Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Η όξινη Μνήμη, η άοσμη Λήθη...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

...και η ιστορία που γράφεται στα πρωτοσέλιδα



Το κύμα του πόνου από την τραγωδία στο Μάτι υποχωρεί για το πλήθος και υποστέλλεται από τα πρωτοσέλιδα που γράφουν την Ιστορία. Μένουν τα απόνερα (που πνίγουν όμως, όπως το βουβό κύμα) για τους συγγενείς, τους φίλους, τους δικούς. Για όλους τους άλλους θα μείνουν οι ψεκάδες –τα απειροελάχιστα σταγονίδια από το παρελθόν για να χτυπούν το πρόσωπο της Μνήμης όταν κοιμάται.

Έτσι είναι η φύση μας, έτσι λειτουργεί το ανθρώπινο μυαλό: απωθεί, λησμονεί, πηδάει ασταμάτητα από κλαρί σε κλαρί στο δέντρο της ζωής, όπως ο πίθηκος στο δέντρο της ζούγκλας. Το ίδιο έγινε σε όλους τους σπαραγμούς:

Το ’66 με το Ηράκλειο που καταποντίστηκε στη Φαλκονέρα, το ’81 με την εκατόμβη του Καραϊσκάκη, πάλι το ’81 με τους σεισμούς στις Αλκυονίδες και τις καταρρεύσεις των πύργων αυθαιρεσίας που είχαν κτιστεί, κυριολεκτικά στην άμμο, το ’99 με το χτύπημα του Εγκέλαδου στην καρδιά της Αθήνας, το 2000 με τη Σάμινα που βυθίστηκε έξω από την πόρτα μας, στις παριανές Πόρτες, το ’03 με το θάνατο 21 μαθητών Λυκείου στη σχολική εκδρομή, στα Τέμπη, το ’05 με τη συντριβή του αεροσκάφους της Ήλιος, το ’17 με το ασύλληπτο για τον νου τροχαίο όταν, η Πόρσε-βόμβα σκόρπισε θάνατο και φρίκη τρέχοντας με 320 χιλιόμετρα!

Είμαστε άνθρωποι που ξεχνάμε και, δυστυχώς επαναλαμβάνουμε. Γιατί η μυρωδιά της Μνήμης είναι όξινη, ενοχλεί, ενώ η Λήθη είναι άοσμη, δεν προκαλεί και δεν ενεργοποιεί. Κάνει δηλαδή, ακριβώς ό,τι δεν χρειαζόμαστε για να μην ξαναγίνουμε επικίνδυνοι. Στον εαυτό μας και στους άλλους. 
---
---
*

Αιχμές από και προς τα ΜΜΕ

*
Ανασυγκρότηση
***
*

@ Μια ισχυρή εικόνα αυτής της χώρας. Τηλεοπτικό δίκτυο προσφέρει το εταιρικό του ελικόπτερο για τη μετακίνηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, την ίδια ώρα που απολύονται από την εταιρεία 4 απλοί εργαζόμενοι, εκ των οποίων ο ένας μεγαλώνει άτομο με αναπηρία.

@ Να τη θυμάστε την επόμενη φορά που θα δείτε πολιτικούς δίπλα σε ΑΜΕΑ.

@ Και αν αυτά συμβαίνουν τώρα, φανταστείτε τι θα γίνει αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γίνει ξανά κυβέρνηση.

@ Διάφοροι (νεοφερμένοι) στην ΕΡΤ και άλλοι φιλόδοξοι σε υπουργεία έχουν ενοχληθεί για τη στάση της στήλης, στην υπόθεση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων.

@ Θα τους υπενθυμίσουμε πως είναι η ίδια και την “εποχή του πάρτι” στην ΕΡΤ με τις ομάδες και σήμερα.

@ Δεν θα αλλάξουμε τώρα τις αρχές μας.

@ Ο Έλληνας φορολογούμενος δεν μπορεί να αναλάβει τη διάσωση των πτωχευμένων ΠΑΕ.

@ Όποιος πρόεδρος θέλει να έχει γένια, ας αγοράσει και τα χτένια.

@ Η προοπτική απεξάρτηση της ΕΡΤ από τη Digea, τρία χρόνια μετά την επαναλειτουργία της είναι μια προσωπική επιτυχία του διευθύνοντος συμβούλου Βασίλη Κωστόπουλου.

@ Παρά τις χυδαίες επιθέσεις σε βάρος του που ξεκίνησαν από το “όχι” στην ΑΕΠΙ, ο πρώην νομικός σύμβουλος της ΕΡΤ που κατηγορήθηκε πως “δεν ξέρει τι κάνει”, με προσωπική ενασχόληση πέτυχε την έγκριση του διαγωνισμού για την προμήθεια των πομπών από το Ελεγκτικό συνέδριο.

@ Εκεί που απέτυχαν οι διοικήσεις της ΔΤ, της ΝΕΡΙΤ και της ΕΡΤ της πρώτης διετίας, πέτυχε η σημερινή παρά τα τεράστια προβλήματα στη λειτουργία της.

@ Η ΕΡΤ -αν δεν υπάρξει κανένα απρόοπτο- θα πάψει να ενισχύει τη Digea.

@ Και ο Νίκος Παππάς που έκανε την επιλογή του συγκεκριμένου προσώπου το Καλοκαίρι του 2017, θα έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δικαιωμένος.

@ Είναι όμως ευθύνη της σημερινής δίοικησης να ελέγξει σε βάθος το ρόλο συγκεκριμένων προσώπων σε ΔΤ, ΝΕΡΙΤ και ΕΡΤ σε σχέση με τους αποτυχημένους διαγωνισμούς των πομπών. Η ΕΡΤ πλήρωσε αρκετά για να έχει “δανεικό” δίκτυο εκπομπής.

@ Απορία: Η ΕΣΗΕΑ θα βγάλει ανακοίνωση ή το θέμα δεν είναι της εμβέλειας της …ΕΡΑ Ιωαννίνων;

@ Φανταστείτε τι θα είχε συμβεί σήμερα με την πορεία που είχε η ΑΕΠΙ, αν ο Βασίλης Κωστόπουλος, είχε υπογράψει τη σύμβαση ύψους 1,3 εκατ. ευρώ με την ανώνυμη εταιρεία, όπως μα αγωνία τον προέτρεπαν διάφορα στελέχη στο Ραδιομέγαρο.

@ Τον Αύγουστο η ιδιωτική τηλεόραση, μεταδίδει τα χειρότερά προγράμματά της.

@ Η χαμηλή ποιότητα μιας ολόκληρης χρονιάς συμπυκνώνεται σε έναν ελάχιστο χρόνο.

@ Τι θα συμβεί στον ΑΝΤ1 μετά τον Γιώργο Παπαδάκη; Η προσπάθεια του ΑΝΤ1 να παραμείνει με ζωντανό πρόγραμμα το Καλοκαίρι έχει θετικό πρόσημο, αλλά είναι σαφές πως ο σταθμός χρειάζεται νέα πρόσωπα και στην ενημέρωση και στην ψυχαγωγία.

@ Γιατί η ΕΡΤ δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα που δεν θα αντιγράφει το “Στην Υγειά μας”.

@ Το συγκεκριμένο πρόγραμμα, μετατράπηκε φέτος σε πίστα για να υποδεχθεί την Πάολα, φανερώνοντας τη μεγάλη αγωνία για τηλεθέαση, και την υπέρβαση όλων των ορίων.

@ Η ΕΡΤ πήγε και αντέγραψε την παλιά της εκπομπή και ανάθεμα αν ένας από τους συμμετέχοντες γνωρίζει τα τραγούδια που παίζει η ορχήστρα!

@ Τις προάλλες σε επανάληψη ήταν το αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη. Σιωπηλοί οι καλεσμένοι, δεν τραγουδούσαν, κουνούσαν μόνο τα κεφάλια τους...
---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Απολύσεις ΑΝΤ1 - ΕΣΗΕΑ - Απολύσεις ΔΟΜαρινάκη

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Εργάζεται κάποιος στον ΔΟΜ;
Δύο μέτρα... και δύο σταθμά

Κυριακού, Αντωνιάδου, Καπάκος, Μαρινάκης
Χωρίς δελτίο ειδήσεων έμεινε, τα τελευταία βράδια, ο ΑΝΤ1, λόγω των στάσεων εργασίας που κήρυξε η ΕΣΗΕΑ στο κανάλι. Αφορμή, οι τέσσερις απολύσεις τεχνικών στις οποίες προχώρησε η διοίκηση του τηλεοπτικού σταθμού, στην αρχή της εβδομάδας.


«Η στάση εργασίας πραγματοποιείται κατόπιν της αδιαλλαξίας της διοίκησης του ANTENNA, η οποία εμμένει στις απολύσεις των συναδέλφων τεχνικών», λέει η ΕΣΗΕΑ στην ανακοίνωσή της. Από τον ΑΝΤ1 υποστηρίζουν πως δεν θα συνεχιστούν οι απολύσεις, απλώς καταργήθηκαν οι συγκεκριμένες θέσεις. Ωστόσο, η ΕΣΗΕΑ δεν πείστηκε και αντέδρασε δυναμικά. Κάτι που δεν έκανε, όπως θα δείτε παρακάτω, με μία άλλη χειρότερη περίπτωση...

Και αυτή η δεύτερη περίπτωση αφορά «Τα Νέα» και «Το Βήμα», το εκδοτικό συγκρότημα του Βαγγέλη Μαρινάκη. Αλλες 7 απολύσεις είχαμε εκεί, παραμονές Δεκαπενταύγουστου. Απολύσεις που ήρθαν να προστεθούν στις 12 της τελευταίας ημέρας του Ιουλίου. Μέσα σε ένα 15ήμερο δηλαδή έδιωξαν από την Alter Ego τουλάχιστον 19 εργαζομένους, ίσως και περισσότερους. Αλλά εδώ η ΕΣΗΕΑ προχώρησε απλώς σε συστάσεις: «Το δ.σ. της ΕΣΗΕΑ δηλώνει ότι θα σταθεί αποφασιστικά και αταλάντευτα στο πλευρό των αδίκως απολυμένων συναδέλφων μας σε κάθε νόμιμη διεκδίκησή τους».

Γιατί άραγε τόσο χλιαρή στάση;
---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Τον τσίμπησε τον "ανθυπασπιστή της Σπυράκη"...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Όλα στη... ζούλα

Άλλο τι δηλώνεις το βράδυ και άλλο το πρωί...


Το βράδυ ο Γ. Χριστοφορίδης «τσίμπησε» τον Κ. Ζούλα στο twitter να δηλώνει δημοσιογράφος. Αλλά το πρωί η ιδιότητα είχε εξαφανιστεί

Σημ. "Α" : ο Κωνσταντίνος Ζούλας είναι ο επικεφαλής του Γραφείου Τύπου της "Νέας Δημοκρατίας"

---
---
*

ΔΟΜ: "Δεν βγαίνει το business plan... Απολύεσαι"...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Από το fb
του Ριχάρδου Σωμερίτη


Αυτό το κείμενο της Ειρήνης Μητροπούλου πρέπει να το διαβάσετε. Και αν έχετε φίλους συναδέλφους στο ΒΗΜΑ και ΤΑ ΝΕΑ, που αντικειμενικά αποδέχονται χωρίς να απεργούν τις συστηματικές απολύσεις εργαζομένων, που τους παρακρατούν ακόμα και τα δεδουλευμένα, αλλά και νόμιμες αποζημιώσεις, να τους ρωτήσετε αν κοιμούνται καλά.


Ειρήνη Μητροπούλου
================
Sorry είναι τεράστιο, αλλά έπρεπε κάπου να τα πω xxx
Ψυχόδραμα μιας απολυμένης, τον Δεκαπενταύγουστο, στην Τήνο
Την απόλυση την περίμενα εδώ και πολύ καιρό, σίγουρα μετά την χρεοκοπία της εφημερίδας μου, τον Δεκέμβριο του 2016. Εχουν «αποχωρήσει» δεκάδες συνάδελφοι, με ή χωρίς αποζημίωση, και είχα μάθει να ζω με ένα μόνιμο άγχος ότι θα χάσω και εγώ τη δουλειά μου, από τις 25 Νοεμβρίου του 2010, όταν έκλεισε η ημερήσια έκδοση.
Αλλά την απόλυσή μου δεν την περίμενα ούτε έτσι, ούτε τώρα. Με χτύπησε ξαφνικά, στις 31 Ιουλίου 2018, λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι, αφού είχα καλύψει γράφοντας επί τρεις εβδομάδες άδειες συναδέλφων με σκληρή δουλειά (υπολογίζω βασίμως ότι δούλεψα όσο τρεις συντάκτες τις 3 τελευταίες εβδομάδες αυτού του απαίσιου μήνα Ιουλίου με τον ακούνητο καύσωνα και την τρομερή τραγωδία στο Μάτι).
Εβαζα την τελευταία τελεία σε κομμάτι 700 λέξεων και περίμενα, επιτέλους, να αρχίσει η άδειά μου, μετά αποδοχών, την 1η Αυγούστου για να πάω στο νησί μου. (Η άδειά μου ήταν μέχρι τις 27 Αυγούστου, αλλά με συνεννόηση να ξαναστείλω δουλειά με e-mail τις τέσσερις εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας του Δεκαπενταύγουστου. από το ορεινό και δροσερό χωριό από όπου κατάγομαι, στο νησί της Παναγίας).
Όταν χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο νόμισα ότι με ήθελαν για κάτι διαδικαστικό. Είχαμε μείνει μόνο δύο στο τμήμα στην εφημερίδα μου (όπου εργάζονταν το 2010 τουλάχιστον 13 συντάκτες και ανταποκριτές) και είχα πιστέψει τον νέο εκδότη όταν δεσμεύθηκε, σε εορταστική εκδήλωση, στις αρχές του 2018 για νέα, καλύτερη εποχή, με την δουλειά μας ίδια, και απαράλλακτη, χωρίς παρεμβάσεις, και με γενική χρηματοδότηση (άφησε να εννοηθεί), εξόρμηση, και ανάπτυξη.
Πέρυσι πάλι τέτοια εποχή, στις 9 Αυγούστου, είχα απολυθεί, ξανά, μαζί με όλους τους δεκάδες εργαζομένους στον ιστορικό οργανισμό του Τύπου. Ημουν και πάλι στην Τήνο, και έγραφα κάθε ημέρα, από τις 23 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου, από εδώ. Άλλο ψυχόδραμα εκείνο, όταν απολυθήκαμε περί τους 600 και κράτησαν μόνο 140 από τους συναδέλφους.
Τεράστιο πάλι το άγχος, και η αγωνία, πέρυσι τον Αύγουστο για το αν θα με κρατήσουν στη δουλειά που κάνω εντίμως και αξιοπρεπώς τα τελευταία 20 χρόνια. Τηλέφωνα σε συναδέλφους για να μάθω τι γίνεται στην Αθήνα, όπου ο διαχειριστής τους είχε στήσει στην ουρά, μέσα στον καύσωνα, για να μας απολύσει όλους, χωρίς να δώσει ούτε καν τους 2,5 μισθούς που μας όφειλε, με την δικαστική απόφαση. Για τις χαμένες αποζημιώσεις ετών, δεν το συζητάμε. Αυτό το ξέραμε, παρά τις διαβεβαιώσεις που κυκλοφορούσαν ότι με την απόλυση θα παίρναμε τα λίγα που μας αναλογούσαν από το εκπλειστηρίασμα.
Μετά, άλλο ψυχόδραμα. Θα με κρατήσουν στη δουλειά μου; Δεν το άντεχα άλλο και πήρα μόνη μου στο τηλέφωνο τον διευθυντή για να τελειώσει επιτέλους το άγχος, για να μάθω αν θα έχω εργασία, και βιοπορισμό, με τη νέα ιδιοκτησία. Είπε ναι, και το ποσό του νέου μισθού (την τρίτη περικοπή από το 2012). Είχαμε χάσει όλοι την αποζημίωση ετών, ήμασταν μέσα 8,5 μισθούς και δουλεύαμε, γιατί είμαστε επαγγελματίες, και πιστέψαμε ότι έτσι σώζουμε δύο ιστορικά φύλλα - για την ελευθεροτυπία και τον πλουραλισμό της ενημέρωσης. Γιατί αγαπήσαμε και τιμήσαμε όλοι την δουλειά μας για τους αναγνώστες μας, αν και απλήρωτοι από την επιχείρηση.
Η χαρά μου για την νέα πρόσληψη ήταν μεγάλη. Και η αίσθηση της ηθικής δικαίωσης. Καθώς ήμουν και πέρυσι τέτοιες ημέρες, Δεκαπενταύγουστο στην Τήνο, και μιλούσα τηλεφωνικώς με συναδέλφους, έμαθα σιγά σιγά ότι δεν προσλήφθηκαν ξανά άνθρωποι που είχαν μείνει μέχρι τέλους να εργάζονται απλήρωτοι, από πεποίθηση, παλεύοντας στα σκοτεινά με τα κύματα της αγωνίας για την δουλειά τους, για τον αν θα κρατήσουν την εργασία, τον βιοπορισμό, και την αξιοπρέπειά τους.
Δεν θα μιλήσω για την προσωπική μου περιπέτεια, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον έπαθα λίγα σε σχέση με άλλους συναδέλφους. Αλλά αναγκάστηκα να κλείσω το σπίτι μου, ενώ δούλευα συνεχώς, απλήρωτη και χωρίς να ξέρω τι μας ξημερώνει. Ζούσα μόνη μου επί 25 χρόνια, με μόνο πόρο την εργασία μου στην εφημερίδα, και δεν μπορούσα πια να πληρώνω νοίκι, κοινόχρηστα, ΔΕΗ, ΟΤΕ, μετακινήσεις, φαγητό και λοιπά, ενώ μου χρωστούσαν 8 μήνες δεδουλευμένων.
Αλλά πίστεψα στη «νεα εποχή». Και εργάστηκα το 2018 για 11 μήνες, ακόμα περισσότερο, για την εφημερίδα μου που την έβλεπα να γίνεται διαφορετική. Αλλά θέλω πολύ να είμαι εκεί το 2022 όταν θα κλείσει, με δίκαιη υπερηφάνεια, τα 100 χρόνια της ιστορικής και λόγιας παρουσίας της στον ελληνικό Τύπο. Θα είμαι πάντα πολύ υπερήφανη που δούλεψα για 20 χρόνια εκεί.
Η ανώμαλη προσγείωση άρχισε τον Μάιο με την απόλυση ενός συναδέλφου. Θυμάμαι ακόμα να λένε ότι ήταν «επιλεκτική», πολιτική, και επιτελική. Αλλά δεν το πίστεψα, γιατί αν και νόμιμη ήταν ανήθικη προτού κλείσουμε χρόνο στην νέα επιχείρηση. Σκέφτηκα αμέσως ότι είμαστε πια φτηνοί και αναλώσιμοι, εντελώς απροστάτευτοι, ότι αυτή είναι μια φάμπρικα για να μας διώχνουν εύκολα και χωρίς αποζημίωση. Τότε έμαθα ότι έφευγε κόσμος από τον Δεκέμβριο, αλλά κάπως σιωπηλά. Είχα συνηθίσει πια να γράφω από το σπίτι και έστελνα δουλειά από εκεί, κυρίως για να γλιτώνω τα χρήματα της μετακίνησης, και να κάνω κάποια οικονομία μετά από τόση χασούρα. Πίστευα όμως ότι η θέση μου ήταν ασφαλής.
Υπολόγιζα ότι τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές θα μας κρατούσαν, ότι θα έπαιρνα τον μισθό μου για κάποιους μήνες ακόμα, και ήλπιζα ότι η εφημερίδα μου θα γνώριζε μια αναγέννηση με τον νέο εκδότη, που έχει λεφτά και θα έβαζε χρήματα για σοβαρή εξόρμηση. Οτι θα προσλάμβανε κόσμο για τις εφημερίδες, αντί να απολύει.
Τον Ιούνιο, απέλυσαν ομαδικά 7 συναδέλφους. Με κριτήρια που παραμένουν ακατανόητα. Είμαστε όλοι πολύ επαρκείς και άξιοι επαγγελματίες. Είναι σαν να έκατσε κάπου, τυχαία, η μπίλια στη ρουλέτα, σαν να σήκωσαν ένα χαρτί στην τσόχα και είπαν εσύ θα φύγεις– έχουν απολύσει νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία, με παιδιά και χωρίς παιδιά, υγιείς και με προβλήματα ασθενείας, συναδέλφους που έπαιρναν 1.000 ευρώ και άλλους με λιγότερα. Είναι το κόστος για τον εργοδότη που δεν θέλει να μπαίνει μέσα ούτε ένα ευρώ, είναι οι ενοποιήσεις των τμημάτων, είναι κάτι άλλο που δεν το ξέρω, ούτε μπορώ να το φανταστώ; Μήπως φταίω εγώ;
Στη δική μου απόλυση, άκουσα ότι είναι οι περικοπές γιατί δεν βγαίνει το business plan.
Πρώτα ήταν το σοκ. Οσο και αν το περιμένεις, και νομίζεις ότι μέσα σου είσαι έτοιμος, εκείνη η στιγμή που χάνεις επισήμως τη δουλειά σου, είναι φοβερή. Είναι αυτό που έτρεμες, χρόνια τώρα.
Μετά είναι η θλίψη, κάπως σαν συντριβή, σαν να μένεις αδέσποτο, σαν να σου έχει κλείσει την πόρτα του σπιτιού σου η οικογένειά σου, σαν να σε έχουν στύψει και να σε έχουν πετάξει έξω, γιατί με κάποιον τρόπο δεν αξίζεις, ενώ οι άλλοι συνεχίζουν.
Υστερα ο θυμός. Γιατί δεν σε άφησαν να κλείσεις χρόνο και να πάρεις τουλάχιστον έναν μισθό αποζημίωση, ενώ έχεις χάσει την αποζημίωση τόσων ετών και μισθούς μηνών, που τους δούλεψες.
Μετά η οργή γιατί δεν σου έδωσαν ούτε ένα μηνιάτικο ακόμα (της αδείας σου μετά αποδοχών που την έχεις εργαστεί, του μηνός Αυγούστου).
Σε αυτή την άσχημη κατάσταση πέρασα πάλι εφέτος τον Δεκαπενταύγουστο στην Τήνο. Δεν ήθελα να κατέβω στη Χώρα για την Παναγία. Δεν έχω όρεξη να κάνω μπάνια με τα ξαδέλφια μου που με αγαπάνε και μου φωνάζουν κάθε μέρα να πάω στη θάλασσα μαζί τους. Δεν κοιμάμαι καλά, ούτε έχω διάθεση να φάω, να πιώ και να γελάσω, παρά τους τόσους συγγενείς και φίλους εδώ. Με στήριξαν όλοι, αλλά προς το παρόν ακούω τα λόγια της ενθάρρυνσης και της αισιοδοξίας σαν παρηγοριά στον άρρωστο. Εχω χάσει την χαρά και το γέλιο μου, που το έχω συνήθως εύκολο.
Νομίζω ότι με λυπούνται - δεν με αφήνουν να πληρώσω, εκείνοι με κερνάνε όπως πάντα, και εγώ νιώθω ότι δεν είμαι πια εγώ, ότι δεν είμαι τίποτα, ότι έχω χάσει την προσωπικότητα και την αξιοπρέπειά μου. Καμιά φορά κλαίω ακόμα. Προσπαθώ να ξεχαστώ, αλλά σκέφτομαι πολύ συχνά ότι θα γυρίσω στην Αθήνα, και για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια δεν θα έχω δουλειά, δεν θα έχω κάτι να γράψω για την δουλειά μου όπως κάθε μέρα.
Στις 13 Αυγούστου έκαναν και άλλες 10 απολύσεις. Ανάμεσα στους άλλους συναδέλφους έφυγαν 2 που δεν τους εκτιμώ απλώς γιατί είναι πανάξιοι, αλλά είναι φίλοι της καρδιάς.
Σκέφτομαι συνέχεια ότι μακάρι να σταματήσουν εδώ οι απολύσεις, και μακάρι να γιορτάσει η εφημερίδα μου τα 100 χρόνια της μεγάλης ιστορίας της. Οσο για το εφετινό ψυχόδραμά μου του 15Αύγουστου τελειώνει κάπου εδώ, με ανάμικτα συναισθήματα.
Δύο κυριαρχούν τώρα. Ένα «Αει στο Διάολο» που το λέω σχεδόν συνέχεια ακόμα από μέσα μου, και συχνά απέξω μου δυνατά (και γελάνε γονείς, θείοι, ξαδέλφια και ανήψια μου εδώ στην Τήνο). Το λέω χωρίς να ξέρω σε ποιόν, και γιατί ακριβώς βρίζω. Και ένα «κρίμα κρίμα κρίμα» για τον κόπο, την προσπάθεια, για την δουλειά μου που την έχασα, και για την πίστη μου, για κάτι καλύτερο, για την εφημερίδα μου.
Μακάρι να παγώσουν εδώ οι απολύσεις. Μακάρι να βρω και εγώ μια άλλη δουλειά όταν γυρίσω στην Αθήνα. Ξέρω ότι τίποτα δεν θα είναι εύκολο, ούτε ίδιο, για αρκετό καιρό. Ξέρω ότι έχω φθείρει με αυτό το ψυχόδραμα τον εαυτό μου, και τους ανθρώπους που με αγαπάνε, και με στηρίζουν. Τους έχω κουράσει, και σε μερικούς, δικούς μου, έχω επιτεθεί πολύ, και αδίκως, από τη στενοχώρια, την αϋπνία, τον θυμό και τα νεύρα μου.
Ζω ακόμα σε εσωτερική σύγχυση και εξωτερική χάωση γιατί θα είναι δύσκολο να ξαναβρώ μια τόσο ωραία δουλειά σαν αυτή που έχασα, με τέτοια ανεργία και απληρωσία στο επάγγελμά μας. Πιστεύω ακόμα ότι είναι το ωραιότερο του κόσμου, και θα ήθελα πολύ να μπορέσω να ξανακάνω όσα έχω μάθει τόσα χρόνια στην εφημερίδα μου, και όσα αγαπάω.
Ε.Μ.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

«Ελεύθερος Τύπος» VS «Εφημερίδας των Συντακτών»

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Αφορμή για την κόντρα το επίμαχο SMS
που έστειλε ή δεν έστειλε το Μαξίμου στα
στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος


Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Το SMS το αποκάλυψε την Κυριακή ο Ελεύθερος Τύπος αλλά το διέψευσε λίγο μετά η κυβέρνηση ζητώντας από την εφημερίδα, είτε να ανασκευάσει είτε να παρουσιάσει τα πειστήρια για την αποκάλυψή της. Πράγμα το οποίο δεν συνέβη ποτέ. Και ήταν τόσο απλό, έτσι; Αρκούσε μία φωτό του μηνύματος από κάποιο κινητό τηλέφωνο και θα έληγε το ζήτημα.

Η «Εφ.Συν.» με σχόλιο που υπέγραψε ο Δημήτρης Τερζής σημείωνε -ειρωνικά- πως «άμα το λέει ο Ελεύθερος Τύπος, έτσι θα' ναι!»... Ιδού:

Κάποιοι έχουν μπερδέψει τη δημοσιογραφία με τις ξεματιάστρες του παλιού καιρού. Στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η κυρά μας η μαμή», η επαγγελματίας ξεματιάστρα Γεωργία Βασιλειάδου έλεγε με στόμφο πως τα «μαυρομάνικα μαχαίρια» όπως και τα «μαυρομάτικα φασόλια» είναι πρώτης τάξης εργαλεία για τα γητέματα. Κάπως έτσι μοιάζει και η στάση της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» για το περιβόητο sms που «αποκάλυψε» την Κυριακή. Δύο «απαντήσεις» έχει βγάλει για το θέμα στις οποίες μιλάει για όλα εκτός από το ζητούμενο: Για το αν το ρεπορτάζ της είναι αληθινό. Ωστόσο, απόδειξη ακόμα που να αποδεικνύει τη γνησιότητά του δεν είδαμε. Η εφημερίδα καλεί το αναγνωστικό κοινό να την πιστέψει, μόνο και μόνο επειδή έτσι υποστηρίζει η ίδια. Λες και ο λόγος της είναι συμβόλαιο τιμής ή οι 10 εντολές, που δόθηκαν στον Μωυσή και είναι αδιαπραγμάτευτη η αλήθεια τους. Πέρα από τη γελοιότητα του πράγματος, υπάρχει και μια θλιβερή διάσταση εδώ. Εκείνη του παραδείγματος προς τους νέους συναδέλφους που ξεκινάνε τώρα την καριέρα τους και οι οποίοι μαθαίνουν το παλιό ρητό που κυκλοφορεί χρόνια στα στέκια μας «όταν τα γεγονότα δεν συμβαδίζουν με την άποψή μας, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα».

Η απάντηση ήρθε από τον Πάνο Αμυρά, διευθυντή του Ελεύθερου Τύπου. «Προς κάτι μειράκια της δημοσιογραφίας» ο τίτλος του σχολίου του. 


Δεν συνηθίζουμε να σχολιάζουμε δημοσιεύματα άλλων εφημερίδων και πολύ περισσότερο τα σχόλια δημοσιογράφων. Ολοι κρίνονται από τους αναγνώστες τους, ωστόσο δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, διότι κρίναμε ότι δεν πρόκειται για δημοσιογράφους αλλά για «τσιράκια» της εξουσίας. Ενοχλήθηκαν από την επιτυχία του «Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής» σχετικά με τα SMS του Μαξίμου προς τα κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και έγιναν «βασιλικότεροι του βασιλέως». Ορισμένοι δε εξανέστησαν από τα ρεπορτάζ της εφημερίδας μας και φοβήθηκαν μήπως «ξεχάσουν τη δημοσιογραφία που ήξεραν». Πού μάθατε, ορέ, δημοσιογραφία, όταν τα ρεπορτάζ σας τα φέρνετε μαζί με τα «τάπερ» σας από το Μαξίμου; Να θυμηθούμε τι γράφατε, και πρωτοσέλιδα μάλιστα, για τη «συνταγή των Ιουλιανών» που δήθεν ετοίμαζε η αντιπολίτευση με αποστασίες βουλευτών της συμπολίτευσης και την επόμενη ημέρα κρυβόσασταν και κρύβατε το θέμα όταν η επίθεση κατά των γραφείων κατά του βουλευτή των ΑΝΕΛ Κατσίκη έγινε από μέλη του Ρουβίκωνα; Είπαμε, να είστε αγκαλιά με την κυβέρνηση αλλά όχι και να εμφανίζεστε και ως τιμητές της δημοσιογραφίας! Ευτυχώς στον δημοσιογραφικό κόσμο όλοι γνωριζόμαστε!

Μία -πρώτη- απάντηση στον κ. Αμυρά έδωσε χθες το βράδυ ο Γιώργος Πετρόπουλος, αρχισυντάκτης του πολιτικού τμήματος της Εφημερίδα των Συντακτών. Ιδού η ανάρτησή του στο Facebook

Ενώ ο κ. Διευθυντής είχε την ευκαιρία να αποδείξει πως το sms είναι αληθινό έκανε οτιδήποτε άλλο εκτός από το παραθέσει τα τεκμήρια καταφεύγοντας σε επιχειρηματολογία του Τύπου «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Εμείς κ. Αμυρά μπορούμε να σας πούμε και να σας αποδείξουμε- αν και είναι γνωστό- που μάθαμε τη δημοσιογραφία. Εσείς αλήθεια που τη μάθατε, όταν ακόμα και στη ΝΔ οι πιο σοβαροί λένε: «Καλό παιδί ο Πάνος αλλά αν δεν του πας το Non paper δεν μπορεί να γράψει λέξη»; Κι εν πάση περιπτώσει κάνουμε μια συμφωνία; Φέρτε εσείς τις αποδείξεις ότι το επίμαχο sms είναι αληθινό κι εμείς υποσχόμαστε πως μαζί θα βαράμε την κυβέρνηση επί του θέματος. Έχετε τίς αποδείξεις; Γιατί δεν τις φέρνετε αφού τις έχετε; Μήπως δεν τις έχετε και κάνετε δημοσιογραφία με κατασκευασμένα στοιχεία; Αν αυτό ισχύει, αυτού του είδους τη δημοσιογραφία που τη μάθατε;

Και μία ακόμα, δεύτερη, απάντηση δίνει σήμερα ο Δημήτρης Τερζής μέσω της Εφημερίδας των Συντακτών:

Χθες, είχαμε την τιμή να ασχοληθεί μαζί μας ο «Ελ. Τύπος» στο editorial της εφημερίδας. Προφανώς ενοχλήθηκαν από τα ρεπορτάζ μας για το «ρεπορτάζ» της εφημερίδας περί του διαβόητου SMS-φάντασμα. Και λέμε φάντασμα γιατί ουδέποτε το είδαμε. Αναρωτιέται λοιπόν «πού μάθατε, ορέ, δημοσιογραφία, όταν τα ρεπορτάζ σας τα φέρνετε μαζί με τα “τάπερ” σας από το Μαξίμου;». Θα του απαντήσουμε ότι, ευτυχώς, τη δημοσιογραφία δεν τη μάθαμε στο πλευρό ανθρώπων που παρουσιάζουν ως ρεπορτάζ ένα σενάριο και το υπερασπίζονται χωρίς να το αποδεικνύουν. Επίσης, στεκόμαστε πολύ μακριά από «τάπερ» και συκοφαντικές υπόνοιες τέτοιου είδους. Από τότε δηλαδή που μάθαμε να κάνουμε ρεπορτάζ και να τα υπερασπιζόμαστε με αποδείξεις και ντοκουμέντα και όχι με σικέ γραφήματα. Οποιος ξέρει από «τάπερ», μπορεί να μιλάει και γι' αυτά.

Δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί η διαμάχη, αναρωτιέμαι όμως γιατί ο κ. Αμυράς δεν φέρνει στο φως της δημοσιότητας αυτό το SMS -που κανένας δεν έχει δει ακόμα- ώστε να τους αποστομώσει όλους;
---
e-tetradio
---
*

Σχέδιο για αυτόνομη διανομή των εφημερίδων

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Συνθήκες έντασης και πάλι στη διανομή του Τύπου. Σύμφωνα με πληροφορίες, τουλάχιστον δύο εφημερίδες με διαφορετικές πολιτικές θέσεις προετοιμάζονται για τη δημιουργία αυτόνομου δικτύου διανομής των εντύπων τους.

Προηγήθηκε η απόφαση της «Καθημερινής» να ζητήσει ξανά από το Πρακτορείο Διανομής Τύπου «Άργος» να μην ανακοινώνει την κυκλοφορία της. Το ζήτημα των «καπέλων» στις κυκλοφορίες των εντύπων έχει επανέλθει.

Το σχέδιο των δύο εφημερίδων περιλαμβάνει την ανάπτυξη του δικτύου των συνδρομητών και το χτίσιμο πάνω σε αυτό του μηχανισμού διανομής των εντύπων. Στην πρώτη περίπτωση ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί και ιδιωτική εταιρεία διανομής δεμάτων και στο ενδεχόμενο ολικής κατάρρευσης δεν αποκλείεται να χρησιμοποιηθεί ο μηχανισμός διανομής των ΕΛΤΑ.

Το καθεστώς λειτουργίας των Πρακτορείων Διανομής Τύπου εδώ και πολλά έτη ελέγχεται από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, έχοντας στοιχεία και για το «Άργος» και για την «Ευρώπη», η οποία έκλεισε. Τώρα η έρευνα εστιάζει στο πρώτο Πρακτορείο Διανομής εφημερίδων, το οποίο ελέγχεται από τον Βαγγέλη Μαρινάκη.
---
Τυπολογίες
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*
Το DOCUMENTO δίνει τις δικές του κυκλοφορίες - εκτιμήσεις και όπως έχει ακουστεί βρίσκεται σε επαφές με τον όμιλο του Δημοκρατικού Τύπου προκειμένου να ανaπτύξουν ένα δικό τους μηχανισμό διανομής των εφημερίδων που εκδίδουν.