρα εκεί πρέπει να ισχύει το απόρρητο όπως και στην αλληλογραφία. Αυτές δεν είναι «λεπτές διαφορές», όπως νομίζουν κάποιοι ψηφιακά αναλφάβητοι. Είναι η ουσία που παραβλέπεται.

Επίσης, όπως έχει αποδείξει η διεθνής εμπειρία, μια αντικαθεστωτική φωνή ελευθερίας θα βρει τρόπους να ακουστεί στο Διαδίκτυο. Ακόμη και ρισκάροντας την προσωπική ασφάλειά του - κι εκεί είναι το θαυμαστό. Υπάρχουν προγράμματα, όπως το Tor, που τα έχει φτιάξει η κοινότητα των προγραμματιστών γι' αυτόν ακριβώς το λόγο.

«Η πένα είναι δυνατότερη από το σπαθί» είχε πει κάποιος που το όνομά του έχει χαθεί στους αιώνες. «...Οταν το σπαθί είναι κοντό και η πένα αιχμηρή» συμπλήρωσε ο Τέρι Πράτσετ. Ο,τι να 'ναι, αρκεί να μην καρφώνει πισώπλατα, θα λέγαμε.


---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*