ΕΡΤ - Ο νέος θίασος επί σκηνής...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

...όχι όμως και νέο έργο

του Παύλου Αλέπη

από το fb

Η κάθε κυβέρνηση κρίνεται στα ΜΜΕ κυρίως απ΄ την συμπεριφορά της στην ΕΡΤ και τον τρόπο που την λειτουργεί.

Δεκαετίες κρίσιμες, δεν έχουμε δει την ελάχιστη πολιτική τόλμη. Οι εποχές αλλάζουν όμως ατάραχο το ύφος της εξουσιαστικής επιβολής. Εξοργιστικά κοντόφθαλμο...

Οι δικοί μας και οι άλλοι... Αρχή και τέλος.

Ο νέος θίασος επί σκηνής, όχι όμως και νέο έργο...

Τα οικονομικά, είναι ασφαλώς ένα μέτρο επιτυχίας η αποτυχίας Διαχείριση δημόσιου χρήματος. Δεν είναι όμως το ουσιαστικό. Η Παιδεία, ο Πολιτισμός και η νοούμενη πληρότητα στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία του πολίτη είναι τα ζητούμενα.

Ζητούμενο όμως είναι και το να λέει και να νοιώθει αγωνία γνήσια και . κριτικά τις αδυναμίες και τις εμμονές της κρατικής λειτουργίας, και συμπεριφοράς. Όχι απλά καταγράφοντας, αλλά προσπαθώντας - ειλικρινά και γενναία- να τις διορθώσει αλλάζοντας τες θετικά, για ΟΛΟΥΣ. Αν αυτό δεν το νοιώθει βαθιά και υπεύθυνα ο καθένας, τότε είναι αδύνατον να μιλήσουμε για επιτυχία.
Αν μάλιστα σκεφθεί ο καθένας ενδιαφερόμενος, πως ακόμα,σαν την τηλεόραση-την δύναμη και το εκπεμπόμενο μήνυμα της προς την Κοινωνία- ΔΕΝ υπάρχει τίποτα ποιο δυνατό ,άμεσο και συνεκτικό, αντιλαμβάνεται το γιατί διαρκώς αγωνιούμε για την χαλιναγώγηση που ασκείται....
Η ΕΡΤ δεν είναι πολιτικό η ιδιωτικό φέουδο. Το επικαλούνται όλοι... Είναι εθνικός καθρέφτης ιδεών και έκφρασης. Εθνική φωνή. 

Ο νομοθέτης σαφώς ενδιαφέρεται να την υποχρεώσει να προστατεύει ισοτίμως, θεσμούς, κόμματα γλώσσα, παραδόσεις, ιστορία και κάθε πυλώνα Δημοκρατίας. 

Μέχρι τώρα κανείς -διαχειριστής- δεν πέτυχε συνολικά, στην δημιουργία εικόνας μιας γνήσιας ανεξαρτησίας της.Το γιατί μοιάζει να μην απασχολεί την κοινωνία...

Χωρίς την ελάχιστη συναίνεση, χωρίς καν την προσπάθεια διαλόγου και εντοπισμού στόχων ΕΘΝΙΚΩΝ οδεύουμε προς την νέα αποτυχία, όχι κατ ανάγκη εξ αιτίας των νέων προσώπων ,αλλά λόγω νοοτροπίας και κεκτημένης ταχύτητας...

Συντηρητικοί και προοδευτικοί, τολμηροί και άτολμοι υποκύπτουν σε μια αόριστη -αποδεδειγμένα ανόητη, καθιερωμένη- σκοπιμότητα που επιμένει να αποτυγχάνει, αδιαφορώντας για τα αίτια... Το περίεργο είναι, πως η εποχή είναι υπερώριμη να δεχθεί οτιδήποτε ΤΟΛΜΗΡΟ, που θα μπορούσε μάλιστα, να καταγραφεί ως μεγίστη Πολιτική Επιτυχία... Είναι τόσο χαμηλός, ευτελισμένος και κραυγαλέα ελάχιστος, σε όλα, ο...ανταγωνισμός, που μια Εθνική αντίληψη, σφαιρικής σοβαρότητος, θα επέφερε αυτόματα, την διαφορά...

Δυστυχώς, ούτε ίχνος αισιοδοξίας στον ορίζοντα...

---

*

Όταν εκδότες και δημοσιογράφοι δεν σέβονται την είδηση...

*

Ανασυγκρότηση

***

*

Ειδήσεις - εκδότες - εφημερίδες

του Παύλου Αλέπη

Γιατί είναι δύσπιστοι οι Έλληνες και δεν διαβάζουν πια εφημερίδες; Μα γιατί βλέπουν πως οι εφημερίδες δεν σέβονται την είδηση. Την αποκρύπτουν συστηματικά και απροκάλυπτα αν αντιβαίνει τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη, την υποβαθμίζουν και γενικά επιλέγουν τρόπους χειραγώγησης μιας ταλαίπωρης Ελληνικής Δημοκρατίας…

Στα πρώτα του βήματα ένας δημοσιογράφος μάθαινε πως η είδηση είναι ιερή, το δε σχόλιο ελεύθερο… Τώρα άμα το υποστηρίξεις αυτό κινδυνεύεις. Όχι απλά να μείνεις άνεργος αλλά να σε κατατάξουν με το ζόρι στον ιδεολογικό στρατό του… αντιπάλου εκδότη. Στρατοί, λοιπόν, φυσικά, χωρίς παρεξήγηση, μισθοφόροι… Όχι βέβαια όλοι, αλλά όποιος δεν δει, την γενική εικόνα θα πρέπει με το κιάλι να ψάξει πολύ… τις εξαιρέσεις…

Ο αναγνώστης δεν είναι αφελής. Στρέφει την πλάτη, γιατί πια βλέπει εφημερίδες να εκδίδονται απροκάλυπτα με έναν στόχο, όχι την πληροφορία, αλλά την πληροφορία έτσι δοσμένη που να διευκολύνει τον εκδότη. Κυρίως αυτόν. Όχι τον πολίτη, όχι τον κόσμο και τα συμφέροντά του, όχι τον δημοκράτη που νοιάζεται για την προάσπιση των ελευθεριών.

Για ποιες εφημερίδες, λοιπόν, μιλάμε; Αυτές που σέβονται τον αναγνώστη, (ακόμη και του αντιπάλου ιδεολογικά) ή για αυτές που κάνουν μπίζνες; Και μάλιστα επιμένουν οι …παλαιομοδίτες εκδότες σε μια εποχή διαδραστικής πληροφόρησης, όπου η παρέμβαση του χρήστη μπορεί νάναι άμεση. Θυμάμαι πάντα τον απόλυτο σεβασμό που αντιμετωπίζαμε την τηλεφωνική επαφή με τους αναγνώστες, ή την αλληλογραφία, στις εφημερίδες που δούλεψα. Ήταν σαφής η άνωθεν εντολή το «άκουσε τον και απάντησε του ευγενικά, απ’ αυτόν ζεις». Στην στροφή επάνω αυτό άλλαξε οι εφημερίδες δεν ζούσαν πια από τον αναγνώστη, αλλά από τα δανεικά και αγύριστα…

Τώρα η απαξία που θα χρεωθεί; Στον αναγνώστη; Όχι βέβαια, εμμέσως πλήρωσε και ξαναπλήρωσε την χειραγώγησή του… Τώρα έχει καταφύγει αλλού, ουσιαστικά διωγμένος, αν και οι σοβαρές εφημερίδες παγκοσμίως ανακάμπτουν. Λέω οι σοβαρές και όχι οι ελληνικές, γιατί όταν προχθές στον Πλανήτη ήταν πρώτη είδηση οι φορολογικοί Παράδεισοι, στην Ελλάδα ΔΕΝ ήταν για να… προστατευθεί η σύζυγος του Αρχηγού και φίλη του εκδότη… από μερικές φιλικές (γι’ αυτό τις λένε φιλικές) εφημερίδες.

Τα παραδείγματα μιλιούνια, καθημερινά. Υπάρχει εφημερίδα που ό,τι και να γίνει έχει κατά πόδας τον Υπουργό Άμυνας και τον έχει πρωτοσέλιδο ανεξαρτήτως θεματολογίας και κοινωνικής ατζέντας. Μερικές φορές δικαίως αλλά όχι συνέχεια και στοχευμένα… Φυσικά από την τύφλωση δεν εξαιρούνται τα κομματικά όργανα. Γιατί είναι αντιδημοκρατικό στο τέλος να επιστρέφεται μέρισμα για τους φτωχούς και να το χαρακτηρίζεις -όχι ανεπαρκές- που είναι σχόλιο και το δικαιούσαι, αλλά κοροϊδία και μάλιστα ξεδιάντροπη. Δεν ξέρω ποιο είναι το μέρισμα αυταπάτης πάντως του αναγνώστη δεν είναι… ούτε αυτουνού που διψάει η αυλή του και για τα ευρώπουλα και για την αλήθεια….

Από πλευράς ιδιοκτητών (έχουν και ένωση, τρομάρα τους) με πρόεδρο τον …δημοσιογράφο Χατζηνικολάου (τρομάρα του) είναι περίεργο που δεν γίνεται καμμιά άλλη κουβέντα, παρά μόνο για το ότι τους φαίνεται υπερβολικό το 2% για εργοδοτική εισφορά. Και εκβιάζουν θα τις κλείσουμε λένε και πρόθυμος ο Παππάς τους ακούει… Το περιεχόμενο των εκδόσεων τους φαίνεται πως το συζητούν ΜΟΝΟΝ με εξαγορασμένους δημοσιογράφους και επίσης μισθοδοτούμενους κατασκευαστές νομοθεσιών… Την κοινωνία, ούτε που την αφουγκράζονται, ούτε που κοιτούν πια τις πωλήσεις, ξέρουν… αλλά. Επί της ουσίας επιμένουν όλοι, στην ίδια συνταγή που κλόνισε τους ακλόνητους Ψυχάρη και Μπόμπολα… Ένας τύπος που καθρεφτίζει όμως το παράλογο είναι επικίνδυνος και εξοβελίζεται αργά αλλά συστηματικά. Και αναζητούνται και τα αίτια και η ευθύνη.

Είναι όμως πια φανερό πως στην Ελληνική κοινωνία κανείς δεν δίνει σημασία στο τι γράφουν και τι λένε οι εφημερίδες, οι εκδότες και τα συμφέροντα…. Αυτό είναι δημοκρατικά άρρωστο. Η νεολαία παλεύει με τα φέικ νιουζ του διαδικτύου και θα την βρει την άκρη. Αργά ή γρήγορα… Οι παλαιότεροι αναζητούν πάντα -όπως είναι φυσικό- την ανάλυση της είδησης, την είδηση και την χαρά της ανάγνωσης. Αυτό δεν θα αλλάξει ίσως ποτέ…. Αυτό και μόνον αυτό, θα κρατήσει θέση για τις εφημερίδες στη ζωή μας. Ναι μας ενδιαφέρει η γνώμη του άλλου -γνώμη που βασίζεται σε γνώσεις, ευγένεια, επιχειρήματα και αγάπη στον αναγνώστη του…. Θα φτάσουμε, είμαι αισιόδοξος… Όχι όμως χωρίς αλλαγές στις νοοτροπίες εκδοτών, πολιτικών και δημοσιογράφων -με την αυτή ή και άλλη σειρά- ευθυνών που θα αποδοθούν.

---

anoixtoparathyro

---

*

Π. Αλέπης: "Είμαστε συντεχνία; Όχι; Να το αποδείξουμε..."

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Τι μπορούσαμε και δεν κάναμε...

Γράφει ο Παύλος Αλέπης

Πρώτα η είδηση με σημασία. Μόνοι τους οι καναλάρχες ζήτησαν συνάντηση με την Κυβέρνηση για τις άδειες. Θα γίνει Τετάρτη - Πέμπτη. Τι σημαίνει αυτό; Πως δεν αισθάνονται πως κερδίζοντας χρόνο τα πράγματα τους πάνε και ευνοϊκά. Ο ΕΔΟΕΑΠ είναι αγκάθι τώρα γι αυτούς και με τον Κυριακόπουλο μπροστά, έχουν βαλθεί να κλείσουν σβέλτα την συνεννόηση με τους εργαζόμενους και μετά να πάνε στην Κυβέρνηση για τα σπουδαία. Εκεί τους περιμένει η σύγκρουση με το νομοσχέδιο Παππά για την διαφανή πλατφόρμα της διαφήμισης. Κατατέθηκε και θα ψηφισθεί τουλάχιστον από την πλειοψηφία ένας καλός -ως φαίνεται- νόμος... Τι σημαίνει αυτό; Μα τέλος στα μαύρα εκατομμύρια και τις λοβιτούρες των Media Shops.

Μετά, πάμε πίσω για την συμφωνία για τον πόρο, που θα λέγεται αλλιώς και όχι αγγελιόσημο. Είναι θέμα τεχνικών όρων, ο Κυριακόπουλος το περνά στις προτάσεις γλυκά, όσο γλυκά μπορούν να μην εκτεθούν στο δούναι λαβείν και οι συνδικαλιστές μας. Κάτι σε αυξημένη ασφαλιστική συνεισφορά, σας κάνει;;;

Τέλος πάντων καμιά έκπληξη δεν προξενεί η αναισθησία της αξιωματικής αντιπολίτευσης για χιλιάδες εργαζομένους και τις οικογένειες τους. Ο Κυριάκος ούτε θέλει, ούτε μπορεί. Άστον απέξω λοιπόν, όταν καταλάβει θα 'ναι αργά γι΄ αυτόν. Τα άλλα κόμματα κι αυτά γαργάρα... Εκεί δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι; Δεν βλέπουν;

Το κακό έρχεται για τον κλάδο, από όσα ΜΜΕ πήρε για να κλείσει ο Μαρινάκης. Όπως ξέρετε, ο κύβος έχει ριχθεί με την μετοχική σύνθεση του ΜΕΓΚΑ που εγκρίθηκε. Οι σκληροί καναλάρχες είναι τώρα τρεις, Βαρδινογιάννης, Μαρινάκης, Αλαφούζος. Αυτοί ορίζουν το παιχνίδι και μόνον τον Παππά υπολογίζουν. Ας μην θυμηθούμε τα... εξώγαμα του Άδωνη που έκλαιγαν για την νέα διαπλοκή του... Καλογρίτσα και του Σαββίδη. Τόσο διορατικοί...

Εμείς οι άλλοι, οι κανονικοί δημοσιογράφοι -όχι οι πραιτωριανοί- αν είχαμε μυαλό θα κοινοποιούσαμε απλά, κάθε μέρα, τι χρωστάνε και τι ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ. Θα ήταν έτσι μαζί μας ο κόσμος, που μας θεωρεί ΟΛΟΥΣ προνομιούχους. Θα είχαν εξορυχθεί οφθαλμοί με τα ποσά των μπαταχτσήδων που θέλουν και να κουμαντάρουν... Να είναι συνομιλητές και να ...υπαγορεύουν όρους και προτάσεις...

Φώναζα να πάμε στην τριμερή με γενική απεργία, τον καταγέλαστο ΣΚΑΪ ορθάνοιχτο, συμμάχους όμως, τα βασικά σάιτ, που είναι δικά μας παιδιά και με τα κρατικά ΜΜΕ στο πλευρό. Τότε, θα ήταν όλοι πιο προσεκτικοί και λιγότερο αεράτος ο Κυριακόπουλος. Ποιος με άκουγε; Σιγά μη... ρισκάρουν οι συνδικαλιστές μας.

Ρώτησα, δεν θα ΄ναι μαζί μας -με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους- η Κυβέρνηση, τώρα που τους... κρατάει τους παράνομους, για τις άδειες; Ναι, είπαν και προσπέρασαν. Κι όμως ακόμα τώρα οι Υπουργοί πρέπει να το σκεφθούν. Ή θα βοηθήσουν στ΄ αλήθεια ή θα παραδώσουν πνεύμα και σαρκίο στα σαρκοβόρα του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ (ΝΑ ΦΑΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ). Το ΄χουν άλλωστε ξανακάνει...

Είναι και οι συνάδελφοι (πως να το πω) στο ΕΣΡ. Ας διαλέξουν πλευρά, γιατί με τις ως τώρα καθυστερήσεις, μπλα μπλα και δημοσιογραφικό παιχνίδι δεν το λες...

Είναι και οι διοικήσεις των Τραπεζών. Πρέπει να πάρουν κι αυτές θέση. Πελάτες τους οι καναλάρχες, αλλά πελάτες τους και εμείς, των εφημερίδων, τηλεόρασης, σάιτ κτλ. Οι Τραπεζίτες θα φερθούν όπως παλιά; Με Ψυχάριο αέρα θα ξαναταΐζουν τα παλικάρια του δανεισμού;

Το βασικότερο όμως είναι να απαντήσουμε στους ανέντιμους σπεκουλαδόρους. Μας λέει ο κόσμος υποτιμητικά, συντεχνία. Πως το βλέπετε, είμαστε; Έχουμε ανάστημα; Μπορούμε να πούμε στους νταβατζήδες της ενημέρωσης: "Βγάλτε μόνοι σας τα ΜΜΕ, μόνον με αλήτες, ρουφιάνους, προδότες της συντεχνίας, δημοσιογράφους". Έχουμε την αλήθεια με το μέρος μας ας την πούμε, μπορούμε. Ή μήπως ηττηθήκαμε πριν την μάχη;

---

* από το fb

** τα bold  της "Α"

---

*

... για τον πόλεμο Κυβέρνησης - Καναλαρχών ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Σύγκρουση παντού

Του Παύλου Αλέπη

Ξεκίνησε ένας πόλεμος μεγάλος Κυβέρνησης -Καναλαρχών. Επιβεβαιώνεται το, όλοι μαζί μπορούμε (να ρίξουμε την Κυβέρνηση).

Ο επίκαιρος Σαββόπουλος ξεκινά με το η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος… Και ουκ ολίγοι σιγοψιθυρίζουν το ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω…

Σιγή ασυρμάτου από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που κυβέρνησαν το διάστημα που δεν εφαρμόζονταν οι νόμοι. Τώρα υπάρχει νόμος και οι τηλεοπτικές άδειες θα…ενοικιασθούν έναντι γενναίου τιμήματος για πρώτη φορά.. Εδώ, λοιπόν, οι καναλάρχες απαντούν αυτό που μεθόδευαν καιρό: ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ.

Η Κυβέρνηση σωστά επιμένει, αλλά τα ερείσματα 30 ετών πολλά και αντιστέκονται. Οι καναλάρχες ένα μικρό παράπονο δικαιούνται. Γιατί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μας είχατε τόσα χρόνια σε ομηρία; Ούτε σ’ αυτό απαντούν τα κόμματα. Αλωνίστε και τα ίδια χρωστούν, αλλά ας πούμε πως κάτι προτίθενται να πληρώσουν…Δηλαδή μέχρι κι αυτοί πληρώνουν….

Πάμε και στο σημαντικότερο. Τάισαν ή δεν τάισαν σκουπίδια τον Έλληνα; Κυρίως δανειζόμενοι με αγύριστα, δικά μας λεφτά. Θα συνεχίσουν την αισθητικά τους και τα παιχνίδια τους; Την είδατε την αγωγή κατά του Δημοσίου όπου ζητούν… επιστροφή (από μας) διαφυγόντων κερδών τους .

Πώς μπορούν και το κάνουν; Μα με την δύναμη του χρήματος, έχοντας αποκτήσει ερείσματα και βραχίονες. Θεσμικούς άλλα και… αδυνάτου χαρακτήρος.

Πάμε στην εποπτεύουσα θεσμική ανεξάρτητη αρχή. Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Τι ακριβώς προτίθεται να ρυθμίσει; Γιατί δεν έχει ήδη παρέμβει; Σιωπή και ελιγμοί. Οι ευθύνες τεράστιες, ντροπή εκφραζόμενη πώς; Μήπως ελπίζουν σε πολιτική μεταβολή, απομάκρυνση του Παππά και επιστροφή στο παρελθόν;

Θα μου πείτε τι διαμαρτύρομαι; Mήπως για τα κόμματα μπαίνει θέμα Δημοκρατίας; Μήπως για την δικαιοσύνη διαμαρτύρεται μόνον ο Πολάκης; Μήπως τόσα γιατί, δεν τα σκεπάζει ο φόβος και τάχα η κρίση; ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ…

Όμως εδώ η χειραγώγηση είναι σε πλήρη ανάπτυξη. Φτάνει φτάνει ως εδώ.

Πρακτικά πρώτο θύμα οι Δημοσιογράφοι. Το Ταμείο τους -περίθαλψης και επικούρησης- υπό τεχνητή διάλυση. Μετά τις απανωτές μειώσεις, μετά την τερατώδη εργασιακά ανεργία και τόσα άλλα, έχασε τον πόρο του αγγελιόσημου. Δηλαδή και εδώ μην νομίζετε, ωφελημένοι οι εργοδότες ήταν, γιατί το αγγελιόσημο υποκαθιστούσε την εργοδοτική εισφορά τους.

Τώρα παζαρεύουν πως πάλι θα βρεθεί τρόπος για να μην πληρώσουν την νόμιμη αναλογία τους. Νέοι ελιγμοί, απολύσεις, εκβιασμοί και μειώσεις. Ξέρετε με τι αιτιολογικό; Ότι δεν βγαίνουν. Δεν βγαίνουν γιατί φαίνεται πως έκλεισαν οι στρόφιγγες Τραπεζών και θαλασσοδανείων. 

Μήπως όμως τώρα είναι η ώρα να δούμε τι ακριβώς χρωστούν και ποιος θα επωμισθεί το διαφαινόμενο φέσι;; Και εκεί να δω την τυφλή και κουφή Δικαιοσύνη πώς θα τους μεταχειρισθεί. Ως ίσους απέναντι στον νόμο; Ή πιο ίσους.

Από όπου και να το πιάσεις το θέμα των εκδοτών καναλαρχών βρωμάει. Δεν ισχύει εδώ το ότι όλα έγιναν νόμιμα και ηθικά. Έγιναν γιατί οι διαχειριστές της εξουσίας δεν εφάρμοσαν τους νόμους δεν νομοθέτησαν έγκαιρα τα κενά και τώρα που έχουμε νόμους, απλά ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ.

Και οι πολίτες; Με το κεφάλι γανωμένο από τις τηλεοράσεις, με τον φόβο φωλιασμένο και εγκατεστημένη την τηλε-ανοησία πως θα πιστέψουν πως θα ανατρέψουν την κατάσταση. Πώς θα σκεφθούν, τώρα στην κρίσιμη ώρα, πως ψοφοδεείς και εξαρτώμενοι δημοσιογράφοι είναι επικίνδυνοι για την Δημοκρατία.

Πώς να σκεφθούν πως καναλάρχες που μόνο το κέρδος βάζουν μπροστά τόσα χρόνια διαφεντεύουν την ζωή όλων μας. Είναι πιο εύκολο κανείς να φωνάξει και να ταυτισθεί με το αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι. Αυτούς που βλέπει στην βιτρίνα άλλωστε αγωνίζονται να τον…επιβεβαιώσουν.

Πού να σκεφθεί πως εκτός απ’ την βιτρίνα υπάρχει και η κουζίνα. Εκεί που ψήνονται άνθρωποι των 500 και 700 ευρώ σε μεροκάματα του τρόμου. Και μεταξύ μας όλους τους παίρνει η μπάλα γιατί ο θυμός του κόσμου είναι μεγάλος.

Μα ούτε ένας να με προειδοποιήσει για τον Γολγοθά, ούτε ένας να μην υπερασπισθεί τα συμφεροντάκια μου; Μόνον του αφεντικού του τα συμφέροντα είναι είδηση;;; Τι κάναμε, τρέξαμε να σωθούμε ως φάρα και τώρα μας γυρίζει ο κόσμος την πλάτη.

Ο κοινωνικός αυτοματισμός εδώ λειτουργεί θαυμάσια. Αν είναι δυνατόν σ’ αυτή την χώρα, να και κάτι που λειτουργεί θαυμάσια. Μήπως όμως ήρθε η ώρα να λειτουργήσουν αυτά τα κοινωνικά αντανακλαστικά εναντίον των πραγματικών ταξικών εχθρών που δυναστεύουν την ζωή μας;

Το πρώτο βήμα είναι να τους βάλουμε να πληρώσουν τα νόμιμα και το δεν πληρώνω να το βάλουν… αμέσως στο συρτάρι.

---

anoixtoparathyro

---

*

... οι επιχειρηματικές οικογένειες που διαφεντεύουν τις ζωές μας ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Όλοι μαζί μπορούμε

Tου Παύλου Αλέπη

Σημείωσα με όση επιμέλεια μπορούσα, τις επιχειρηματικές και πολιτικές οικογένειες, που διαφεντεύουν τη ζωή μας και μας έχουν στη μέγγενη δεκαετίες.

Έγραψα για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοσιογραφία που αν δεν προσπαθήσουν να τις αποκαλύψουν και να τις βάλουν στη θέση τους δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης. Τουλάχιστον να τις τιθασεύσουν ώστε να μην υποκαθιστούν την όποια εξουσία και ουσιαστικά να χειραγωγούν και να κυβερνούν.

Αν αυτό δεν το βλέπουμε και δεν το λέμε, τότε θα αναμασάμε μισές αλήθειες όλοι μας. Γνωρίζω καλά πως έτσι, δεν κομίζω καμία γλαύκα στην πόλη των Αθηνών και γνωρίζω επίσης, πως ακούστηκαν ανά καιρούς φωνές ελάχιστες, που πνίγηκαν, εξαγοράσθηκαν ή τοποθετήθηκαν στη χωρία των γραφικών. Το ίδιο ξέρω πως συμβαίνει σε πολλές χώρες και πως το φαινόμενο η οικονομική εξουσία να ασκεί την δύναμή της στην πολιτική εξουσία είναι εκτεταμένο.

Όμως η πρόκληση μιας φίλης, έντιμης συναδέλφου, στο διαδίκτυο, ήταν μεγάλη. Μίλησες – γράφει – για επιχειρηματικές και πολιτικές οικογένειες. Φτιάξε μια λίστα EXCEL ξεκίνα με τις πολιτικές και εγώ τη συμπληρώνω. Α, πρόκληση μεγάλη, κομψό και το πεταμένο γάντι. Πάμε λοιπόν.

Θα ξεκινήσω λοιπόν με τις επιχειρηματικές οικογένειες, όχι τις πολιτικές, γιατί αυτές όσο και να μην μας αρέσει, ψηφίζονται ή καταψηφίζονται από τον ελληνικό λαό. Επικροτούνται ή εξοστρακίζονται. Οι επιχειρηματικές όμως; Αυτοβούλως εγκαθίστανται στη ζωή μας και μόνον όταν κάνουν ποινική γκάφα διώκονται (κι αυτό όχι μετά βεβαιότητας).

Πρώτη στη λίστα η οικογένεια Αλαφούζου.

Της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και του ΣΚΑΪ.

Εν αρχή το πώς απέκτησαν τους τίτλους ιδιοκτησίας και πως μπήκαν στα ΜΜΕ.

Με τη δραπέτευση του Γιώργου Κοσκωτά η ΓΡΑΜΜΗ ΑΕ πέρασε εκκαθαριζόμενη στα χέρια του προσωρινού επιτρόπου της ιδιοκτήτριας Τράπεζας Κρήτης. Ο επίτροπος άρχισε να εκποιεί τα περιουσιακά στοιχεία και τους τίτλους των εντύπων. Τότε με την διαμεσολάβηση και τη βοήθεια πολιτικών, πρωτοστατώντας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και σε συνεννόηση με τον τότε επικεφαλής του προσωπικού Χάρη Μπουσμπουρέλη, έγινε κατορθωτό να εμφανισθεί η εφοπλιστική, άγνωστη ως τότε, οικογένεια Αλαφούζου. Όσοι είναι ευτυχώς στη ζωή, γνωρίζουν τις λεπτομέρειες. Προσωπικά γνωρίζω το γεγονός. Ήμουν εργαζόμενος εκεί, έτρεχα ως διευθυντής σύνταξης, τον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΙ και συντάκτης στο τρίτο σέξιον της εφημερίδας 24 ώρες. Ένα εκδοτικά προχωρημένο πείραμα που στραγγάλισαν οι διαπλεκόμενοι… (δεν είχε καθιερωθεί ο όρος τότε) όχι μόνον λόγω Κοσκωτά…

Με αυτά τα δεδομένα της αλλαγής ιδιοκτησιακών χεριών ας προχωρήσουμε παρακάμπτοντας τα μετέπειτα γνωστά στοιχεία της αρχικής φιλίας των δύο ανδρών Μητσοτάκη – Αλαφούζου και την σύγκρουση μεταξύ τους αργότερα, για κάποια ληγμένα κουπόνια που δεν πήγαν στο κόμμα, μια σφοδρή δικαστική αλλά κυρίως πολιτική αναμέτρηση… Η ιστορία κατέγραψε πως από τη σύγκρουση των δύο ανδρών, δηλαδή κυβέρνησης – ΜΜΕ νικητής αναδείχθηκε ο… ΣΚΑΙ.

Εδώ λοιπόν, έρχεται το ζήτημα το γενικότερο και οι αλήθειες που πρέπει να ειπωθούν για όσους γνωρίζουν και όσους δεν γνωρίζουν. Οφείλω, δηλαδή, να διαχωρίσω απολύτως, τη… μετριοπαθή ή προσεκτική (αν προτιμάτε) στάση της Καθημερινής, από την ασυγκράτητη, ιστορικά ξετσίπωτη στάση του ΣΚΑΙ. Η κοινή ιδιοκτησία στην εφημερίδα, είχε προφανώς (αλλά και βεβαιωμένα), άλλης ποιότητας δημοσιογράφους από εκείνους του ραδιοφωνικού σταθμού.

Δεν το γράφω απλώς για λόγους δικαιοσύνης και εντιμότητας, αλλά, για να υπογραμμίσω το επιχείρημα που ακολουθεί. Το ότι δηλαδή, το ίδιο εγχείρημα επιχειρείται και σήμερα με την ίδια τακτική… Και τους ίδιους ρόλους. Οι διάδοχοι του αείμνηστου, Αριστείδη Αλαφούζου και με ελαφρά κακεντρέχεια θα πρόσθετα, του αείμνηστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επιχειρούν να ρίξουν την εκλεγμένη κυβέρνηση. Η σοβαρή Καθημερινή στην υποστήριξη, στο φουλ λαϊκισμού πρόγραμμα το ραδιόφωνο…

Δοκιμασμένο το πείραμα και το αποτέλεσμα εγγυημένο με την σφραγίδα του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ (να ρίξουμε την Κυβέρνηση) τώρα μάλιστα που κάναμε και νέο συνεταίρο.

Πάμε λοιπόν, όπως την δεκαετία του ΄90, με μια μεγάλη διαφορά και εδώ. Οι τότε βραχίονες – πρωταγωνιστές ήταν δύο, ενώ τώρα είναι στρατιές δημοσιογράφοι που εκπαιδεύτηκαν στο μεταξύ και ετοιμοπόλεμοι ρίχτηκαν στη μάχη. Η νέα γενιά δεν γνωρίζει τους δυο παλαιούς… μονομάχους. Δυστυχώς ο ένας δεν είναι πια στη ζωή, ενώ ο άλλος έχει αποσυρθεί σε μιαν ακτή (νομίζω Κυανή).

Τώρα οι νέοι πυροβολητές – θα κριθούν εν καιρώ – δεν έχουν παρά μόνον αριθμητικό πλεονέκτημα. Κατά τα άλλα, οι ακροατές έχουν αλλάξει ποιοτικά και το αποτέλεσμα δεν είναι επιθυμητό – καθότι δεν τους πολυλαμβάνουν υπόψη… Έτσι οι τερατολογίες και οι γενιτσαρισμοί, πάνε σύννεφο, και όποιος πέσει… έπεσε. Το συγκρότημα στο μεταξύ γιγαντώθηκε, αλλά το κόλπο παραμένει κλασικό. Το νόου χάου του μηχανισμού λάσπης, ευρηματικών χειρισμών σχηματισμού χειραγώγησης δρα και επιμένει. Έχει και το μομέντουμ της κρίσης…

Κοντολογίς αφού το πείραμα (φάτε τους) πέτυχε στο παρελθόν, γιατί να μην πετύχει πάλι;

Τώρα λοιπόν, τούτων γραφέντων, ας έρθει όποιος επιθυμεί να συμπληρώσει, να διαφωνήσει, ή και να καταρρίψει την… EXCEL λίστα που τόσο ευγενικά μου υποδείχθηκε να ανοίξουμε για τις ελληνικές επιχειρηματικές οικογένειες που διαδραματίζουν πολιτικό ρόλο…

Γνωρίζουν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, της μιζέριας και της κρίσης, πως ουκ ολίγοι δύνανται να εγγραφούν στη λίστα. Με χαρά λοιπόν να την ανοίξουμε. Χωρίς φόβο και πάθος με την αλήθεια οδηγό… Και με μια άνεση εδώ στο διαδίκτυο, όπου δεν απαιτείται η έγκριση κανενός εκδότη, διαπλεκόμενου, δικηγόρου, χωρίς φόβο μηνύσεώς η αγωγής (με τον νόμο του Βαγγέλη Βενιζέλου). Εδώ χρειάζεται απλώς, οι γνωρίζοντες να μην αυτολογοκριθούν… Οι σιωπές πια δεν είναι αιδήμονες. Ούτε απαραίτητες.

Υ.Γ Προσωπικό είναι, αλλά θα το γράψω. Είμαι ο δημιουργός του συνθήματος ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ (να ρίξουμε την κυβέρνηση)… Το διεκδικώ και το υπερασπίζομαι.

Υ.Γ Οι περισσότεροι Δημοσιογράφοι, δεν γνωρίζουν σχεδόν καθόλου, τη μεγάλη επιτυχία του Γιάννη Αλαφούζου, που με λυτούς δεμένους και πρόθυμους, πρωτοστάτησε – και τελικώς επέτυχε – την κατάργηση του αγγελιόσημου… Ναι, μέσω Τρόικας… Γονάτισε δηλαδή και έβαλε σε μεγάλη περιπέτεια ύπαρξης το Ταμείο του ΕΔΟΕΑΠ, ασφάλισης των Δημοσιογράφων. Η περιπέτειά είναι σε εξέλιξη, καθώς το ταμείο ξεψυχά.

---

anoixtoparathyro

---

*

Π. Αλέπης: "Τι εννοεί ο κόσμος λέγοντας πλακάκια τα κάνατε;"

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Πάλι δημοσιογραφικά

Γράφει ο Παύλος Αλέπης

Με παλαιά εργαλεία δεν λύνονται σύγχρονα προβλήματα. Το γνωρίζουν το αξίωμα όλοι εκτός από τους συνδικαλιστές μας. Η σύγχυση είναι τόσο μεγάλη και εμφανής που όχι μόνον επίλυση προβλημάτων δεν φαίνεται, αλλά φουντώνει η ισχυρή επιπλοκή.

Βέβαια -εξ ορισμού- ο συνδικαλισμός υπερασπίζεται συμφέροντα μιας περιορισμένης κοινωνικής ομάδας. Αν δεν συντονίζει αυτή όμως, τον βηματισμό της με την κοινωνία τότε…χορεύει μόνη της. Σε μια άρρωστη κοινωνία, άρρωστος και ο συνδικαλισμός, που αν δεν προσαρμοσθεί θα πάρει φωτιά.

Νομίζω πως ήδη πήρε. Αφορμή η πρόσφατη αναταραχή με την βίαιη διακοπή της περίθαλψης και επικούρησης των Δημοσιογράφων. (Μερικώς αποκαταστάθηκε με… δανεισμό, αλλά αυτό, σημαίνει απλά παράταση). Το τοπίο πρέπει σύντομα να αποκατασταθεί και μάλιστα πριν το τέλος του έτους. Όμως άνθρωποι σκεπτόμενοι και δρώντες, που έπρεπε νάναι μισό τουλάχιστον βήμα μπροστά, έχουν μείνει πίσω σε νοοτροπία και ψάχνουν αποφάσεις.

Συνδικαλισμός 2017, λοιπόν, και ώρα αποφάσεων, αλλαγών και νέου τύπου αγώνα, όχι με τα τρικ του παρελθόντος που οδήγησαν στην κρίση. Για τους Δημοσιογράφους δε, ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός λειτούργησε και λειτουργεί αρνητικά. Εν πολλοίς λογικό γιατί η Κοινωνία περίμενε προάσπιση και δεν την βρήκε.

Δείτε ένα μικρό παράδειγμα του τι εννοεί ο κόσμος λέγοντας πλακάκια τα κάνατε, όλοι. Πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτητών Εφημερίδων Αθηνών, εξελέγη πρόσφατα ένα… ήδη μέλος της Ενώσεως Συντακτών. Κανείς δεν είχε την αφέλεια να ρωτήσει… τι θα γίνει, παιδιά, σε περίπτωση απεργία; Θα απεργήσει ενάντια στην ιδιοκτησία και τα συμφέροντα του; Σχεδόν αστείο, αλλά η κοινωνία αντιλαμβάνεται αυτό που… καταπίνουν οι συνδικαλιστές προκειμένου να τα έχουν καλά με όλους.

Η τακτική εκκαθάριση μητρώου, θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και να μην περιμένει την κρίση. Τώρα η προάσπιση αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων μοιάζει εκρηκτική. Κλειστές Ενώσεις περιορισμένου αριθμού μελών επίσης δεν είναι πια κοινωνικά ανεκτή.

Τώρα σχεδόν όλοι ζητούν συγκρότηση και δράση από συνδικάτα των επαγγελμάτων τους με στόχο την γενικευμένη δύναμη, κατά το δυνατόν. Όμως τώρα ξεπετάγονται οι χρόνιες αδυναμίες και οι χειρισμοί αποκλεισμών. Πώς δηλαδή από τους εργαζόμενους (συνδικαλιστικά ακάλυπτους) των ηλεκτρονικών ειδησεογραφικών σελίδων, θα ζητήσει η ΕΣΗΕΑ συμμετοχή σε γενική απεργία; Πώς;

Ιδού, λοιπόν, πως λειτουργεί ακόμα και μέσα στα ίδια τα επαγγέλματα ο κοινωνικός αυτοματισμός.

Παρόλα αυτά -τα στενά επαγγελματικά- υπάρχουν και οι ρομαντικοί και οι ρεαλιστές. Υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν πως ο θεσμικός ρόλος των δημοσιογράφων είναι η προάσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων και δημοσιογράφοι που ακριβώς αυτό, το θεωρούν ύψιστο καθήκον τους.

Στο ερώτημα τι γίνεται; στρέφονται όλοι στον επαναπροσδιορισμό του ρόλου των συνδικαλιστών. Σε έναν ρόλο με άλλες ισορροπίες και κυρίως άλλες πρακτικές. Σε έναν ρόλο απολύτως ρεαλιστικό και όχι επιθυμιών. Να το πω χοντροκομμένα ρεαλισμός σημαίνει τέρμα οριστικό οι προνομιακές καταστάσεις…

Συνυπολογίζοντας κυρίως τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις . Μάλιστα εν μέσω νομοθετικής και κυρίως κοινωνικής αναταραχής. Μα ίσως το ποιο ανυπέρβλητο εμπόδιο ,να αποτελεί ο εντελώς ευτελισμένος δημόσιος λόγος. Η ευθύνη των Δημοσιογράφων σε αυτό, είναι απλώς τεράστια και ασυγχώρητη.

Για να επανέλθω στα δημοσιογραφικά του παρόντος. Το Κράτος ως κακιά μητριά κατάργησε -χωρίς να αντικαταστήσει- τον πόρο του αγγελιόσημου στις διαφημίσεις. Φόρος υπέρ τρίτων δεν νοείται είπε και ελάλησε η Τρόικα.Ο λαϊκισμός που διαπερνά την Ελληνική κρίση και όχι μόνον την Ελληνική πολεμιέται με…σφεντόνες την εποχή των πυρηνικών όπλων. Αν τολμήσεις και πεις πως οι εκδότες και οι συνδικαλιστές θα έπρεπε να είναι οι Πρυτάνεις των επαγγελματιών που εκπροσωπούν, θα καγχάσουν και οι απόφοιτοι νηπιαγωγείων… Ας είναι καλά η αγωγή των Ελλήνων και Ελληνοπαίδων.

Το αγγελιόσημο, δεν λειτουργούσε απλά υπέρ του Ταμείου των Δημοσιογράφων. Εξυπηρετούσε ΚΥΡΙΩΣ τους εργοδότες που έτσι πλήρωναν ελάχιστες εργοδοτικές εισφορές. Και εκεί που βολεύονταν όλοι, αποκαλύφθηκε ο εκβιασμός και προς τους εργαζόμενους και προς το Κράτος -ρυθμιστή.

Να λοιπόν η πρόχειρη λύση. Πήγαινε τους όλους στον ΕΦΚΑ και άφησε τους να περιποιούνται την κώμη τους. Στα κάγκελα λοιπόν και στον αγώνα.

Οι εργοδότες επιμένουν να μην πληρώνουν εισφορές (αν είναι δυνατόν) οι εργαζόμενοι αντιστέκονται γιατί με δικά τους λεφτά και καμβά την δουλειά τους, (χωρίς κρατική ενίσχυση ουδέποτε), έστησαν το Ταμείο τους. Προνομιούχο; Ναι αναμφίβολα, αλλά πληρωμένο με ιδρώτα. Που η τρόικα και το…Φάληρο μαζί με άλλες γνωστές διευθύνσεις, θέλουν να τους το πάρουν.

Οι συνδικαλιστές έχασαν αυγά και πασχάλια και περιμένουν νομοθετική ρύθμιση, που δεν έρχεται. Ξύπνησαν και οι διαφημιστές και διαμαρτύρονται γιατί να πληρώνουν έμμεσο φόρο οι πελάτες τους… Μπερδεμένα όλα θα μου πείτε. Και τι δεν είναι στις μέρες μας; Τώρα αντιλαμβάνεται ο αδιάφορος Έλληνας της πλαστής ευημερίας τι….στην ευχή έκαναν τόσο καιρό οι πολιτικοί μας, άνδρες (και γυναίκες) και οι γάτοι εργατοπατέρες (και μητέρες)…

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Σίγουρα δεν καταλαβαίνουμε την αθέατη πλευρά του κάθε είδους συνδικαλιστικού παρασκηνίου. Εκεί που οργιάζουν συμφωνίες ρόλων και σενάρια εξελίξεων. Με πρόθυμους παρόχους υπηρεσιών και αθλίων επιθυμιών…που συνθλίβουν κάθε καλοπροαίρετο που θα ήθελε να…ανακατευτεί. Άντε τώρα να ζητήσεις να παιχθεί καθαρά το παιχνίδι.

Κι όμως είναι ανάγκη μεγάλη. Με συναίσθηση του πώς αντιμετωπίζεται στις μέρες μας, η ρομαντική πλευρά του αδιεξόδου, θα μου επιτρέψετε να σκεφθώ μια λύση. Στην αναζήτηση έντιμου πόρου που μακροπρόθεσμα θα έλυνε το κενό του αγγελιόσημου, να οραματισθώ μια συμφιλίωση εργοδοτών, εργαζομένων και κοινωνίας.

Μια λύση που συστηματικά-συστημικά θα δέσμευε τον εκδοτικοδημοσιογραφικό λόγο, στον αγώνα αποκατάστασης της Δημοκρατίας και των θεσμών. Σε αποκατάσταση κάθε υπονομευμένης σχέσης. Μια κοινωνική αντιπαροχή δηλαδή, όχι απλά για το φάρμακο και τις συντάξεις, αλλά για την ψυχή της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην χώρα που την γέννησε.

Μια ρεαλιστική, το ξαναλέω, χωρίς προνόμια, εξ υπαρχής δεσμευτική προσπάθεια ΟΛΩΝ για επαναπροσδιορισμό των ρόλων. Με καλοπληρωτές εργοδότες, ευσυνείδητους και ενσυνείδητους επαγγελματίες και στιβαρό Κράτος εγγυητή.

Ξέρω, έχει εξαντληθεί η υπομονή σας εδώ. Γιατρικό για όλες τις αρρώστιες δεν υπάρχει. Ο καθένας αγωνίζεται για την δική του. Η σωτηρία της ψυχής, είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής με ένα κρυμμένο τραύμα….

---

anoixtoparathyro

---

*

... όταν οι άγιες Οικογένειες των ΜΜΕ δεν πληρώνουν ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Για γέλια και για κλάματα…

Κυρίες κύριοι, φίλες, φίλοι το πράγμα με τις αποψινές εξελίξεις στον STAR νομίζω ότι παραπήγε. Τα μάθατε;; Οι οικογένειες που διαφεντεύουν την Ελλάδα έχουν (μας έχουν) σαλπίσει πόλεμο. Εν μέσω πολέμου.

Είναι φανερό ότι έχουν ενστερνισθεί το σλόγκαν του Αλαφούζου ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ και εννοούν μπορούμε να ρίξουμε την Κυβέρνηση. Έχω πεισθεί ότι θα τα καταφέρουν. Και γιατί οι Κυβερνώντες είναι ανίκανοι να τους περιορίσουν. Να τους υποχρεώσουν να πληρώσουν. Και γιατί η αδράνεια των εργαζομένων να ξεπεράσουν τον φόβο, δεν παίζεται…

Δεν πληρώνουν -έτσι θέλουν- τους εργαζόμενους και παριστάνουν τους… Ευρωπαίους επιχειρηματίες. Δεν πληρώνουν τις εισφορές τους, εκβιάζουν εργαζόμενους τρομοκρατούν και απολύουν συνεχώς. Και τον ΕΔΟΕΑΠ στραγγαλίζουν και έχουν πιάσει τις πόρτες παντού για να μην δημοσιεύεται τίποτα και ξυπνήσουν οι κολίγοι. Οι τελευταίοι τους έχουν γραμμένους, αλλά δεν αρκεί…

Μπροστά σ’ αυτές τις καταστάσεις οι Υπουργοί πολιτευτές, αντί να επιβληθούν με απλή εφαρμογή των κανόνων που υπάρχουν, κάνουν ΝΤΗΛ μην τύχει και ακολουθήσουν την αρχή ή θα τους φάμε ή θα μας φάνε….Όταν σταυρωθούν, ας περιμένουν…ανάσταση.

Οι οικογένειες αυτές, από την μια, ο Πρωθυπουργός που δεν συντονίζει τους υφισταμένους του υπουργούς και τις πολιτικές επιβολής, η ατολμία και η μοιρολατρία που μας δέρνει ΟΛΟΥΣ όχι μόνο μας οδήγησε, αλλά παρατείνει την κρίση…. Βάλτε και το αιώνιο Ελληνικό σαράκι του διχασμού,που το βλέπετε κάθε στιγμή, να το παλούκι.

Η σαλεμένη από στέρηση κυβερνητισμού αντιπολίτευση -στην οποία οσονούπω-θα κάνουν τα ίδια, αντιλαμβάνεται αλλά βλέπει μόνον το τυρί και όχι την φάκα.

Μετά τον ΔΟΛ και τον ΠΗΓΑΣΟ υπάρχουν στον ορίζοντα -στόχαστρο και άλλα συγκροτήματα μικρότερα μεν, βορά δε στον υπέρ πάντων αγώνα εκκαθάρισης… Η πρόβλεψη είναι δραματική. Τους Δημοσιογράφους που έγιναν υπάλληλοι-ινστρούχτορες θα τους πληρώσει πολύ ακριβά η κοινωνία. Οι ίδιοι βέβαια-απ’ τα σκάφη τους- νομίζουν θα διασωθούν.

Γενικά δεν πρόκειται για συρρίκνωση λειτουργικού κόστους και εντατικοποίηση της δουλειάς, πρόκειται για σκληρή εκδίκηση σύγχρονης τραγωδίας…Με τέλος κάθαρσης μετά από μεγάλο μακελειό…και ποτάμι αίμα…

Οι ποιο πολλοί από μας, θολώνουμε το νου μας κάτω από το πρίσμα της κομματικής προτίμησης. Δεν είναι όμως όπως άλλοτε. Προκλητικά σας βεβαιώνω πως αν η συμπεριφορά αυτών των οικογενειών συνεχισθεί έτσι, με τον κόσμο στο περιθώριο,με την εξαγορά συνειδήσεων την κραυγαλέα χειραγώγηση των μαζών, την επιβολή προσώπων και πολιτικής ατζέντας, τότε τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα.

Ζούμε μια οικονομική δικτατορία και κανένα νεανικό Πολυτεχνείο στον ορίζοντα…Την σημερινή δικαστική…χλαπάτσα την χωνέψατε ήδη; Όχι, απλά ρωτάω. Εσάς. Όχι τους τηλεθεατές του Σαρβάιβορ….

Αν σας μαύρισα την ψυχή συμπαθάτε με και γυρίστε το στην κωμωδία. Σε μια επιθεώρηση καλοκαιρινή εν μέσω καύσωνα, με τον μπαμπά Ψυχαρη να κυνηγάει επί σκηνής τον γιο του τον…αέρα.. Τον μπαμπά του Φώτη Μπόμπολα να κυνηγά τον γιο του που του…γκρέμισε το σκηνικό. Για χορωδία και συνδετικά χορευτικά βάλτε τους γόνους των χαρισματικών πολιτικών μας (και τους τρεις)... να τραγουδούν, το θέλω να δω τον ..Πάπα, θέλω να τον δω…

Σε ένα σκετς βάλτε την Ντόρα και τον Βενιζέλο, σε άλλο νούμερο, τον τρελό του χωριού Πάγκαλο να λέει μαζί τα φάγαμε, βάλτε και τον Λεβέντη σε…δραματικό μονόλογο να βγάζει γέλιο, τον Άδωνη για κομπέρ ή κάτι τέτοιο και τον Μιχαλολιάκο στην είσοδο μην τυχόν και μπει αλλοδαπός τζαμπατζής.

Τον τίτλο Βουλή καλλιγραφία τον βρίσκω χρησιμοποιημένο… Αλλά επιθεώρηση που να τους πιάνει όλους και αφεντικά και… υπαλλήλους βρίσκω μόνον το ΕΛΛΑΣ… Μόνον που δεν είναι για γέλια, αλλά για γοερά κλάματα…

---

anoixtoparathyro

---

*

Δημοσιογραφικά - ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Δημοσιογραφικά

Του Παύλου Αλέπη

Απρόσμενα αραδιάζονται οι σκέψεις. Αφορμή οι πρόσφατες εκλογές στο επαγγελματικό μου σωματείο την ΕΣΗΕΑ. Προβληματισμένο, ως συνήθως ελαφρώς πολυδιαιρεμένο το εκλογικό σώμα των Δημοσιογράφων ψήφισε κυρίως αντι-Σύριζα…Η ανατροπή και η απαξία του συνδικαλισμού έχει και θα έχει παράξενες παραμέτρους.

Ως ένα σημείο εξηγήσιμο και λογικό. Ο συνδικαλισμός γενικά, εξ ορισμού,υπερασπίζεται τα συμφέροντα μιας ομάδας επαγγελματιών. Και ειδικά στα πράγματα και στα κεκτημένα της Ελληνικής δημοσιογραφίας τα συμφέροντα αυτά βάλλονται πολλαπλά. Τα νέα τεχνολογικά δεδομένα δεν αντιμετωπίσθηκαν έγκαιρα και οργανωμένα, ήρθε και η μεγάλη εργασιακή και κοινωνική ήττα, με την επιβεβλημένη λιτότητα και τα πράγματα έγιναν αφόρητα. Σπασμωδικές όμως κινήσεις βοηθούν ;

Την συντήρηση ίσως ναι. Ανθρώπινο να επιθυμείς να συγκράτησης ό,τι μπορείς. Όμως επειδή η εργασιακή επίθεση συνεχίζεται, ο συνδικαλισμός πρέπει να γίνει δυο φορές πιο ευέλικτος και οι σχέσεις εργοδοτών -εργαζομένων να εξομαλυνθούν με ταχύτητα. Αυτό ισχύει γενικά για τον συνδικαλισμό και τους…πατέρες. Αλλά κυρίως για κάθε σοβαρό επαγγελματία που νοιάζεται για την δουλειά του. Βέβαια σε ένα σοβαρό, δίκαια ρυθμιστικό Κράτος…

Ειδικά στον εκδοτικό χώρο, όπου το διακύβευμα της εξουσίας είναι μεγάλο και έχει επεκταθεί-να μην πω επιβληθεί-στον χώρο της Πολιτικής,τα πράγματα είναι σοβαρά. Είναι πασίγνωστο το πόσο αδηφάγος είναι ο χώρος της ενημέρωσης. Όπως είναι και γνωστό ότι τα εκδοτικά εγχειρήματα παγκοσμίως δεν είναι κερδοφόρα χωρίς άλλους…συνδυασμούς.

Όσο προσεκτικά να επιλέξει ο πολίτης την ενημέρωση του είναι αδύνατον να αποφύγει και την χειραγώγηση και την αποσιώπηση πληροφοριών που θα ωφελούσαν την οπτική των συμφερόντων του. Στην διαπάλη αυτή συμφερόντων πολίτη, εκδότη, κοινωνικού συνόλου, όπου καθημερινά διαπράττονται μεγάλες παρασπονδίες, τα πρώτα θύματα είναι οι Δημοσιογράφοι. Κυρίως οι εργάτες-δημοσιογράφοι που εκβιάζονται απ τα εντεταλμένα στελέχη που ήδη προσχωρήσαν αλλού στην…δόξα και το χρήμα.

Το αντεπιχείρημα τους σχεδόν απλοϊκό. Μα εδώ καθυποτάχτηκε ο κόσμος της πολιτικής, θα ανακοπεί η ανάγκη της εργασίας; Και μάλιστα στις μέρες μας;

Για να δικαιώσω, όποιον πει πως πάντα έτσι γινόταν, ας διηγηθώ μια σύντομη ιστορία που είχε συμβεί όταν ήμουν μειράκιο της Δημοσιογραφίας και που το περιέγραφαν οι παλαιότεροι. Έξαλλος ο μακαρίτης Νάσος Μπότσης, εκδότης, να χτυπιέται εναντίον μεγαλοδημοσιογράφου της εποχής λέγοντας: «Μα τον κερατά, δεν μπορώ και να τον απολύσω,γιατι ΔΕΝ με έχει καμιά ανάγκη…»

Υπέροχα αποκαλυπτικό έτσι; Ο δημοσιογράφος δεν είχε φόβο για το ψωμί του, δεν του έκανε τα ...χατίρια και αυτό, έκανε έξαλλο τον …πανίσχυρο εκδότη που όμως αντιλαμβανόταν πως η…επιρροή του δημοσιογράφου ήταν η δική του δύναμη.

Στην πορεία, σχεδόν σαρανταπέντε χρόνων, συνάντησα τιτάνες Εκδότες και Δημοσιογράφους είδα μια άνθιση της δουλειάς μεγάλη. Ανθρώπους ινδάλματα με τεράστιο κύρος και συνέπεια. Προς το τέλος ένοιωσα απογοητεύσεις καθώς -όπως εξηγούσαν- άλλαξε η εποχή και ανεξίτηλη μου έμεινε η φράση.

Μεγάλωσα με τους ποιητές και τελικά μου επέβαλλαν το λάιφ-σταιλ. Πικρό, αλλά αληθινό, γιατί στο μεταξύ εκόντες άκοντες είχαμε όλοι οδηγηθεί σε μια νέα δημοσιογραφική πραγματικότητα με πρότυπα και παραμέτρους αλλιώτικες. Ποιος άραγε μπορεί να καταλάβει πως νοιώθει κάποιος κάνοντας την σύγκριση. Μια μικρή σκηνή ίσως αρκεί.

Στο γραφείο του Πρόεδρου της Ένωσης συντακτών ήταν αναρτημένα τα πορτραίτα των διατελεσάντων Προέδρων. Αρκούσε μια ματιά για να αισθανθείς δέος. Το αισθάνεται τώρα κανείς άραγε;

Το αβίαστο συμπέρασμα είναι οι ενδιαφερόμενοι επαγγελματίες, να αναζητήσουν και να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους σε μια κοινωνία που ραγδαία αλλάζει. Η αναζήτηση στο διαδίκτυο επιχειρείται εντυπωσιακά και είναι εξηγήσιμη. Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό πως αντιδρά ο πλανήτης ολόκληρος με αυτή την εκπληκτικής δύναμης αμεσότητα.

Αλλά παραμερίζοντας τις μελό εντυπώσεις, ας φτάσουμε στο νομικίστικο δια ταύτα, όπου καθείς αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα επαναπροσδιορισμού του ρόλου των συνδικαλιστών. Με μια σοβαρή,μελετημένη τολμηρή και κυρίως αποτελεσματική αλλαγή. Ποιος, πότε και πώς θα την τολμήσει; Και κυρίως, πόσοι ποιοι και πως θα την στηρίξουν;

Αυτή η αδράνεια και όχι το αποτέλεσμα δημιουργεί την δυσφορία κατά την γνώμη μου. Εδώ ταιριάζει γάντι το ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Πόσοι το νοιώθουν και πόσοι το ενστερνίζονται;;

Έμπλεος ανησυχίας και απαισιοδοξίας καθώς ήμουν, ένα ξαφνικό γεγονός μου προέκυψε. Μια ερευνητική αναφορά, ανάλυση,που με εντυπωσίασε . Η Δημοσιογραφία του μέλλοντος. Γραμμένο προσεκτικά, επιστημονικά, χωρίς σχολιασμό, από έναν καθηγητή Επικοινωνίας και ΜΜΕ τον κ. Στέλιο Παπαθανασόπουλο. Τίτλος Δημοσιογραφία σε αναζήτηση ενός νέου μοντέλου.

Θυμίζει πως οι αλλαγές που έρχονται δεν είναι μόνον τεχνολογικές, οικονομικές και κοινωνικές, αλλά βαθύτερες. Πώς αντιμετωπίζονται;Πώς μπορεί η νέα γενιά ,που σπουδάζει Δημοσιογραφία ,να επιχειρήσει να αλλάξει την ίδια την φύση της Δημοσιογραφίας ; Και το διαδίκτυο που αλλάζει τα πράγματα, οδηγεί προς μια καλλίτερη δημοσιογραφία; Θα επεκταθεί η ηγεμονία του σε όλο το νέο επικοινωνιακό πεδίο; Απέναντι του ποιος ο ρόλος της τηλεόρασης;

Η τελευταία θα μπορέσει να συγκρατήσει ή και να διευρύνει ,να χτίσει νέο σε μέγεθος ακροατήριο; Προς το παρόν ναι διατηρεί τον έλεγχο. Όμως ένα νέο φαινόμενο προκύπτει. Ολοένα και λιγότεροι δημοσιογράφοι δημιουργούν περιεχόμενο. Μια κυκλική άκοπη, αναπαραγωγή και εξάρτηση εξαπλώνεται. Και καθώς καταπατά κανόνες, εξοργίζει αρκετούς όσους έμαθαν αλλιώς.

Το αβίαστο συμπέρασμα είναι οι ενδιαφερόμενοι επαγγελματίες, να αναζητήσουν και να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους σε μια κοινωνία που ραγδαία αλλάζει. Η αναζήτηση στο διαδίκτυο επιχειρείται εντυπωσιακά και είναι εξηγήσιμη. Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό πως αντιδρά ο πλανήτης ολόκληρος με αυτή την εκπληκτικής δύναμης αμεσότητα.

Αρκεί μια στιγμή και μια ανάρτηση. Το κουκούτσι όμως, αυτής της ευκολίας περιέχεται στο ερώτημα,-Χρειάζεται η όχι ένας…μεσίτης της πληροφορίας; Πριν σταθείτε στο μεσίτης και πριν απαντήσετε, σκεφθείτε για μια μόνο στιγμή,μια τρομοκρατική ενέργεια στους δέκτες ή στο κινητό σας, μόνο με εικόνα, χωρίς περιγραφή, σχολιασμό και επεξήγηση. Χωρίς αληθινούς δημοσιογράφους.

Η λογική λέει πως η υπηρεσία αυτή του δημοσιογράφου ρεπόρτερ-αναλυτή θα συνεχίσει να υπάρχει. Ο κόσμος μάλιστα έχει συνηθίσει και έχει εκπαιδευτεί να του παρέχεται δωρεάν. Το ερώτημα είναι με ποια κυρίαρχη μορφή θα υπάρχει.Και έναντι ποιου τιμήματος; Νάμαστε, λοιπόν, διψασμένοι αναγνώστες -θεατές, μπροστά στην επόμενη… σελίδα.

Νάμαστε στην αναζήτηση λοιπόν. Αναζητείται το νέο επιχειρηματικό μοντέλο. Όπου είναι-όπως παρατηρεί ο κ Παπαθανασόπουλος- η ανάδειξη μιας επιχειρηματικής Δημοσιογραφίας, ολοκληρωμένης, που θα επιχειρεί να καλύπτει τα θέματα χρησιμοποιώντας όλες τις διαθέσιμες τεχνολογίες.

Επιχειρηματική Δημοσιογραφία λοιπόν. Πείτε την και έτσι. Ας την μελετήσουμε, ας την αγκαλιάσουμε, ας την δοκιμάσουμε. Ήδη κάποιοι καθηγητές, σε Αμερικανικά Πανεπιστήμια, ενσωματώνουν στην λογική των μαθημάτων τους την επιχειρηματική δημοσιογραφία ,για να διδάξουν την νέα γενιά.

Αλλά περισσότερα προσεχώς. Στο επόμενο τεύχος. Όπως, ίσως, θυμούνται μερικοί εκ των παλαιών.

---

anoixtoparathyro

---

*