Ο γελοίος Μπάμπης...

*

Ανασυγκρότηση

***

*

Η απάντηση της Liberation

στον Παπαδημητρίου... 

Κι όμως, τα όσα επαίσχυντα ανέφερε ο νεοεκλεγείς βουλευτής της Ν.Δ. για πρώην συναδέλφους του δεν έμειναν μόνο στο εσωτερικό πεδίο για μικροπολιτική κατανάλωση από οπαδούς του Μπάμπη Παπαδημητρίου και του κόμματός του, αλλά έφθασαν και μέχρι τη Γαλλία.

Η Liberation δεν άφησε αναπάντητα τα λόγια του πρώην δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ και, στη διαδικτυακή της έκδοση, απαντά στις «γελοιότητες», όπως τις χαρακτηρίζει (ολόκληρο το δημοσίευμα ΕΔΩ).

Κάνοντας μία μικρή αναδρομή στα πεπραγμένα του Μπάμπη Παπαδημητρίου (με ειδική αναφορά στην ατάκα περί «σοβαρής Χρυσής Αυγής»), αλλά και του ΣΚΑΪ ως μέσου λυσσαλέας αντιπολίτευσης κατά του ΣΥΡΙΖΑ η εφημερίδα χαρακτηρίζει «γελοιότητες» τις δηλώσεις, όμως δίνει και τη δική της απάντηση.

Αποκαλεί fake news τα όσα ακούστηκαν στην συνομιλία Παπαδημητρίου – Πορτοσάλτε για τον επενδυτικό όμιλο Ρότσιλντ, αναφέροντας ότι η εφημερίδα έχει πάψει να ανήκει στον συγκεκριμένο όμιλο από το 2014, αλλά σημειώνοντας ότι η φράση αυτή του βουλευτή της Ν.Δ. έχει κάποια «υποσυνείδητα μηνύματα».

Αφού αναφέρει την τραγική φράση του Μπάμπη Παπαδημητρίου για «μια πλέμπα δημοσιογράφων – ανταποκριτών οι οποίοι έγλειφαν τα παπούτσια των Συριζαίων στα γεμάτα καπνό -χασισοκαπνό κιόλας- γραφεία μέσα στο Μαξίμου και έγραφαν μετά ό,τι τους άφηνε το θολωμένο από το χασίσι μυαλό τους» συνεχίζει χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις του βουλευτή της Ν.Δ. «τόσο υπερβολικές και γελοίες που θα μπορούσαμε να γελάσουμε», επισημαίνει ότι ο Μπάμπης Παπαδημητρίου δεν είναι πια δημοσιογράφος, επέλεξε να κατέβει στον στίβο της πολιτικής και την Τρίτη μίλησε ως βουλευτής της Ν.Δ.

«Τα σχόλιά του για τη Liberation και τα ξένα μέσα, εμπλέκουν συνεπώς και το συντηρητικό κόμμα, το οποίο βρίσκεται, πλέον στην κυβέρνηση» σχολιάζει η Liberation και συνεχίζει λέγοντας ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να αλλάξει την εικόνα του κόμματος και να το απομακρύνει από την εικόνα που είχε η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα από το 1974 και μετά.

«Τα σχόλια ενός από τους βουλευτές του, 48 ώρες μετά την εκλογική νίκη, είναι κάτι που θα πρέπει να τον απασχολήσουν» γράφει η Liberation για τον Κ. Μητσοτάκη προσθέτοντας «ιδιαίτερα από τη στιγμή που μάθαμε ότι η δημόσια τηλεόραση της ΕΡΤ θα είναι, πλέον, απευθείας υπό τον έλεγχο του πρωθυπουργού».

«Η μόνη ανακούφιση: Το κίνημα συμπαράστασης προς την Liberation άμεσα ή μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δείχνει πόσο μεγάλο σκάνδαλο δημιούργησαν τα λόγια του Παπαδημητρίου. Ας ελπίσουμε πως ο επικεφαλής της κυβέρνησης θα μπορεί να αναλογιστεί το μέγεθος (σ.σ. του σκανδάλου)» καταλήγει η γαλλική εφημερίδα.

---

ΕφΣυν

---

*

... η Liberation σε σταυροδρόμι ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Η Libération

μεταξύ επιστροφής στις ρίζες

και αφανισμού

Η Libération είναι μια από τις ιστορικότερες γαλλικές εφημερίδες.Σήμερα περνά ίσως την βαθύτερη κρίση της ιστορίας της η οποία σε πολλά σημεία θυμίζει την περίπτωση της "Ελευθεροτυπίας". Η μετωπική σύγκρουση των δημοσιογράφων με το βασικό μέτοχο της εταιρείας και η πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εφημερίδα δεν αφήνουν παρά δύο ενδεχόμενα: το τέλος ή την αναγέννησης της σε εντελώς διαφορετικές βάσεις.

Η Libération δημιουργήθηκε το 1973 από μια ομάδα πολιτικοποιημένων διανοούμενων με πρώτο από όλους τον Ζαν Πολ Σαρτρ. Η εφημερίδα πολύ γρήγορα έγινε το σύμβολο και ο βασικός φορέας ιδεών της ριζοσπαστικής και επαναστατικής αριστεράς. Ασχολήθηκε με θέματα ταμπού για τη γαλλική κοινωνία όπως η ζωή στις φυλακές, το σεξ σε όλες του τις εκφάνσεις καθώς και η επαναστατική πρακτική και δράση.

Για παράδειγμα στις 26 Δεκεμβρίου του 1976 η εφημερίδα δημοσιεύει την προκήρυξη της 17Ν με την οποία η πρωτοεμφανιζόμενη τότε οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη για την δολοφονία του επικεφαλής του κλιμακίου της CIA στην Αθήνα Ρίτσαρντ Γουέλς, ένα χρόνο νωρίτερα. Ο αθηναϊκός τύπος δεν είχε δημοσιεύσει την προκήρυξη η οποία έφτασε στην Libération μέσω του Σαρτρ.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 80 κι έπειτα η εφημερίδα απο-ριζοσπαστικοποιείται προσεγγίζοντας τη σοσιαλδημοκρατία όπως αυτή εκφράζεται από το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ταυτόχρονα αγκαλιάζει με θέρμη την πολιτιστική φιλελευθεροποίηση της εποχής και ανοίγει τις σελίδες της στη διαφήμιση. Για να δικαιολογήσει αυτή την απόφαση, ο τότε διευθυντής της εφημερίδας και απονενοημένος αριστεριστής Σερζ Ζουλί γράφει ότι πλέον “η διαφήμιση είναι η τέχνη της εποχής μας”.

Τη δεκαετία του 80 και 90 η Libération συνοδεύει τον πολιτικό και πολιτιστικό μετασχηματισμό της Γαλλίας, στο πλαίσιο της ιδεολογικής ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού και του θριάμβου της αγοράς. Καταφέρνει έτσι τα αποτελέσει σημείο αναφοράς στο μηντιακό τοπίο της χώρας αυξάνοντας τις πωλήσεις και την επιρροή της. Το 2001 φτάνει έτσι στο απόγειο με πωλήσεις 171.000 καθημερινών φύλλων.

Όμως από εκεί και πέρα αρχίζει η καθοδική πορεία της εφημερίδας. Σε πολιτικό επίπεδο, η Libération δεν κατάλαβε έγκαιρα ότι ο άνεμος είχε πια αλλάξει. Η κριτική του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού επανήλθε στο επίκεντρο των προβληματισμών του μεγαλύτερου κομματιού του κοινού της. Όμως η εφημερίδα συνέχισε να υπερασπίζεται τη γραμμή του Τρίτου δρόμου, της σοσιαλδημοκρατίας και της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς.

Σε δημοσιογραφικό επίπεδο, η αυξανόμενη εξάρτηση της εφημερίδας από τη διαφήμιση την ώθησε στο να προσπαθεί απεγνωσμένα να προσελκύσει του Παριζιάνους bourgeois-bohème, δηλαδή τους προοδευτικούς yuppies με υψηλή αγοραστική δύναμη, αναπτύσσοντας ανάλογη θεματολογία βασιζόμενη όλο και περισσότερο στο μάρκετινγκ. Έχασε έτσι τελειωτικά ότι είχε μείνει από τους αναγνώστες λαϊκών και μικρομεσαίων τάξεων, καθώς και όσους αριστερούς επέμεναν στωικά τις αλλοπρόσαλλες επιλογές των προηγούμενων ετών, φτάνοντας τα 130.000 καθημερινά φύλλα.

Το καίριο χτύπημα ήρθε το 2005 όταν ο τραπεζίτης Εντουάρ ντε Ροθτσίλντ, παραδοσιακός αντιπρόσωπος του γαλλικού και παγκόσμιου κεφαλαίου, αγοράζει την πλειοψηφία των μετοχών της εφημερίδας. Μέσω αμφισβητήσεων και συγκρούσεων με τους εκπρόσωπους των δημοσιογράφων ο νέος ιδιοκτήτης εκπαραθυρώνει τον ιστορικό διευθυντή της εφημερίδας Σερζ Ζουλί. Οι πωλήσεις συνεχίζουν να μειώνονται, τα χρέη να μεγαλώνουν και οι απολύσεις και απεργίες πολλαπλασιάζονται.

Το 2011 ένας νέος μέτοχος ο Μπρούνο Λεντού μπαίνει στην εφημερίδα αφού ο Ροθτσιλντ στο μεταξύ έχει βαρεθεί να χάνει λεφτά. Ο Λεντού έχει κάνει καριέρα στην αγορά ακινήτων και είναι ιδιοκτήτης του κτηρίου στο οποίο στεγάζονται τα γραφεία της εφημερίδας, σε κεντρικό σημείο του Παρισιού κοντά στην Place de la République. Νέος διευθυντής αναλαμβάνει ο Νικολά Ντεμοράν, δημοσιογράφος της νέας γενιάς, πολύ κοντά στους Σοσιαλιστές.

Όμως παρόλες τις αλλαγές η Libération συνεχίζει να χάνει το κοινό της φτάνοντας το 2013 τα 100 000 φύλλα (εκ των οποίων μόνο 30.000 αγοράζονται στα περίπτερα). Η επιμονή του Ντεμοράν να στηρίζει την κυβέρνηση του Ολάντ παρόλο που αυτή έχει χάσει την εμπιστοσύνη του κόσμου της Αριστεράς και οι εμμονή του με το μάρκετινγκ και τον Παριζιανισμό, την διαρκή δηλαδή ενασχόληση με την πολιτικοοικονομική ελίτ της πρωτεύουσας, τον φέρνουν αντιμέτωπο με όλο και μεγαλύτερο κομμάτι των δημοσιογράφων.

Τον Νοέμβριο του 2013, οι δημοσιογράφοι αποφασίζουν με μεγάλη πλειοψηφία την άρση της εμπιστοσύνης τους στον διευθυντή. Με το παλιό καταστατικό αυτό θα αρκούσε για την απόλυσή του. Όμως η έλευση του Ρόθτσιλντ και των εκατομμυρίων του έγινε με αντάλλαγμα την παύση του δικαιώματος βέτο που είχαν οι δημοσιογράφοι στην επιλογή του διευθυντή ως δικλείδα ασφαλείας που θα εξασφάλιζε την ανεξαρτησία του μέσου από τις επιλογές του ιδιοκτήτη.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι όμως έσταξε στις 8 Φεβρουαρίου όταν οι βασικοί μέτοχοι της εφημερίδας ανακοίνωσαν το πρότζεκτ τους για το μέλλον της Libération. Η βασική ιδέα ήταν η μετακίνηση της σύνταξης από το κτήριο της Place de la République το οποίο θα γίνει “πολιτιστικό κέντρο, καφέ μπαρ και κέντρο επιχειρηματικότητας”. Στη συνέχεια η διαρροή ενός μέηλ του Μπρούνο Λεντού στο οποίο χαρακτηρίζει τους δημοσιογράφους “καθυστερημένους και προσκολλημένους στο παρελθόν” ρίχνει λάδι στη φωτιά.

Παράλληλα, κυκλοφορεί η πληροφορία ότι ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας και βασικός μέτοχος της εφημερίδας χρησιμοποιεί δαιδαλώδεις οφ σορ εταιρείες κι ότι κινδυνεύει με πρόστιμο 40 εκατομμυρίων ευρώ από την εφορία. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν αναγκασμένος να πουλήσει το κτήριο που στεγάζει την εφημερίδα και το οποίο αποτελεί “φιλέτο” στην αγορά ακινήτων.

Ως άμεση αντίδραση οι δημοσιογράφοι καταλαμβάνουν το κτήριο, σπρώχνουν σε απόλυση τον Ντεμοράν και παίρνουν τον έλεγχο της εφημερίδας με συλλογικές αποφάσεις μέσω γενικών συνελεύσεων. Όλα οι λανθάνουσες εντάσεις και τα κρυμμένα κάτω από το χαλί προβλήματα σχετικά με την πολιτική και δημοσιογραφική γραμμή της εφημερίδας βγαίνουν πλέον στο φως. Οι δημοσιογράφοι και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι προσπαθούν εδώ και μία εβδομάδα να συνθέσουν ένα νέο πρότζεκτ που θα δώσει νέα ώθηση στην εφημερίδα και θα την ξανακάνει την ισχυρή και ανεξάρτητη φωνή της Αριστεράς.

Ήδη η στροφή στα τελευταία φύλλα είναι εμφανής: περισσότερα άρθρα έρευνας και ανάλυσης και λιγότερος σχολιασμός, εμβαθής ενασχόληση με κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, έμφαση στα διεθνή. Όσα δηλαδή ζητάει η πλειοψηφία του κοινού τα τελευταία χρόνια. Όμως τα οικονομικά προβλήματα παραμένουν και οι δυσκολίες του εγχειρήματος είναι πολλές.

Η εφημερίδα χρειάζεται να αλλάξει περιεχόμενο, να αγκαλιάζει την επανάσταση του ίντερνετ, να αποκολληθεί από την διαφημιστική εξάρτηση και να καταφέρει να συντηρηθεί από τους αναγνώστες της. Τα στοιχήματα είναι πολλά και δύσκολα. Όμως οι επιλογές είναι περιορισμένες. Ή το εγχείρημα θα πετύχει ή η ιστορική εφημερίδα θα εξαφανισθεί...

---

πηγή: http://ephemeron.eu/

---

*

... Liberation - καμία σχέση με τα καθ' ημάς ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Liberation: Υπέρ της αποχώρησης

των διευθυντών το 90% των εργαζομένων

Αντίθετο το προσωπικό στα σχέδια της διεύθυνσης για μειώσεις μισθών

Το 90% του προσωπικού της γαλλικής εφημερίδας Liberation υπερψήφισε την πρόταση για αποπομπή των δύο συνδιευθυντών της εφημερίδας. Η εφημερίδα αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, και η διεύθυνση έχει παρουσιάσει σχέδιο εξυγίανσης που προβλέπει, μεταξύ άλλων, μειώσεις μισθών 10%, ενώ βρίσκεται σε αναζήτηση επενδυτή.

Ψηφοφορία στο προσωπικό της εφημερίδας, στην οποία πήραν μέρος 216 από τους 290 εργαζόμενους στην εφημερίδα, κατέληξε με 187 ψήφους (89,9%) υπέρ της αποχώρησης των δύο συνδιευθυντών, Νικολά Ντεμοράν και του Φιλίπ Νικολά.

Έπειτα από τρία χρόνια ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, η Λιμπερασιόν παρουσίασε ζημία σχεδόν ενός εκατομμυρίου ευρώ το 2013, εξήγησαν στο Γαλλικό Πρακτορείο οι Ντεμοράν και Νικολά. Επιπλέον, η εφημερίδα πρέπει να αποπληρώσει ένα δάνειο ύψους 6 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή 1,5 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο.

Για την αντιμετώπιση της οικονομικής κατάστασης η διεύθυνση, η οποία υπογράμμισε ότι «δίνει προτεραιότητα στη διατήρηση των θέσεων εργασίας», παρουσίασε ένα σχέδιο περικοπών δαπανών το οποίο προβλέπει μια «προσωρινή» μείωση των μισθών, εθελούσιες εξόδους και αλλαγή συμβάσεων σε μερικής απασχόλησης, επισημαίνουν οι δύο συνδιευθυντές.

Συγκεκριμένα, το σχέδιο που παρουσιάστηκε από τη διεύθυνση προβλέπει περικοπές δαπανών ύψους 4 εκατ. ευρώ, «από τα οποία τα δύο εκατ. θα προέλθουν από τη μισθοδοσία», που ανέρχεται σε 21 εκατ. ευρώ το χρόνο. Πρόκειται δηλαδή για μια μείωση μισθών 10%, κλιμακωτά, μεγαλύτερη για τους πιο υψηλόμισθους και μικρότερη για τους πιο χαμηλόμισθους.

Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τη Λιμπερασιόν, καθώς οι μέτοχοί της αρνήθηκαν να επενδύσουν περισσότερα χρήματα στην εφημερίδα, ενώ ο ιταλικός όμιλος Ersel, ένας από τους μετόχους της, έχει ανακοινώσει ότι θέλει να αποχωρήσει, εξήγησαν οι Ντεμοράν και Νικολά.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*