Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ντίνα Δασκαλοπούλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ντίνα Δασκαλοπούλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2017

Τα κουπόνια των επιτήδειων και των απελπισμένων

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Διαστάσεις επιδημίας παίρνει η πρακτική
πολλών επιχειρήσεων να πληρώνουν μέρος
του μισθού των υπαλλήλων τους σε είδος!

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Και γιατί όχι;». Μ’ αυτές τις τρεις απολύτως αφοπλιστικές λέξεις η Α.Π. απαντά στο ερώτημα γιατί δέχεται να πληρώνεται με κουπόνια αντί για χρήματα.

Και γιατί όχι - όταν η ανεργία βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη. Και γιατί όχι - όταν η απλήρωτη εργασία τείνει να γίνει ο κανόνας.

Και γιατί όχι - όταν οι μειώσεις μισθών είναι στην ημερήσια διάταξη. «Γιατί είναι παράνομο; Γιατί παραβιάζει τα δικαιώματά σου;» - οι αιτίες που επικαλούμαι για να πει ένα σκέτο «όχι» στο αφεντικό της η Α.Π. τής προκαλούν ένα χειμαρρώδες γέλιο.

Η Α.Π. εργάζεται σ’ ένα από τα μεγαλύτερα και ιστορικά καταστήματα του κέντρου της Αθήνας.

Από τα 800 ευρώ που ήταν ο μισθός της, τους τελευταίες 6 μήνες πληρώνεται τα 200 σε κουπόνια για αγορές τροφίμων σε σούπερ μάρκετ.

«Δεν νομίζω ότι είχαμε άλλες εναλλακτικές. Μας το ανακοίνωσε, το δεχτήκαμε» λέει η Α.Π.

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ταπείνωση από την ανεργία. Οσο μένεις μέσα στην αγορά εργασίας, κάτι κάνεις - ακόμα και με τρισάθλιους όρους».

Η Α.Π. είναι 56 χρόνων, μητέρα δύο παιδιών. «Μια απόλυση για μένα θα ήταν θανατική καταδίκη». Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τους συναδέλφους της.

Στον δημοσιογραφικό χώρο, που χρόνια τώρα μοιάζει με σωρό ερειπίων, μια θέση εργασίας είναι σπάνια.

Κακοπληρωμένη, απλήρωτη, εκ περιτροπής, επισφαλής - μια όποια θέση. Ακόμα και μια θέση που για τις λέξεις του παίρνει κανείς σε αντάλλαγμα κουπόνια.

Η Α.Θ. εργάζεται σε ιστορική εφημερίδα της Δεξιάς.

«Ημασταν απλήρωτοι επί μήνες, μας πρότειναν να εξοφλήσουν μέρος των δεδουλευμένων με κουπόνια. Κάποιοι δέχτηκαν, εγώ όχι. Το λένε απελπισία».

Πριν από λίγες μέρες η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ) κατήγγειλε τις εταιρείες που υποκαθιστούν μέρος της μισθοδοσίας, κυρίως έκτακτες αποδοχές (νυχτερινά, αργίες, υπερωρίες κ.λπ.), υποχρεώνοντας τους εργαζομένους τους να λαμβάνουν, αντί αποδοχών για την πρόσθετη ή και την κανονική εργασία, εκπτωτικά κουπόνια.

Οι εταιρείες αντικαθιστούν μέρος της μισθοδοσίας με κουπόνια ή εξοφλούν δεδουλευμένα παλαιότερων μηνών.

Η πρακτική δεν είναι καινούργια, ωστόσο τώρα φαίνεται να παίρνει διαστάσεις χιονοστιβάδας.

Ηδη από το 2014 -κι ενώ κορυφωνόταν το σαμαρικό succes story- το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ δημοσίευσε αποκαλυπτικά στοιχεία για τον τρόπο και τον χρόνο καταβολής των ήδη κουρεμένων μισθών στο πλήρως απορρυθμισμένο εργασιακό περιβάλλον.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, περίπου 1.200.000 εργαζόμενοι αμείβονται με καθυστέρηση από 3 έως και 12 μήνες, ενώ ήδη καταγραφόταν ως διαδεδομένο το φαινόμενο της πληρωμής σε είδος: εργοδότες που καταβάλλουν ως αμοιβή δωρεάν διαμονή σε ξενοδοχείο ή ημερήσια σίτιση ή καλύπτουν μέρος του μισθού των εργαζόμενων τους με κουπόνια αγοράς τροφίμων κι άλλων προϊόντων.

Μόνο οι καταγεγραμμένες καταγγελίες που έχει στα χέρια της η Ομοσπονδία αφορούν τουλάχιστον 10.000 εργαζόμενους, ωστόσο είναι βέβαιο πως η πρακτική αυτή αφορά υπερπολλαπλάσιους.

Πρόκειται για εργαζόμενους σε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ, πολυκαταστήματα, αποθήκες εμπορικών εταιρειών, τηλεφωνικά κέντρα, ακόμα και κόμματα.

Ολα τα στοιχεία έχουν μεταβιβαστεί στο Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, που έχει ξεκινήσει μπαράζ ελέγχων.

Οι καταγγελίες στην Ομοσπονδία πύκνωσαν την περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα, αφού τις δύο τελευταίες Κυριακές του Δεκέμβρη, που ήταν ανοιχτά τα εμπορικά καταστήματα και τα σούπερ μάρκετ, πολλοί εργαζόμενοι πληρώθηκαν με κουπόνια, ενώ μέρος των οφειλών μηνών που χρωστούν εταιρείες στο προσωπικό τους αποπληρώθηκε με διατακτικές.


Πρακτικές Κατοχής!

Οι παροχές σε κουπόνια είναι μια πολύ διαδεδομένη πρακτική στο εξωτερικό ως επιβράβευση των εργαζομένων.

Στην Ελλάδα των μνημονίων ωστόσο ουδόλως έχει να κάνει με επιβράβευση, αλλά είναι μάλλον μια επιπλέον τιμωρία της μισθωτής εργασίας και μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω, στην εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες από την αγορά που επικαλείται η «Καθημερινή», περισσότερες από 4.000 εταιρείες-πελάτες δέχονται τα κουπόνια σε περίπου 10.000 συμβεβλημένα σημεία-καταστήματα.

Το κόστος αυτών των προγραμμάτων επιβαρύνει με περίπου 2% την επιχείρηση που δέχεται τα κουπόνια και δίνει τρόφιμα και με 3-4% την επιχείρηση που τα χορηγεί.

Τι ακριβώς κερδίζουν οι εργοδότες που πληρώνουν με κουπόνια; Ο Παναγιώτης Κυριακούλιας, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, μας εξηγεί:

«Το κουπόνι επανέρχεται με σκοπό να καθιερωθεί στη διαλυμένη αγορά εργασίας και στις πλήρως απορρυθμισμένες εργασιακές σχέσεις, που επέβαλαν οι ακραίες νεο-θατσερικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές των μνημονίων.

Αντί να χορηγούνται τα απαραίτητα χρήματα για τον βιοπορισμό των μισθωτών για το σύνολο της παροχής της εργασίας τους, και οι οποίοι στη συνέχεια θα τα διαθέσουν ανάλογα με τις προσωπικές, οικογενειακές ή άλλες ανάγκες τους, χορηγούνται παροχές σε είδος, ασχέτως εάν αυτές τις χρειάζεται ο εργαζόμενος.

Ετσι ο μεγαλοεργοδότης της σημερινής Ελλάδας μπορεί ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς ή άλλα εμπόδια και να φοροαποφεύγει και να εισφοροαποφεύγει, ενώ από την άλλη ο πραγματικά καταβλητέος αλλά και ασφαλίσιμος μισθός του εργαζόμενου μειώνεται δραστικά. Δηλαδή, να αποδεχτεί ο κάθε ο εργαζόμενος να έχει χαμηλές αποδοχές, χαμηλές παροχές, χαμηλές συντάξεις.

Αυτή η νεοφιλελεύθερη αντίληψη βρίσκει συνήγορο και στα πρόσφατα δημοσιεύματα του Τύπου, που την παρουσιάζουν ως μια νέα, δήθεν σύγχρονη και δήθεν συμφέρουσα (φορολογικά, ασφαλιστικά κ.λπ.) ευέλικτη μορφή αμοιβής τόσο για τους εργαζόμενους όσο και τους εργοδότες.

Για την Ομοσπονδία μας το σύνολο των αποδοχών των εργαζομένων πρέπει να είναι “ιερό και απαραβίαστο”: πρέπει πάντα να καταβάλλεται σε χρήματα για να το διαθέτει ο κάθε εργαζόμενος σύμφωνα με τις ανάγκες του.

Εξαναγκασμένες μορφής αμοιβής δεν μπορούν να υπάρχουν»
.

Νάσος Ηλιόπουλος

«Κάντε καταγγελίες στο 15512»

Οι συγκεκριμένες καταγγελίες αναδεικνύουν για άλλη μια φορά την κρισιμότητα του αιτήματος για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Η ύπαρξη ενός ισχυρού συστήματος συλλογικών συμβάσεων περιορίζει τα πεδία της παραβατικότητας, παρέχει στους εργαζόμενους περισσότερες δυνατότητες για να υπερασπίζονται την εργατική νομοθεσία και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Η Επιθεώρηση έχει ήδη ξεκινήσει μια σειρά από ελέγχους πανελλαδικά στις επιχειρήσεις για τις οποίες έχουν υπάρξει καταγγελίες.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θέλουν να καταγγείλουν οποιαδήποτε πρακτική εργοδοτικής αυθαιρεσίας να τηλεφωνούν στο 15512, όπου έχουν τη δυνατότητα ανώνυμων καταγγελιών.

Τις επόμενες μέρες θα έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα των ελέγχων και όπου κριθεί σκόπιμο θα προχωρήσουμε και σε δεύτερο γύρο ελέγχων με τη συνδρομή της Οικονομικής Αστυνομίας.

Η προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν είναι υπό διαπραγμάτευση.

(*) Ειδικός γραμματέας Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας
---
---
*

Τρίτη 18 Ιουνίου 2013

... Ντ. Δασκαλοπούλου: τα κινήματα διδάσκουν ...

*
Ντίνα Δασκαλοπούλου
***
*
Ο Ρεπορτερίξ
και η μάχη των εκλογών


Όταν πριν λίγους μήνες ο «πολύς» κύριος Δένδιας δήλωνε πως «δεν θα επιτρέψει σε κανένα γαλατικό χωριό να μην εφαρμόζει το νόμο», όλοι οι Ιερισσιώτες άλλαξαν τα ονόματά τους: ο φούρναρης έγινε «φουρναρίξ», η βουλευτίνα «βουλευτίξ», ο Γιάννης «Γιαννίξ» και πάει λέγοντας. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να γίνουμε κι εμείς «Ρεπορτερίξ»: αυτό σημαίνει πρωτίστως να είμαστε παρόντες, να μην αναθέτουμε, να συνδιαμορφώνουμε και να αναλαμβάνουμε το μερίδιο της ευθύνης (και της δουλειάς) που μας αναλογεί.

Υπάρχει μια διάχυτη γκρίνια εδώ και λίγες ώρες στον δημοσιογραφικό κόσμο. Και πολλά υψωμένα δάχτυλα προς την ΕΣΗΕΑ: γιατί δεν περιφρούρησε αποτελεσματικά την απεργία μας. Γιατί δεν μπλόκαρε τα τυπογραφεία. Γιατί δεν διέγραψε αυτομάτως τους απεργοσπάστες. Όλα αυτά τα υψωμένα δάχτυλα δείχνουν πάντα τους άλλους και ποτέ τον εαυτό μας. Υπάρχει και μια ευκολία να κατακρίνουμε από απόσταση και χωρίς να μπούμε στον κόπο να ψάξουμε ποιος έκανε τι και γιατί.

Υπάρχει επίσης και μια αμηχανία να παραδεχτούμε πως η απόφαση του ΣτΕ είναι μια πρώτη νίκη. Όχι γιατί διασώζει τις θέσεις εργασίας στην ΕΡΤ (τίποτα δεν διασώζει), αλλά γιατί δίνει τον απαραίτητο χρόνο στους εργαζόμενούς της, με τον αέρα ανοιχτό, να φτιάξουν κοινωνικές συμμαχίες μέχρι την τελική νίκη. Αν οι συνάδελφοι αρθούν στο ύψος των περιστάσεων κι αν έχουν κατανοήσει τι τεράστιο ρόλο έπαιξε η αλληλεγγύη χιλιάδων πολιτών στον αγώνα τους κι αν κάνουν τη δημοσιογραφία που έχουμε ανάγκη ως κοινωνία, αυτή προσωρινή ανάσα που τους δόθηκε από την απόφαση του ΣτΕ θα γίνει αέρας που θα πάρει την Τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού και θα την σηκώσει. Η τηλεόραση είναι υπερόπλο. Τώρα ήρθε η ώρα οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να το χρησιμοποιήσουν στο όνομα όλων μας.

Συνδικαλίστρια δεν είμαι, αλλά έχω κάνει συνδικαλισμό σε κρίσιμες στιγμές: στο συντονιστικό των μαθητικών καταλήψεων το 91. Και στον αγώνα της Ελευθεροτυπίας μέσα στην εργασιακή επιτροπή. Και μετά από 20 ολόκληρα χρόνια στην δημοσιογραφία για πρώτη φορά κατεβαίνω τώρα στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ. Παρόλο που προέρχομαι από τα κινήματα – ή ίσως ακριβώς επειδή προέρχομαι από τα κινήματα- είμαι απόλυτα πεπεισμένη για την αναγκαιότητα ενός σωματείου. Κι επειδή έχω μνήμη, θεωρώ απολύτως κρίσιμο η ΕΣΗΕΑ να μην πέσει στα χέρια της τρόικα των δημοσιογράφων. Πέρα από αυτό όμως, ονειρεύομαι ένα άλλο Σωματείο, έναν καινούργιο τρόπο να κάνουμε συνδικαλισμό: με την βάση ισχυρή, με τη γενική συνέλευση κυρίαρχη, με συνεχή λογοδοσία. Αν πιστεύετε ότι μπορούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες από τα πάνω να οργανώσουν τα πάντα, κάνετε λάθος. Οι μάχες δεν μπορούν να δοθούν με στρατηγούς χωρίς στρατό. Οι μεγάλες συγκρούσεις χρειάζονται έναν κλάδο αποφασισμένο και παρόντα.

Δυο χρόνια τώρα τα αφεντικά του Τύπου μας απολύουν, μας αφήνουν απλήρωτους, μας εκβιάζουν. Δυο χρόνια τώρα – εμείς οι κάποτε περιζήτητοι- βρισκόμαστε στα αζήτητα σ’ έναν κλάδο που καταρρέει. Είμαστε οργισμένοι, είμαστε φοβισμένοι, είμαστε απογοητευμένοι και νομίζουμε ότι είμαστε άοπλοι. Η εικόνα της αίθουσας όπου έγινε πριν λίγες μέρες η γενική μας συνέλευση είναι χαρακτηριστική: συνδικαλιστές μιλούσαν μπροστά σε δεκάδες άδειες καρέκλες. Οι ελάχιστοι που παρακολούθησαν τη διαδικασία ήταν κυρίως μεγάλοι σε ηλικία συνάδελφοι.

Εντωμεταξύ, οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ είναι απολύτως συντεταγμένοι στην επίθεση που εξαπολύουν προς τους εργαζόμενούς τους και σε ολόκληρη την κοινωνία. Από τον Μπόμπολα και τον Ψυχάρη μέχρι τον τελευταίο εκδοτίσκο, τα αφεντικά πρέπει να μας ευγνωμονούν για την κατάθλιψη, την παραίτηση, την απομόνωσή μας. Όσο πιο ηττημένοι μέσα μας, τόσο καλύτερα παιδιά θα είμαστε όταν κι αν θα μας κάνουν τη χάρη να μας προσλαμβάνουν στα σφαγεία τους. Όσο πιο τρομοκρατημένοι, τόσο πιο υπάκουοι: θα αναμεταδίδουμε πιστά όσα μας υπαγορεύουν.

Μπορούμε να μιλάμε ατελείωτες ώρες για τα λάθη στρατηγικής και τακτικής που έκανε το Σωματείο μας, σε όλα τα πεδία αυτά τα δυο χρόνια. Μπορούμε να αυτομαστιγωνόμαστε ή να αναπολούμε περασμένα μεγαλεία. Όσο μιλάμε μόνο, είμαστε ακίνδυνοι. Τα αφεντικά - στο μαγαζί που δουλεύει ο καθένας μας και στο μεγάλο μαγαζί που λέγεται Ελλάδα - ποντάρουν στην κούρασή μας, ποντάρουν στην φτώχεια μας, ποντάρουν στην απογοήτευσή μας, ποντάρουν στην απόσυρσή μας από τις μαζικές διαδικασίες.

Η επανέκδοση της «Αδέσμευτης Γνώμης» και η διανομή των 100.000 φύλλων της μέσα από ένα δικό μας ανεξάρτητο δίκτυο σε συνεργασία με εκατοντάδες πολίτες σε όλη τη χώρα απέδειξε τι μπορούμε να πετύχουμε όταν δουλεύουμε συλλογικά. Το απεργιακό μας φύλλο είναι ενδεικτικό για το τι μπορούμε να κάνουμε όταν είμαστε αποφασισμένοι: εκδώσαμε μια εφημερίδα που έγινε ανάρπαστη μέσα σε μόλις 24 ώρες. Αυτοοργανωμένοι, χωρίς ιεραρχία, συνάδελφοι από κάθε κλάδο του Τύπου δούλευαν ξέφρενα και… σε κόντρα ρόλο: οι ρεπόρτερ έγιναν υπεύθυνοι διανομής, οι διεθνατζήδες φωτογράφοι, οι φωτορεπόρτερ εφημεριδοπώλες, οι ηχολήπτες συντόνιζαν τη μεταφορά στην ΕΡΤ.

Για πρώτη φορά στις 6 μέρες που κράτησε η μάχη της ΕΡΤ οι δημοσιογράφοι λειτουργήσαμε κινηματικά και συνδεθήκαμε τόσο πολύ με την κοινωνία. Έχουν πολλά ακόμα να μας διδάξουν τα κινήματα: πώς οργανώνονται οι αγώνες, πως ενεργοποιούν όλο το ανθρώπινο δυναμικό, πως θέτουν στόχους συλλογικά, πως συγκρούονται και, κυρίως, πως κερδίζουν.

Για να γίνουν όλα αυτά όμως, χρειαζόμαστε πάνω από όλα ο ένας τον άλλον. Η Συσπείρωση δεν έλειψε ποτέ από καμία μάχη, ούτε στα ΜΜΕ, ούτε στην κοινωνία. Αντιστάθηκε με όλες της τις δυνάμεις σε μια πρωτοφανή λαίλαπα. Στήριξε την απεργία μας και συνέβαλε αποφασιστικά στην έκδοση της Αδέσμευτης Γνώμης. Και, πάνω από όλα, έχει το έμψυχο δυναμικό - και την ψυχή - να αλλάξει το Σωματείο μας ριζικά. Αρκεί εσύ, εγώ, εμείς να σηκώσουμε τα μανίκια. Και για αρχή, να ψηφίσουμε μαζικά και αγωνιστικά.
Ντίνα Δασκαλοπούλου
---
*

Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2013

... "Αλήτες, ρουφιάνοι. Όχι δημοσιογράφοι" ...

*
Ντίνα Δασκαλοπούλου
("ΕφΣυν")
***
*

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΣΣΟ
Ο "εμφύλιος" των 8 μ.μ.


Πως τα ΜΜΕ φιλοτεχνούν εικόνα αλληλοσπαραγμού στην Χαλκιδική. Η «ΕφΣυν» αναζήτησε την αλήθεια πίσω από την καλυμμένη με «χρυσόσκονη» τηλεοπτική πραγματικότητα

«Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Για τα φράγκα πουλάς τη γη μας;»

«Εσύ δεν ντρέπεσαι, που δεν θες ανάπτυξη για τον τόπο και λες όλα αυτά τα ψέματα».

Οι φωνές τους φτάνουν μέχρι την άλλη άκρη του μπαρ. Ο διάλογος είναι ό,τι πρέπει για να στηρίξει τους τίτλους των αθηναϊκών εφημερίδων και τα κρόουλ των τηλεοπτικών καναλιών: «Εμφύλιος στη Χαλκιδική». Είναι κι οι δύο 25 χρόνων και γνωρίζονται από τότε που γεννήθηκαν. Τον Νοέμβριο ο ένας προσελήφθη στα μεταλλεία ως συντηρητής. Ο άλλος είναι ενεργός στο κίνημα εναντίον της εξόρυξης χρυσού. Τους πλησιάζω στην μπάρα και τους ρωτάω αυτό που κάθε Αθηναίος έχει ως απορία: Είστε όντως στα πρόθυρα εμφυλίου;

Τον λόγο παίρνει πρώτος ο νεαρός που δουλεύει στα μεταλλεία: «Η εταιρεία μού έδωσε χρήματα και δουλειά για πολλά χρόνια. Εξι αδέρφια είμαστε, ορφανά από πατέρα. Από τον Νοέμβριο που έπιασα δουλειά, σήμερα βγαίνω για μια μπίρα. Δεν μας αφήνουν να σταθούμε πουθενά, όταν μας βλέπουν, μας πληρώνουν τα ποτά μας και μας διώχνουν από το μαγαζί. Λένε ότι το κράτος έφερε συνθήκες χούντας, ότι αστυνομοκρατείται η περιοχή. Δεν είναι χούντα που δεν με αφήνουν να πάω σε μια ταβέρνα;»

«Είναι η συνέπεια της επιλογής σου. Χούντα είναι η αστυνομοκρατία, οι παράνομες προσαγωγές, το φακέλωμα με DNA» ανταπαντά ο άλλος νεαρός. «Για να πάρεις μερικά ευρώ παραπάνω –γιατί δεν ήσουν άνεργος, φιλοχρήματος ήσουν- μας πουλάς όλους. Ήμασταν παιδικοί φίλοι, πώς μπόρεσες να το κάνεις;»

Tα νούμερα

Eνα τέτοιο περιστατικό μπορεί εύκολα να δικαιολογήσει την εικόνα αλληλοσπαραγμού που τα ΜΜΕ φιλοτεχνούν για τη Χαλκιδική. Οι δημοσιογράφοι επιστρατεύουν νούμερα: 1.200 θέσεις εργασίας, 2.500 χιλιάδες αιτήσεις για προσλήψεις. «Είναι η συνήθης πρακτική των εταιρειών – κι αυτό το ξέρουμε από άλλες χώρες» θα μας εξηγήσει η Μελαχρινή Λιάκου, μέλος της συντονιστικής επιτροπής αγώνα. «Από τη μια επιδεικνύουν κοινωνικό προφίλ, χρηματοδοτούν κοινωφελή έργα ή φεστιβάλ. Κι από την άλλη προσπαθούν να περάσουν την εικόνα μιας διχασμένης κοινωνίας. Εδώ –με την εξαίρεση κάποιων οικογενειών που έχουν εργαζόμενους στην εταιρεία- η συντριπτική πλειοψηφία είναι κατά των μεταλλείων. Μόνο στο συντονιστικό της Ιερισσού συμμετέχουν πάνω από 22 συλλογικότητες: από συλλόγους γυναικών μέχρι περιβαλλοντικούς». Τέτοιες επιτροπές υπάρχουν στα Νέα Ρόδα, στην Ουρανούπολη, στην Αμμουλιανή, στη Μεγάλη Παναγιά.

«Υπάρχει πυροδοτημένο κλίμα» λέει η Βάσω Βαρβαρέσσου. «Οταν τους βλέπουμε να μπαίνουν φορώντας τα μπουφάν της εταιρείας σε μια καφετέρια, το θεωρούμε πρόκληση. Εμείς τρώμε δακρυγόνα και ξύλο για να σώσουμε τη γη μας. Υπάρχει μια εσκεμμένη παρανόηση: Δεν ζητάμε να κλείσει η παρούσα μεταλλευτική δραστηριότητα, ζητάμε να μην προχωρήσει παραπέρα». Τα κορίτσια με βομβαρδίζουν με στοιχεία: ανοιχτού τύπου εξόρυξη, αποστράγγιση του εδάφους, απώλειες εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Τα συνθήματα

Στον μαντρότοιχο της εκκλησίας της Μεγάλης Παναγιάς υπάρχουν γραμμένα δυο συνθήματα. Το ένα λέει «πρώτα η δουλειά, μετά η υγεία». Κι ακριβώς δίπλα, «χρυσός και σκατά». Είναι το αγαπημένο χωριό των δημοσιογράφων που θέλουν να γίνουν πολεμικοί ανταποκριτές: ίσως το μόνο στο οποίο οι κάτοικοι είναι όντως μοιρασμένοι στα δύο (κάποιοι λένε πως η αναλογία υποστηρικτών και πολέμιων είναι 80/20), οπότε μια «αποστολή» σ’ αυτό δικαιολογεί πλήρως την εμφυλιοπολεμική ατμόσφαιρα.

«Τα ΜΜΕ κατασκευάζουν την πραγματικότητα» λέει η ψυχολόγος Ειρήνη Κορδερά. «Από εκατοντάδες συγκεντρώσεις χιλιάδων πολιτών όλα αυτά τα χρόνια δεν έδειξαν ποτέ τίποτα. Η μόνη φορά που ενδιαφέρθηκαν για τις Σκουριές ήταν με τα τελευταία συμβάντα, για να πουν ατελείωτα ψέματα. Απορεί ο Πρετεντέρης γιατί δεν προσφεύγουμε στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Μα έχουμε ήδη προσφύγει! Παίρναμε τηλέφωνο και δεν μας έβγαζαν στον αέρα. Το ΣτΕ εσκεμμένα καθυστερεί για να μην πάμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Μας λένε ότι πλήττουμε τον τουρισμό. Όταν τον Αύγουστο έριχναν δακρυγόνα καταμεσής της Ιερισσού και οι τουρίστες είχαν τρομοκρατηθεί, τι έκανε η κυβέρνηση; Προήγαγε τον τουρισμό μήπως; Λένε ότι ο χρυσός διχάζει. Αντιθέτως, μας έχει ενώσει σε έναν αγώνα».

«Αλήτες, ρουφιάνοι. Όχι δημοσιογράφοι»

«Ο Σκάι καλεί τους Αθηναίους να δενδροφυτεύσουν τον Υμηττό κι εδώ ξυρίζεται ένα τεράστιο αρχέγονο δάσος και δεν λένε λέξη», μου λέει ο Παναγιώτης. Είναι μαθητής λυκείου και δεν διαβάζει εφημερίδες, ούτε βλέπει πια τηλεόραση. «Με λένε εμένα κουκουλοφόρο, τη μάνα μου και τον πατέρα μου; Κι εγώ σας λέω, είστε όλοι αλήτες, ρουφιάνοι. Όχι δημοσιογράφοι».
---

φωτό: Μάριος Λώλος
---
*

Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013

... η νέα "Ε" και το σύνδρομο της Στοκχόλμης ...

*
Ντίνα Δασκαλοπούλου
***
*
Για τη νέα Ελευθεροτυπία: "Γιατί
το θύμα εμπιστεύεται ξανά τον βιαστή του;"

 Έχεις 870 εργαζόμενους, τους απολύεις χωρίς δεδουλευμένα κι αποζημιώσεις. Μετά προσλαμβάνεις 200 με ατομικές συμβάσεις κι επαίρεσαι πως δημιουργείς θέσεις εργασίας.

Καλώς την δεχτήκαμε την «νέα Ελευθεροτυπία». Η επανέκδοση της ιστορικής εφημερίδας ήταν ακριβώς αυτό που όλοι χρειαζόμασταν. Και εξηγούμαι.

• Η εφημερίδα, που σταμάτησε να εκδίδεται πέρσι τον Δεκέμβριο αφού άφησε απλήρωτους επί 5 μήνες τους εργαζόμενούς της, βρήκε τρόπο να βγει ξανά στα περίπτερα χωρίς να έχει καταβάλει ούτε ένα ευρώ από δεδουλευμένα, ασφαλιστικές εισφορές κι αποζημιώσεις. Αυτό το κάνει χρησιμοποιώντας άλλη, παρένθετη εταιρεία. Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, αφού ανοίγει ο δρόμος έτσι σε όλους τους μπαταχτσήδες εργοδότες και το ενοχλητικό βάρος που λέγεται «εργατικές απαιτήσεις» να ξεφορτωθούν κι απρόσκοπτα να συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους.


• Αυτή η παρένθετη εταιρεία δια του εκπροσώπου της έχει δημοσίως δεσμευτεί ότι θα καταβάλει το 90% των καθαρών κερδών της στην ΧΚ Τεγόπουλος για την εξόφληση των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων. Με το υπολειπόμενο 10% θα χρηματοδοτεί τη νέα έκδοση. Πρόκειται για οικονομικό και επιχειρηματικό θαύμα, ανώτερο του πολλαπλασιασμού των άρτων από τον Ιησού, εφόσον στους εργαζόμενους οφείλονται εκατομμύρια ευρώ, ενώ η έκδοση καθημερινής εφημερίδας είναι ένα πανάκριβο σπορ. Εκτός κι αν το θαύμα εντοπίζεται στη μικρή φρασούλα που αναφέρεται στα «καθαρά κέρδη». Αλήθεια, ποια εφημερίδα έχει καθαρά κέρδη τον τελευταίο καιρό; Οπότε, αν καθαρά κέρδη δεν υπάρξουν, ούτε ένα ευρώ δεν θα πάει στους εργαζόμενους. Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, αφού έτσι ο καθένας τους πια απολύτως νομότυπα «θα επιθυμεί διακαώς αλλά δεν θα δύναται» να πληρώσει τα χρωστούμενα.


• Σε αυτή τη «νέα Ελευθεροτυπία» οι εργαζόμενοι έχουν υπογράψει ατομικές συμβάσεις με μειωμένες κατά πολύ τις αποδοχές τους. Αυτό δυστυχώς δεν είναι είδηση σε ένα χώρο που τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί ελέω Μνημονίου και κρίση υπήρχε πολύ πριν την Κρίση που σαρώνει τη χώρα. Αυτό που είναι είδηση είναι ότι η εφημερίδα που εφάρμοσε με τη μέγιστη ένταση τις στρατηγικές «σοκ και δέους» στους εργαζόμενούς της, βγαίνει με μια διαφημιστική καμπάνια όπου λανσάρει τα ιδανικά της (κουνώντας το δάχτυλο σε όσους ζουν με δανεικά) κι ένα άρθρο του νεόκοπου εκδότη της όπου λίγο ως πολύ ισχυρίζεται ότι θα αγωνιστεί για να μην φεύγουν μετανάστες τα παιδιά μας λόγω φτώχειας. Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, η νέα γλώσσα του Όργουελ τώρα σε έντυπη καθημερινή έκδοση για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.



• Τι έγραφε όμως η παλιά Ελευθεροτυπία για τον νεόκοπο εκδότη και τις δραστηριότητές του; Αντιγράφω: «Ακόμη δεν τον είδαμε... και ήδη εμφανίζονται πρόθυμοι πωλητές της ελληνικής περιουσίας στο Λονδίνο. Σύμφωνα μάλιστα με χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ντέιλι Τέλεγκραφ», ο Χ. Οικονομόπουλος, πρόεδρος του Βρετανοελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, ετοιμάζει σχετική εκδήλωση για υποψήφιους αγοραστές στο πασίγνωστο υπερπολυτελές ξενοδοχείο «Κλάριτζες» του Λονδίνου. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρονται ονόματα γνωστών μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (Deutsche Bank, Credit Suisse, Rothschild, Barclays, Price Waterhouse, ΒΝΡ Paribas, Lazard), τα οποία εμφανίζονται έτοιμα να αναλάβουν τη «βρόμικη» δουλειά της πώλησης ΔΕΚΟ και άλλων δραστηριοτήτων του Ελληνικού Δημοσίου. Αυτοί που γκρέμισαν την παγκόσμια οικονομία, καίγονται τώρα για τη... σωτηρία της πατρίδας». ( 6 Ιουνίου 2011) Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, ένας δικός τους άνθρωπος κρατάει τώρα το τιμόνι. Άλλωστε ο συντάκτης του ενοχλητικού αυτού σχολίου δεν βρίσκεται στο νέο σχήμα. Όπως κι άλλοι αθυρόστομοι άλλωστε...

• Η επανέκδοση της Ελευθεροτυπίας είναι επίσης καλοδέχουμενη και για όσους από εμάς υπήρξαμε κάποτε εργαζόμενοί της, αλλά και για κάθε εργαζόμενο. Στο σημερινό της πρωτοσέλιδο η εφημερίδα κηρύσσει τον ανένδοτο κατά του μηντιακού κατεστημένου, ενώ υπερήφανα δηλώνει πω «δημιουργεί 200 νέες θέσεις εργασίας» (οι 670 θέσεις ανεργίας που προκάλεσε προφανώς είναι αμελητέες). Αποδεικνύεται έτσι έμπρακτα πως όσες νομικές μάχες κι αν δώσουμε και κερδίσουμε εμείς οι εργαζόμενοι (και οι της Ελευθεροτυπίας δώσαμε πολλές και τις κερδίσαμε όλες) ζούμε σ' έναν κόσμο φτιαγμένο από αφεντικά για αφεντικά. Το αφεντικό όχι μόνο θα βρει τρόπο να αποποιηθεί στην πράξη κάθε υποχρέωσή του απέναντί μας, αλλά θα συνεχίζει άνετο κι ωραίο την προσωπική κι επιχειρηματική ζωή του. Καλώς την δεχτήκαμε λοιπόν την νέα Ελευθεροτυπία οι απανταχού εργαζόμενοι μπας και μάθουμε, αφού πάθαμε, κι επανεξετάσουμε τις συνδικαλιστικές πρακτικές μας.


• Τέλος, επειδή πολλοί έχουν την εύλογη απορία πως θα πάρουμε τα λεφτά μας πίσω με την επιχείρηση κλειστή (λες και τώρα που άνοιξε θα τα πάρουμε...), αν οι ιδιοκτήτριές της ήθελαν να μας αποζημιώσουν – ή, σε παρελθόντα χρόνο, να διασώσουν την εφημερίδα με όλους τους εργαζόμενούς της, θα προσέρχονταν σε έναν έντιμο κι ειλικρινή διάλογο μαζί μας. Αυτό δεν έγινε ποτέ και δεν γίνεται ούτε τώρα.

Έτσι λοιπόν, παρόλο που καταλαβαίνω την αγωνία και τον αγώνα των συναδέλφων μου να διασώσουν θέσεις εργασίας και «να ταΐσουν τις οικογένειές τους» (όπως γράφουν οι ίδιοι), δεν μπορώ να ξεχάσω πως εκείνοι που ζουν με υπαιτιότητα της Μάνιας Τεγοπούλου με δανεικά εδώ κι 1,5 χρόνο είναι πολλοί περισσότεροι. Και δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω πως το θύμα τείνει το χέρι κι εμπιστεύεται ξανά τον βιαστή του.

---
 Πηγή: www.lifo.gr
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*