Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άμισθων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άμισθων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014

... κάτι κινείται στις γαλέρες των sites ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Νέα δικαστική απόφαση
υπέρ των «μαύρων» των sites

Μια ακόμα δικαστική απόφαση Πρωτοδικείου έρχεται να κατοχυρώσει και θεσμικά το δίκαιο όσων αγωνιζόμαστε για αναγνώριση των «αόρατων» εργαζόμενων στα sites/portals, ως εργαζόμενων που δικαιούνται σύμβαση συντακτών και συνδικαλιστικά δικαιώματα. 

Ως συνέχεια της απόφασης του τμήματος ασφαλιστικών μέτρων του Πρωτοδικείου Αθηνών που στις 23/2/12 αποφάσισε ότι εργαζόμενος/συντάκτης στο site «dealnews.gr» δικαιούται να πληρώνεται με βάση τα οριζόμενα στις συμβάσεις των Ενώσεων Συντακτών (βλ. εδώ και εδώ), το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατά τη συζήτηση της αγωγής για την κύρια υπόθεση κατά τη δικάσιμο της 25-11-2013 (βλ. εδώ), δικαίωσε ξανά τον απολυμένο, «μαύρο» εργαζόμενο με την υπ’ αριθ. 2230/2014 απόφασή του, η οποία δημοσιεύθηκε στις 30-6-2014.

Το δικαστήριο δέχθηκε ως βάσιμο τον ισχυρισμό του εργαζόμενου ότι δούλευε στο ειδησεογραφικό site υπό καθεστώς εξαρτημένης εργασίας, κρίνοντας περαιτέρω ότι πρέπει να αμείβεται ως συντάκτης. Επιπροσθέτως, τον δικαίωσε και ως προς την καταγγελία του για ακυρότητα της απόλυσης, αφού έκρινε ότι αυτή ήταν απόρροια της διεκδίκησης συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, αποφασίζοντας ότι πρέπει να επιστρέψει στην θέση εργασίας από την οποία απολύθηκε τον Μάρτιο του 2011 και να του καταβληθούν μισθοί υπερημερίας από τότε μέχρι σήμερα ύψους 1.110,48 ευρώ έκαστος (συμπεριλαμβανομένου του επιδόματος σπουδών), καθώς και 500 ευρώ ως ηθική βλάβη για την άκυρη απόλυση. Συνολικά το δικαστήριο επιδίκασε στον απολυμένο συντάκτη το ποσό των 37.830 ευρώ, από τα οποία τα 6.000 κήρυξε άμεσα καταβλητέα.

Τα δύο βασικά «κεκτημένα» από τις αποφάσεις αυτές που πρέπει να κρατήσει κάθε εργαζόμενος/η σε διαδικτυακό κάτεργο - είτε «μαύρος», είτε «μπλοκάκιας», είτε υπάλληλος γραφείου των 490 ευρώ - είναι τα εξής:

α. Ότι από τη στιγμή που εργάζεται σε χώρο και χρόνο εργασίας που καθορίζει ο εργοδότης και υπό την εποπτεία αρχισυντάκτη, υπόκειται σε σχέση εξαρτημένης εργασίας ακόμα και αν δεν έχει υπογράψει ποτέ ανάλογη σύμβαση, και

β. Ότι η ειδικότητα όσων εργάζονται σε ειδησεογραφικά μέσα, ανεβάζοντας ειδήσεις σε διαδικτυακές ιστοσελίδες, είναι η ειδικότητα του εσωτερικού συντάκτη, όπως αυτή ορίζεται στις συμβάσεις των Ενώσεων Συντακτών.


Επιπλέον, το δικαστήριο δικαίωσε έναν εργαζόμενο που διεκδίκησε τα νόμιμα δικαιώματα που απορρέουν από την παραπάνω σύμβαση και απολύθηκε γι’ αυτό το λόγο, μια πάγια τρομοκρατική τακτική των αφεντικών των ΜΜΕ απέναντι σε όποιον τολμά να σηκώσει κεφάλι απέναντι στους μισθούς πείνας και τα απάνθρωπα ωράρια που επικρατούν στον κλάδο (κι όχι μόνο). Το δικαστήριο δέχτηκε μεν το επιχείρημα της εργοδοσίας του «Dealnews» (Π.Δ. Εκδόσεις ΕΠΕ) ότι ο εργαζόμενος δεν απολύθηκε λόγω της συμμετοχής του στην γενική απεργία της 23ης Φλεβάρη 2011, αφού υποτίθεται ότι απήργησαν κι άλλοι συνάδελφοι του χωρίς να απολυθούν, ένα εργοδοτικό επιχείρημα που όσοι/ες έχουν δουλέψει σε sites αντιλαμβάνονται πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Ωστόσο, έκρινε ότι η απόλυση του συγκεκριμένου συντάκτη ήρθε ως απόρροια της «δυσαρέσκειας» του εργοδότη για τις «επανειλημμένες διαμαρτυρίες» του εργαζόμενου για τη συνθήκη της «μαύρης» εργασίας και για τις βάσιμες διεκδικήσεις του για την υπογραφή σύμβασης εργασίας. Απέρριψε δηλαδή το σύνηθες επιχείρημα των αφεντικών ότι τέτοιου είδους απολύσεις δεν έχουν να κάνουν με την αγωνιστική διεκδίκηση εργασιακών/συνδικαλιστικών δικαιωμάτων αλλά με την «εργασιακή ανεπάρκεια» των απείθαρχων εργαζομένων.

Η απόφαση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί έρχεται να δικαιώσει τη συνδικαλιστική διεκδίκηση ενός εργαζόμενου που όντας «μαύρος» και ανασφάλιστος ήταν αναγκαστικά (κι όχι λόγω προσωπικής επιλογής) αποκλεισμένος από τα σωματεία που δραστηριοποιούνται στον χώρο των ΜΜΕ.

Σε μια άγρια καπιταλιστική συνθήκη όπου η πλειοψηφία των εργαζόμενων (όχι μόνο στα sites) δουλεύουμε επισφαλώς και χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα, ενώ η πλειοψηφία των σωματείων επιλέγουν τον καταστατικό αποκλεισμό μας από τις συντεχνιακές δομές τους, αποδεικνύεται ότι οι «αόρατοι» συνεχίζουμε να έχουμε κάθε λόγο να παλεύουμε για αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και να έχουμε βάσιμες προσδοκίες ότι θα κατακτήσουμε όλα όσα μας κλέβουν τα αφεντικά.

Τέλος, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η δικαίωση του απολυμένου συντάκτη του «Dealnews», ήρθε ως αποτέλεσμα μιας σειράς κινηματικών δράσεων της «Συνέλευσης έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ», η οποία πρώτη ανέδειξε τη συγκεκριμένη υπόθεση παρεμβαίνοντας στο εν λόγω κάτεργο, αμέσως μετά την δημόσια καταγγελία του απολυμένου στην απεργιακή συγκέντρωση των σωματείων ΜΜΕ στον Πανελλήνιο στις 17/3/2011 (βλ. εδώ), ενώ προχώρησε και σε δημόσιο κάλεσμα συμπαράστασης στα δυο δικαστήρια (βλ. εδώ).

Ακόμα κι αν το δικαστικό κομμάτι της υπόθεσης, ανάμεσα στα οποία και η επαναπρόσληψη του συναδέλφου, έχει ακόμα μακρύ δρόμο μέχρι να τελεσιδικήσει, είναι σίγουρο ότι αυτή η απόφαση αποτελεί έναν ακόμη σημαντικό σταθμό στην πορεία για ανατροπή των βάρβαρων εργασιακών σχέσεων που υπομένουμε οι πληροφοριακοί εργάτες των ΜΜΕ και αναδεικνύονται μέσα από την εν εξελίξει καμπάνια της συνέλευσης στο πλαίσιο της οποίας έχουν πραγματοποιηθεί παρεμβάσεις σε «μαγαζιά» (βλ. εδώ και ανταποκρίσεις από τις παρεμβάσεις εδώ, εδώ και εδώ).

Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων/φοιτητών στα ΜΜΕ
---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Παρασκευή 30 Μαΐου 2014

... "θυμίζει νεκρή φύση η ΕΣΗΕΑ" ...

*
Κατάληψη ΕΣΗΕΑ
***
*

Παρέμβαση στη Γ.Σ. της ΕΣΗΕΑ

"Επισφάλεια παντού, σωματεία πουθενά"


Παρέμβαση στη Γενική Συνέλευση της ΕΣΗΕΑ, στο ξενοδοχείο Τιτάνια στο κέντρο της Αθήνας, πραγματοποιήσαμε το πρωί της Τετάρτης (28 Μαΐου), μέλη της Συνέλευσης έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ.

Στο χώρο αναρτήθηκε πανό με τη φράση «Επισφάλεια παντού - Σωματεία πουθενά», ενώ μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα σε παρευρισκόμενους - μέλη της Ένωσης, όπως και, αργότερα, στο κτήριο της ΕΣΗΕΑ επί της Ακαδημίας.

Η παρουσία μας στο χώρο δεν πρόδιδε καμία ψευδαίσθηση για το τί θα βρούμε απέναντί μας:

Επαγγελματίες «συνδικαλιστές», πλείστα γηραιά μέλη, καθεστωτικές αντιλήψεις, με ένα περιτύλιγμα δήθεν ελπίδας για τις μεγάλες «αλλαγές» που θα φέρει η «φωτεινή» ηγεσία.

Είναι η ίδια ελπίδα για αλλαγές και διεκδικήσεις που εκφράζουν, οι ίδιοι άνθρωποι με άλλες συνθέσεις, τα τελευταία δέκα χρόνια σε ΓΣ στα «Κάραβελ» και στο Σπόρτινγκ: Ένταξη των εργαζομένων στο διαδίκτυο στο Σωματείο, προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων και - εσχάτως - «αγώνας» για υπογραφή νέων Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Τα ίδια δηλαδή θέματα που θα συζητιούνται και τα επόμενα χρόνια αν εμείς οι εργαζόμενοι/άνεργοι στο χώρο των ΜΜΕ δεν αποφασίσουμε να πάρουμε στα χέρια μας τις ζωές μας.

Αναλυτικότερα, για περισσότερες από τρεις ώρες, σχεδόν το μοναδικό θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης ήταν οι εργαζόμενοι στα sites, η ένταξή τους στο Σωματείο και η γνωστή πλέον αυτοκαταγραφή τους. Ακούστηκαν διάφορες απόψεις (από φοβικές ως προς την ένταξη μέχρι και θετικές επι της αρχής) και τελικά το θέμα τέθηκε σε ψηφοφορία όπου με μόλις τρία "όχι" η Γενική Συνέλευση αποφάσισε να προχωρήσει στη καταγραφή των μη μελών αν και η... περιρρέουσα ατμόσφαιρα κινούνταν στο επίπεδο του "ξέρουμε ότι είναι ένα αδειανό πουκάμισο η ιστορία αλλά ας ξεκινήσει κάτι"!
---
Tο κείμενο που μοιράστηκε κατά την παρέμβαση:

ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ ΠΑΝΤΟΥ - ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ

Τι περιμένεις, άραγε, από τους αιρετούς της ΕΣΗΕΑ που πρώτα πραγματοποιούν συναντήσεις με τα αφεντικά σου και μετά σε καλούν σε συνέλευση;

Τι περιμένεις από αυτούς που προκλητικά επικαλούνται "ληγμένες" Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας για την υπογραφή των οποίων "αγωνίζονται" με εθιμικές ανακοινώσεις;

Τι άλλο περιμένεις από ένα "γερασμένο", παλαιοκομματικό σωματείο που σε δέχεται στις τάξεις του υπό όρους (χρονικές και μισθολογικές προϋποθέσεις απασχόλησης, εξετάσεις, ποινικό μητρώο κ.λπ); Που κλείνει την «πόρτα» σε χιλιάδες εργαζόμενους, και δη εκείνους που δουλεύουν σε συνθήκες εξαιρετικά μεγάλης επισφάλειας, και την ίδια στιγμή διατηρεί ως μέλη εκδότες, διευθυντές, επαγγελματίες λασπολόγους, καρεκλοκένταυρους τσανακογλείφτες, υμνητές της εξαθλίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων;

Τι περιμένεις από αυτούς που σε αντιμετωπίζουν ως "εισφορά", για ένα ταμείο (ΕΤΑΠ-ΜΜΕ/ΕΔΟΕΑΠ) που οι ίδιοι επέτρεψαν να "γδύσουν" ληστρικά οι της Τρόικας σε αγαστή συνεργασία με το εγχώριο κεφάλαιο;

Τι άλλο περιμένεις για να τους γυρίσεις την πλάτη και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου;

Στα σύγχρονα κάτεργα των ΜΜΕ οι μισθωτοί σκλάβοι βιώνουν την επισφάλεια που κυριαρχεί και ταυτόχρονα βλέπουν τα σωματεία τους να σφυρίζουν συνωμοτικά κι αδιάφορα μπροστά στον ολοκληρωτικό πόλεμο που έχουν κηρύξει τα αφεντικά. Απολύσεις, εργοδοτικοί εκβιασμοί και απειλές, μειώσεις μισθών, καταστρατήγηση ωραρίων, πολύμηνες καθυστερήσεις στις καταβολές των δεδουλευμένων, ανασφάλιστη εργασία. Κι όμως, ακόμα και τώρα, το μότο - "καραμέλα" των εργοδοτικών που εσχάτως υιοθετεί ακόμη και η ΕΣΗΕΑ παραμένει το: "Με τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες θα κλείσουμε το μαγαζί".

Αν παλαιότερα λέγαμε πως η ΕΣΗΕΑ είχε εγκαταλείψει τους εργαζόμενους των ΜΜΕ, έρμαια στα νύχια των αφεντικών, έφτασε η εποχή που πλέον ακόμα και αυτό θεωρείται ξεπερασμένο. Σήμερα, δεν είναι λίγες οι φορές που είτε συγκεκαλυμμένα είτε απροκάλυπτα παίρνει θέση ξεκάθαρα υπέρ της εργοδοσίας συμμετέχοντας στην εκστρατεία εκφοβισμού των εργαζόμενων. Πρόσφατα ήταν το μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ Αγγελική Γυπάκη που σε συνέλευση στον Ελεύθερο Τύπο υποστήριξε ότι "με τις απεργίες έκλεισαν και την ''Απογευματινή". Αύριο τις ίδιες αθλιότητες θα εκστομίσουν άλλοι, θεσμικοί εκ δεξιών και εξ αριστερών, ανάλογα με το μαγαζί που "κινδυνεύει" και το αφεντικό που κρύβεται από πίσω.

Ποιος, άλλωστε, μπορεί να ξεχάσει την επι διετία στάση της αριστερής ηγεσίας που δε μπόρεσε να υποστηρίξει τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων στα μεγάλα μαγαζιά του κλάδου, ούτε βέβαια να υπερασπιστεί τις Σ.Σ.Ε., φτάνοντας στο σημείο να παροτρύνει εργαζόμενους με ανυποχώρητη αγωνιστική δράση να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις (βλ. ΣΚΑΪ). Και φυσικά δε μπορούμε να λησμονήσουμε την κήρυξη απεργιών μια ημέρα πριν τις Γενικές Απεργίες, διαφοροποιώντας τον κλάδο των Μ.Μ.Ε. από την υπόλοιπη εργατική τάξη. Πάντα χίλιες προφάσεις, χίλιες ντρίπλες και άλλα τόσα εμπόδια και υπόγειες συνεννοήσεις από ένα σωματείο που θυμίζει νεκρή φύση είτε φοράει μπλέ και πράσινα, είτε ροζ "κοστούμια"!

Με την ανοχή της ΕΣΗΕΑ τα ΜΜΕ, είτε μιλάμε για τα παραδοσιακά είτε για τα sites, έχουν μετατραπεί σε μία γαλέρα όπου άνθρωποι αλυσοδεμένοι και τρομοκρατημένοι από απειλές και εκβιασμούς εργάζονται κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί που και αυτό ακόμα το λαμβάνουν εάν και εφόσον ευαρεστηθεί ο εργοδότης. Οι όποιες σπασμωδικές κινήσεις γίνονται κατά καιρούς δεν είναι τίποτα περισσότερο από απεγνωσμένες προσπάθειες διατήρησης των κεκτημένων. Και όχι βέβαια των εργατικών κεκτημένων αλλά των δικών τους προκειμένου να συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά από μερικούς μήνες.

Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως ένα από τα θέματα της ημερήσιας διάταξης της ΓΣ είναι και η... εν ευθέτω χρόνω "αποκατάσταση" των συναδέλφων που εργάζονται στα sites με αυτή την περίφημη πλέον αυτοκαταγραφή. Κίνηση η οποία - αν δεν μιλούσαμε για μία τόσο σοβαρή υπόθεση - θα προκαλούσε άφθονο γέλιο γιατί είναι δεδομένο πως για τους αρτηριοσκληρωτικούς της ΕΣΗΕΑ λέξεις και έννοιες όπως συντάκτης ροής, social media manager, content editor, καταχωρητής, εξωτερικός συνεργάτης με το κομμάτι κλπ, είναι εντελώς άγνωστες και το όψιμο ενδιαφέρον τους δεν πείθει κανέναν. Χαρακτηριστική είναι η φράση του πρώην προέδρου Σόμπολου για "κοπτοραπτούδες" που δεν έχουν θέση στο σωματείο.

Είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από ένα τέτοιο σωματείο. Από ένα σωματείο που λειτουργεί και αποφασίζει σε ολιγομελείς συνεδριάσεις, πίσω από πόρτες κλειστές. Όσο αφήνουμε τον καιρό να περνάει χωρίς ουσιαστική αντίδραση είναι δεδομένο πως η επίθεση των αφεντικών θα γίνεται ολοένα και πιο σκληρή. Οι εργαζόμενοι/άνεργοι στα ΜΜΕ έχουμε μια και μόνο επιλογή: Να γυρίσουμε την πλάτη μας στoν καθεστωτικό συνδικαλισμό και να οργανώσουμε στη βάση του κλάδου την αντεπίθεσή μας. Με πυξίδα την αυτοοργάνωση, την αντιιεραρχία και τις οριζόντιες διαδικάσιες να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας μέσα σε όλους τους χώρους δουλειάς, με ενεργή συμμετοχή και λόγο, με την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση ως ασπίδα απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Να στιγματίσουμε τους "συναδέλφους", που τάσσονται στο πλευρό των αφεντικών, την ίδια στιγμή, που θα αναπτύσσουμε αντιστάσεις στο προϊόν της εργασίας μας, υπερασπιζόμενοι τη στοιχειώδη δεοντολογία και επαγγελματική αξιοπρέπεια.

Το δικό μας πρόταγμα είναι ο μαχητικός συνδικαλισμός από τα κάτω, ένα πραγματικό σωματείο, χωρίς αποκλεισμούς και συντεχνιακές λογικές, που θα τείνει το χέρι του και στην υπόλοιπη εργατική τάξη, που θα απαντήσει στην επίθεση των αφεντικών με βάση το κοινό ταξικό συμφέρον και όχι το συμφέρον των ιδιοκτητών και της δημοσιογραφικής κουστωδίας τους.

Απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τον καθεστωτικό συνδικαλισμό απαντάμε με

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
---
*