Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικά ΜΜΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικά ΜΜΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Μαΐου 2019

Η Βενεζουέλα, το πραξικόπημα και τα ελληνικά ΜΜΕ

*
Ανασυγκρότηση
***
*
«Στρατιωτική εξέγερση»
το πραξικόπημα στη Βενεζουέλα,
αδέλφια στα ΜΜΕ;


Πριν από λίγες μόλις μέρες, την 21η Απριλίου, τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ –ορθώς, φυσικά– φιλοξενούσαν αφιερώματα και αναλύσεις για τη μαύρη επέτειο της δικτατορίας στη χώρα μας.

της Δέσποινας Παπαγεωργίου

Σήμερα, που ο ηγέτης της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, Χουάν Γκουαϊδό ηγείται στρατιωτικού πραξικοπήματος που βρίσκεται υπό εξέλιξη, η πλειοψηφία των ελληνικών ΜΜΕ, ακολουθώντας την ορολογία των νοσταλγών της ελληνικής χούντας –και των οπαδών οποιασδήποτε χούντας– μιλούν για «στρατιωτική εξέγερση» ή, σκέτο, «εξέγερση».

Λίγο ακόμα και θα το έλεγαν «επανάσταση», όπως αποκαλούσε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος το πραξικόπημα που έβαλε την Ελλάδα στον γύψο και σακάτευε ανθρώπινες ζωές στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ. 

Από πότε ο στρατός κάνει «εξέγερση», και όχι πραξικόπημα, όταν επιχειρεί να ανατρέψει μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση;

Ακόμα και mainstream ξένα μέσα, όπως το αμερικανικό CNN, έγραφε «Attempted coup underway in Venezuela» («Επιχειρούμενο πραξικόπημα υπό εξέλιξη στη Βενεζουέλα»)
Ακολούθησαν τα ελληνικά ΜΜΕ (για λόγους που αποτελούν αντικείμενο άλλου ρεπορτάζ) τη «γραμμή» κάποιων αγγλοσαξονικών ΜΜΕ, που χρησιμοποίησαν επίσης την έκφραση «military uprising» για να περιγράψουν το πραξικόπημα του χαϊδεμένου της Δύσης Γκουαϊντο ή μήπως απλώς -με τη γνωστή και επικίνδυνη προχειρότητα με την οποία πολύ συχνά αναπαράγονται οι ειδήσεις στις ελληνικές ιστοσελίδες- έκαναν κόπι πέιστ και μετέφρασαν την είδηση χωρίς να σκεφτούν;

Αναφέρουμε, χαρακτηριστικά ότι ο τίτλος των «New York Times» στην ιστοσελίδα τους ήταν, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, «Clashes erupt in Venezuela as Opposition Leader Calls for Uprising». («Συγκρούσεις στη Βενεζουέλα μετά το Κάλεσμα του Ηγέτη της Αντιπολίτευσης σε Εξέγερση»).
Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι ίδιο.

Και, βέβαια, ενώ μεγάλα ξένα μέσα διέκοψαν με έκτακτο δελτίο το πρόγραμμά τους για να μεταδώσουν την είδηση τού υπό εξέλιξη πραξικοπήματος, τα ελληνικά τηλεοπτικά δίκτυα δεν την έκριναν και τόσο «έκτακτη» - και ξεκίνησαν κανονικά στην ώρα τους. 

Τα μόνα κανάλια που έπαιξαν πρώτο θέμα την είδηση ήταν ο ΣΚΑΪ (με σχόλιο του Ιάσονα Πιπίνη) και η ΕΡΤ(με ρεπορτάζ).

Ο Alpha ξεκίνησε το δελτίο με πρώτη είδηση των τραυματισμό του κοριτσιού στη Θήβα.
Ο ΑΝΤ1 έπαιξε την είδηση στις 19.51, είκοσι λεπτά μετά την έναρξη του δελτίου.
Το Star την έπαιξε στις 20.20, τριάντα πέντε λεπτά μετά την έναρξη του δελτίου.

Δηλαδή, ένα πραξικόπημα που συμβαίνει σε μια ξένη χώρα δεν είναι πρώτη είδηση; Πάντα, εξάλλου, σε μια διεθνή είδηση, «κάτω από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, κρύβεται το επίπεδο των οικουμενικών χαρακτηριστικών», όπως γράφει ο Αλαίν ντε Μποτόν στις «Ειδήσεις» - εκείνων των θεμάτων «που υπερβαίνουν τις χρονικές και γεωγραφικές συντεταγμένες και εδράζονται στα διαχρονικά θεμέλια της ανθρώπινης φύσης». Και αυτό, πέρα, φυσικά, από το γεγονός ότι, σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, δεν γίνεται να μείνουμε ανεπηρέαστοι από τα σημαντικά γεγονότα, ακόμα και αν συμβαίνουν στην άλλη άκρη της γης.

Αλλά εδώ, τα ελληνικά ΜΜΕ δεν μπόρεσαν – ή, δεν θέλησαν;- να χρησιμοποιήσουν τον ίδιο ορισμό για ίδιο γεγονός σε ρεπορτάζ με χρονική απόσταση μικρότερη δέκα ημερών (επέτειος πραξικοπήματος 21ης Απριλίου στην Ελλάδα, πραξικόπημα στη Βενεζουέλα σήμερα)…
---
---
*

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018

Η εικόνα της εγχώριας δημοσιογραφίας...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

«Είναι πολύ αργά, το λάθος έχει γίνει»:
Γιατί φτάσαμε σε τέτοιο σημείο
εκφυλισμού των ελληνικών ΜΜΕ;



Ο καθηγητής του Παντείου Δ. Χριστόπουλος γράφει για την εικόνα της εγχώριας δημοσιογραφίας με αφορμή το βιβλίο «Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας» του Γ. Παντελάκη

Κάτι πήγε λάθος, πολύ λάθος, από τότε που, στα τέλη της δεκαετίας του 80, κάποιοι καλοπροαίρετοι φιλελεύθεροι συμπολίτες μας συνηγορούσαν υπέρ της απαλλαγής από το κρατικό μονοπώλιο της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.

Το 1986, στο βιβλίο του Κράτος και Ραδιοτηλεόραση ο Ν. Αλιβιζάτος έβρισκε απολύτως φυσικό το ότι ο συντακτικός νομοθέτης της μεταπολίτευσης έθεσε την ραδιοτηλεόραση υπό τον έλεγχο του κράτους καθώς δεν θα μπορούσε να εμπιστευθεί τον ανταγωνισμό των ιδιωτικών φορέων στο τομέα αυτό. Ο Αλιβιζάτος δεν ήταν κρατιστής, αλλά ένας αριστερός φιλελεύθερος δημοκράτης. Τους κινδύνους τους έβλεπε. Σε λίγα χρόνια από τότε που δημοσιεύθηκε το παραπάνω βιβλίο είχαμε την απόλυτη ανατροπή, της οποίας τα αποτελέσματα βιώνουμε σήμερα.

Εδώ νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μια κλασική περίπτωση ετερογονίας των σκοπών, της περίφημης εγελιανής «πανουργίας του Λόγου».

Για την περίφημη αυτή αρχή, ο Ε. Παπανούτσος έγραφε το 1961 σε μια επιφυλλίδα του στο Βήμα:

«Παρά τις προθέσεις των φορέων της μεταβολής και παρά το πρόγραμμά τους, το φανερό ή το αφανές, το ευθύ ή το πλάγιο, το συνεπές ή το ασυνεπές, κ.ο.κ., ενεργούν κάτω από την επιφάνεια των γεγονότων άπειροι άλλοι σταθμητοί και προβλεπτοί ή αστάθμητοι και απρόβλεπτοι παράγοντες που δίνουν άλλη κατεύθυνση στο ρεύμα της ιστορίας και το βγάζουν από την προσχεδιασμένη κοίτη του. Είναι ο περίφημος νόμος στον οποίο ο W. Wundt έδωσε το όνομα της «ετερογονίας των σκοπών». Ο Hegel θα τον έλεγε «Λόγο της ιστορίας» (σοφία ή πανουργία της)¹.

Κοινώς, στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα με αποτέλεσμα η αρχική παρεκτροπή να καταλήξει στον πλήρη εκτροχιασμό της ενημέρωσης. Έτσι σήμερα είναι αφελές -κουτό μάλλον- να μιλάμε για την ελευθερία των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ χωρίς να τη συμπληρώνουμε από τη σύστοιχη σε αυτήν ελευθερία απέναντι σε αυτά τα ΜΜΕ. Μια τέτοια ελευθερία προϋποθέτει τον δημόσιο έλεγχό τους, στο κανονιστικό περιεχόμενο του οποίου μόλις πριν λίγο καιρό καταλήξαμε με οδυνηρή καθυστέρηση.

Τουλάχιστον, εφεξής κάτι έχουμε που μπορεί να υλοποιεί τη ρυθμιστική οδό που ακολούθησε το Σύνταγμα του 2001, διακρίνοντας σαφώς τις εφημερίδες από την ραδιοτηλεόραση. Οι εφημερίδες είναι ελεύθερες (Άρθρο 14) ενώ η ραδιοτηλεόραση υπάγεται ρητά στον άμεσο έλεγχο του κράτους υπό την έννοια της εποπτείας που ασκείται για λογαριασμό του (Άρθρο 15) από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης.

Ο έλεγχος αυτός κρίθηκε απαραίτητος προκειμένου να διασφαλισθούν τρεις βασικές και ρητά αναφερόμενες συνταγματικές αρχές: η ισότητα, η αντικειμενικότητα και η ποιότητα. Αυτή η διάκριση αποδίδεται αφενός στον πιο άμεσο και επιδραστικό χαρακτήρα του μέσου της τηλεόρασης αλλά και αφετέρου στο ότι η συχνότητα από την οποία εκπέμπεται ο λόγος θεωρείται κατεξοχήν δημόσιο αγαθό.

Με άλλα λόγια, κατά το Σύνταγμα μας, οι εφημερίδες μπορούν ως και προπαγάνδα να ασκούν διότι έτσι επιβάλλει η ελευθερία της έκφρασης. Τα κανάλια όμως, δεσμεύονται για την τήρηση των παραπάνω συνταγματικών αρχών. Εδώ λοιπόν η αποτυχία είναι παταγώδης!

Γιατί όμως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε;

Νομίζω ότι με αν κάποιος συνδύαζε την καλή προαίρεση με την αρετή της σωφροσύνης και της προνοητικότητας, τότε στα τέλη της δεκαετίας του 80 όταν όλα ξεκίνησαν, θα προέβαινε σε διαφορετικές σταθμίσεις σε βάρος της καλής προαίρεσης και της πίστης στην ιδιωτική ελευθερία. Και αυτό διότι ένας καπιταλισμός με τα χαρακτηριστικά του ελληνικού κυρίως σε ό,τι αφορά στις σχέσεις ιδιωτικού και δημοσίου δύσκολα θα μπορούσε να βολευθεί με άλλη έκβαση από τον εκτραχηλισμό που ακολούθησε.

Η ετερογονία των σκοπών ως προς την ίδρυσης της ιδιωτικής τηλεόρασης αποδίδεται σε παράγοντες απολύτως "σταθμητούς και προβλεπτούς" και όχι "αστάθμητους και απρόβλεπτους" για όσους είχαν επίγνωση της επερχόμενης τερατογέννεσης, όπως ακριβώς ο Αλιβιζάτος του '86. Τα πράγματα, εντός της δεκαετίας του 90, αλλάξανε και μάλιστα με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου πλέον είχε γίνει σαφές ότι το κρατικό μονοπώλιο στην ραδιοτηλεόραση δεν θα μπορούσε να αντέξει στις πιέσεις του ιδιωτικού τομέα. Ανήκει στις σφαίρα των απρόσφορων ιστορικών υποθέσεων, "τι θα είχε γίνει αν" οι εξελίξεις είχαν προετοιμαστεί διαφορετικά. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι, όπως δρομολογήθηκαν, δύσκολα θα είχαν καταλήξει αλλού.

Ο Γιάννης Παντελάκης στο βιβλίο του Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας – 20+1 ιστορίες κιτρινισμού (Εκδ. Θεμέλιο, 2018) ανθολογεί αυτή την πορεία του δραστικού εκφυλισμού με περιστατικά που, αν μη τι άλλο, δείχνουν τη θλιβερή συνέχεια του φαινομένου. Θέλει σκέψη πόσο χρειάζεται κανείς να επιχειρηματολογήσει ορθολογικά για όλα αυτά που παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Παντελάκης. Από τη μια πλευρά παρέλκει, διότι το αίσχος ξεχειλίζει· από την άλλη όμως είναι αναγκαίο. Διότι αυτές οι ιστορίες κιτρινισμού δεν είναι μόνες τους ή μεμονωμένες, ούτε ακριβώς ενημερωτικά υποπροϊόντα.

Από την εκπομπή ενός Μάκη Τριανταφυλλόπουλου -πρόσωπο που έχει εύλογα την τιμητική του στο βιβλίο- έχουν σουλατσάρει πολλά και υψηλόβαθμα πολιτικά στελέχη, αριστεροί και δεξιοί. Κάποιοι έπιασαν στασίδι εκεί. Αριστεροί και δεξιοί. Κάπως δημιουργήθηκε ο «Μάκης» στον ιδιωτικό τηλεοπτικό ορίζοντα της δεκαετίας του '90. Ο «Μάκης» έγινε, δεν γεννήθηκε.

Από το βιβλίο του Παντελάκη αναδεικνύεται με θλιβερό τρόπο πως αυτές οι πρακτικές δοκιμάζουν τις αντοχές μας, τον εθισμό μιας κοινωνίας στην έξη και στη διαπόμπευση. Σε τελευταία ανάλυση, δοκιμάζουν το πολίτευμα. Εκεί ποντάρουν, εκεί έχουν κερδίσει, εκεί πιθανώς και να χάσουν... Όσο τις αποδεχόμαστε ή τις ανεχόμαστε, ο κανιβαλισμός – του Μάκη, της Αυριανής, των ριάλιτι, της Ράγιου και τόσων άλλων - θα νικάει την πολιτική μας κοινότητα.

Αλλά, πού ακριβώς θα δοκιμαστούμε; Αν διαμαρτυρόμαστε μόνο δείχνοντας αλληλεγγύη στους "δικούς μας", τότε είμαστε αναξιόπιστοι, καθώς αποδεχόμαστε με συγκατάβαση την διαπόμπευση των αντιπάλων. Στη διαπόμπευση αυτών, των αντιπάλων, θα δοκιμάσουμε την ειλικρίνειά μας, τη δύναμή μας να τελειώνουμε με τους ανθρωποφάγους. Όταν, στις δημοτικές εκλογές του 2014, ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος απείλησε με τη δημοσιοποίηση βίντεο του Γ. Σακελλαρίδη, υποψηφίου της Ανοιχτής Πόλης, παράταξης που υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Αθηναίων, η αντίδραση ενός σημαντικού τμήματος του πολιτικού φάσματος ματαίωσε τα σχέδια του εκβιαστή.

Το όχι μακρινό 2008, τα τότε φιλαράκια, Θ. Αναστασιάδης και Μ. Τριανταφυλλόπουλος δημοσιοποίησαν στην εφημερίδα τους ερωτικές περιπτύξεις του γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Ζαχόπουλου. Ως Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, το διοικητικό συμβούλιο της οποίας είχα τότε την τιμή να προεδρεύω, είχαμε εκδώσει ένα δελτίο Τύπου με τίτλο «Φτάνει πια!». Λέγαμε πως "σε δικαιοκρατούμενες χώρες είναι ανεπίτρεπτη η διαπόμπευση οποιουδήποτε ανθρώπου. Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της προσωπικότητας, της τιμής, της αξιοπρέπειας και της προσωπικής του ζωής. Καμία σκοπιμότητα, κανένα 'δημοσιογραφικό ενδιαφέρον' δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον δημόσιο εξευτελισμό του". Φτάνει πια με την εξαχρείωση του δημόσιου βίου και την εξοικείωση του κόσμου με τις ευτελέστερες και πιο νοσηρές πρακτικές διαπόμπευσης και ωμού εκβιασμού.

Ο εκβιαστής όμως θα ξαναρχόταν, αν έβρισκε αυτιά ανοιχτά. Ξαναχτύπησε το 2016, δημοσιοποιώντας υποκλαπέντα σπαράγματα συνομιλιών ερωτικού περιεχομένου ανώτατου δικαστή ο οποίος διόλου τυχαία φυσικά, την εποχή εκείνη θεωρούσε αντισυνταγματική την προτεινόμενη τότε ρύθμιση περί των τηλεοπτικών. Και βρήκε δυστυχώς αυτιά ανοιχτά και ανταπόκριση, σε (μικρή μεν αλλά ιστορική) εφημερίδα της Αριστεράς, η οποία τα χρησιμοποίησε, αναδεικνύοντας το υποτιθέμενο"σκάνδαλο. Και ακόμα χειρότερα, θεσμικά, βρήκε ευήκοον ους όταν ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης όχι μόνο διαβίβασε στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τα στοιχεία για να διερευνηθεί αν τελέστηκαν αξιόποινες πράξεις με τη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων, ως όφειλε, αλλά ταυτόχρονα, ως μη όφειλε, διέταξε και πειθαρχική έρευνα, εις βάρος του δικαστικού, δικαιώνοντας ουσιαστικά τον «Ζούγκλα».

Το 2013, ένας μεγάλος Αυστραλός ιστορικός, ο Christopher Clark, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Υπνοβάτες: πώς η Ευρώπη πήγε στον πόλεμο το 1914. Στο βιβλίο αυτό, ο Clark περιγράφει την αμεριμνησία των Ευρωπαίων ενώπιον του κακού σπυριού που σωρεύονταν και έσπασε μολύνοντας τη Γηραιά Ήπειρο και τον κόσμο ένα χρόνο αργότερα.

Κάπως έτσι νιώθω κι στο προκείμενο: το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς τα υπο-προϊόντα ως τέτοια. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ηδονοβλεψίες, είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των υπνοβατών. Αυτών που κοιμούνται όρθιοι κι αμέριμνοι περπατώντας προς τον εκφασισμό. Τότε η νόσος δείχνει τις διαστάσεις της: ενταγμένη σε μια κοινότητα η οποία με συγκατάβαση την έχει φυσικοποιήσει.

Να το πω αλλιώς: όσο στην Κέρκυρα σκοτώνεται ηλικιωμένος Αλβανός από Έλληνα με τατουάζ τη σβάστικα και τηλεοράσεις κι εφημερίδες σφυρίζουν αδιάφορα, όσο η δολοφονία Κατσιφά προκαλεί τέτοια ανεμπόδιστη εθνικιστική φρενίτιδα που φτάνει ως και το σημείο ενός λεπτού σιγής στο Κοινοβούλιο μας, τόσο τα φαινόμενα που χρησιμοποίησε ο Παντελάκης ως πρώτη ύλη για το βιβλίο του δεν θα είναι συμπτώσεις, αλλά συμπτώματα μιας κοινωνίας που απλώς από την ηδονοβλεψία γλιστρά ανώδυνα στην υπνοβασία απέναντι στον εκφασισμό της.

Το βιβλίο του Παντελάκη δεν είναι λοιπόν μόνο μια μαρτυρία απέναντι στον εκφυλισμό της δημοσιογραφίας, είναι και μια πρόσκληση να ανοίξουμε τα μάτια μας ανοιχτά διότι υπνοβατώντας πάμε κατά διαόλου. "Είναι πολύ αργά, το λάθος έχει γίνει" έγραψε σε ένα από τα απαισιόδοξα έξοχα τραγούδια του ο Άκης Πάνου που τραγούδησε ο Μενιδιάτης το 1976. Μάλλον έχει δίκιο, επί του προκείμενου. Από την άλλη, δεν βλέπω πάντως τι άλλο μπορούμε να κάνουμε από το να παλεύουμε. Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας είναι ένα όπλο στη φτωχή μας φαρέτρα.
---
Info
Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
1. Το απόσπασμα παρατίθεται από το Ν. Σαραντάκο σε "Η ετερογονία και ο Αριστοτέλης": https://sarantakos.wordpress.com/2013/01/23/heterogony/ 
---
---
*

Παρασκευή 25 Μαΐου 2018

Τα ελληνικά ΜΜΕ, ο Ραχόι, ο Ιγκλέσιας και τα... παπάκια

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ένα δάνειο από μία τράπεζα
είναι πιο μεγάλη είδηση από τη
βαριά καταδίκη 30 πολιτικών στελεχών



Ποια Ισπανία τώρα; Η σκυλίτσα που υιοθέτησε τα παπάκια είναι το θέμα...

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Περίεργη αντίληψη έχουν για την επικαιρότητα οι αρχισυντάκτες των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων.

Ενα τεράστιο σκάνδαλο συγκλονίζει την Ισπανία και το Λαϊκό Κόμμα με δεκάδες χρόνια φυλάκισης σε τριάντα τόσα πρόσωπα αλλά η είδηση εξαφανίστηκε από τα εγχώρια δελτία ειδήσεων. Είναι τόσο μεγάλο το γεγονός που δεν αποκλείεται να οδηγήσει και στην πτώση της κυβέρνησης Ραχόι (σήμερα είχαμε και πρόταση μομφής εναντίον της).

Αλλά, εδώ, το αγνόησαν. Προτίμησαν να μεταδώσουν μία είδηση για μία σκυλίτσα που υιοθέτησε κάτι παπάκια ή μία τσούχτρα-γίγαντας που εμφανίστηλε σε μία ακτή. Ω, ναι! Προφανώς τις αξιολόγησαν πιο σημαντικές ως ειδήσεις.

Βέβαια, δεν έδειξαν την ίδια... αναισθησία με το σπίτι του Πάμπλο Ιγκλέσιας που έγινε πρώτο θέμα παντού. Τους άγγιξε φαίνεται κάποια ευαίσθητη, όχι πολιτική, χορδή.

Διότι, όπως και να το κάνουμε, ένα νόμιμο δάνειο από μία τράπεζα είναι πιο μεγάλο θέμα από τη βαριά καταδίκη 30 πολιτικών στελεχών για χρηματισμό. Χρήματα ο μεν, χρήματα και οι δε. Σιγά τη διαφορά. 

---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017

... κι όμως έγινε - για την Ηριάννα - βράδυ Παρασκευής

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Δηλώσεις του Δημ. Κουτσούμπα
Τα κυρίαρχα ΜΜΕ εξαφάνισαν
το γεγονός από τις «ειδήσεις» τους,
σαν να μην έγινε ποτέ


Ο συνωστισμός στο Σταθμό Μετρό Κατεχάκη δεν ανταγωνιζόταν απλώς το Σταθμό Συντάγματος σε ώρα αιχμής, αλλά τον τελευταίο σε «ώρα» 2011. 

Της Δέσποινας Παπαγεωργίου

Πού πήγαινε, βράδυ Παρασκευής, με βήμα αταίριαστα σιωπηλό για το πλήθος τους, το λεφούσι των εικοσάχρονων ̶ με θητεία βαριά στην πλάτη ολόκληρη εφηβεία στα μνημόνια; Όχι στα μπαρ, αλλά στη συναυλία για την Ηριάννα, στο Άλσος Γουδή.
Παρόλο που ο προσδιορισμός «ασφυκτικά γεμάτο» για την τεράστια έκταση του Άλσους Γουδή ήταν ο καταλληλότερος για να περιγράψει την κατάσταση, δεν ήταν μόνο κυρίαρχα ΜΜΕ που εξαφάνισαν το γεγονός από τις «ειδήσεις» τους, σαν να μην έγινε ποτέ• ήταν και κάποιοι «υπερεπαναστάτες» που έσπευσαν να υποβαθμίσουν τη σημασία της μαζικής προσέλευσης, υποστηρίζοντας ότι μεγάλο ποσοστό από τις δεκάδες χιλιάδες πολιτών που έδωσαν το «παρών» στη συναυλία με αίτημα την απελευθέρωση της Ηριάννας απλώς άδραξαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ένα πλούσιο συναυλιακό πρόγραμμα μόνο με 5 ευρώ
Είναι σαφές ότι οι ειδήσεις των κυρίαρχων τηλεοπτικών ΜΜΕ επισπεύδουν την παρακμή της ελληνικής κοινωνίας υπηρετώντας μια εκδοχή κλινικής κατάθλιψης και αποσιωπώντας γεγονότα που δίνουν ελπίδα, όπως θα διαπίστωνε και ο Αλέν ντε Μποτόν. Βέβαια, την ελπίδα που δίνει η μαζική και έμπρακτη αμφισβήτηση μιας μακιαβελικής εξουσίας, τα συγκεκριμένα ΜΜΕ δεν θέλουν να τη δώσουν, καθώς αυτή την εξουσία υπηρετούν.


Και από την άλλη πλευρά, μήπως θα έπρεπε να υπάρχει εξεταστική επιτροπή στο Άλσος Γουδή, που να επιτρέπει την είσοδο μόνο με την επίδειξη «κινηματικών παράσημων» και την απαγγελία τσιτάτων του Μαρξ ή του Μπακούνιν; Ειρωνικό το ερώτημα, αφού, αφενός κανένα γνήσια λαϊκό κίνημα δεν χρειάζεται «στρατονόμους», αφετέρου καμιά θεωρία και κανένα επίπεδο θεωρητικής κατάρτισης δεν μπορεί να συναγωνιστεί τη δύναμη, τη δημιουργική ορμή και τη μαγεία της φυσικής συνεύρεσης των σωμάτων σε έναν χώρο. Επιπλέον, συχνά είναι η πράξη που φέρνει τη θεωρία. Στο «Άρωμα του Ονείρου» του Τομ Ρόμπινς, η Κούδρα λέει: «Αν είμαστε σημαδεμένοι μ’ ένα μοναδικό άρωμα, ένα άρωμα ολότελα δικό μας, θα μπορούσαμε πάντα να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο, ακόμα κι αν ο φωτισμός δεν ήταν αρκετός, ακόμα κι αν η όρασή μας ήταν θαμπή ή το σχήμα μας αλλοιωμένο. Θα μπορούσαμε πάντα να βρούμε ο ένας τον άλλο αν χανόμαστε στις αίθουσες του θανάτου».
Ήταν χάρη σε ένα τέτοιο άρωμα, λοιπόν, που αναγνωριστήκαμε στην ιδιαίτερη συναυλία για την καφκική Ηριάννα: δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εκεί, όλοι λίγο-πολύ χαμένοι σε «αίθουσες θανάτου», σέρνοντας τις αλυσίδες της μνημονιακής ομηρίας  ̶  το ένιωθες στην ατμόσφαιρα, την αισιοδοξία κατάπινε μια μουδιασμένη ελπίδα, μια ελπίδα την οποία, όμως, στην πορεία της βραδιάς, ανέλκυε περήφανη από την κοιλιά του κήτους, μαζί με ένα συγκρατημένο χαμόγελο, η ζεστασιά και η δύναμη του «μαζί».


Και, ναι, ζυμώνει και η μουσική εξεγερσιακό ψυχισμό και συνείδηση: αυτό ήταν τα αντάρτικα, αυτό τα τραγούδια του Θεοδωράκη, αυτό είναι σήμερα μέρος της ροκ ή του χιπ χοπ ή άλλων ειδών μουσικής. Το γιατί τέτοιου τύπου μαζική συμμετοχή σε μια βαθύτατα πολιτική εκδήλωση δεν φαίνεται προς το παρόν να μετουσιώνεται σε μαζικό κίνημα είναι μια άλλη συζήτηση, που πρέπει να λάβει υπόψη της ποικίλους παράγοντες.
Ας μην υποτιμούν, όμως, κάποιοι το «σημάδι» από το «άρωμα», γιατί είναι ακόμα αρκετά έντονο για να αναγνωριζόμαστε. Επίσης, στη συναυλία «σημαδεύτηκαν», έστω με μικροποσότητα από αυτό, και πολλοί νεότεροι ̶ που στις μεγάλες κινητοποιήσεις του 2011 ήταν ανήλικοι. Και είναι γνωστό ότι η όσφρηση είναι η πιο δυνατή από όλες τις αισθήσεις.
---

Υπέρ της Ηριάννας
τάχθηκε ο γ.γ. του ΚΚΕ
Δημήτρης Κουτσούμπας

Στο πλευρό της Ηριάννας στάθηκε ο γ.γ. του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Βουλή. 
«Απαράδεκτη, προκλητική, απέναντι στο κοινό περί δικαίου αίσθημα κι επικίνδυνη για τις λαϊκές ελευθερίες» χαρακτήρισε συγκεκριμένα την απόφαση του Εφετείου.
Μιλώντας στη Βουλή στο πλαίσιο της εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση του «Noor1» ο γ.γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος έκανε λόγο για τα αντιλαϊκά νομοθετικά πλαίσια. 
«Πάρτε για παράδειγμα την απόφαση του πενταμελούς Εφετείου της Αθήνας που εμμένει στην άδικη φυλάκιση της Ηριάννας Β.Λ., χωρίς κανένα σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο, απορρίπτοντας την αίτηση αναστολής της ποινής της» τόνισε. 
«Και είναι όντως μια απόφαση απαράδεκτη, προκλητική, απέναντι στο κοινό περί δικαίου αίσθημα κι επικίνδυνη για τις λαϊκές ελευθερίες» πρόσθεσε...
---
*

Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2014

... υπόθεση LuxLeaks και η αξιοπιστία των ΜΜΕ ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Υπόθεση ICIJ - Luxemburg Leaks



H παγκόσμια δημοσιογραφία συγκλονίζεται από μια σημαντική διαρροή: η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) έδωσε στη δημοσιότητα μέρος των 28.000 εγγράφων, που αποδεικνύουν τη συστηματική φοροαποφυγή δισεκατομμυρίων ευρώ από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου.

Ανάμεσά τους βρίσκονται (προς το παρόν) η EFG Eurobank (της οικογένειας Λάτση) και η Wind... αλλά αυτό δεν θα το διαβάσετε σχεδόν πουθενά.

Αυτό που αποκαλύπτει σήμερα το ICIJ μέσω των συνεργαζόμενων με αυτό ΜΜΕ ανά τον κόσμο (δυστυχώς το TPP δεν έχει το status των ΝΕΩΝ, τα οποία ανέλαβαν τη διερεύνηση του ελληνικού τμήματος) είναι μια τεράστια υπόθεση φοροαποφυγής, στην οποία ενέχονται εκτός από πολυεθνικές και ισχυρά πολιτικά συμφέροντα.

Πρόκειται για ένα νόμιμο σύστημα, σύμφωνα με το οποίο οι εταιρείες μπορούν να πετυχαίνουν ξεχωριστές συμφωνίες με κράτη προκειμένου να έχουν ειδική φορολόγηση.


Το ICIJ σήμερα αποκάλυψε ότι οι αρχές του Λουξεμβούργου μέσω ελεγκτικών εταιριών έκαναν συμφωνίες με μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο προκειμένου να μεταφέρεται στο Δουκάτο η φορολόγηση των κερδών των εταιριών, νόμιμα, απλά... 
και εντελώς ανήθικα, αφού ουσιαστικά οι μεγάλες εταιρείες με αυτό τον τρόπο δεν φορολογούνται στις χώρες που δραστηριοποιούνται.

Πόσο μεγάλο είναι το σκάνδαλο

Σύμφωνα με τους ερευνητές του ICIJ, το σκάνδαλο είναι τεράστιο αφού τα ποσά για τα οποία μιλάμε είναι σχεδόν 2 φορές όσο το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Ελλάδας, ενώ η φοροαποφυγή υπολογίζεται σε μερικά δισεκατομμύρια ευρώ.

Ποιες εταιρείες αφορά το σκάνδαλο στην Ελλάδα

Μέχρι στιγμής από τη δημοσίευση των εγγράφων έχουν αποκαλυφθεί οι συναλλαγές 5 εταιρειών ενώ έχει προγραμματιστεί η δημοσίευση για άλλες 4 (7, 10, 12 και 30 Νοεμβρίου). Οι εταιρείες που εμπλέκονται είναι:

1. Badcock & Brown
2. EFG Group
3. Macquarie Group
4. Olayan Investments Company Establishment
5. Weather Investments


Η EFG Group είναι ένα διεθνές ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα με έδρα τη Ζυρίχη που ελέγχεται από την οικογένεια Λάτση, ενώ η Weather Investments έχει τον έλεγχο της Wind Hellas. Η Olayan ήταν υποψήφια στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις ενώ έχει ποσοστό και στην Chipita. Είχε πάρει μέρος στο διαγωνισμό για τον Αστέρα Βουλιαγμένης με συνεργάτη τον Κωνσταντακόπουλο, αλλά δεν επιλέχθηκε τελικά. Η Badcock & Brown έχει επενδύσει στην Ελλάδα σε αιολικά πάρκα.

Είναι δηλαδή σαφές ότι μιλάμε για εταιρείες με τεράστιο κύκλο εργασιών που παίζουν στα υψηλότερα κλιμάκια της οικονομίας της χώρας.

Για να δούμε πώς έπαιξαν το θέμα στις πρώτες τους σελίδες οι 10 πρώτες ιστοσελίδες (σύμφωνα με το καθόλου αξιόπιστο Alexa) της χώρας μας:

1. Το Zougla.gr έχει την είδηση των Luxemburg Leaks και ρεπορτάζ 900 λέξεων αλλά αναφέρει μόνο τις εταιρείες που δεν δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Καμία αναφορά σε Eurobank, Λάτση ή Wind.

2. Το Protothema.gr δεν έχει καμία αναφορά στο σκάνδαλο. Έχει όμως διαφήμιση της Wind.

3. Το Newsit.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά στο LuxLeaks. Έχει επίσης διαφήμιση της Wind.

4. Το tro-ma-ktiko.blogspot.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά. Περιέργως όμως έχει μια τεράστια διαφήμιση της Eurobank (Να υποθέσουμε δηλαδή ότι δεν είναι ανώνυμο το blog και μπορεί να κόβει τιμολόγια;)

5. Το κραταιό και έγκυρο in.gr... Επίσης ούτε μία λέξη στην πρώτη το σελίδα για το LuxLeaks. Διαφήμιση Wind: Παρούσα!

6. News247.gr... καμία αναφορά, καμία διαφήμιση (πώς θα τη βγάλει την HuffPost;)

7. Το NewsBomb.gr επίσης δεν έχει καμία απολύτως αναφορά και επίσης σχεδόν καμία διαφήμιση (όλοι σαν το TPP έχουν καταντήσει).

8. To iefimerida.gr δεν έχει καμία αναφορά στο θέμα και έχει διαφήμιση Wind και Eurobank στις δύο πρώτες θέσεις.

9. To NewsBeast.gr επίσης χωρίς καμία αναφορά και επίσης με διαφημίσεις Wind και Eurobank.

10. Capital.gr δεν έχει καμία απολύτως αναφορά στο σκάνδαλο και έχει διαφήμιση Eurobank.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*