Δευτέρα 1 Μαΐου 2017

Εργατική Πρωτομαγιά - Με το ΠΑΜΕ σ' όλη την Ελλάδα

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Εργατική Πρωτομαγιά 2017

Καισαριανή

Αθήνα

Ηράκλειο

Ηράκλειο

Καρδίτσα

Λαμία

Λάρισα

Πειραιάς

Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Τρίκαλα

Χανιά

Χανιά

Πάτρα

---
*

Στις 23 Μαΐου ο πλειστηριασμός για τον ΔΟΛ

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Μήνας σημαντικών εξελίξεων
Ενδιαφέρον για το "καράβι",
αλλά όχι για το "πλήρωμα"...


Για ποια κομμάτια του ΔΟΛ υπάρχει ενδιαφέρον

Μήνας σημαντικών εξελίξεων θα είναι σε κάθε περίπτωση ο Μάιος για τον ΔΟΛ, καθώς αναμένεται να ξεκινήσει η διαδικασία εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας. Η σχετική προκήρυξη ήταν προγραμματισμένο να δημοσιοποιηθεί προχθές, με το στέλεχος της Grant Thornton Βασίλη Καζά, που έχει αναλάβει επικεφαλής του εγχειρήματος της εκκαθάρισης, να έχει προετοιμάσει ήδη τα επόμενα βήματα.

Με βάση το πλάνο που έχει καταρτιστεί, ο πλειστηριασμός θα λάβει χώρα στις 23 Μαΐου κι αν δεν υπάρξουν οποιουδήποτε είδους εμπόδια στο ενδιάμεσο το πρώτο και βασικό ερώτημα που τίθεται είναι αν θα σημειωθεί ενδιαφέρον για αγορά "πακέτο", που θα περιλαμβάνει το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων, τα οποία έτσι κι αλλιώς θα βγουν προς πώληση κατά πάσα πιθανότητα σε τρεις φάσεις. Η πρώτη θα περιλαμβάνει τα έντυπα Μέσα, τα ηλεκτρονικά και το ραδιόφωνο, η δεύτερη τη συμμετοχή στο Mega και η τρίτη τις κτιριακές εγκαταστάσεις που βρίσκονται στην ιδιοκτησία του οργανισμού.

Πιο συγκεκριμένα, το στέλεχος της Grant Thornton θεωρεί πως, αν και ακόμα δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, ενδεχομένως θα βρεθεί υποψήφιος αγοραστής για το "Βήμα της Κυριακής". Όχι όμως για την εφημερίδα με τη σημερινή της μορφή και το προσωπικό της, αλλά για τον τίτλο, με την ταυτόχρονη δυνατότητα να επιλέξει εκείνος πόσους και ποιους από τους δημοσιογράφους και εργαζομένους άλλων ειδικοτήτων θα κρατήσει.

Για τον ραδιοφωνικό σταθμό "Βήμα" FM, ο οποίος έχει απαξιωθεί λόγω των αποχωρήσεων πολλών στελεχών του, εκτιμά ότι η συχνότητα μπορεί να πουληθεί μαζί με τον τίτλο της, αλλά όχι για ενημερωτικό σταθμό, καθώς δεν υπάρχει στην παρούσα φάση τέτοιο ενδιαφέρον στην αγορά.

Σε ό,τι αφορά "Τα Νέα", παραμένει άγνωστο αν θα υπάρξει διάθεση από κάποιο πρόσωπο η εταιρεία να διεκδικήσει ακόμα και τον τίτλο χωρίς άλλες υποχρεώσεις που να αφορούν προσωπικό.

Οι κτιριακές εγκαταστάσεις θεωρείται πως θα πουληθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ενώ και τα διαδικτυακά Μέσα και ιδιαίτερα το in.gr πιστεύεται ότι θα προκαλέσουν ενδιαφέρον σε υποψήφιους επενδυτές. "Το πρόβλημα που θα προκύψει με τον ΔΟΛ είναι πως ακόμα και όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν με κάποιον τρόπο θέλουν το "καράβι", αλλά όχι το "πλήρωμά του", λέει στέλεχος της αγοράς των ΜΜΕ με καλή γνώση της διαδικασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη στον ΔΟΛ. Το ίδιο πρόσωπο προσθέτει πως οι πληροφορίες για πιο μεγάλο αριθμό ενδιαφερομένων, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Στο μεταξύ, οι εργαζόμενοι περνούν νέα φάση αναστάτωσης, καθώς την Τρίτη, στον πέμπτο όροφο του ΔΟΛ, έγινε συνάντηση δημοσιογράφων από το "Βήμα" και το in. gr με τον Αντώνη Καρακούση, ο οποίος εμφανίστηκε σχετικά αισιόδοξος, όχι όμως όπως όλες τις προηγούμενες φορές. Μάλιστα, τους είπε και ορισμένα όχι καλά μαντάτα, που αφορούν την πιθανότητα των αποζημιώσεών τους. Μια εβδομάδα νωρίτερα, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων συναντήθηκαν με τον κ. Καζά, ο οποίος τους ενημέρωσε για την γενικότερη κατάσταση.

Σε ό,τι αφορά τις μισθοδοσίες, μέχρι την Παρασκευή, αναμενόταν να κατατεθεί ένα δεκαπενθήμερο στους λογαριασμούς των εργαζομένων, αλλά δεν υπήρχαν χρήματα για νέα μισθοδοσία μέσα στον Μάιο. Ήδη τα οφειλόμενα έχουν ξεπεράσει τους έξι μήνες για όσους παραμένουν στον ΔΟΛ.

---
media/Παραπολιτικά
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

... απλήρωτοι "Μακεδονίας" (12 μήνες) - 24ωρη απεργία ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Η εφημερίδα «Μακεδονία» που καταρρέει
και ο εκδότης που oρέγεται το πιεστήριο
του πτωχευμένου «Αγγελιοφόρου»


Νέα 24ωρη απεργία προκήρυξαν τα συνδικαλιστικά σωματεία των δημοσιογράφων και των τεχνικών στην εφημερίδα «Μακεδονία» η εργοδοσία της οποίας οφείλει πάνω από 12 μήνες δεδουλευμένων μισθών.

Οπως ανακοινώθηκε η απεργία θα πραγματοποιηθεί «από τις 06.00 το πρωί της Δευτέρας 1 Μαΐου 2017 έως τις 06.00 το πρωί της Τρίτης 2 Μαΐου 2017» και τα σωματεία καλούν τη διοίκηση της εφημερίδας «να καταβάλει άμεσα τα δεδουλευμένα που οφείλει στους εργαζόμενους και να είναι εφεξής συνεπής στις υποχρεώσεις της έναντι των εργαζομένων και του νόμου».

Την ίδια στιγμή η εταιρεία που εκδίδει την εφημερίδα «Μακεδονία» βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τον εκδότη Γιάννη Φιλιππάκη του συγκροτήματος της «Δημοκρατίας» για τα πιεστήρια στο Σταυροχώρι Κιλκίς. Η συγκεκριμένη εκτυπωτική μονάδα ανήκει στα περιουσιακά στοιχεία της εφημερίδας «Αγγελιοφόρος» που έχει κηρυχθεί σε πτώχευση και έχει εκμισθωθεί σε εταιρεία που είχαν συστήσει οι μέτοχοι των δύο εφημερίδων της Θεσσαλονίκης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η «Μακεδονική Εκδοτική Εκτυπωτική Α.Ε.» που εκδίδει τις εφημερίδες «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη» είχε χρηματοδοτηθεί κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου με το ποσό των 10, 5 εκατ. ευρώ προκειμένου να εξυγιανθεί αλλά στη συνέχεια εντάχθηκε στις προστατευτικές διατάξεις του άρθρου 99 του Πτωχευτικού Κώδικα. Εσχάτως ανακοίνωσε στους εργαζόμενους ότι προτίθεται να προσφύγει εκ νέου στη δικαιοσύνη προκειμένου να ενταχθεί στο άρθρο 106 του Πτωχευτικού Κώδικα.

---
---
*

Τύπος - στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ για το 2015 και 2016

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Αυξήθηκαν μόνο οι θρησκευτικές !
Βούλιαξαν οι πωλήσεις
περιοδικών και εφημερίδων


Βούλιαξαν οι πωλήσεις εφημερίδων και περιοδικών μέσα σε δύο χρόνια με την πτώση να είναι πιο ισχυρή στα περιοδικά, ενώ τα μόνα έντυπα, που ανέβασαν τις πωλήσεις του είναι τα θρησκευτικού περιεχομένου.

Οι συνολικές πωλήσεις των εφημερίδων το 2016 σε σχέση με το 2015 μειώθηκαν κατά 15,9%, όπως προκύπτει από έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ. Ημερήσιες, αθλητικές, κυριακάτικες, εφημερίδες αγγελιών ή ποικίλης ύλης περιόρισαν σε μεγάλο βαθμό τις πωλήσεις. Εξαίρεση, αποτελούν οι θρησκευτικές εφημερίδες που αυξήθηκαν κατά 13,2%.

Σε χειρότερη μοίρα φαίνεται πως είναι τα περιοδικά οι πωλήσεις των οποίων μειώθηκαν κατά 9% το 2016 και κατά 19,8% το 2015. Το μεγαλύτερο πλήγμα έχουν υποστεί τα ανδρικά περιοδικά, που μειώθηκαν κατά 63% και τα περιοδικά διακόσμησης και σπιτιού, που εμφανίζουν μειώσεις της τάξης του 25%.

Οι εφημερίδες

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, κατά το έτος 2016 οι ξενόγλωσσες εφημερίδες που εκδίδονταν στη χώρα και διανέμονταν από τα πρακτορεία διανομής Τύπου δεν εμφάνισαν κυκλοφορία επειδή σταμάτησε η έκδοσή τους.

Κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2015 με το έτος 2014, παρατηρείται μείωση κατά 10,7% στις συνολικές πωλήσεις εφημερίδων ενώ παρουσιάζεται αύξηση μόνο στις πωλήσεις των "λοιπών εφημερίδων" κατά 14,1%, η οποία οφείλεται στην αύξηση των πωλήσεων των θρησκευτικών εφημερίδων κατά 410,1%.


Τα περιοδικά 

Κατά το έτος 2016 σε σχέση με το έτος 2015, παρατηρείται μείωση κατά 9% στις συνολικές πωλήσεις περιοδικών καθώς και σε όλες τις επιμέρους κατηγορίες αυτών, με κυριότερες μειώσεις, σύμφωνα με το επίπεδο κυκλοφορίας τους, την κατηγορία των γυναικείων περιοδικών κατά 13,1% των τηλεοπτικών περιοδικών κατά 6,3% των περιοδικών ελευθέρου χρόνου κατά 2,6% και των περιοδικών ποικίλης ύλης κατά 5,9%.

Κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2015 σε σχέση με το 2014, παρατηρείται μείωση κατά 19,8% στις συνολικές πωλήσεις των περιοδικών με κυριότερες μειώσεις στην κατηγορία των γυναικείων περιοδικών κατά 19,2%, των τηλεοπτικών περιοδικών κατά 20,8%, των περιοδικών ελευθέρου χρόνου κατά 7,9% και των περιοδικών ποικίλης ύλης κατά 14,8%, ενώ αύξηση παρουσιάζεται μόνο στις πωλήσεις των μουσικών περιοδικών κατά 10,3%.


---
---
*

«Έτσι μας τους πήρανε τους 200 μας την Πρωτομαγιά…»

*
Ανασυγκρότηση
***
*

"Ετσι γίνηκε η εχτέλεση των 200 ηρώων"… 


Για την Πρωτομαγιά του 1944 και την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αναδημοσιεύουμε από το «Ριζοσπάστη» (30 Απριλίου 2015) απόσπασμα από το βιβλίο – ντοκουμέντο από το Αρχείο του ΚΚΕ, όπως γράφει η εφημερίδα, με τίτλο «Πρωτομαγιές 1886 – 1945», της Μέλπως Αξιώτη, γραμμένο το 1945. Είναι το μέρος του βιβλίου με τίτλο «Πρωτομαγιές της Κατοχής – Η Ελληνική Πρωτομαγιά του 1944».

Κάθε μέρα, ύστερα απ’ το προσκλητήριο, ήταν υποχρεωτικό να τραγουδάμε. Να δείχνουμε πως είμαστε τάχαμου ευχαριστημένοι. Δεν εμπορούσαμε να πούμε εκείνα που θέλαμε. Ελέγαμε λοιπόν κι εμείς: «Τα ρόδα, τα τριαντάφυλλα της άνοιξης καμάρι, τα λούλουδα, οι ζέφυροι, ο ήλιος, το φεγγάρι, χάνουν την ομορφάδα τους στη σκλαβωμένη γη…». Εκεί απάνω εβγάζαμε τ’ άχτι μας. Εκείνη την ημέρα φεύγοντας εμείς για τις δουλειές, κανένας δεν τραγούδησε. Τρεις μέρες ύστερα είμαστε άρρωστοι. Στο γυρισμό της δουλειάς το βράδυ, φοβόμασταν να κοιμηθούμε μες στο θάλαμο. Ερημιά. Αδειοι. Ακουες, θαρρείς, τις μιλιές τους να βγαίνουν μέσα απ’ τον τοίχο. Από 100 στο «τρίτο μπλόκο», είχαν τώρα μείνει 15. Ηταν και θάλαμος μικρότερος, που ‘μεινε μόνο ένας ! Γιατί εκεί ήταν συγκεντρωμένοι οι παληοί. Ολοι από τον Μεταξά μέχρι σήμερα συνέχεια. Απ’ όλους αυτουνούς, απ’ όλες κείνες τις χιλιάδες, μόνο 14 απόμειναν στη ζωή για δείγμα. (Ο Θανάσης μου λέει τώρα κάτι ονόματα απ’ τους 14: Ο… τάδες δικηγόρος, ο τάδες… – Οχι, όχι, Θανάση, του λέω, άσε τους τούς ανθρώπους, άσε τους ζωντανούς! Θες να τους κυνηγήσουν τώρα να τους αποξεκάμουνε; Υστερα από 9 χρονώνε βάσανα;).

Επί 15 μέρες αδιάκοπα λέγαμε για κείνους. Μας αγαπήσαν, μας εβόηθησαν, και τώρα να στους παίρνουνε μέσα από τα χέρια. Οποιος ήξερε ανέκδοτά τους τα ‘λεγε. Εγώ θυμόμουν τον Πλακοπίτη τον εργολάβο, ήταν λίγο τσεβδός. Στην Ειδική Ασφάλεια επί Μεταξά εκάμαμε μαζί. Ο Κομποχόλης τον έπιανε τότε και τον εβάραγε με τσεκούρι στα μπράτσα του, που ήταν γερά σα βράχος. Γύριζε ύστερα και μας έλεγε με την τσεβδή μιλιά του: «Βρε τούτα τα μπρατσάκια μου που χτίζουνε τα σπίτια, που φτιάχνουν τόσα πράματα, γιατί βρε να μου τα βαράνε έτσι; Να μου τα σπάσουν θέλουνε τώρα oι κερατάδες; Δηλαδή τα χεράκια μου σε τι τους φταίξαν; Δεν καταλαβαίνω…».

Την άλλη μέρα αναρχία στο στρατόπεδο. Καμιά δουλειά δεν εγινόταν. Οι νέοι που πήγανε συνεργεία στα ζώα, τα ζώα δεν τους δέχουνταν. Τα γουρούνια γρύλιζαν, τα πρόβατα προγκάγανε. Τόσον καιρό, βλέπεις, οι άλλοι τα περιποιόσαντε, μπλέκανε μες στα σύρματα, τα ξέμπλεκαν απαλά – απαλά, τους είχανε μάθει. Οι νέοι τότε πικράθηκαν. Λέγαν γιατί; Μήπως κι εμείς δεν είμαστε αγωνιστές; Να μη μας θέν’ τα ζώα… Ως κι αυτά τους αγάπαγαν!

Ξέχασα να σου πω: Εκείνο το πρωί που φύγανε, ήταν μαζί μας κι ένας γέρος που κατηγόρησε η γυναίκα του πως φυγάδευε Εγγλέζους, δεν ήτανε κομμουνιστής, δεν ήταν τίποτα, και λίγο ως τότε γκρίνιαζε. Σα φύγαν οι 200, λέει στο φίλο του: «Αλκή μου, την γλυτώσαμε για σήμερα. Αν κι άξιζε να πάει κανείς με τέτοιο θάνατο, όπως τον σημερνό!».

Ετσι μας τους πήρανε τους 200 μας την Πρωτομαγιά.

Υστερα στις 2 του Μάη, 3 του Μάη. 4 του Μάη, 7 του Μάη, 10 του Μάη. 12 του Μάη, είχαμε όλο εχτελέσεις. Ολο απ’ το Χαϊδάρι. Από 50 ως 60 μας ξάφριζαν κάθε φορά.

Στις 3 του Μάη πήραν τις 5 πρώτες γυναίκες για εχτέλεση – Φρόσω Χατζηδάκη 73 χρονών, μαζί με την κόρη της Μαρία, 35 χρονών. – Ντέρη 22 χρονών, είχαν εχτελεστεί κι άλλα δυο αδέρφια της. – Ανισίου 35 χρονών, είχε εχτελεστεί κι ο αρρεβωνιαστικός της, ανάπηρος αλβανικού πολέμου. – Χωραφά 45 χρονών, είχε εχτελεστεί κι ο άντρας της. Από τότε εχτέλεσαν κι άλλες πολλές γυναίκες. Αλλά για τους 200 της Πρωτομαγιάς που ‘θελες να σου πω, δεν ξέρω τίποτ’ άλλο. Απ’ το κατώφλι του Χαϊδαριού κι ύστερα, εγώ δεν ξέρω πια. Ρώτηξε κάναν άλλον».
Η εχτέλεση

Απ’ το κατώφλι κι ύστερα, τους τρέχανε μες στα μαύρα καμιόνια οι Γερμανοί, κι εκείνοι τραγούδαγαν. Μπρουμουτισμένοι, στοιβαγμένοι, σα να ‘ταν κιόλας ψόφιο πράμα, κι ωστόσο τραγούδαγαν. Ο έξω κόσμος ωσάν αστραπή το ‘μαθε. «Κουβαλούν μελλοθάνατους από το Χαϊδάρι στο Θυσιαστήριο!» Απ’ το Παγκράτι που ‘φτασαν, το ‘μαθε κι η Καισαριανή και οι γειτονικοί συνοικισμοί της. Το ‘μαθαν οι γυναίκες που ‘χαν στο Χαϊδάρι άντρες, τρέχαν να δουν μην είνε ανάμεσα. Το ‘μαθαν τα παιδάκια που ‘χαν στο Χαϊδάρι πατεράδες, τρέχουν να δουν μην τους αναγνωρίσουνε. Το ‘μαθαν και oι Ελασίτες και ετοιμαστήκανε μήπως μπορέσουν τους ελευτερώσουν. Μα είδαν λεφούσι Γερμανούς κι αυτόματα, και δεν μπόρεσαν τίποτα. Από τη λεωφόρο Παγκρατιού μέχρι τη λεωφόρο του Θυσιαστήριου έτρεξε κόσμος κι έπηξαν οι δρόμοι. Οι μελλοθάνατοι συνέχεια τραγούδαγαν «40 παλικάρια» «έχε γεια, καημένε κόσμε» και τον εθνικό ύμνο μας. Στο πέρασμά τους πέταξαν ένα δαχτυλίδι με τ’ όνομα, ξέσκισε μια γυναίκα λουρίδα απ’ το ρούχο της και την πέταξε, και πολλοί επιμένουν πως πέταξαν κι ένα άσπρο κουρέλι όπου με αίμα είχανε γραμμένα: «Πεθαίνουμε για τη Λευτεριά και τη Λαοκρατία». Δεν επιτρέπονταν μολύβι και χαρτί απάνω τους. Γιατί να μην είνε αλήθεια; Οσα που κάμανε, ήταν λιγότερα απ’ αυτό;

Τ’ αυτοκίνητα πλευρίζουν τη σιδερένια πλάγια πόρτα μέσα απ’ το χωράφι, και τους ξεφορτώνουνε.

Σ‘ όλα τα γύρω υψώματα ανεβαίνει και τα γεμίζει ο κόσμος. Ενας οπερατέρ – φωτογράφος προσπαθεί απ’ τον ανατολικό λόφο να πάρει τη σκηνή, κι οι Γερμανοί τον κυνηγούν μ’ αυτόματα. Δύναμη πολισμάνων παρατάσσεται γύρω – τριγύρω στην περιοχή. Ενας απ’ αυτούς λιποθυμά τρεις φορές. Οι μελλοθάνατοι μόλις τους είδαν τους φωνάζουν: «Βλέπετε τι μας κάνουν οι φασίστες; Μόλις μπορέσετε, τα όπλα σας να τα δώσετε στο λαό».

10 η ώρα το πρωί τους φέρανε, και ως τις 2 απ’ το μεσημέρι βάσταξε κείνη η τελετή. Τους μάντρωσαν στο βάθος – βάθος, μες σε κάτι χωρίσματα ένα τετραγωνικό μέτρο χώρο το καθένα απ’ τα τρία, εκεί που, όταν ήταν σκοπευτήριο, γέμιζαν τα πιστόλια τους. Οι αγωνιστές ζήτησαν να σταθούν όλοι έξω, να τιμούν τις ομάδες που στήνουνταν κάθε φορά στον τοίχο, ζήτησαν μόνοι τους να φορτώνουν τα πτώματα για να τα πιάνουν μαλακά… και μόνο με την τελευταία ομάδα ν’ ασχοληθούν oι γερμανοτσολιάδες. Μα δεν τους επιτρέψανε την τελευταία τους θέληση. Τους στοίβαξαν μες στις τρεις τρύπες, και κατά 20άδες έβγαιναν και στήνονταν στον τοίχο. Αντίκρυ στον τοίχο, απάνω σε σιδερένια στρίποδα, στις γωνιές, ήταν τα πολυβόλα. Και τα πυρά τους ρίχναν, διασταυρωνόμενα.

Μέσα στο χώρο της εχτέλεσης ήταν δυο εργάτες του Δήμου για να νταραβερίζουνται τα αίματα, κι ένας παπάς. Ο παπάς ξεμολόγαγε. Τι του ξεμολογιόντανε oι μελλοθάνατοι; – Χαιρετίσματα στη γυναίκα μου! – Ζήτω ο Κόκκινος στρατός! – Εκδίκηση! – Ζήτω η λευτεριά! – Πεθαίνουμε για τη λευτεριά και τη λαοκρατία! Δεν άντεχε για μια στιγμή ο παπάς, κάνει να στρέψει αλλού το πρόσωπο, τον πρόγκησαν οι Γερμανοί με τα πιστόλια.

Ο κόσμος γύρω στα λοφάκια, και στις ταράτσες, στέκεται βουβός. Ακούγεται καθαρή – καθαρή ομοβροντία και ριπή της κάθε 20άδας. Τότε ο κόσμος άρχισε όλος μαζί να κλαίει. Κλαίγαν και γέροι και παιδιά. Λέγαν: «Κατάρα – ανάθεμα». Φτάνουν απάνω στη στιγμή οι τσολιάδες. Και τραγούδαγαν ενθουσιασμένοι: «Με το χαμόγελο στα χείλη πάν’ οι τσολιάδες μας μπροστά…». Πάγαιναν οι τσολιάδες μας μπροστά χειροκροτώντας, συνεχίζοντας του Γερμανού το εξαίσιο έργο! Παραλαβαίνανε τα πτώματα, τα στοίβαζαν σα σφαγμένα αρνιά και φεύγανε με τ’ αυτοκίνητα. Αυτό ήταν το καθορισμένο καθήκον τους στις μέρες εχτελέσεων.

Σ’ όλο αυτό το διάστημα οι καμπάνες του συνοικισμού χτυπούσαν νεκρικά. Μια γυναίκα αστυφύλακα, που κοίταζε από ψηλά, τρελάθηκε και την έχει ο άντρας της ακόμα κλεισμένη στο Αιγινήτειο. Ενας απ’ τους εχτελεσμένους ήρωες δεν είχε ξεψυχήσει, σηκώνεται μέσα απ’ το σωρό, κουβάρι, το αίμα στο χαντάκι του ‘φτανε ως το γόνατο, και κάνει κάτι σκέρτσα με τα χέρια, κι αρχίζει να γελά, να ξεκαρδίζεται. Ο κοντινός του Γερμανός του αδειάζει το περίστροφο. Μα δεν εκατάλαβε τίποτα, είχε κι αυτός τρελαθεί.

Ο κόσμος πήρε το ξοπίσω τα καμιόνια που ‘φευγαν με τα νεκρά κορμιά. Οι άντρες βγάζανε στο πέρασμά τους τα καπέλα, οι γυναίκες τρέχανε και κουβαλούσανε και ρίχνανε λουλούδια, κι όλοι ήταν βαρούσες σαν υπνωτισμένοι απάνω απ’ τις σταγόνες το αίμα τους, που ‘τρεχε κι έπηζε, κι η γης δεν το ‘πινε, και γινόταν αυλάκια. Απάνω στο αίμα σκύβοντας και κοιτάζοντάς το, σήκωναν ύστερα πολλοί τα μάτια και τα χέρια τους ψηλά στον ουρανό. Ητανε η απόγνωση. Μέσα στο χώρο της εχτέλεσης οι εργάτες του Δήμου κουβάλησαν απ’ το δίπλα χωράφι με φτυάρια πολύ χώμα, για να ρουφήξει κι εκεί τα αίματα. Το τμήμα αυτό της ελληνικής γης, απ’ το πηχτό εκείνο υγρό, ήτανε τώρα πια, καθώς λέν’, κορεσμένο.

Την ίδια μέρα όλοι οι γύρω συνοικισμοί κήρυξαν γενική απεργία. Τη νύχτα γενική κινητοποίηση του πληθυσμού, φωνάξανε παρά ποτέ ηρωικά κι ασώπαστα χουνιά, κι όπου είχε στάξει το αίμα τους, και στο ντουβάρι της εχτέλεσης, από ψηλά, κρυφά – κρυφά, απ’ τους τοίχους, σκεπάστηκαν όλα παντού λουλούδια και ρίχτηκαν παντού στεφάνια. Αυτό ήταν των ζωντανών, προς τους νεκρούς αγωνιστές, το μνημόσυνο.

Ετσι γίνηκε η εχτέλεση των 200 ηρώων.

Ετσι γιορτάστηκε η Πρωτομαγιά στην Αθήνα, στο χρόνο 1944.

Ηταν μια μέρα εξαίσια της άνοιξης, κι όμως η γη η αθηναϊκή δεν είχε ακόμα αρκετά στεγνώσει, για να μπορέσει να ρουφά. Το τόσο πολύ αίμα που χτήνη – άνθρωποι την πότισαν, η φύση πια δεν το δεχότανε, κι αναγκαζόταν το ξαναξερνούσε.
---
Το χαρακτικό για τους 200 της Καισαριανής είναι έργο του Τάσσου.
---
*

Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Μέρα Μαγιού μου μίσεψες

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Μάης '36


«Μέρα Μαγιού μου μίσεψες». Η Κατίνα, πεσμένη στα γόνατα στο δρόμο πάνω από το άψυχο σώμα του γιου της, θρηνεί για τον Τάσο Τούση που έπεσε χτυπημένος από σφαίρες χωροφυλάκων. Είναι Μάιος του 1936 στη Θεσσαλονίκη και το πανελλήνιο συγκλονίζεται. Ο Γιάννης Ρίτσος αντικρίζει την εικόνα και πυροδοτείται μέσα του η καυτή ποιητική λάβα, που οδήγησε στη συγγραφή του Επιταφίου.



---
*

"Μέρα Μαγιού μου μίσεψες"...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Το αίμα και η σχολή του Σικάγο


Γράφει η Λιάνα Κανέλλη

Εκατόν τριάντα ένα χρόνια μετά τους νεκρούς εργάτες του Σικάγο, η Εργατική Πρωτομαγιά αν δεν υπήρχε και εκατό χρόνια ΚΚΕ εδώ στον τόπο των 200 εκτελεσμένων κόκκινων Μάηδων την αποφράδα του '44 στην Καισαριανή, θα 'φερνε περισσότερο σε σχολή του Σικάγο, με το αίμα να ρέει ωστόσο ακατάπαυστα στο όνομα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού. Κι αν η θυσία στο Σικάγο διατηρεί άσβεστη την ελπίδα της τελικής νίκης της εργατικής τάξης, η διαχειριστική αριστερά της αγοράς παίρνει μέτρα και δίνει ζωή στην ιδεολογία «των παιδιών του Σικάγο» που υπερασπίστηκαν την ελευθερία της αγοράς, τηρώντας κατά γράμμα την πολιτική τη μακιαβελική του σοκ.

Παραμονή Πρωτομαγιάς του '17 στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και του ευρώ, του ΝΑΤΟικού σουλάτσου στο Αιγαίο, των σπαρακτικών βρυχηθμών στα έγκατα της Βαλκανικής πυριτιδαποθήκης κι όλοι - πλην ΚΚΕ - θέλουν να σώσουν τους εργάτες, τους άνεργους, τους ανάπηρους, τους συνταξιούχους με το σοκ της καπιταλιστικής ανάπτυξης, βάζοντας τον φτωχό μ' ένα ευρώ να σώζει τον θεόφτωχο μ' ένα ευρώ και τα εκατομμύρια κέρδη του εμπορίου του αίματος να αθροίζονται στο πλεόνασμα της εορταστικής υποκρισίας.

Γιατί με αναπηρία 79,5% και μετά από σωτήριες περικοπές 35% το επίδομα ζωής και επιβίωσης συμποσούται στο ιλιγγιώδες ποσό των 288 ευρώ το μήνα!... Αλλά η Εργατική Πρωτομαγιά θα είναι και τυπικά πλέον επίσημη αργία και όχι απεργία εις αναγνώρισιν του αίματος που έχυσαν οι εργάτες στα πόδια του Κατρούγκαλου και του βγαλμένου απ' τη σχολή του Σικάγο προσωπικού του κομμουνισμού.

Η αριστερή ανάπτυξη, ένα μοιραίο ραντεβού για την εργατική τάξη και ειδικά για τους συνταξιούχους που θα τη συναντήσουν μετά την «αξιολόγηση» ως χολέρα στα χρόνια του έρωτα της εξουσίας ξέρουν από τώρα ως τιμημένη εργατιά που της χαρίζουνε και μιαν αργία, μεγάλη προσφορά, αφού η κυρία ανάπτυξη απαιτεί και τις Κυριακές όλα ανοιχτά, ότι θα χάσουν υπολογισμένα και ένα, και δύο, και τρία, και τέσσερα κατοστάρικα, αφού όσο πιο πολύ δούλεψες κι όσο πιο πολύ γέρασες, τόσο πιο πολύ αντέχεις τις περικοπές...

Κι όμως αυτήν την Πρωτομαγιά όσα έστω και ημιθανή μέλη της εργατικής τάξης παγιδεύτηκαν στις ΣΥΡΙΖΑίικες αυταπάτες θέλουν να μην πεθάνουν σαν υπάκουα ζώα, να ανταποκριθούν στο πραγματικό της κάλεσμα που σαλπίζει απ' άκρου σε άκρου της χώρας το ΚΚΕ. Γιατί αποκλείεται να μην άκουσαν τον πρωθυπουργό να λέει πως είχε κι εκείνος αυταπάτες, αλλά ο λαός αφού δεν βγαίνει στους δρόμους πια του παρέχει όλη τη νομιμοποίηση να το λέει, να το εφαρμόζει, να το απολαμβάνει και εντέλει να μην ντρέπεται.

Εναλλακτική αντίσταση στη βαρβαρότητα καμιά Πρωτομαγιά δεν μπορεί να κατασκευάσει, ούτε σαν προσφορά ταξιδιωτικού πρακτορείου για ειδυλλιακό διήμερο απόδρασης από την καθημερινότητα. Και δη δι' αντιπροσώπευσης της εργατικής τάξης από τον καταπιεστή της. Μέρες δε που είναι, ιμπεριαλιστικής πολεμικής περικύκλωσης του λαού μας, οι νέοι σπρώχνοντας τα καροτσάκια των γερόντων ας τιμήσουν την προλεταριακή Πρωτομαγιά, πριν ντυθούν το χακί κι ακουστεί το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες» για ηρωισμούς στο όνομα της σαπίλας του συστήματος.

---
*