... Χ.Κ.Τ.: στον απόηχο των απεργιακών φύλλων ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Οι μακροχρόνια απλήρωτοι της Μάνιας

αναζητούν το (πενιχρό) μέρισμα

από τα κέρδη των απεργιακών φύλλων!

Μετά από την ατελέσφορη δεκαπεντάμηνη (15) και πλέον αναζήτηση των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεών τους, οι απλήρωτοι της Χ.Κ.Τεγόπουλος στρέφονται προς κάθε κατεύθυνση για να μπορέσουν να επιβιώσουν...

Έως και τα όποια πενιχρά κέρδη των απεργιακών φύλλων συνιστούν μια βοήθεια ικανή να προφέρει ανάσα ζωής και κάλυψη στοιχειωδών αναγκών της καθημερινότητας ...

Στην προσπάθεια αυτή έχουν αναπτυχθεί στους κόλπους των απλήρωτων διάφοροι προβληματισμοί, που ανασύρουν παλιές μνήμες, καθόλου κολακευτικές για ικανό αριθμό από το ανθρώπινο δυναμικό της πάλαι ποτέ κραταιάς εφημερίδας ...

Ενδεικτικά, αλιεύσαμε από σελίδα κοινωνικής δικτύωσης - fb "Η Ελευθεροτυπία πρέπει να πληρώσει" - το ακόλουθο (ενυπόγραφο) σχόλιο:

Ήρθε η ώρα της μοιρασιάς των εσόδων του απεργιακού αγώνα. Απευθύνομαι στους αυτόχθονες και ετερόχθονες. Πρέπει να συμπεριληφθούν οι συνάδελφοι που εξαίρεσαν εαυτόν από τα απεργιακά φύλλα, πράγμα που το χρησιμοποίησε η υπερασπιστική γραμμή της Χ.Κ. Τεγόπουλος στο δικαστήριο;

Με εκτίμηση Καραγεώργου Νίκη

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ:
Τη μη συμμετοχή τους στο απεργιακό φύλλο γνωστοποίησαν με email στον εκπρόσωπο των συντακτών Πάνο Σώκο και οι εξής συνάδελφοι συντακτες: Αργυρώ Μώρου, Μαρία Μυστακίδου, Γιώργος Πιτροπάκης, Γιώργος Κιούσης, Άννα Στεργίου, Αλεξία Πολυμενοπούλου, Κώστας Κυριακόπουλος, Σοφία Νέτα, Νικος Παπαδογιάννης, Θ. Κανελλος, Κατερινα Τζαβαρα, Ιωαννα Νιαωτη, Ληδα Παπαδοπουλου, Γιουλα Ζαχιωτη, Παναγιωτης Μπουγανης.
Επισης και οι εξης συναδελφοι απο την Φωτοεκδοτικη: Κανελη Ευγενια, Λαμπρη Εφη, Γεωργιοπουλου Σπυριδουλα, Ζωρζου Φλωρα, Μαρδα Μαιρη, Σταθοπουλου Ξενια, Καλαντζης Ανδρεας, Ζαιτιδου Πίτσα, Τζανετακη Σιλια, Σπιταλιορακη Δεσποινα, Αλαμανος Θοδωρος, Τριανταφυλλου Νανσυ, Ορσαλια Κακου, Γιαννελος Νίκος, Κρινος Νίκος, Τομαροπουλου Γεωργια, Κονταρατου Ευα, Παπανικολαου Κων/νος.

* Να σημειώσουμε ότι υπάρχουν και προτάσεις που "ζητούν" να αποχωρήσουν από τη διεκδίκηση μερίσματος και όσοι π.χ. έχουν αυτή τη στιγμή έως και δύο δουλειές, έχουν πάρει χρήματα από κατασχέσεις εις χείρας τρίτων και όσοι δεν έχουν κάνει απεργία ή επίσχεση (υπάρχουν και τέτοιοι !!!)

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

                 ............... Συνδικάτο Τύπου Τώρα !!! ................

                                                                            *

... Απεργιακά της "Ε" - ερωτήματα ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Για τα έσοδα - έξοδα των απεργιακών φύλλων

Τον τελευταίο καιρό δεχόμαστε σωρεία ερωτημάτων - υπό μορφή "μέιλ" - για το σύνολο των εσόδων εξόδων και τη διαχείρισή τους, από τα έξι (6) απεργιακά φύλλα που κυκλοφόρησαν οι απλήρωτοι της "Ελευθεροτυπίας" ...

Ως εξ αντικειμένου αναρμόδιοι μεταφέρουμε τον προβληματισμό σε όποια/όποιον είχε ή έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και της απόδοσης του σχετικού λογαριασμού ...

Υ.Γ.: ... προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η ανάρτηση γίνεται και μόνον για την ενημέρωση των συναδέλφων που έχουν το σχετικό ενδιαφέρον ...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

............... Συνδικάτο Τύπου Τώρα !!! ................

*

... στο κτήριο - κουφάρι της "Ελευθεροτυπίας" ...

*
Προλεταριακή
Σημαία
***
*

"Ελευθεροτυπία": Τοπίο στην καταχνιά

.

«Απεργοί» που τους προηγούμενους μήνες καταψήφιζαν τις προτάσεις για απεργία.
.
«Απεργιακά» φύλλα που κυκλοφορούν με τις ευλογίες και τις διευκολύνσεις της εργοδοσίας.
.
Εξαναγκασμός δεκάδων εργαζομένων σε απόλυση (χωρίς καταβολή δεδουλευμένων και αποζημιώσεων) που βαφτίζεται «οικειοθελής αποχώρηση».
.
«Αντιμνημονιακά» συνθήματα που καλύπτουν κανιβαλιστικές κραυγές και συμπεριφορές μεταξύ εργαζομένων, πρώην συναδέλφων και νυν συγκατοίκων στην απόγνωση.
.
Το τοπίο στο κτήριο-κουφάρι της «Ελευθεροτυπίας» αναδίδει μια βαριά οσμή ήττας. Ηττας ενός απεργιακού αγώνα που δεν κατάφερε να «μολύνει» τον κλάδο και να δημιουργήσει προϋποθέσεις φρεναρίσματος της λυσσαλέας επίθεσης που δέχτηκε από πολύ νωρίς ο χώρος του Τύπου. Ηττας των προσδοκιών ενός κομματιού των εργαζομένων να συνδεθεί ο αγώνας αυτός με εστίες αντίστασης σε άλλους χώρους δουλειάς και να απελευθερώσει πολλαπλάσια δυναμική. Ηττας των διαθέσεων ενός κομματιού των εργαζομένων να «γειωθεί» ο χώρος του Τύπου με την κοινωνία και να εκφράσει τα συμφέροντα των πολλών, των παραγωγών του πλούτου, κόντρα στους ληστές του ανθρώπινου μόχθου. Ηττας των συνδικαλιστικών δυνάμεων της Αριστεράς –κυβερνώσας, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής- που ούτε θέλησαν ούτε μπόρεσαν να διαδραματίσουν τον ιστορικό τους ρόλο εκεί όπου παράγεται η ιστορία.
.
Ετσι, μετά την απορριπτική απόφαση του δικαστηρίου ως προς την αίτηση υπαγωγής της επιχείρησης στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα (απόφαση που επιδίωκε η πλειονότητα των εργαζομένων, αρνούμενη την παραγραφή των δικαιωμάτων της και την ομηρία διαρκείας που θα συνεπαγόταν η ένταξη στο 99), τα φαινόμενα διάλυσης, «αναχώρησης», πολυδιάσπασης των εργαζομένων εντάθηκαν πάνω στο χαλί της εργασιακής απόγνωσης και του αδιεξόδου.
.
Αρκετοί άνοιξαν τα παράθυρα και επιχείρησαν ελεύθερη πτώση στο κενό της ανεργίας και της ανασφάλειας.
.
Αλλοι, τροφοδοτώντας με αέρα κοπανιστό τις αυταπάτες τους, σκέφτηκαν ότι είναι καιρός να τα βρουν με την εργοδοσία προκειμένου να διασώσουν ό,τι μπορεί (;!) να διασωθεί. Και άλλοι επωφελήθηκαν των αυταπατών αλλά και της απελπισίας που ζώνει τους εναπομείναντες εργαζόμενους και σκέφτηκαν ότι τώρα είναι η ευκαιρία να υλοποιηθούν τα σχέδια της εργοδοσίας.
.

Αυτά τα τελευταία έχουν διαφανεί από καιρό: μια πιο μικρή, πιο ευέλικτη επιχείρηση, απαλλαγμένη από τα εργατικά βάρη της προηγούμενης, η οποία θα συνεχίσει να παρεμβαίνει στο χώρο του Τύπου με λιγότερους από τους μισούς εργαζόμενους, με άλλες συμβάσεις και με ελαστικές συνθήκες εργασίας. Η παλιά επιχείρηση μπορεί κάλλιστα να πτωχεύσει και τα δεδουλευμένα των ανθρώπων της να μετατραπούν σε ακόμη μία ιστορία εργοδοτικής αναλγησίας από τις πάμπολλες που έχουν γραφτεί στη βίβλο της καπιταλιστικής ηθικής. Οχημα για την υλοποίηση αυτών των σχεδίων θα αποτελούσε ο ίδιος ο τίτλος της «Ελευθεροτυπίας», ο οποίος θα επανεκδιδόταν – αλλά πώς, εν μέσω μιας ξεχασμένης απεργίας; Η απάντηση δεν άργησε να βρεθεί: σαν απεργιακό φύλλο! Ο κυνισμός ορισμένων πρωτεργατών ήταν τέτοιος, που δεν δίστασαν να το ονομάσουν δημοσίως (σε συνέλευση συντακτών) «τύποις απεργιακό».
.
Και να, ως διά μαγείας, κάμφθηκαν οι αντιρρήσεις της εργοδοσίας, εξέλιπε η οργή της, η οποία είχε εκφραστεί έμπρακτα εναντίον των δύο πραγματικών απεργιακών φύλλων τους προηγούμενους μήνες, με εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα. Σε τέτοιο σημείο επήλθε συναίνεση, που παραχωρήθηκαν οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός της «Ελευθεροτυπίας» (κλειδωμένα μέχρι πρότινος) για τις ανάγκες αυτών των πρωτότυπων «απεργιακών» φύλλων. Και να, φιγουράρουν φαρδιά πλατιά τα ονόματα των συντακτών που συμμετέχουν στην έκδοσή τους. Γιατί όχι; Δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, η εργοδοσία είναι μαζί τους! Και να, επανέκαμψαν τα διευθυντικά στελέχη που είχαν λουφάξει όλους αυτούς τους απεργιακούς μήνες. Γιατί όχι; Ακόμη και μια μαϊμού-απεργία μπορεί να γίνει εφαλτήριο καριέρας. Αρκεί να τεθείς εγκαίρως επικεφαλής της. Κι ας την καταψήφιζες μέχρι χτες… Και να, μαίνεται ένας εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε εργαζόμενους που φαίνεται να λησμονούν πως έχουν να μοιράσουν μόνο τη φτώχεια τους!
.
Το τοπίο στο κτήριο-κουφάρι της «Ελευθεροτυπίας» έρχεται από το –κοντινό- μέλλον. Το μέλλον που λεηλατούν τα αφεντικά της εργασίας, οι δυνάστες των λαών. Η απελπισία και ο εργασιακός κανιβαλισμός είναι σημεία των άγριων καιρών της καπιταλιστικής κρίσης, άνθη της βαρβαρότητας που επελαύνει όσο δεν ανακόπτεται, απομεινάρια διαψεύσεων των μεσοστρωμάτων που, ενώ συνθλίβονται, δυσκολεύονται  να το πιστέψουν!
.
Το τοπίο στο κτήριο-κουφάρι της «Ελευθεροτυπίας» είναι το μέλλον. Οσο δεν αποφασίζουμε να το κάνουμε παρελθόν…
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

... Περικλής Κοροβέσης - η γνώμη μου είναι ότι ...

*
Περικλής Κοροβέσης
(Εποχή)
***
*

"Ελευθεροτυπία" απεργιακή ή εργοδοτική;

*

Η κρίση στα έντυπα ΜΜΕ δεν είναι ελληνική, είναι παγκόσμια. Την παρακμή του Τύπου μπορούμε να τη διαπιστώσουμε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και να τη δούμε να κορυφώνεται στις μέρες μας, χωρίς να μπορούμε να δούμε στον ορίζοντα κάποια σημάδια ανάκαμψης. Την ίδια περίοδο έχουμε δύο κοσμοϊστορικά γεγονότα. Την εξαφάνιση του Ανατολικού Μπλοκ και την εξαέρωση του ρευστού κομμουνισμού, όπως επίσης την επανάσταση του υπαρκτού καπιταλισμού, που δίνει σχεδόν παγκοσμίως όλη την εξουσία στο 1% και μετατρέπει τους επαγγελματίες πολιτικούς σε εργολάβους του κεφαλαίου. Όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους.
Για την κρίση του Τύπου έχουν γραφτεί πολλά. Άλλοι την αποδίδουν στον ανταγωνισμό των Free Press. Άλλοι στην τηλεόραση ή ακόμα στο Ίντερνετ. Αυτά όσο αφορά την πτώση της κυκλοφορίας τους. Η πτώση των κερδών αποδίδεται κυρίως στη μείωση των διαφημίσεων που ήταν βασικό έσοδο και που δεν μπόρεσε να αντικατασταθεί με τις προσφορές. Και μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο. Οι προσφορές κατά κανόνα στοιχίζουν πολύ παραπάνω απ’ όσο αυξάνουν τα έσοδα. Αλλά οι εκδότες ελπίζουν να ανεβάσουν την κυκλοφορία των φύλλων τους. Και αυτό με τη σειρά του, θα τους δώσει μεγαλύτερο κομμάτι από τη διαφημιστική πίτα, άρα και περισσότερα κέρδη.

Γιατί μειώνεται η κυκλοφορία των εντύπων

Μπορεί να ισχύουν όλα αυτά, αλλά δεν βρίσκω εδώ τη βασική αιτία της μείωσης της κυκλοφορίας των έντυπων ΜΜΕ. Πριν από την πτώση τής κυκλοφορίας τους είχε προηγηθεί η πτώση της αξιοπιστίας τους. Κατά κανόνα, αυτό που λέμε μεγάλος καθημερινός Τύπος ανήκει σε επιχειρηματικούς ομίλους που έχουν δραστηριότητα και σε άλλους τομείς. Ο Αλαφούζος της «Καθημερινής» είναι εφοπλιστής. Ο Μπόμπολας του «Έθνους» είναι υπεργολάβος δημοσίων έργων. Και ας σταματήσουμε ενδεικτικά εδώ και να μην προσχωρήσουμε στην τηλεόραση. Αναγκαστικά, λοιπόν, τα συμφέροντά τους είναι αυτά του υπαρκτού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και όχι αυτά των αναγνωστών. Και όταν κάποιος αγοράζει με τα λεφτουδάκια του μια εφημερίδα και βλέπει πως τον λοιδορεί, δεν έχει άλλη λύση από το να πάψει να την αγοράζει. Και έτσι, κατά την άποψή μου, χάνονται φύλλα.
Όλοι έχουμε διαπιστώσει πως και στις δυο προεκλογικές περιόδους σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ, είχαν την ίδια απολύτως γραμμή, χωρίς καμία παρέκκλιση. Και σε κανέναν δεν θα έκανε εντύπωση, αν κάτω από τον τίτλο της «Καθημερινής» του «Βήματος» ή του «Έθνους» έγραφε «Όργανο του ΔΝΤ και της ΕΕ τύπου Μέρκελ». Πιστεύω πως ο «Ριζοσπάστης» δεν θα είχε αντίρρηση να του κλέψουν την ιδέα. Μια εξαίρεση σε αυτήν την ανάποδη «κομμουνιστικοποίηση» ήταν η «Ελευθεροτυπία»: ήταν η μόνη μεγάλη καθημερινή εφημερίδα που σίγουρα έκοβε το αυγολέμονο αυτής της μιντιακής σούπας. Και γι’ αυτό την άφησαν να βουλιάξει στα δικά της προβλήματα. Και κατά την άποψή μου, αν ποτέ κυκλοφορήσει ξανά η εφημερίδα με νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς, δεν θα είναι η ίδια εφημερίδα. Θα μπει και αυτή στο κλαμπ. Υπάρχει επενδυτής που θα πάει κόντρα στα συμφέροντά του;

Μπορεί να υπάρξει εναλλακτικός Τύπος;

Και όμως, υπάρχουν εφημερίδες που επιβίωσαν σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ήταν αυτές που σχημάτισαν ένα συνεταιρισμό, ενίοτε και με συνδυασμό κεφαλαίου, εξέλεξαν μια συντακτική επιτροπή, και αποφάσισαν πως η εφημερίδα τους θα είναι των αναγνωστών και όχι των συμφερόντων του αρπαχτικού καπιταλισμού. Κορυφαίο παράδειγμα αυτών των πειραμάτων είναι η «Μοντ Ντιπλοματίκ», που πουλάει περίπου 2,5 εκατ. φύλλα και μεταφράζεται σε 27 γλώσσες. Δεν δέχεται διαφήμιση, δεν έχει προσφορές και πουλάει αυτό που πρέπει να πουλήσει κάθε εφημερίδα που σέβεται τον εαυτό της: κείμενα, πληροφορίες, αναλύσεις. Δηλαδή κάνει τη γνώση προσιτή σε αυτούς που την χρειάζονται για να είναι υπεύθυνοι πολίτες. Και αυτοί οι αναγνώστες δεν χάνονται.
Πάνω από δύο δεκαετίες συντάκτης στην «Ελευθεροτυπία», όταν προ τριετίας είχε φανεί η κρίση της εφημερίδας, πρότεινα στη γενική συνέλευση των εργαζομένων αυτό το μοντέλο. Πρέπει να παραδεχτώ πως δεν με πήραν με τις πέτρες. Αλλά ήταν σαν να μιλούσα στον εαυτό μου. Πήρα τηλέφωνο τη διεύθυνση της εφημερίδας με σκοπό να προτείνω αυτή την ιδέα, αλλά τα αφεντικά δεν απάντησαν ποτέ. Υποθέτω στη βάση της αρχής «δεν είμαστε όλοι ίσιοι και όμοιοι». Και όταν άρχισε η καταστροφή της εφημερίδας από τον περασμένο Αύγουστο, ξαναμπήκε, από άλλη πλευρά, η ιδέα μιας εφημερίδας των εργαζομένων. Και κέρδισε την πλειοψηφία. Πρώτο βήμα ήταν να εκδοθεί πειραματικά η «Ελευθεροτυπία» των απεργών. Και υπήρχαν δύο δρόμοι. Κατάληψη του κτηρίου και του τυπογραφείου, να χρησιμοποιηθεί ο τίτλος της εφημερίδας με μια προσθήκη που να δηλώνει σαφώς πως είναι η εφημερίδα των εργαζομένων. Αλλά υπήρχε ένα νομικό κώλυμα. Ο τίτλος δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, οι συντάκτες δεν θα μπορούσαν να υπογράψουν τα άρθρα τους, γιατί αυτό θα σήμαινε απόλυση χωρίς αποζημίωση και το απεργιακό φύλλο δεν θα μπορούσε να έβγαινε σε τακτά χρονικά διαστήματα. Υπήρχαν, λοιπόν, δύο λύσεις. Μία πολιτική και μία νομική. Επιλέχτηκε η δεύτερη. Και οι συντάκτες της εφημερίδας έβγαλαν τα πρώτα δύο απεργιακά φύλλα.

Η συνεταιριστική ιδέα και η ιδιοκτησία

Στη συνέχεια αποφασίστηκε η δημιουργία συνεταιρισμού για την έκδοση νέας καθημερινής εφημερίδας με αρχικό κεφάλαιο τις συνεισφορές των μελών. Η συμμετοχή σε αυτό το εγχείρημα ήταν εθελοντική, όπως γίνεται με όλους τους συνεταιρισμούς. Και ενώ ο συνεταιρισμός προχωρούσε στη συγκρότησή του, είδαμε ξαφνικά στα περίπτερα την παλιά «Ελευθεροτυπία» με υπότιτλο «Απεργιακή έκδοση των εργαζομένων», που έπεισε τους αναγνώστες της εφημερίδας πώς όντως είναι απεργιακή. Και όλα τα νομικά κωλύματα που εμπόδισαν τη χρησιμοποίηση του τίτλου της εφημερίδας, τις υπογραφές των συντακτών και την τακτική έκδοση, πώς ξεπεράστηκαν;
Μπορούμε να κάνουμε δύο υποθέσεις. Η ιδιοκτησία αποφάσισε να προσχωρήσει στους απεργούς ή οι απεργοί προσχώρησαν στην ιδιοκτησία με την ελπίδα πως η εφημερίδα θα επιβιώσει. Ιδιοκτησία και εργαζόμενοι να απεργούν μαζί, είναι μια λύση που μόνο η ΔΗΜΑΡ θα μπορούσε να προτείνει. Μένει να μάθουμε εναντίον ποιου απεργούν.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του. Αλλά ο Τσίπρας και άλλοι παράγοντες της Αριστεράς, γιατί έσπευσαν να επαινέσουν μια εφημερίδα που είναι ακόμα στα χέρια της ίδιας ιδιοκτησίας που έχει αφήσει απλήρωτο το προσωπικό της, εδώ και ένα χρόνο περίπου προκαλώντας τεράστια οικογενειακά δράματα. Ας ελπίσουμε ότι είναι κακή πληροφόρηση. Πάντως, καλό θα ήταν στο επιτελείο του Τσίπρα να προστεθεί και κάποιος νομικός, για να αποφευχθούν στο μέλλον τέτοια τραγικά λάθη. Όπως και να έχει το θέμα, το προσωπικό της «Ελευθεροτυπίας» είναι διασπασμένο. Και υπάρχει ακόμα και μια Τρίτη κατηγορία που είναι ουδέτερη.

Και η Αριστερά τι κάνει;

Πέρα από το πρόβλημα της «Ελευθεροτυπίας» υπάρχει ένα ακόμα μείον θέμα που αφορά την όλη Αριστερά και ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς επικοινωνεί με το 1.655.053 ανθρώπους που τον ψήφισαν; Αν προσθέσουμε τον αριθμό κυκλοφορίας όλων των εντύπων που εκδίδουν οι συνιστώσες του, ζήτημα είναι να φτάνουν τις δέκα χιλιάδες και αυτό μόνο κάθε Κυριακή. Αν υπολογίσουμε τώρα πως υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν και την «Αυγή» και τον «Δρόμο» και την «Εποχή» ταυτόχρονα, τότε ο αριθμός μειώνεται. Η «Αυγή», η μόνη καθημερινή εφημερίδα της Αριστεράς, με την ιστορικότητα που διαθέτει, θα μπορούσε να ήταν μια μεγάλη καθημερινή εφημερίδα, αντίπαλο δέος, όλων των άλλων. Με τον Νίκο Φίλη, όταν είμαστε στο Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, είχαμε κάνει πολλές συζητήσεις για το πώς η «Αυγή», αν είχε αξιοποιήσει το δυναμικό της Αριστεράς, θα μπορούσε άνετα να είχε ξεπεράσει το τότε καθημερινό «Βήμα». Αλλά δεν έγινε τίποτα. Και η «Αυγή» παραμένει, όσο αφορά τα κομματικά της, ένας λάιτ «Ριζοσπάστης» και όσο αφορά τα υπόλοιπα, θα μπορούσες να τα διαβάσεις οπουδήποτε αλλού. Να εξαιρέσω κάποια καλά άρθρα και αναλύσεις, όπως και κάποια ρεπορτάζ. Αλλά αυτά δεν φτάνουν. Μια εφημερίδα πρέπει να διαβάζεται όλη. Κυριολεκτικά να ξεκοκαλίζεται. Αλλά το θέμα είναι μεγάλο και θα επανέλθουμε.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

... απλήρωτων "Ελευθεροτυπίας" πρωτοβουλίες ...

*
Εκπρόσωπος
συντακτών "Ελευθεροτυπίας"
***
*

Πρωτοβουλία εργαζομένων
για συνεταιριστική εταιρεία

.

Μετά από πρωτοβουλία συναδέλφων,
την οποία ανακοίνωσαν
στην τελευταία γενική συνέλευση,
την Δευτέρα στις 2 το μεσημέρι
θα γίνει συζήτηση με θέμα
τη δυνατότητα να δημιουργηθεί
συνεταιριστική εταιρεία εργαζομένων
της Ελευθεροτυπίας.

.

***

.

Συνέλευση συντακτών την Τρίτη

.

Kαλούνται οι συντάκτες της "Ε",
της " Κ.Ε" και του enet.gr σε συνέλευση
την Τρίτη στις 1.30 το μεσημέρι.
Θα γίνει απολογισμός της έκδοσης
των απεργιακών φύλλων
και θα συζητήσουμε με ποιους τρόπους θα συνεχίσουμε τον απεργιακό αγώνα.
Επίσης θα γίνει και ενημέρωση
για τις νομικές μας κινήσεις.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

... Σωτήρης Μανιάτης - για τα απεργιακά στην "Ε" ...

*
Σχόλιο του συντάκτη Σωτήρη Μανιάτη 
στο Blog Εκπροσώπου Συντακτών
της "Ελευθεροτυπίας"
***
*

Μερικές επισημάνσεις

για τα απεργιακά στην "Ελευθεροτυπία"

.

Τελευταία ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά. Εκτοξεύθηκε για άλλη μια φορά λάσπη από διάφορους που θεωρούν ότι μπορεί να πράττουν ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας για εκείνα των άλλων. Δεν θέλησα για άλλη μια φορά να κάνω την οποιαδήποτε παρέμβαση άμεσα γιατί καταλαβαίνω καλά την ειλικρινή χαρά ορισμένων (για άλλους δεν μπορώ να πω το ίδιο) για την επανέκδοση της εφημερίδας, έστω και υπό αυτές τις συνθήκες. Θεώρησα ότι είναι άδικο –αν και δικαιολογημένο θα μου επιτρέψετε- να έρχεσαι σε αντιπαράθεση και να στερείς τη χαρά από ορισμένους (επαναλαμβάνω) συναδέλφους. Κι αυτό παρότι κάποιοι, που σήμερα υποτίθεται κόπτονται για τα απεργιακά, το επιχείρησαν στις δύο προηγούμενες απεργιακές εκδόσεις αρκετές φορές και με διάφορες μεθόδους.
.
Θα μου επιτρέψετε πλέον όμως να μην κρατήσω άλλο μέσα μου τη συγκεντρωμένη αγανάκτηση των τελευταίων ειδικά μηνών κι επειδή -όπως σημειώνετε σε πρόσφατη ανάρτηση στο μπλογκ του εκπροσώπου των συντακτών «χειρότερο από τα ψέματα είναι οι μισές αλήθειες»-, να κάνω ορισμένες επισημάνσεις για τα όσα συνέβησαν από τον Φλεβάρη μέχρι σήμερα. Σημειώνω, για να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις, ότι εδώ και πάνω από2,5 μήνες ήμουν στη λίστα των υπό απόλυση εργαζομένων (είχα άλλωστε στοχοποιηθεί από την εργοδοσία από τα προηγούμενα απεργιακά) και από τις 8 Ιουνίου είμαι πλέον και επίσημα απολυμένος από την ιδιοκτησία της «Ε», χωρίς βεβαίως να μου έχουν καταβληθεί αποζημίωση και δεδουλευμένα.
.
Στις πρώτες δύο απεργιακές εκδόσεις, που κυκλοφόρησαν (15 και 25 Φεβρουαρίου) πριν την εκδίκαση για την υπαγωγή ή μη στο άρθρο 99, η ιδιοκτησία της «Ε» -που δεν ήθελε σε καμία περίπτωση την διανομή τους (http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_3523.html) 
- μας επιφύλαξε διάφορες ωραίες… εκπλήξεις.
.
Αρχικά έκλεισε τη θέρμανση, θέλοντας προφανώς να… παγώσει το μεράκι μας για την έκδοση του απεργιακού. Ακολούθησε η… νεκρική σιγή των τηλεφωνικών συνδέσεων. Έπειτα ήρθε το κλείσιμο του Ίντερνετ με το πρόσχημα απλήρωτου λογαριασμού αλλά και η διακοπή λειτουργίας του εσωτερικού ηλεκτρονικού συστήματος (Hypersystem) χωρίς προσχήματα και δικαιολογίες. Μετά έκλεισε την φωτοσύνθεση, απαγόρευσε την είσοδο προς το συγκεκριμένο χώρο και στο τέλος κλειδαμπάρωσε το κτίριο. Όποιος ήθελε να πάει στο γραφείο του έπρεπε να έχει συνοδεία κάποιον από τους κλητήρες. Άρα η εργασία εντός του κτιρίου της «Ε» δεν είναι επιλογή των εργαζομένων. Στις συναντήσεις μάλιστα τότε με τους εκπροσώπους εργαζομένων, σε αντίθεση με τη σημερινή αντιμετώπιση, η ιδιοκτησία απειλούσε Θεούς και δαίμονες, υπήρχαν ακόμα και προσωπικές αναφορές και φραστικές επιθέσεις, με στόχο να μην κυκλοφορήσει η απεργιακή έκδοση …
.
Και ύστερα ήλθαν… τα εξώδικα και τα δικαστήρια. Η ιδιοκτησία, που σήμερα δίνει απλόχερα όχι μόνο το κτίριο, την υλικοτεχνική υποδομή και τον τίτλο αλλά ήταν διατεθειμένη να δώσει και το ΑΦΜ της, απέστειλε τότε εξώδικα και στα δύο πρακτορεία διανομής Τύπου (Αργος και Ευρώπη) απειλώντας με νομικές συνέπειες αν διανεμηθεί εφημερίδα με τον τίτλο «Ελευθεροτυπία», παράγωγο αυτού ή σύνθετο, παραπλήσιο και πάει λέγοντας. Όχι μόνο όποιον έδινε δανεικό το ΑΦΜ του αλλά και όσους συνεργαστούν…
.
Η απεργιακή εφημερίδα κυκλοφόρησε και η ιδιοκτησία αφού δεν κατάφερε να μας σταματήσει, μας έστειλε και με ασφαλιστικά μέτρα στα δικαστήρια επιδιώκοντας να μη βγει το δεύτερο απεργιακό. Απέτυχε, αλλά η υπόθεση εκκρεμεί… Η δήθεν αντισυμβατική εργοδοσία, έχοντας ήδη εξαθλιώσει τους εργαζόμενους αφήνοντάς τους χωρίς αποζημιώσεις και δεδουλευμένα, χρησιμοποίησε εναντίον τους και όλον τον αστικό κώδικα…
.

Τότε, όλως περιέργως, αντιμετωπίζαμε μια σειρά από νομικά προβλήματα. Απευθυνθήκαμε σε μια σειρά από νομικούς που επισήμαιναν πιθανό κίνδυνο για όσους υπέγραφαν τα κομμάτια τους. Ορισμένοι συνάδελφοι επέμεναν «ή με ονόματα ή τίποτα» ενώ άλλοι την ίδια ώρα παρουσίαζαν διάφορες απόψεις νομικών και πάει λέγοντας. Για να είμαστε όσο περισσότερο γίνεται σίγουροι ότι δε βάζουμε σε κίνδυνο κανέναν και καμία συνάδελφο φθάσαμε να ζητήσουμε γνωμοδότηση και από τη νομική υπηρεσία της ΕΣΗΕΑ που γραπτώς αναφέρθηκε σε κινδύνους ακόμα και για την περιοδικότητα της απεργιακής έκδοσης (http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_14.html). Τώρα χωρίς δεύτερη σκέψη, ανακοινώθηκε ότι θα εκδοθούν τουλάχιστον τρία φύλλα, κάθε Σάββατο.
.
Τότε, η πλειοψηφία αποφάσισε να βγει απεργιακό χωρίς ονόματα ώστε να μη διακινδυνεύσει κανένας αποζημιώσεις και δεδουλευμένα . Και όλους όσοι υποστήριζαν και υποστηρίζουν ότι «ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο» η εργοδοσία, τους παραπέμπω απλώς παραπάνω σχετικά με τη χρήση του αστικού κώδικα από την συγκεκριμένη εργοδοσία και όλους όσοι βρίσκονται δίπλα της. Ακόμη και υποτιθέμενοι συνάδελφοι…
.
Τότε, συνάδελφοι μας κατηγορούσαν για αποκλεισμούς παρότι στις συνελεύσεις παρευρίσκονται πολλοί περισσότεροι από τώρα, υπήρχε επικοινωνία επίσης με τους περισσότερους συναδέλφους, από διάφορους τομείς, με ελάχιστες παρεξηγήσεις, ορισμένες καθαρές αρνήσεις, πολλές με… μισόλογα και πάει λέγοντας. Στο 2ο μάλιστα απεργιακό υπήρξαν και αρκετοί που εκδήλωσαν ενδιαφέρον να συμμετάσχουν, ζήτησαν χώρο, τους δόθηκε αλλά ορισμένοι εξ’ αυτών τελικώς δεν παρέδωσαν ποτέ τα κείμενά τους. Κανείς δε σχολίασε κανέναν τότε.
.
Η μεγάλη πλειονότητα των συναδέλφων πάντως δούλεψαν με κέφι υπό αντίξοες συνθήκες. Με μηχανήματα που είχαν παραχωρηθεί, στήθηκαν σε έναν μικρό αλλά ζεστό και φιλόξενο χώρο που επίσης μας παραχωρήθηκε. Και με όλους να τρέχουμε σαν τις άδικες κατάρες για να τα προλάβουμε όλα χωρίς ενοποιημένο ηλεκτρονικό σύστημα, αλλά χρησιμοποιώντας mail, stick, ανταλλαγές χέρι με χέρι, χωρίς αρχείο αλλά με ορισμένες ευγενικές παραχωρήσεις για χρήση φωτογραφιών, δίχως εκτυπωτές και τρέχοντας σε διάφορα σημεία για εκτυπώσεις που πληρώνονταν από την τσέπη μας κ.α.
.
Τότε, ορισμένοι ζητούσαν επιμόνως (αμέσως μετά την έκδοση του πρώτου αλλά και του δεύτερου απεργιακού) απολογισμό για το πόσα λεφτά συγκεντρώθηκαν και τι έγιναν, αφήνοντας μάλιστα απαράδεκτα υπονοούμενα (παρά τις επανειλημμένες εξηγήσεις) για τα οποία δεν φιλοτιμήθηκαν να ζητήσουν έστω μια δημόσια συγγνώμη.


Τότε, χωρίς χρήματα στην τσέπη κάποιοι έβαζαν τρικλοποδιές ώστε να μη βρεθεί από κάποια Ένωσή μας το αρχικό κεφάλαιο για την έκδοση του πρώτου απεργιακού. Σήμερα τα χρήματα από εκείνα τα απεργιακά, φάνηκε ότι δεν πήγαν στις τσέπες κανενός όπως εξαπέλυαν ορισμένοι ανυπόστατες κατηγορίες, αλλά χρησιμοποιήθηκαν και ως κεφάλαιο για τη νέα «τύποις απεργιακή» -όπως οι ίδιοι ανέφεραν- έκδοση.
.
Τότε, είχε ζητηθεί να δημοσιευθεί και η αντίθετη άποψη όσων διαφώνησαν στη συνέλευση κυρίως για τον τρόπο παρέμβασης κάτι που έγινε φυσικά αμέσως αποδεκτό και πραγματοποιήθηκε. Δόθηκε μάλιστα μεγαλύτερος χώρος στη μειοψηφία ώστε να εκφράσει πλήρως την άποψή της. Τώρα πάλι δεν έγιναν καν τηλεφωνήματα σε ορισμένες κι ορισμένους, έστω για τους τύπους, που παραμένουν εγκλωβισμένοι στην αδιέξοδη τακτική της εργοδοσίας, της διοίκησης και ορισμένων στελεχών που σήμερα βρίσκονται δήθεν στο πλευρό των εργαζομένων.
.
Τότε, συνάδελφοι επέμεναν ότι δεν έπρεπε να είναι κανονική η εφημερίδα αλλά να ασχολείται μόνο με θέματα απεργιακά, ένα οκτασέλιδο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ορισμένοι –και γνωριζόμαστε πλέον καλά-, έστηναν απίθανους καβγάδες χωρίς ποτέ να διατυπώσουν το δικό τους «δια ταύτα».
.
Τότε, κάποιοι έβαζαν τα ονοματάκια τους στη λίστα με τις υποψηφιότητες για συντακτική επιτροπή και περιέργως τελευταία στιγμή τα απέσυραν. Αυτή τη φορά έβαλαν το ονοματάκι τους αλλά δεν το απέσυραν. Άλλοι παραιτήθηκαν για λόγους αρχής από την τότε συντακτική επιτροπή καθώς επέμεναν σε έκδοση μόνο με υπογραφές. Τώρα, παρουσίασαν την παραίτησή τους ως αποτέλεσμα του ότι είχαν καταλάβει τις «σκοτεινές διεργασίες της τότε συντακτικής επιτροπής για την δημιουργία νέου εγχειρήματος»…
.
Τότε, είχε ζητηθεί μέχρι και να μην είναι ο τίτλος της απεργιακής έκδοσης «Οι Εργαζόμενοι» στην «Ελευθεροτυπία» αλλά να αφαιρεθεί το άρθρο (Οι) ώστε να μη θεωρηθεί ότι πρόκειται για το σύνολο των εργαζομένων αλλά για την πλειοψηφία!
.
Τότε, κάποιοι έστελναν επιστολές στο μπλογκ του εκπροσώπου (http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/02/99_14.html), λίγο πριν την έκδοση, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, ότι δεν συμμετέχουν στις απεργιακές εκδόσεις ώστε να μη διακινδυνεύσουν δεδουλευμένα και αποζημιώσεις. Ορισμένοι μάλιστα είχαν συμμετάσχει και παρόλα αυτά έστελναν (κατόπιν εορτής) τέτοιου τύπου επιστολές κι έπειτα κατ’ ιδίαν ζητούσαν συγγνώμη προσπαθώντας να εξηγήσουν τους φόβους τους για το τι μπορεί να κάνει η ιδιοκτησία. Δεν τους λοιδόρησε κανείς.
.
Σήμερα, ορισμένοι εξ’ αυτών, δίχως όμως έστω την αντίδραση άλλων, εξαπολύουν κατηγορίες και λάσπη και χωρίς να τους απασχολήσει νομικά η όποια πιθανή εμπλοκή ως προς τις αποζημιώσεις και τα δεδουλευμένα (γιατί άραγε;) έβαλαν τις υπογραφές τους. Ξαφνικά τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι (που τότε είχαν έντονες αντιρρήσεις) εργάζονται για ένα κανονικό φύλλο με τον τίτλο της «Ε», υπότιτλο απεργιακή έκδοση των εργαζομένων και τις ευλογίες της ιδιοκτησίας. Προφανώς πλέον φόβοι δεν υπάρχουν…
.
Αυτά για την ώρα και ελπίζω να μην αναγκαστώ να επανέλθω.
.
Καλή δύναμη και καλή τύχη σε όλες και σε όλους…
.
Σωτήρης Μανιάτης
---
Thursday, June 28, 2012 8:55:00 PM GMT+03:00
http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/06/160-20.html
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*