Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφεντικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφεντικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 29 Αυγούστου 2018

Η δημοσιογραφία των yes men είναι εδώ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Διευθυντές που ενδιαφέρονται πρώτιστα
να μη δυσαρεστήσουν προέδρους και αφεντικά


Προτιμώνται οι εύκολα διαχειρίσιμοι, οι ανειδίκευτοι που δεν απειλούν τις θέσεις μας και οι yes men γενικώς

Ο Στέλιος Σοφιανός με ένα εκτενές σχόλιό του στο fb δίνει την σημερινή εικόνα της δημοσιογραφίας. «Ολα τα λεφτά» όμως είναι το σχόλιο της Χριστίνας Αμερικάνου κάτω από την ανάρτηση Σοφιανού που με λίγα λόγια περιέγραψε τις παθογένειες της δημοσιογραφίας. Διαβάστε τα:

H ανάρτηση του Στέλιου Σοφιανού:
Βγαίνουμε από το ΟΑΚΑ, στον δρόμο έως το πάρκιν δεν υπάρχει αεκτζής από 10 έως 80 ετών που να μη συζητάει για τις εξοργιστικά ανόητες ενέργειες - αποβολές του Λόπες και του Λιβάια.Μπαίνουμε αυτοκίνητο, ανοίγω ραδιόφωνο, διακόπτει τον αναλυτή ο παρουσιαστής για να ακούσουμε δηλώσεις Μελισσανίδη κατά την έξοδό του από το γήπεδο. Κανείς από τους ρεπόρτερ δεν του κάνει την ερώτηση που καίει τον οπαδό, που ενδιαφέρει ακόμη και μένα που δεν είμαι ΑΕΚ: "πώς κρίνετε τις ενέργειες των δύο παικτών και πώς σκέφτεστε να αντιδράσετε με δεδομένες και τις τόσες απουσίες που έχει η ομάδα; θα πάρετε παίκτη για να καλύψει το κενό του Λιβάια στα ματς του Ομίλου;".Κάτι τέτοιο ρε παιδί μου. Και ας απαντήσει ο Μελισσανίδης και με τα τετριμμένα. Ρώτα εσύ και άστον να δούμε τι θα πει. Αντιθέτως τον " ρωτάνε" το τίποτα, όπως " ανεβαίνει η ΑΕΚ επίπεδο με την πρόκριση στους Ομίλους"; Και απαντάει ο γάτος το αυτονόητο: "Δεν νομίζω ότι χρειάζεται αυτή η ερώτηση, εννοείται ότι ανεβαίνει". Τον προσβάλει δηλαδή τον δημοσιογράφο σε ζωντανή σύνδεση και καλά του κάνει.Φεύγει ο Μελισσανίδης και ελπίζω να έφτασε ο άνθρωπος στο αυτοκίνητό του χωρίς να γλιστρήσει στα σάλια των δημοσιογράφων, περνάνε 3-4 λεπτά και ξανά σύνδεση με το ΟΑΚΑ να ακούσουμε τον Λιβάια. Οπα, λέω, εδώ ακούμε, δεν γίνεται, θα τον ρωτήσουν. Πρώτη ερώτηση όχι, δεύτερη ερώτηση επίσης, στην τρίτη ένα παλικάρι τον ρωτάει αν είναι στεναχωρημένος που θα χάσει αγώνες λόγω της αποβολής. Αν ο Λιβάια ήταν Μελισσανίδης θα απαντούσε "πετάω από τη χαρά μου", δεν είναι όμως, είπε κάτι "είμαι αλλά χαίρομαι για την ομάδα" και αφού κανείς δεν τον ρώτησε κάτι άλλο, μας χαιρέτησε και πήγε για σάουνα, να καλμάρει.Λοιπόν, τα πράγματα είναι σοβαρά. Και δεν είναι μόνο απόψε, είναι σχεδόν κάθε μέρα και σε πολλά γήπεδα, σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και web και για πολλά πολλά χρόνια τώρα. Και δεν είναι δυστυχώς "προνόμιο" των αθλητικών... Έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχει κανένας έλεγχος, κανένας ψόγος, ότι η κυριαρχία της μη δημοσιογραφίας είναι καθολική και σε όλα τα επίπεδα. Και γίνεται ανεκτή, όχι από τον απαιτητικό ακροατή βεβαίως, αλλά από την πλέμπα. Γιατί και εμείς πλέμπα είμαστε. Τουλάχιστον όσο τα επιτρέπουμε και δεν απαιτούμε από κάθε δημοσιογράφο, ανεξαρτήτως ηλικίας, ειδικότητας κλπ κλπ να κάνει τουλάχιστον το αυτονόητο: να σέβεται τον εαυτό του.
(μην αρχίσετε τις δικαιολογίες, ούτε τις νεκρολογίες, αλλού αυτά).Μπράβο στην ΑΕΚ είπαμε;
Την ανάρτηση Σοφιανού σχολίασε η Χριστίνα Αμερικάνου:
Και κάπου εδώ να θυμίσουμε τις τεράστιες ευθύνες των υπευθύνων -προϊσταμένων- διευθυντών που ενδιαφέρονται πρώτιστα να μη δυσαρεστήσουν προέδρους και αφεντικά, να βγει και αυτός ο μήνας, να μη χάσουν οι ίδιοι τη δουλειά τους. Ο υφιστάμενος νιώθει μια χαρά όταν ουδείς τον διορθώνει, τον παρατηρεί, τον βελτιώνει! Ο ίδιος αυτός υφιστάμενος έχει τοποθετηθεί τις περισσότερες φορές από τηλέφωνο του προέδρου, αφεντικού κλπ κλπ. Προτιμώνται οι εύκολα διαχειρίσιμοι, οι ανειδίκευτοι εργάτες που δεν απειλούν τις θέσεις μας και οι yes men γενικώς! Αν ο υφιστάμενος μπει στη μύτη του "ηγέτη" πρόθυμα απανταχού γιουσουφάκια λιβελλογραφούν εναντίον τού "ατίθασου ρεπόρτερ" για να του στείλουν το μήνυμα. Κάποιες φορές χειροδικούν κιόλας. Το σκηνικό είναι ζοφερό, και δεν θα αλλάξει αν στη δουλειά δεν μπουν καταρτισμένοι συνάδελφοι έτοιμοι να πουν "όχι" στο αφεντικό. Οι υφιστάμενοι βρίσκουν και τα κάνουν ή ξέρουν πως αν λειτουργήσουν διαφορετικά δεν θα καλυφθούν από την ηγεσία του μέσου τους! Καλημέρα και ωραία είναι να λέγονται πράγματα που λέμε όλοι οι κανονικοί μεταξύ μας.
---
---
*

Πέμπτη 31 Αυγούστου 2017

Η σιωπή του δημοσιογράφου...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Η δυσκολία
να έχεις αφεντικό,
αφεντικό ομάδας


Δεν είναι εύκολη η κριτική για συναδέλφους, ιδιαίτερα για εκείνους που τους ξέρεις (και είναι) ως άφθαρτους, συνεπείς, μαχητικούς και δίκαιους. Δεν περνάει απαρατήρητη, ωστόσο, η δυσκολία που φαίνεται στα γραπτά τους να εκφραστούν, έστω και ακροθιγώς, για αποφάσεις, ενέργειες και αλλαγές πλεύσης των εκδοτών-αφεντικών τους που συμβαίνει ταυτόχρονα να είναι και αφεντικά ομάδων, ποδοσφαιρικών ή μπασκετικών. Δύσκολος ο χειρισμός, αλλά εύκολη η αυτολογοκρισία που οδηγεί στη σιωπή ή στη μονόπλευρη τοποθέτηση για ίδια ακριβώς θέματα.

Λόγου χάρη, δεν είναι λογικό και δίκαιο να χαρακτηρίζονται σε σχόλιο για τα θέματα διαιτησίας «γραφικές» οι φωνές τού Ολυμπιακού (που είναι τέτοιες) επειδή άλλαξε η κατάσταση στο ποδόσφαιρο, και να μην γίνεται η παραμικρή αναφορά στην επιεικώς γελοία ανακοίνωση (την ονομάζουν, επίσης γελοιωδώς, «διαρροή») του Παναθηναϊκού για κυβερνητική παρέμβαση ώστε να αδικηθεί η ομάδα στον αγώνα με τον Λεβαδειακό και να μην τον νικήσει μέσα στην πολύπαθη Λεωφόρο. Και αυτό, μάλιστα, έγινε μετά από αρνητική απόδοση που δικαιολογούσε ακόμα και ήττα, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο προπονητής τού Παναθηναϊκού («πάλι καλά που δεν χάσαμε»).

Παρόλα αυτά, από μια οπτική γωνία είναι κατανοητή και λογική σε αυτές τις περιπτώσεις η «σιωπή του δημοσιογράφου», ιδιαίτερα όταν βρίσκεται σε ένα καλό μαγαζί που σε όλο το προηγούμενο διάστημα τον άφηνε να εκφράζεται ελεύθερα, μαχητικά και υπεύθυνα. Είναι δεοντολογικά ΑΣΥΝΕΠΕΣ, ναι, αλλά μαζί είναι και ανθρώπινο. Ο καθένας σταθμίζει τις συνθήκες τής αγοράς, την καστάστασή του, τη διαδρομή του (που μπορεί να έχει πολλές προηγούμενες ηρωικές παραιτήσεις, φτάνει πια, έγκωσε!) και πράττει ανάλογα ή δεν πράττει.

Καλό και όμορφο να είσαι ήρωας, κακό και άσχημο να χτυπάς παρουσίες στο ταμείο ανεργίας και να νιώθεις ότι το επάγγελμα σε ξερνάει λόγω αναδουλειάς. Μακάρι πάντα να μπορείς να φεύγεις όταν οι συνθήκες σε σπρώχνουν προς την έξοδο ή προ την εκπαραθύρωση. Και μακάρι να έχεις την πολυτέλεια να αρνείσαι συνεργασίες με εκδότες που έχουν (και ποιος δεν έχει, θα πείτε) παράλληλα επιχειρηματικά, πολιτικά ή άλλα συμφέροντα. Αλλά δεν μπορείς πάντα (κάποιοι δεν μπορούν ποτέ!) να το κάνεις Κυνικό μεν αυτό, αλλά ρεαλιστικό.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Τελείως αδικαιολόγητοι -και όχι μερικώς- είναι εκείνοι οι δημοσιογράφοι που στρατεύονται ατύπως στο πλευρό των παραγόντων, γίνονται βαποράκια αβανταδόρικων σχολίων και εκχωρούν ολόκληρο τον εαυτό τους σε αυτούς. Άλλο πράγμα να σιωπάς για το φανερό αφεντικό σου και άλλο να έχεις κρυφά αφεντικά. 

---
---
*