ΤΑΖ - διαβάζοντας Μανδραβέλη τηγάνισε τον εγκέφαλό του...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Πάσχος Μανδραβέλης:

Από τι πάσχεις, Πάσχο μου;

Από λόγιο νεοφιλελε-μανδραβελισμό

Τάσος Κατρής
Θεοδωρόπουλος (TAZ)

Ο ΤΑΖ ανεβαίνει στο όρος Αιγάλεω προσπαθώντας να πείσει τον Δία ότι δεν βρίσκεται στον Όλυμπο

Μάγκες, στην προσπάθειά μου (επειδή δεν ανοίγω βιβλία και προτιμώ τις σαπουνόπερες) να καταλάβω τι στο διάολο είναι ο νεοφιλελεύθερος και τι ακριβώς αντανακλά ως πολιτική στάση, είπα να διαβάσω λίγο Μανδραβέλη μπας και καταλάβω. Τηγάνισα τον εγκέφαλό μου και μάλιστα μαριναρισμένο. Οι τηγανητοί εγκέφαλοι κερδίζουν πόντους στην κοινωνία και ο κ. Πάσχος έχει εξελιχθεί σε ιδιαίτερο γκουρμέ σεφ τύπου Ακης Πετρετζίκης του πολιτικοκοινωνικού σχολίου. Ολα μούρλια, εκτός φυσικά από τους «αριστεροάπλυτους» που ακόμη ηδονίζονται με σουβλάκια (και τον ίδιο ως σουβλάκι ενίοτε).

Το σινιέ-ξινιέ Στρουμφάκι που στον καθρέφτη βλέπει τον εαυτό του σαν γίγαντα στηρίζεται σε πήλινα πόδια: τις αναμφισβήτητες γνώσεις του και την άριστη χρήση με τη χαρακτηριστική μασάω-τα-λόγια-μου-χωρίς-να-τα-καταπίνω άρθρωση των ελληνικών του, το στιλάκι πολιτικός-Αρλεκιν τρόμου με θεληματικό στραβοχυμένο πιγούνι και φυσικά την «Καθημερινή» που τον φιλοξενεί, εφημερίς έγκριτη που θα έπρεπε να μοιράζεται σε όλα τα προσκοπάκια όπως το «Προς την Νίκην» μοιραζόταν τις παλιές καλές εποχές στα κατηχητικά και στους αποστολοπαύλους.

Τον φαντάζομαι λοιπόν με κρεμ σατέν πιτζάμες να ανοίγει το παράθυρό του το πρωί, να απαγγέλλει «τι είν’ η πατρίδα μας, μην είναι οι κάμποι και τα ψηλά βουνά;» (κοιτώντας προς Κοζάνη από την οποία κατάγεται και έχει κάνει τάμα να της φέρει με το νέο μνημόνιο θάλασσα και λιμάνι) και να πίνει τον πρωινό του καπουτσίνο, γλείφοντας με νάζι το αφρουδάκι του καφέ στο πάνω του χείλος. Εκεί είναι που δυστυχώς τον χτυπάει κατακούτελα η έμπνευση σαν κηροπήγιο που το έριξε στο κεφάλι του μια κουρτίνα καθώς κουνιόταν από τον πρωινό αέρα.

Τι Λωζάννη, τι Κοζάνη, τι Αίγινα, τι ξέγινα

Την Κοζάνη την αναφέρω ως τόπο δημιουργίας του συγκεκριμένου ανθρωπότυπου ο οποίος εμφανώς θα προτιμούσε να πρόκειται για τη Λωζάννη. Την Αίγινα για την παπαρολογία που ανακύκλωσε όσον αφορά την εμπλοκή πολιτικών στο δυστύχημα του Σαρωνικού. Εγινα; Ξέγινα. Μια τακτική που χαρακτηρίζει όλη την καριέρα του. Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί σε όποιο τραγικό συμβάν σίγουρα δεν είναι οι συνδαιτυμόνες του, ενώ το γεωγραφικό δίλημμα αποκτάει και άλλες διαστάσεις όπως τι Ρέικιαβικ, τι Σβάλμπαρντ.

Αυτό το αναφέρω γιατί ο κ. Μανδραβέλης ωρυόταν κάνοντας συγκρίσεις με την ελληνική οικονομία με βάση ένα ρεπορτάζ που έδειχνε ότι στο Ρέικιαβικ κάποιος «θα διαπιστώσει ότι στα ταμεία των περισσότερων καταστημάτων δέχονται σχεδόν όλα τα νομίσματα του κόσμου: ευρώ, δολάριο, σουηδική κορόνα, βρετανική λίρα, καναδικό δολάριο, μέχρι και γεν Ιαπωνίας. Στο τέλος της λίστας είναι η ισλανδική κορόνα που αποτιμάται με τέσσερα μηδενικά (0,000). “Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτε, διότι το ισλανδικό νόμισμα πλέον είναι χωρίς αξία. Κανείς δεν το εμπιστεύεται” δήλωσε μια Ισλανδή κάτοικος του Ρέικιαβικ». Φτου γαμώτο, λίγες ημέρες μετά αποδείχτηκε πως αυτό ναι μεν το δήλωσε μια Ισλανδή, η οποία όμως ζει στη Νορβηγία και μιλούσε για το νορβηγικό νησί Σβάλμπαρντ. Αλλά ο Πάσχος ποτέ δεν αφήνει την πραγματικότητα να του χαλάσει μια ωραία νεοφιλελέ ιστορία. Αναγνώρισε το λάθος του, χωρίς ωστόσο να αναθεωρήσει τα συμπεράσματά του, τα οποία βάσισε σε λανθασμένα δεδομένα.

Ο μαινόμενος Πάσχος έχει αποστολή να τρομάξει τα πλήθη των συνταξιούχων και να ξεκουνήσει από τη μακάρια αφασία τούς ψηφοφόρους που ρέπουν (χωρίς να ανήκουν ψυχή τε και σώματι) στην Αριστερά: η κερασάρα στην τούρτα ήταν η κινδυνολογία για την επιστροφή στη δραχμή. Το πρόβλημα με τον Πάσχο είναι πως με ό,τι χαλιέται ή με ό,τι επιδιώκει να χαλαστεί πρέπει να είναι κάτι που υποθετικά θα το εφαρμόσει η Αριστερά. Οχι του Τσίπρα συγκεκριμένα αλλά η όποια Αριστερά. Μη σου πω ότι στο μυαλό του και τη γρίπη των πτηνών η Αριστερά την εφηύρε, μόνο που δυστυχώς εκείνος την κόλλησε στο δεξί του μερί και από τότε ψάχνει να εκδικηθεί ακόμη και τα αριστερόστροφα πτηνά του ουρανού και του κάμπου.

Οι αριστερολυρικοί και ο Ριχάρδος ο Βάγκνερ

Αγαπημένη φράση του Πάσχου, που με κάνει να φοβάμαι, είναι τι θα έκανε αν ήταν διευθυντής στη Λυρική Σκηνή. Θα εξαφάνιζε την αριστερή πλευρά της σκηνής και όλα τα τεκταινόμενα θα συνέβαιναν στη δεξιά. Ή θα έβαζε τη γυναίκα του να το κάνει με τον ίδιο τρόπο που θα το υλοποιούσε ο ίδιος. Είπα «γυναίκα Πάσχου» και τι θυμήθηκα και συγκινήθηκα; Τη γυναίκα του, θα μου πείτε, και δεν θα σας αδικήσω. Ομως θυμήθηκα και πόσο άδικη είναι μερικές φορές η ζωή και αδικότερη άλλες τόσες η τέχνη. Γιατί να μη γίνει βαριά, βαγκνερική (από αυτές που έτσι και κάνει να ανοίξει το στόμα του ο βαρύτονος, νομίζεις ότι δίνει τη διαταγή για επίθεση στο Στάλινγκραντ – σπυριά να βγάζεις, Πάσχο μου, κάθε φορά που θα ακούς το όνομα Στάλιν) όπερα η περίπτωσή της;

Και πώς θα πήγαινε η ίντριγκα της όπερας; Εκείνη, η Νιμπελούνγκα, υπάλληλος του ΙΚΑ Κοζάνης, αποσπάστηκε στο ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε στο πλευρό του Γιώργου Παπακωνσταντίνου όταν αυτός πήρε τη θέση του διευθυντή και στη συνέχεια του εκπροσώπου του κόμματος (2003-04). Κι όταν ο παπα-Ζίγκφριντ έγινε υπουργός Οικονομικών και μετά υπουργός Περιβάλλοντος, η Νιμπελούνγκα ήταν μέλος του ιδιαίτερου γραφείου του. Το νιώθετε κι εσείς ότι το λυρικό δράμα κάνει μεγαλύτερη σε έκταση κοιλιά από την έκταση που καταλαμβάνει το θεληματικό προγούλι του Πάσχου. Εδώ μπαίνει όμως ο λυρικατζής Μανδραβέλης, που δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε για το σκάνδαλο της λίστας Λαγκάρντ, ανακηρύσσει τον Παπακωνσταντίνου καλύτερο υπουργό από συστάσεως ελληνικού κράτους και απογειώνει το γερμανικό (γιατί οι Γερμανοί είναι φίλοι μας) μελόδραμα.

Για τους «αριστερολυρικούς» (εξού και ο στίχος «Προσοχή στον Μανδραβέλη, ήτανε παλιά τραβέλι» των Χατζηφραγκέτα) το periodista.gr τού είχε μια πολύ εξηγημένη απάντηση: «Ο πολιτικά μεσαιοχωρίτης και νεοφιλελεύθερος αρθρογράφος της “Καθημερινής” συνηθίζει να “κουνά το δάχτυλο” είτε στην Αριστερά είτε στην κοινωνία. Το κάνει για προσωπικούς ιδεολογικούς λόγους; Πιθανότατα, καθώς δεν έχει κρύψει ποτέ ότι είναι νεοφιλελεύθερος και φροντίζει να το υπενθυμίζει κάθε φορά που αρθρογραφεί κατά του δημοσίου τομέα και της Αριστεράς ή των συνδικαλιστών. Δεν αποτελεί εξάλλου ψέμα ότι ο Μανδραβέλης εκτελεί χρέη άτυπου συμβούλου του προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη και όπως διαβάζουμε εξετάζεται η περίπτωσή του ώστε να είναι εκπρόσωπος της ΝΔ. Οπως μαθαίνουμε όμως είναι αουτσάιντερ. Μας έλεγε πηγή από τη ΝΔ: “Δεν θα είναι ωραίο να εμφανίζεται στους δημοσιογράφους ένας γηραιός κύριος με προβλήματα άρθρωσης και κυρίως με αυτό το βλέμμα που έχει ο Μανδραβέλης”». Το ερώτημα το οποίο κατέληξε να με βασανίζει είναι από τι πάσχει τελικά ο Πάσχος. Από πασχαλιά με λαμπάδα μπάρμπι φλεγόμενη βάτος λέω εγώ.

Aυτόβουλο ψυχολουμπάγκο

Ρακόμελα Τρούμπας με θέα την Ακρόπολη

Ψυχολογεί ο δρ Χάνιμπαλ Λέκτερ

Επειδή ο ίδιος έχει κάτι από Χάνιμπαλ Λέκτερ-Αντονι Χόπκινς στο βλέμμα και το χαμόγελό του είναι δύσκολο να το προσεγγίσω γιατί είναι σαν να βλέπω το είδωλό μου. Μολονότι τον θεωρούν αντιτηλεοπτικό, εγώ του γύριζα δέκα επεισόδια «Κόκκινος κύκλος» και «Δέκατη εντολή» σε ρόλο δολοφόνου που σφάζει την Πέμυ Ζούνη (σε σκηνοθεσία Ανγκ Λι βεβαίως βεβαίως). Οι ατάκες του είναι το ίδιο. Κινηματογραφικές μαλακίες εντυπωσιασμού χωρίς υπόσταση. «Τι κάνεις, Κλαρίς; Ακούς ακόμη τα πρόβατα την ώρα που τα σφάζουν;» Π.χ. (προ Χριστού): «Δεν προχωρά η κεντροαριστερά όταν συκοφαντεί το παρελθόν της». Μα αφού είναι συκοφαντημένο από μόνο του, κυρ Πάσχο μου, τι τα ανακατεύετε τώρα;

Ο Πάσχος θυμίζει τον τύπο του σχολείου που δικαιολογεί να του κάνουν όλοι bullying. Ακόμη κι αν δεν έχει κάτι να πει, πρέπει να βρει να πει. Γι’ αυτό και συνήθως το λέει λάθος. Τον σώζει ότι απευθύνεται σε έναν στην πλειονότητά του απαίδευτο λαό που νομίζει ότι διαβάζοντας έγκριτες εφημερίδες αποκτά πρόσβαση στην αντικειμενική ενημέρωση. Και ο βόθρος όμως ως έννοια αντικειμενική είναι (αυτό ήταν μανδραβελικός νοητικός συσχετισμός). Η κομ ιλ φο αξιοπρέπειά του τον κάνει να μοιάζει με ρακόμελο, «εμ το πίνω να γίνω να γίνω λιώμα, εμ το δικαιολογώ επειδή μου κάνει καλό και είναι των αρχαίων Ελλήνων ποτό σοφιστικέ».

Τα περισσότερα λόγια του έτσι προκύπτουν, σαν προϊόν ρακομελοποσίας στην ταράτσα ακριβού ξενοδοχείου με θέα την Τρούμπα και την Ακρόπολη μαζί. Εκεί είναι όμως που το χάνεις, αγάπη μου. Οι πουτάνες την Ακρόπολη την είχαν για καρτ ποστάλ και την Τρούμπα ιερό όπως κι εσύ. Μόνο που αυτές το παραδέχονταν.

---

documentonews.gr

---

*

... ο ΤΑΖ για την αποχώρησή του από το Documento ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Τάσος Κατρής Θεοδωρόπουλος

(στο fb)

Σημαντικές διευκρινήσεις

για την αποχώρησή μου από το Documento

Επειδή διάβασα σε site ότι αυτό έγινε από διαφωνία μου με τη διεύθυνση της εφημερίδας, με τον ανάλογο πιασάρικο τίτλο από πάνω από το άρθρο.

Διαφωνίες υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλες τις δουλειές και τα ΜΜΕ κι αν δεν πέσει κι ένα μπινελίκι σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Η συγκεκριμένη εφημερίδα ουδέποτε προσέβαλλε την αξιοπρέπεια μου, μου έδωσε χώρο, θάρρος και επέκταση των συγγραφικών μου ικανοτήτων, και είμαι υπερήφανος για τη συνεργασία μου με αυτήν, δεν καθυστέρησα να πληρωθώ ούτε μια στιγμή (και αναρωτιέμαι που βρήκαν την ιώβια υπομονή που έδειξαν οι άνθρωποι που δούλεψαν μαζί μου).

Θεωρώ απαράδεκτο το να λοιδωρείται ένας δημοσιογραφικός οργανισμός που δέχεται βολές από παντού για μια εντελώς προσωπική μου απόφαση που μάλιστα από τη διεύθυνση προσπάθησε να εξομαλυνθεί. Βρέθηκα σε μια κατάσταση, και έκανα αυτό το βήμα από δική μου ευθύνη επειδή δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ σε συγκεκριμένες υποχρεώσεις. Δημιουργήθηκε μια ήπια οξύτητα και στο σημείο εκείνο, ίσως με υπερβολική ευθυξία, έκρινα πως δεν έχω τη δυναμική να προφέρω το μέγιστο των δυνατοτήτων μου στο συγκεκριμένο έντυπο.

Oι αναμνήσεις μου από το έντυπο και προσωπικά την συμπεριφορά του Kostas Vaxevanis είναι από τις πιο όμορφες στις δύο δεκαετίες της δημοσιογραφικής μου πορείας, ανθρώπινες, επαγγελματικές και καθαρές. Μπορεί κάποια μέρα στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε, ως τότε πραγματικά εύχομαι ολόψυχα σε μια εφημερίδα που δεν πουλάει κουπόνια για φέτες προκειμένου να κάνει νούμερα αλλά έχει ένα πολύ άξιο επιτελείο συνεργατών, να επιβιώσει στην ψυχεδελική πραγματικότητα των Ελληνικών media.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

Παύλος Τσίμας - ο "αδιάβροχος ισαποστασίτης"...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Παύλος Τσίμας:

Μέχρι το μουστάκι σε έβαλαν να ξυρίσεις

Τάσος Κατρής

Θεοδωρόπουλος (TAZ)

Όταν ήμουν μικρός, η μάνα μου ονειρευόταν να γίνω Δανίκας.

Χρόνια αργότερα, ευτυχώς χάρηκε που η ευχή της δεν πραγματοποιήθηκε, αν κι εγώ προσπάθησα να τον δικαιολογήσω τον έρμο τον Δημήτρη λέγοντάς της: «Μα πρέπει να δείξεις κατανόηση για κάποιον που για χρόνια κοιμόταν δίπλα στη Δαμανάκη και αντί για κόκορα στο ξυπνητήρι πεταγόταν αυτή από τον ύπνο της και έσκουζε: “Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο”». Και οι δυο τους, αγαπημένοι Φρανκενστάιν του κόμματος, σχημάτισαν ένα σαδομαζό παρτουζίστικο σχήμα μετα-αριστερής αναθεώρησης-επιθεώρησης με Ανδρουλάκηδες και φυσικά Τσίμες σε σύνδρομο εταιρείας μετακομίσεων επίπλων με ειδικότητα στα αμπαζούρ.

Ο επονομαζόμενος και «αδιάβροχος ισαποστασίτης»

Για να είμαι ειλικρινής, με τον Παύλο πέρασα μια φάση έρωτα. Εχει μουστάκι (που για φροϋδικούς λόγους με λιγώνει), σοφιστικέ βλέμμα μέσα από τη γυαλακούμπα (αργότερα ανακάλυψα πως απλώς είναι το ίδιο βλέμμα που έχει κάποιος έπειτα από πέντε μπάφους όταν προσπαθεί να το παίξει σοβαρός) και μια «σανιδένια», ανέκφραστη σοβαροφανή περσόνα, με ψήγματα γκοφρέτας βανίλια κατανόησης πασπαλισμένη με καρυδόψιχα δημοσιογραφικού θυμού.

Πάντα είχα μια έλξη στους αδιάφορους αλλά εκλεπτυσμένους ανθρώπους που είναι υπερφιλόδοξοι, επειδή συνήθως αυτοί είναι που καταφέρνουν και ανεβαίνουν τα κοινωνικά σκαλιά με συνεχείς πολιτικές και όχι μόνο μετατοπίσεις. Το όπλο τους; Ο συνδυασμός γνώσεων και φιλοδοξίας με το ότι είναι αδιάφοροι. Ο αδιάφορος δεν ενοχλεί ή ενοχλεί μόνο επιφανειακά, παρ’ όλα αυτά το κάνει μέσα στην εγχώρια δημοσιογραφική μετριότητα και έχει ένα ευγενές προφίλ υπαλλήλου λογιστηρίου που σε πληρώνει στην ώρα του, προκαλεί ταύτιση με τον λαό που εκτιμά το κουρασμένο βλέμμα και φοβάται τους πιο εξτραβαγκάν. Αυτό ακριβώς είναι ο Παύλος Τσίμας.

Ρώτησα έναν έγκριτο συνάδελφο πώς θα τον χαρακτήριζε. Μου απάντησε: «Αφού δεν ξέρεις, γιατί σε ενδιαφέρει να το γράψεις;». Του είπα γι’ αυτό ακριβώς. Επειδή κάτι με ενοχλεί στην περίπτωσή του, κάτι που κρύβεται καλά πίσω από την προστασία του ιδιωτικού του βίου και του καθωσπρεπισμού του αλλά σε συνάρτηση με το παρελθόν του βγάζει συστημικά ξεσπάσματα της γραβάτας λόρδου που πάνω του ξέρασε μεθυσμένη γκόμενα. «Ο Τσίμας, με τον φερετζέ του σοβαρού και μετρημένου, περνά τη μνημονιακή του προπαγάνδα από το μετερίζι του πιο λυσσασμένου αντιλαϊκού καναλιού (σ.σ.: Σκάι). Και το κάνει καλά, καθώς έχει αποφοιτήσει από την καλύτερη σχολή κυβερνητικής στον κόσμο, την ΚΝΕ».

Και καλά έγκυρος, και καλά ήρεμος, όμως την κουφαλιά του την κάνει, όπως πρόσφατα όταν με τη Σία Κοσιώνη πήραν συνέντευξη από τον Σημίτη, δίνοντας το δημοσιογραφικό φιλί της ζωής σε ένα πολιτικό πτώμα. Ή υπενθυμίζοντας πως στην Ιταλία οι εφημερίδες επιδοτούνται και φοροαπαλλάσσονται (λουλούδια από τον Ψυχάρη εκείνη τη μέρα). Γενίτσαρος των πλουσίων – από τον παλιό του εαυτό, τον κομμουνιστικό, έμεινε μόνο το μουστάκι. Τώρα είναι οικόσιτος αριστερός πολυτελείας, ο οποίος ομορφαίνει τους καναπέδες διάφορων ισχυρών, όπως ο Ψυχάρης ή ο Αλαφούζος. Δεν είναι τυχαίο πως στην πιάτσα τον λένε «αδιάβροχο ισαποστασίτη».

Φίλα τον πισινό σου για να βρεις τον μπροστινό σου

Η παραπάνω μαγική λέξη, αναγνώστη, το «ισαποστασίτης», προκύπτει από τα εξής: ίσα απόσταση δεξιά αριστερά κι απάνω τούρλα, δηλαδή αν δεν βρέξει θα χιονίσει ή θα κάνει λιακάδα, αρκεί να μου βάλεις τάμα χρυσαφικό στη λαμπάδα. Με την «απόσταση», δηλαδή, φυλάει ή φιλάει τον κώλο του από όλες τις πλευρές, στις οποίες όμως προηγουμένως έχει υποσχεθεί να τους τον δώσει αλλά περιμένει πρώτα να του δώσουνε δουλίτσα, με αντάλλαγμα την «αποστασία».

Η αποστασία δηλώνει στάση και απομάκρυνση, χαρακτηρισμένη στην κοινή λογική ως μια πράξη εντελώς αρνητικής δειλίας όταν ακριβώς για να δικαιολογήσεις τη μικροβιακή μετάστασή σου απομακρύνεσαι από τον παλιό σου στοματολόγο και πας σε ιδιωτικό γιατρό.

Αν δε όλο το προηγούμενο πακέτο είναι αδιάβροχο, σε παραπέμπει: α) στο δεν με φτύνουν, ψιχαλίζει, β) σε κάτι b-movies τρόμου όπου ο δολοφόνος, ένας καθημερινός άνθρωπος συνήθως, πετάει τον μπαλτά στις παρθένες (αφού τις βατεύσει) βράδυ, νύχτα με βροχή, ντυμένος με αδιάβροχο για να μην τον αναγνωρίσουμε, να μη βραχεί ο ίδιος και πουντιάσει και με το νερό να ξεπλυθούνε από το νάιλον αίματα, σπέρματα και ψέματα.

Πονάει αλλά του αρέσει (βίτσιααα!)

«Συμφωνείτε πως ο κάθε λαός έχει την τηλεόραση που του αξίζει, με την ίδια έννοια που έχει την κυβέρνηση που του αξίζει, την παιδεία που του αξίζει;».

«Πιστεύω ότι είναι δικαιολογίες και μάλιστα κακές δικαιολογίες. Οι πολιτικοί που ψευδολογούν και λαϊκίζουν και... μαυρογιαλουρίζουν δικαιολογούνται λέγοντας “αυτά θέλει ο λαός”. Και εκείνοι που κάνουν κακή, χυδαία τηλεόραση λένε “αυτά θέλει το κοινό” επειδή οι ίδιοι δεν είναι σε θέση να κάνουν κάτι καλύτερο».

«Τι πιστεύετε πως αξίζει στον ελληνικό λαό;».

«Να τον σέβονται περισσότερο, να μην του χαϊδεύουν τα αυτιά, να μην υποτιμούν τη νοημοσύνη του, να μην τον κολακεύουν, να τον θεωρούν ώριμο να δεχτεί το αληθινό και άξιο για το καλύτερο. Και εκείνοι που κάνουν πολιτική και εκείνοι που κάνουν τηλεόραση… Εγώ ποτέ μου δεν ονειρεύτηκα να γίνω δημοσιογράφος, ούτε καν το επέλεξα, ακολούθησα αυτή την πορεία λόγω δυσμενούς μετάθεσης. Συνδέθηκα με την Αριστερά στην επταετία, συμμετείχα στον πυρετό των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης κι έγινα στέλεχος του ΚΚΕ. Κάποια στιγμή το Πολιτικό Γραφείο αποφάσισε να με στείλει στον “Ριζοσπάστη”. Ηταν κάπως σαν ποινή. Οσο και αν φαίνεται περίεργο, εκεί ανακάλυψα τη γοητεία της δημοσιογραφίας».

Αυγά αλά μουρ στη μούρη του δημοσιογράφου

Ο Παύλος δηλώνει αμετανόητα σεξουαλικά μαζοχιστής. Δεν γίνεται αλλιώς να βιώνει την «ποινή» του, όπως λέει, σαν την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής του.

Η τηλεοπτική του καριέρα ξεκίνησε το 1993 στον τότε Σκάι, νυν Αlpha. Από τότε πέρασε από κάθε μαγαζάκι που μπορείς να φανταστείς. Διευθυντής στην εφημερίδα «Πρώτη» (εγχείρημα του ΚΚΕ για πρόσβαση στον αστικό Τύπο με υπογραφή του Χρ. Καλογρίτσα), διευθυντής του 902 Αριστερά στα FM με την απόλυση από τον Περισσό να τον βρίσκει να κλαίει έξω από τα κάγκελα του Σπιτιού του Λαού, όπως αναφέρουν μάρτυρες, δάκρυα που του τα σκούπισε με σεξουαλική στοργή ο ΔΟΛ (δημοσιογράφος στα «Νέα», δερβέναγας στον «Ταχυδρόμο»), χρόνια στο Μega και με δική του εκπομπή φυματικής έρευνας αλλά και παραθυράκιας της αμήχανης γκλάβας σαν εναλλακτικός σχολιαστής παντελώς αδιάφορος, όπως ο Θάνος Καλλίρης (πρώην Eurovision) στο τάλεντ σόου «Κάνε μου like» με την Αννίτα. Πιο βαρετός (και Παναθηναϊκός) πεθαίνεις όμως. Αυτό ακριβώς είναι που τον καθιστά και επικίνδυνο.

Το χαμηλών τόνων, σοφιστικέ, ήπιο παιδί γενικότερης Αριστεράς από τη διπλανή πόρτα, που δεν έχει αφήσει τραπέζι για τραπέζι με ετερόκλητους συνδαιτυμόνες, να χαϊδεύει με τη συνεπικουρία της Σίας Κοσιώνη τον (ποιος κουτουπώνει το μικρό μου πόνι;) Κώστα Σημίτη σε συνέντευξη πάμπερς ακράτειας και να χαρακτηρίζει από τη συχνότητα του σημερινού Σκάι, που πλέον τον φιλοξενεί, ως νοσηρό φαινόμενο την παρέλαση των μαθητών του Δήμου Χαλανδρίου το 2014 με υπόκρουση τον ύμνο του ΕΑΜ. Εντάξει, ρε αγόρι, του χρόνου θα βάλουμε Ντόνα Σάμερ στην παρέλαση μπας και στανιάρεις. Και αυγά να σου ρίξουν, συνηθισμένος είσαι, τα έφαγες στα μούτρα σε επίσκεψή σου στη Λιβαδειά το 2012 και μετά είμαι σίγουρος πως ήσουν ικανός να παρακαλείς τον Μαμαλάκη να σε βγάλει στην εκπομπή του για να δικαιολογήσεις το γεγονός ως γκουρμέ ανακάλυψη μαγειρεύοντας σπεσιαλιτέ αυγά αλά μουρ (αναθεωρητική συνταγή των scrabbled eggs, όπως είναι όλο το λειτουργικά μαγειρεμένο εσωτερικό σου σύστημα). Το 2014 κυκλοφόρησε το μυθιστορηματικοπραγματικοπολιτικοτηλεοπτικοπαρασκηνιακό του βιβλίο «Ο φερετζές και το πηλήκιο». Ολα τα ’χε η Μαριορή, αγαπημένε μου, ο φερετζές εξασφαλισμένος, τελικά το πηλήκιο της έλειπε και μανιωδώς αναζητάει.

Aυτόβουλο ψυχολουμπάγκο

Τα κόκαλα του Ράιχ και τα εντελβάις

Ψυχολογεί ο Χάνιμπαλ Λέκτερ

Φήμες λένε ότι στο νεκροταφείο που αναπαύεται ο Βίλχελμ Ράιχ, ο συγγραφέας του «Ακου ανθρωπάκο», ανατριχιαστικοί θόρυβοι ακούγονται το βράδυ από τον τάφο του. Ενας διαπεραστικός σαν ξυράφι ήχος, των τριμμένων οστών του νεκρού σε εκστατική ανησυχία, από την εποχή που ένας Αυστριακός, μετά τις διακοπές του στην Ελλάδα και φορώντας πέδιλα με άσπρη κάλτσα ντάλα καλοκαίρι, έκατσε πάνω στον τάφο διαβάζοντας στον Βιλχέλμο αποσπάσματα από το βιβλίο του Παύλου Τσίμα. Κάθε του λέξη ήταν μια γροθιά στα κόκαλα του νεκρού και ένας λόγος να αναστηθεί, να ξαναγράψει το βιβλίο για τον ανθρωπάκο, έχοντας αυτήν τη φορά τον Παύλο ως απόλυτο αντικείμενο μελέτης της ερωτικής επαναστατικότητας και άρθρωσης φθόγγων στα χρόνια του Νεάντερταλ, σε επιχρωματισμένη επεξεργασμένη φωτογραφία μοντάζ πάνω σε κλητήρα δημοσιογραφικού οργανισμού εκούσιων αυτιστικών.

Την ώρα που ο Τσίμας, αισθανόμενος μέγιστη τιμή από το κάλεσμα του ψυχαναλυτή-συγγραφέα-φιλόσοφου νεκρού (το έμαθε παίρνοντας τηλέφωνο μέντιουμ για να επικοινωνήσει με τον πεθαμένο Μικρό Μήτσο «άι χάσου μυρμηγκάκι», αλλά μπλέχτηκε η σύνδεση), οργανώνει επετειακό μιούζικαλ χοροεσπερίδα στον τάφο του Ράιχ, ντυμένος Τζούλι Αντριους από τη «Μελωδία της Ευτυχίας». Το πρόβλημα πάντα στα ελληνικά μιούζικαλ υπερπαραγωγές είναι το ενδυματολογικό. Δυστυχώς οι κορσέδες του ως Τζούλι ήταν κινεζικοί και έσπασαν οι ραφές, ενώ τραγουδώντας στις Αλπεις, όπως η αρχική σκηνή της ταινίας, έπαθε μια κουτρουβάλα, χτύπησε το κεφάλι του σε ένα κοτρόνι που από κάτω είχε κρυμμένη μια σακούλα με λεφτά και μέσα στη σύγχυσή του μπερδεύτηκε ακόμη περισσότερο. Τον τελευταίο καιρό τριγυρνάει με εντελβάις, παρακαλώντας «πάρτε, κύριε, λουλούδια», ενώ προκειμένου να πείσει ως κοριτσάκι με τα σπίρτα, ο μάνατζέρ του τον έχει πείσει κατά καιρούς να ξυρίσει το μουστάκι του.

5 οράματα του οσίου Παύλου

Ενα

«Με απείλησαν ότι θα με πυροβολήσει ο ελληνικός στρατός»

Ναι, στο ριάλιτι «Ελλάδα έχεις ταλέντο»

Δύο

«Να επιδοτηθούν από την πολιτεία ο ΔΟΛ και όποια εφημερίδα πάει για κλείσιμο και να συνεχίζουν να λειτουργούν»

Για τον «Στόχο» μιλάτε ή για το «Μακελειό»;

Τρία

«Το πάθος για χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα»

Σύνθημα γραμμένο στα Εξάρχεια με δημόσια απάντηση Τσίμα: «Στη διάθεσή σας αν χρειάζεστε δανεικά»

Τέσσερα

«Τα ταξίδια του πρωθυπουργού είναι δημόσια υπόθεση. Η περιουσία Μαρέβας Μητσοτάκη ιδιωτική»

Κι εσείς στο αεροπλάνο του Χριστοφοράκου της Siemens;

Πέντε

«Σε πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει η υποψία ότι όσα κάνει η κυβέρνηση έχουν στόχο τη διατήρηση της εξουσίας»

Και τι; Ζηλεύεις που σου έκλεψαν τη στρατηγική;

---

documento

---

*

... (Εν Χριστώ) αδερφοί Καψή ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Tα Kαλουτάκια 
της δημοσιογραφίας

«Ξέρεις κάτι, σκουπίδι; Η λέξη τιμή σημαίνει κι άλλα πράγματα εκτός από αυτά που πληρώνεσαι για τη βρόμικη δουλειά σου». Ο ΤΑΖ θυμάται μια απάντηση 
της Τάνιας Τσανακλίδου μέσω Τwitter στον Μανώλη Καψή και «πιάνει δουλειά»

Κείμενο: Tάσος Κατρής-Θεοδωρόπουλος

Ρεπορτάζ: Παύλος Μεθενίτης

Αυτή ήταν η μάλλον συγκρατημένη απάντηση της κ. Τσανακλίδου όταν ο Μανωλιός θεώρησε πρέπον σε συνάρτηση με το μέγεθος της επαγγελματικής του υπόστασης να αποκαλέσει δημόσια τη Δήμητρα Γαλάνη και τη Χαρούλα Αλεξίου «σιχαμένα τσόλια» με την κατηγορία της φοροδιαφυγής. Επειδή είναι γνωστό ότι στον αγγελικά πλασμένο, καραδιαπλεκόμενο σαν παρτούζα με χταπόδια κόσμο στον οποίο ζει και κινείται όλα λειτουργούν νόμιμα με το νι και με το σίγμα (ναι, ναι για το νι, σλουρπ, σλουρπ γλειψίματος για το σίγμα).

Ομολογώ πως η εικόνα της παρτούζας με χταπόδια είναι κάτι που όσο με ιντριγκάρει τόσο με απωθεί, αλλά μάλλον εγκαταστάθηκε στον εγκέφαλό μου, επειδή από όσα έχει κάνει και έχει πει ο Μανώλης Καψής το μόνο που πραγματικά με σημάδεψε είναι το να παρακολουθώ το βλέμμα του στην εκφώνηση του δελτίου ειδήσεων και να νομίζω πως η τηλεοπτική συσκευή μου είναι ενυδρείο.

«Ο ατάλαντος γιος ενός ταλαντούχου πατέρα»

Θρυλική ατάκα της Μαλβίνας Κάραλη για τον Μανώλη, που είναι ικανός να την πήρε και ως κομπλιμέντο διαφοροποίησης. Οτι δηλαδή κομίζει κάτι διαφορετικό από την ιστορική φιγούρα του πατέρα του Γιάννη, οπότε κατάφερε να ξεχωρίσει από τη μεγάλη και βαριά πατρική σκιά. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο τρικ για να ξεφύγεις από τις σκιές. Απλώς κινείσαι σε ανήλιαγες υπόγειες διαδρομές και μετά τις παίζεις θεατρικό. Σαν τα Καλουτάκια ένα πράγμα, που άφησαν εποχή με τα νούμερά τους, με τη διαφορά ότι η Μαρία κράτησε πιο χαμηλό προφίλ, ενώ η Αννα δεν κατάφερε να αποφύγει την παγίδα των γηρατειών που την έκανε να μπερδεύει τη φυσική της ζωτικότητα και λάμψη με το trash. Στην ιστορία των δύο υιών Καψή είναι ξεκάθαρο πως Μαρία είναι ο Παντελής και Αννα ο Μανώλης. Ο Παντελής υπήρξε εξαιρετική μπετούγια.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, μιλάμε για τον ρόλο που είχε σαν πόμολο στις πόρτες μεσοτοιχίας Τύπου - εξουσίας - τραπεζών. Τα χώνει στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί έβαλε χέρι σε αυτό το κύκλωμα τολμώντας να ψάξει τα θαλασσοδάνεια του ΔΟΛ και ξεχνά τον ρόλο που έπαιξε ο ίδιος στο φασιστικό κλείσιμο της ΕΡΤ, όταν ήταν στη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου κάτι σαν υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ αρμόδιος για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, όπως και τις ευθύνες του στην υπόθεση της «Ελευθεροτυπίας», όταν οι τράπεζες έκλεισαν τις στρόφιγγες της δανειοδότησης, γεγονός που προκάλεσε το κλείσιμο της εφημερίδας. Τι να την κάνεις εξάλλου την κωλοφυλλάδα όταν έχεις τελέσει δερβέναγας του ΔΟΛ προτού πάρεις αμπάριζα τα υπουργεία και με τη συμμετοχή σου στη «συμμορία των 58» καταστήσεις την κεντροαριστερά συνώνυμο της κωλοφεράντζας;

Εχω την υποψία ότι ο Μανώλης πρέπει να μισεί βαθιά τον Παντελή, όπως ο Ριτζ τον Θορν στο «Τόλμη και γοητεία», όταν και οι δύο ήθελαν να πηδήξουν την Καρολάιν, αυτή ερεθιζόταν με τον Ριτζ αλλά τελικά παντρεύτηκε τον Θορν, δηλαδή τον Μανώλη, και μετά άρχισε να πέφτει το κέρατο. Σε ηθικό επίπεδο διαχείρισης της πολιτικής και της δημοσιογραφικής εξουσίας τους, και τα δύο αδέρφια έχουν δώσει απόλυτα το μεταλλαγμένο στίγμα τους. Το πρόβλημα έγκειται στο πώς το χειρίστηκε καθένας. Ο Παντελής επέδειξε εξαιρετικές επιδόσεις στην κωλοτούμπα, ενώ ο Μανώλης έκανε τον σχοινοβάτη που πέφτει και δεν τον κρατάει ούτε το δίχτυ ασφαλείας (γι’ αυτό και εμφανίζεται πάντα σαν να έχει φάει τούμπα και μπουνιά), αλλά παρ’ όλα αυτά θεωρεί ότι νίκησε τους νόμους της βαρύτητας και μπορεί να σε ξεγελάσει.

Το πρόβλημα είναι ότι για να ξεγελάσεις χρειάζεσαι ικανοποιητικό IQ στην τέχνη της πουτανιάς και της πολιτικής σόουμπιζ. Ο Παντελής το διαθέτει και γι’ αυτό στην κοινή γνώμη την έχει ψιλογλιτώσει, ενώ ο Μανώλης εμ δεν το διαθέτει, εμ θέλει να παρουσιάζει και μουσικοχορευτικό σόου.

Ο Μανώλης «πουλάκι» της Λιάνας Κανέλλη

Ο Μητσικώστας από την εκπομπή του «Μητσιχώστα» στο Alter υποδύθηκε πολλές φορές τον Μανώλη Καψή, σατιρίζοντας τη μειωμένη του ικανότητα αντίληψης ή ας πούμε αντανακλαστικών. Ιστορικός έχει μείνει ο καβγάς του με τη Λιάνα Κανέλλη on air, στο δελτίο του Mega: «Η διάλεξη του εκβιασμού έχει γίνει ειδικότητα ορισμένων, μεταξύ αυτών και εσύ» σχολίασε η Λιάνα και ενώ ο Μανώλης Καψής συνέχιζε να μιλάει με προσευχές στον Βούδα, η Λιάνα, γνωστή χριστιανή, ξαναχτύπησε: «Δεν πα’ να το πεις εφτά φορές. Δεν πρόκειται να το εμπεδώσει κανείς». Το βουδιστικό μάντρα προφανώς. Κάποια στιγμή η δημοσιογράφος-βουλευτής, σε μια σπάνια προσπάθεια να ξεκινήσει μια διαδικασία διαλόγου αντιδραστικής ηπιότητας, τον αποκάλεσε «πουλάκι μου».

Αυτό το «πουλάκι», που πέρα από πετούμενο είναι και φαλλικό σύμβολο εξουσίας, προκάλεσε τη μήνη του Καψή με φροϋδικές προεκτάσεις που καθένας μπορεί να τις ερμηνεύσει όπως θέλει, εφόσον όντας αρσενικό ο Καψής διαθέτει πουλί, ασκεί εξουσία και ταυτόχρονα πετάει από κανάρα σε κανάρα «“Πουλάκι μου” σ' έχω πει μία φορά. Δεν πρόκειται να σε ξαναπώ. Ηρέμησε» συνέχισε η Λιάνα Κανέλλη ευνουχίζοντάς τον οριστικά, με τον Μανώλη να απαντά: «Σας παρακαλώ πολύ, μην ευτελίζετε τη συζήτηση, το δελτίο και την προσωπικότητά σας». «Το τελευταίο πράγμα που μπορεί να ευτελιστεί είναι η προσωπικότητά μου αφού αντέχει να είναι δίπλα σου αυτήν τη στιγμή στον αέρα» απάντησε η Λιάνα σαν αμείλικτος κυνηγός που βρήκε την απόλυτη μπεκάτσα και ένα θλιβερό φτερό πουλιού έπεσε σιωπηλά στο λασπωμένο χώμα του δάσους (το μάζεψε χρόνια μετά το CNN του Γιαννακόπουλου).

Ρέκβιεμ για έναν 
παμπόνηρο (άντε δύο)

Από το όνειρο, γιατί σε παμπόνηρο με «η» έχουμε δύο, αλλά με βόλευε ο τίτλος για να παίξω όπως και οι δυο τους έπαιξαν με το «όνειρο». Το σκοτεινό δικό τους πρωταρχικά, με τα γονεϊκά παράσημα, και όλων εμάς των υπολοίπων, επαγγελματιών, αναγνωστών, τηλεθεατών και εργαζομένων στα ΜΜΕ, που εμπιστευόμαστε (ως εργαζόμενοι) την αρχή της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας και (ως καταναλωτές) την αντικειμενική πληροφόρηση που ονόματα τέτοιου κύρους μας προσφέρουν.

Οταν αυτό καταστρατηγείται επαναληπτικά, όπως από τους συγκεκριμένους κυρίους, το πολίτευμα νοσεί, ο γιατρός αναγκαστικά υποπίπτει σε λάθος διάγνωση και ο θάνατος ή ακόμη χειρότερα η νεκροφιλική σήψη της εντατικής με φρούδες κατασκευασμένες ελπίδες και «κατηγορώ» καραδοκεί. Ομως έλα που όσο κι αν το θες, δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη.

5 πράγματα που βγάζει το Google στην αναζήτηση της λέξης «Καψής»

1. Capsis Hotel Θεσσαλονίκη: Ανεση, επιχειρηματικός χαρακτήρας και παροχές υψηλού επιπέδου (σ.σ.: ειδικά αν σκεφτείς ότι αυτήν τη στιγμή παρακμάζει με την τεράστια τρύπα του μετρό μπροστά του).

2. Μανώλης Καψής - Αμέλια Αναστασάκη. Ερωτας στα χρόνια του Mega. Mια νέα σκανδαλώδης σχέση προκαλεί σεισμό (σ.σ.: για την ιστορία, ομολόγησε το κέρατο και χώρισε την επί 30 χρόνια σύζυγό του με sms).

2. Ανθιμος Καψής, Αστυπάλαια, 3 Σεπτεμβρίου 1950. Ελληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε μόνο με τη φανέλα του Παναθηναϊκού (σ.σ.: ο άνθρωπος δεν άλλαζε τα χρώματα μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει).

3. Ιωάννης Καψής, Aθήνα, 1929. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929 και είναι πατέρας του δημοσιογράφου και πολιτικού Παντελή και του δημοσιογράφου και σχολιαστή ειδήσεων Μανώλη (σ.σ.: τα θέλει αυτά στο βιογραφικό του;).

5. Ι. Καψής. Ο πειρατής που ταπείνωσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και έγινε βασιλιάς της Μήλου. Τον εξόντωσαν με τέχνασμα και ερήμωσαν το νησί (σ.σ.: το νησί ανήκε στον ΔΟΛ).

Aυτόβουλο ψυχολουμπάγκο

Πετεινός που λαλεί παράκαιρα και άσκοπα θέλει σφάξιμο

Ψυχολογεί ο 
Χάνιμπαλ Λέκτερ

Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες. Οπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει.

Το κοτόπουλο είναι ιδιαίτερα εύγεστο και ανθυγιεινό πτηνό, ειδικά αν το φας στον φούρνο με την πέτσα, και ταυτόχρονα εξαιρετικό γεύμα διαίτης γεμάτο πρωτεΐνη αν το προτιμήσεις βραστό. Που συνήθως δεν το προτιμάς αλλά σε εξαναγκάζει ο γιατρός να το φας έτσι με λαπά. Ταυτόχρονα, αποτελεί το πλέον αρχαίο ρολόι, εφόσον το κακάρισμά του σήμαινε την ώρα της αυγής, μολονότι στη σύγχυση του αστικού περιβάλλοντος έχει μπερδευτεί κι αυτό το έρμο και μπορεί να το ακούσεις να κακαρίζει ξημερώματα στις 12. Στα παραπάνω ας προσθέσω ότι αποδεδειγμένα είναι ένα ζώο που μπορεί να συνεχίσει να περπατά ώρες μετά τον αποκεφαλισμό του και ότι οι σύγχρονες συνθήκες μαζικής παραγωγής κότας είναι τουλάχιστον απάνθρωπες, με χιλιάδες άμοιρα πτηνά, πρησμένα από τα αντιβιοτικά, να σαπίζουν στριμωγμένα και κρώζοντας μέσα σε κλουβιά. Βάσει όλων των παραπάνω, νομίζω πως στο μαλαισιανό ωροσκόπιο και τα δύο αδέλφια Καψή έχουν γεννηθεί κάτω από τον αστερισμό της Κότας με ωροσκόπο φιδάκι, εξ ου και η Λιάνα αποκάλεσε τον Μανώλη «πουλάκι». Η πολυπλοκότητα της ψυχολογίας τους είναι εμφανής από τα προαναφερθέντα. Μια εσωτερική υπαρξιακή διαπλοκή, που εκφράζεται σε εξωτερική πολιτική διαπλοκή ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι της ταπεινής φύσης τους, της ιδιαιτερότητάς τους, αλλά και της σημαντικής παρουσίας τους σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας, με πολλά ακόμη αναπάντητα ερωτήματα όσον αφορά την πραγματική φύση τους. Καταδικασμένα να ανήκουν στην κατηγορία των πτηνών αλλά χωρίς δυνατότητα πετάγματος, δεν είναι τυχαίο που εκτονώνουν τη συσσωρευμένη καταπίεση που αισθάνονται σε αιματηρές αλλά λαοφιλείς θεαματικές κοκορομαχίες.

---

πηγή: http://www.documentonews.gr

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*