Ελευθερία έκφρασης και επιλεκτική μνήμη...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

του Τάσου Παππά

Να εξηγηθούμε, μπας και συνεννοηθούμε:

• Αυτοί που μιλούν για αυταρχισμό και για διολίσθηση σε ανελεύθερες πρακτικές με αφορμή την ενεργοποίηση του αυτόφωρου για τους δημοσιογράφους του «Φιλελεύθερου» ισχυρίζονται ότι είναι οπαδοί της... αστικής δημοκρατίας η οποία τάχα απειλείται από τους κατσαπλιάδες της κυβέρνησης που κατά τη γνώμη τους οργανώνουν τον τρίτο γύρο εναντίον του πολιτεύματος -ο πρώτος τον Δεκέμβρη του ’44, ο δεύτερος το 1946 με τον Εμφύλιο, ο τρίτος τώρα. Μια βασική αρχή της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας είναι η τήρηση της νομιμότητας. Κάνω λάθος; Οχι. Ε, λοιπόν, η τήρηση της νομιμότητας επιβάλλει την εφαρμογή του συγκεκριμένου άρθρου. Να καταργηθεί; Σύμφωνοι. Για τους πάντες, όχι μόνο για τους δημοσιογράφους. Μέχρι να αλλάξει όμως πρέπει να εφαρμόζεται εφόσον το ζητούν οι θιγόμενοι. Αυτονόητο; Οπωσδήποτε. Βεβαίως υπάρχει και το δικαίωμα της ανυπακοής σε έναν άδικο νόμο (φιλελεύθεροι διανοούμενοι το έχουν προτάξει, όχι τίποτε αριστεροί λαϊκιστές), αλλά αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα και δεν νομίζω ότι κολλάει στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού δεν το επιστράτευσαν οι εμπλεκόμενοι.
• Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης δεν γίνεται να το επικαλούμαστε κατά πώς μας βολεύει ή κατά πώς εξυπηρετεί την ιδεολογική στράτευσή μας. Οταν θύματα είναι πρόσωπα που μισούμε δεν τρέχει τίποτε και όταν θύματα είναι πολιτικοί φίλοι μας χαλάμε τον κόσμο; Πρέπει να προστατεύονται και οι Μαυρίδης, Λάμψιας, Γαλανού («Φιλελεύθερος») και οι Βαξεβάνης («Documento»), Καψώχας (ΕΡΤ). Οι πρώτοι πλήττονται από μια φασίζουσα κυβέρνηση, οι δεύτεροι τα θέλουν και τα παθαίνουν; Αυτοί που βγήκαν στα κεραμίδια να διαμαρτυρηθούν για την ταλαιπωρία που υπέστησαν οι δημοσιογράφοι του «Φιλελεύθερου» (κόμματα, μέσα ενημέρωσης, δημοσιογραφικές ενώσεις), πού είχαν κρυφτεί όταν διωκόταν ο Βαξεβάνης για δημοσιεύματα; Γιατί απαίτησαν την απομάκρυνση του Καψώχα επειδή εξέφρασε τη γνώμη του για τον αρχηγό της Δεξιάς; Το επιχείρημα ότι ο Καψώχας εργάζεται στη δημόσια τηλεόραση και πρέπει να είναι προσεκτικός είναι αστείο. Δηλαδή στη δημόσια τηλεόραση το δικαίωμα περιορίζεται; Ωραία άποψη! Οταν ο Καψώχας είχε επιτεθεί με σφοδρότητα στον Ευκλ. Τσακαλώτο δεν θυμάμαι να είχε ζητήσει η Ν.Δ. από τους προϊσταμένους του στη δημόσια τηλεόραση να τον επαναφέρουν στην τάξη. Δεν θυμάμαι τους λαλίστατους δημοσιολόγους να έχουν εξεγερθεί με την... ανοίκεια επίθεση στον υπουργό Οικονομικών. Προφανώς γιατί συμφωνούσαν. Τότε βεβαίως είχαν ενοχληθεί κυβερνητικοί παράγοντες.
• Δήλωσε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, πρώην αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πρώην αντιπρόεδρος, πρώην υπουργός πολλών κυβερνήσεων και σημερινός βουλευτής του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Ευάγγελος Βενιζέλος ότι με τη συνταγματική αναθεώρηση του 2001 το συγκεκριμένο άρθρο τέθηκε ουσιαστικά εκτός ισχύος. Να το δεχθώ. Εγκριτος συνταγματολόγος είναι, κάτι παραπάνω θα γνωρίζει από τους κοινούς θνητούς. Προκύπτει όμως το ερώτημα: Από το 2001 μέχρι σήμερα έχουν περάσει πολλές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Παπαδήμου, Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ.), γιατί καμία δεν φρόντισε να αποσύρει το επίμαχο άρθρο; Στις περισσότερες απ’ αυτές συμμετείχε ο κ. Βενιζέλος και κατείχε σημαντικά πόστα. Ο λόγος του περνούσε. Γιατί δεν υποχρέωσε τους πρωθυπουργούς να καταργήσουν την αντισυνταγματική ρύθμιση;
• Και κάτι τελευταίο που αφορά στενά τον δημοσιογραφικό κόσμο. Υπάρχουν ΜΜΕ που έχουν αποκαλύψει «σκάνδαλα» πολιτικών αντιπάλων τους, ανταγωνιστών τους, παραγόντων της διοίκησης, επιχειρηματιών. Δεν μπόρεσαν να αποδείξουν με στοιχεία τις καταγγελίες τους. Επεσαν μηνύσεις και αγωγές, έχασαν τις δίκες, ζήτησαν συγγνώμη και επανόρθωσαν. Με μία διαφορά. Ενώ το ξεφώνημα έγινε πρωτοσέλιδα, η συγγνώμη καταχωνιάστηκε κάπου στις μέσα σελίδες στα όρια ενός μονόστηλου και χρειαζόσουν μεγεθυντικό φακό για να το εντοπίσεις. Οι πολίτες τι θυμούνται; Το πρωτοσέλιδο ή το μονόστηλο; Το πρωτοσέλιδο φυσικά. Μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης ο θιγόμενος ήταν τουλάχιστον ύποπτος. Είναι αυτό δίκαιο;

Ανάγωγα

Επίθεση από φασίστες δέχτηκε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντινέας στην Καλαμάτα, επίθεση από φασίστες δέχτηκε ο πρώην υπουργός της Ν.Δ. Καλαντζής στην Καβάλα. Αυτά για να μαθαίνουν μερικοί ότι ο φασισμός δεν πιάνεται φίλος. Αν δεν πας με τα νερά του, θα προσπαθήσει να σε τσακίσει. Κλείνοντάς του το μάτι τον αποθρασύνεις. Και στην πρώτη «στραβή» που θα κάνεις -τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν θα την ακυρώσω αν τη βρω ψηφισμένη, δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης- θα σε περιμένει στη γωνία.

---

Εφημερίδα των Συντακτών

---

*

MEGAλος εμπαιγμός...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

του Τάσου Παππά

Όταν άρχισαν οι καθυστερήσεις στη μισθοδοσία όλοι είπαν ότι το πρόβλημα είναι προσωρινό. Η διοίκηση διαβεβαίωνε ότι η εταιρεία είναι πολύ μεγάλη και... δεν πρόκειται να κλείσει, δεν θα την αφήσουν να κλείσει. Άλλωστε, οι μέτοχοι είναι μερικοί από τους πιο πλούσιους Έλληνες με ισχυρές προσβάσεις στην εξουσία. Οπότε υπομονή.

Ο καιρός περνούσε, οι εργαζόμενοι πληρώνονταν στη χάση και τη φέξη, οι μέτοχοι τσακώνονταν μεταξύ τους και με την κυβέρνηση, αλλά διάφοροι καλοθελητές τόσο από την πλευρά της διοίκησης όσο και από την πλευρά των εργαζομένων συνιστούσαν ψυχραιμία, λέγοντας πως δεν είναι ώρα για συγκρούσεις γιατί καραδοκεί ο κίνδυνος της ανεργίας. Έχουμε οικογένειες να συντηρήσουμε, υποχρεώσεις που μας κυνηγάνε, δάνεια να ξεπληρώσουμε. Καλύτερα λοιπόν απλήρωτοι αλλά εργαζόμενοι, παρά άνεργοι χωρίς στον ήλιο μοίρα.

Ο φόβος και η ανασφάλεια κέρδιζαν έδαφος, η λέξη κουράγιο κυκλοφορούσε στα γραφεία σαν ναρκωτικό. Οι μέτοχοι συνέχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους και με την κυβέρνηση, ωστόσο η εταιρεία λειτουργούσε κανονικά, πουλούσε στην αγορά τα προϊόντα της από το μεγάλο στοκ που διέθετε, αλλά τα χρήματα -αρκετά εκατομμύρια το μήνα- δεν πήγαιναν στις τσέπες των εργαζομένων. Η απληρωσιά έγινε καθεστώς. Κάποιοι από τους εργαζόμενους την κοπάνησαν για άλλα μαγαζιά. Πολλοί προβληματίστηκαν, οι πιο θαρραλέοι αγανάκτησαν. Οι πρώτοι ζητούσαν εξηγήσεις και δεσμεύσεις από την εργοδοσία για το πότε θα καταβληθούν τα δεδουλευμένα τους και θα επιστρέψει η κανονικότητα, οι δεύτεροι που ήταν λιγότεροι πρότειναν δυναμικές ενέργειες ώστε να σταματήσει ο εμπαιγμός. Τα σωματεία κρατούσαν στάση αναμονής. Έκαναν κάποιες τυπικές πράξεις διαμαρτυρίας (δελτία τύπου, παραστάσεις στο υπουργείο, συναντήσεις με εκπροσώπους των μετόχων, εκκλήσεις στην κυβέρνηση να παρέμβει) όχι όμως πράγματα ενοχλητικά για τα αφεντικά, τα οποία με τους πρόθυμους ιμάντες τους σε πλήρη απασχόληση καθησύχαζαν τους εργαζόμενους , έριχναν τις ευθύνες στην κυβέρνηση και στις τράπεζες και υπόσχονταν ότι θα τελειώσει σύντομα αυτή η θλιβερή εκκρεμότητα. Το δούλεμα πήγαινε σύννεφο. Κάποια στιγμή έφτασε ο κόμπος στο χτένι.

Δεν φαινόταν φως από πουθενά. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργιακές κινητοποιήσεις με την κάλυψη των συνδικάτων τους. Ένα τμήμα της εταιρείας κατέβασε ρολά, ένα άλλο όμως λειτουργούσε κανονικότατα και έδινε έσοδα στην εταιρεία. Τα λεφτά κατευθύνονταν στις τράπεζες για τα δάνεια που είχαν πάρει οι μέτοχοι και είχαν ξεχάσει(;) να εξυπηρετήσουν. Οι τράπεζες βολεύονταν και δεν τράβηξαν την πρίζα. Οι μέτοχοι έκαναν τη δουλειά τους χωρίς να πληρώνουν μισθούς. Οι εργαζόμενοι απεργούσαν από απόσταση αφήνοντας την επιχείρηση να υπάρχει και να τους κοροϊδεύει κατάμουτρα. Οι ανταγωνιστές που είχαν κάθε λόγο να πιέσουν ώστε να σταματήσει η ευνοϊκή μεταχείριση της εταιρείας δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους και γιατί οι ιδιοκτήτες της ήταν πολύ ισχυροί και γιατί δεν γούσταραν κι αυτοί την κυβέρνηση.

Ακόμη και σήμερα που έχουν διαλυθεί όλες οι αυταπάτες και έχει αποκαλυφθεί το μέγεθος της συμπαιγνίας ούτε οι εργαζόμενοι ούτε τα συνδικάτα τους κάνουν το αυτονόητο: Κατάληψη της εταιρείας και παύση της λειτουργίας της μέχρι οι μέτοχοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Σίγουρα δεν πρόκειται να πειστούν να τις αναλάβουν με παρακάλια. Στις ομάδες των εχόντων το φιλότιμο είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Αν όμως συνειδητοποιήσουν ότι πλήττονται τα συμφέροντα τους μπορεί να αλλάξουν γραμμή...

---

efsyn.gr

---

*

... για την ανώτερη μορφή πάλης ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Το δικαίωμα στην απεργία

του Τάσου Παππά

Το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό. Ετσι με έμαθαν οι παλαιότεροι, έτσι προσπαθώ να πορεύομαι στις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζει ο κλάδος, είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ με τις αποφάσεις του συνδικαλιστικού οργάνου. Με την ανεργία να πλήττει σχεδόν το 50% των δημοσιογράφων δεν έχεις την πολυτέλεια να επικαλείσαι το δικαίωμα στην εργασία σε αντιπαράθεση με το δικαίωμα στην απεργία.

Με την εργοδοσία ασύδοτη, δεν μπορείς, επειδή εσύ έχεις δουλειά, να αγνοείς ή να υποτιμάς αυτό που συμβαίνει στον χώρο. Η επιδίωξη των εργοδοτών είναι να σπάσουν το μέτωπο των εργαζομένων και να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες όπου αυτοί θα είναι απέναντι στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Η σχέση σ’ αυτήν την περίπτωση γίνεται κατάφωρα άνιση. Ο ισχυρός, δηλαδή ο εργοδότης, θα επιβάλλει την άποψη του στον ανίσχυρο, δηλαδή στον εργαζόμενο, ο οποίος δεν θα έχει προς υπεράσπισή του το συνδικάτο και συνεπώς η διαπραγματευτική δύναμή του θα είναι περιορισμένη. Θα κυριαρχήσει η λογική ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο,τι μ’ άλλα λόγια επιθυμούν οι εργοδότες.

Οι εξουσίες πάσης φύσεως, παρά τα όσα δημοσίως διατυμπανίζουν, αισθάνονται αποστροφή κάθε φορά που ένας κλάδος κινητοποιείται και επιχειρούν να εξουδετερώσουν αυτό το αμυντικό όπλο των εργαζομένων, προσφεύγοντας στα δικαστήρια, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις κρίνουν τις απεργίες «παράνομες και καταχρηστικές», και δυσφημίζοντας τις συλλογικότητες των εργαζομένων με συντονισμένες επιθέσεις και κατηγορίες περί απαράδεκτων κεκτημένων, συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών, εργατικής αριστοκρατίας και συντεχνιακής νοοτροπίας. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο.

Εχουν περάσει αρκετά χρόνια από την εποχή που ο Α. Παπανδρέου αποκαλούσε τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα και των ΔΕΚΟ «ρετιρέ» και ο Γεράσιμος Αρσένης προσπαθούσε να περάσει το διαβόητο άρθρο 4 για την προκήρυξη των απεργιών. Τότε, βεβαίως, η περίοδος δεν προσφερόταν για ρήξεις τέτοιου επίπεδου, αν σκεφτούμε ότι σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες και στα ισχυρά συνδικάτα τους όφειλε το ΠΑΣΟΚ την παντοδυναμία του.

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για τον κόσμο της εργασίας. Η ανεργία είναι βραχνάς, η μερική απασχόληση επεκτείνεται, η ανασφάλιστη εργασία καλά κρατεί, η απληρωσιά τείνει να γίνει ο κανόνας και το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αποδυναμωμένο για πολλούς και διάφορους λόγους. Με ανακοινώσεις καταγγελτικού περιεχομένου γενικώς και αορίστως, με κινητοποιήσεις τελετουργικού χαρακτήρα, με συμβολικές καταλήψεις που δεν αφήνουν κανένα αποτύπωμα, με πορείες που θυμίζουν περιπάτους χασομέρηδων, με απεργίες που γίνονται χωρίς καμία προετοιμασία, με ηγεσίες αποκομμένες από τους χώρους εργασίας, έχει καταφέρει να υπονομεύσει το κύρος του. Δεν προκαλεί κανένα φόβο ούτε στο κράτος ούτε στην εργοδοσία.

Στην Ελλάδα έχουμε δύο ρεκόρ, τουλάχιστον πανευρωπαϊκά: τον χαμηλότερο βαθμό συμμετοχής των εργατοϋπαλλήλων στα συνδικάτα και τις περισσότερες γενικές απεργίες. Το ένα ρεκόρ χλευάζει το άλλο. Πώς γίνεται με τόσο μικρή εμπλοκή στα συνδικάτα να επιλέγεις τόσο συχνά την ανώτερη μορφή πάλης; Γιατί η γενική απεργία είναι όντως η ανώτερη μορφή πάλης. Το επόμενο βήμα, αν υποχρεωθείς να πας στην κλιμάκωση, είναι η πολιτική απεργία, δηλαδή η μετωπική σύγκρουση με την κεντρική εξουσία και τον ταξικό αντίπαλο.

Κι όμως, τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί (τρόπος του λέγειν) πάνω από 50 γενικές απεργίες! Θα νόμιζε κανείς ότι η χώρα βρισκόταν σε επαναστατικό αναβρασμό και ήταν ζήτημα χρόνου η ανατροπή του καθεστώτος. Καμία γενική απεργία όμως δεν έριξε κυβέρνηση. Καμία δεν πέτυχε κάτι από τον κατάλογο των αιτημάτων της. Ηταν εκφυλισμένες και γι’ αυτό παντελώς ακίνδυνες. Εγιναν απλώς για να γίνουν.

Ωστόσο, η αναγκαία κριτική στις ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος δεν δικαιολογεί την απεργοσπασία. Ειδικότερα όταν έχουμε να κάνουμε με κλάδους που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Οπως συμβαίνει με τους δημοσιογράφους.

Η απεργία της ΕΣΗΕΑ δεν είναι για τα μάτια του κόσμου. Η κατάρρευση του ΕΔΟΕΑΠ θα πλήξει και όσους εργάζονται και όσους είναι άνεργοι - κυρίως αυτούς, που είναι και οι περισσότεροι. Το αγγελιόσημο με το οποίο ουσιαστικά είχε αντικατασταθεί η καταβολή ασφαλιστικών εισφορών από εργοδότες και κράτος καταργήθηκε, δεν υπήρξε αντικατάσταση της εισφοράς με αποτέλεσμα να μην έχει ο ΕΔΟΕΑΠ έσοδα και να κινδυνεύει με λουκέτο.

Η κυβέρνηση ρίχνει το μπαλάκι στους δανειστές και οι εργοδότες κρατούν άκαμπτη στάση. Δεν πρόκειται για την κινητοποίηση ενός βολεμένου κλάδου που διεκδικεί προνόμια, αλλά για αγώνα ζωής ή θανάτου. Είναι τώρα η ώρα για γκρίνια και κριτική για πράξεις, παραλείψεις και αναίτιες καθυστερήσεις; Οχι. Είναι τώρα η ώρα για ηχηρές διαφοροποιήσεις που φτάνουν μέχρι την απεργοσπασία; Σε καμία περίπτωση.

Με την ευκαιρία δύο ερωτήματα: Αν ο κλάδος πετύχει τον στόχο του, θα ζητήσουν οι απεργοσπάστες να εξαιρεθούν επειδή δεν κατέβηκαν στην απεργία; Αν οι σημερινοί απεργοσπάστες, αύριο-μεθαύριο πέσουν θύματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας, θα απευθυνθούν στο συνδικάτο για να τους προστατεύσει;

---

ΕφΣυν

---

*