... Από Μένα, Τον Βασίλη ...

*

Cosmina Furchi Gliatas

***
*

Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει

Βράδυ Σαββάτου, Τα Φώτα Ανάβουν στη Σκηνή και ο Κουρσάρος, με τη Σφεντόνα του, πάνω σε Ένα Καράβι Παλιό Σαπιοκάραβο, με Ένα Νέγρο Θερμαστή από το Τζιμπουτί, στέλνει Χαιρετίσματα στην Εξουσία, λέει Όχι Σε Όλα, ενώ έξω, στους Δρόμους της Πόλης, Ερημιά, Ερινύα, Πάλι Βρέχει και Φυσάει, Μπουρίνι, Άρρωστος Καιρός και εγώ κοιτώ Το Δελτίο των Οκτώ.

Το Πάρτι Αρχίζει! S.O.S, ορίστε Τα Χάλια Μου… μας!! Χάσαμε την Ταυτότητα, Το Μέτρο. Ακούγεται Το Τραγούδι της Πλατείας. Μιλάνε για τις Μέρες που Δικάζουν. Λοιπόν, Τι Κάνουμε Εδώ; Το Παιχνίδι Παίζεται, ο δημοσιογράφος, ο Λεγεωνάριος, φοράει Μάσκες και, Ελεύθερος και Μόνος, λες και κάνει Μονόλογο Στο Μπαρ, λέει το Μελόδραμα, μιλάει για Απεργία, για Δημόσιους Υπάλληλους, για το “Παράπονο Του Ιούδα”, αλλά όχι για Δικαιοσύνη, λες και μιλάει για Εχθρό Λαού. Όλα τα Έχει ο Μπαξές! Μάλιστα κύριε δημοσιογράφε, Χτύπα Χτύπα, Το πας φιρί φιρί, Δεν Σε Γουστάρω, Όλα για ένα κουστούμ. Πάρε Τα Δώρα από το Πανηγύρι Σου, Βαρέθηκα τα Χωρατά και το God Bless America και αυτό που Ειπώθηκε. Φταις. Γι Αυτό Κρύψου, Τώρα Τώρα! Ενώ Το Ηλεκτρικό Πρόβατο Κοιμάται, δεν ξυπνά ούτε με τον ήχο του Ακορντεόν, ούτε Όταν Μπήκαν στην Πόλη οι Εχθροί. Καλά Να πάθει, Δεν είναι Ώριμος.

Να Δεις Τι Σου Έχω Για Μετά. Κράτα λίγο ακόμα. Φίλοι Καλοί Μου Κι Αδερφοί! Το Σίριαλ μιλάει για το Ματωμένο Λάβαρο και Μπουμ, μια Στροφή και το Τρένο φτάνει στην Αφετηρία. Κλείνω. Η κατάσταση Δεν Σηκώνει, Δεν Πάει Άλλο. Μίλησέ Μου, Που είναι η Έξοδος; Χρόνια Φορτώνω με το Ψέμα σου, και τώρα Καταρρέω, με Μια Απλή Αλήθεια, αισθάνομαι Σαν Ξεκουρδισμένο Πιάνο, σαν Ξένος … ‘Όλοι Στο Ίδιο Έργο Θεατές, όλα σκορπισμένα Στους Πέντε Ανέμους, και Αυτούς Τους έχω Βαρεθεί. Ξύπνα Λαέ, ακόμα με Το Σταυρόλεξο; Αν Είσαι Μάγκας, Πες Του Να Πάει να να να να, δεν είναι η Πραγματικότητα αυτή. Όχι δεν Πουλάμε, Πώς Να Στο Πω; Σπάνε Οι Χορδές Μου, Να Καούν όλα! Σου λένε ότι είσαι Ένοχος Χωρίς Αιτία, τι περιμένεις; Τον Τρίτο Παγκόσμιο;

Έχω Αυταπάτες και σε βλέπω, σαν Στρατιώτης με Καμπαρτίνα που πηγαίνεις προς την Πρέβεζα, με Ένα Μαχαίρι στα χέρια. Εν Δυο Κάτω Εν Δυο Κάτω και τραγουδάς Μια Μπαλάντα Για Το Γιάννη όταν κάνεις Σκοπιά … Στην Οθόνη της Ψυχής μου, φαίνονται Όλα Από Χέρι Καμένα, Στο Γήπεδο Αυτό, Χάθηκα, και εγώ σαν Ατλαντίδα. Χαμένες Αγάπες, Χάρτινα Δεσμά, και εγώ, αν και Προσέχω, Δυστυχώς, Φοβάμαι, Αγάπη Μου, αλλά Αντέχω, και ξέρω ότι κι εσύ θα μου έλεγες “Κράτα Ρε Φίλε Γερά, Δεν Θα Πεθάνουμε ποτέ Κουφάλα Νεκροθάφτη”. Αρνούμαι Να Πεθάνω, Μπρος Γκρεμός και Πίσω Γκόμενες. (Όταν Γυρίσω Θα Τους Γ@μ#σω!!)

Θα Περιμένω να Έρθεις. Μη Νυχτωθείς, θα σε κοιτάζω και, Αχ Τα Μάτια Σου, Όλα Για Πάρτη Σου, Πες Μου Ένα Ψέμα Για Να Αποκοιμηθώ, Να Κοιμηθούμε Αγκαλιά, για μια Καληνύχτα… Πριν Το Τέλος. Έλα, Μη Μιλάς, Σε Ακολουθώ, Να Μ’ Αγαπάς. Ευτυχώς, Ονειρεύομαι, Σε ένα Μαξιλάρι Φεγγαράκι, Ουράνια Τόξα Κυνηγώ, και τρώω Βατόμουρα δίπλα σε Μια Θάλασσα στη Σκάλα. Χρωματίζω Πουλιά πάνω σε μια Τσουλήθρα ενώ ρίχνει Φρέσκο Χιόνι εκεί στο Πόρτο Ρίκο. Το Ποντίκι κι ο Αετός, Μια Πεταλούδα, Ένα το Χελιδόνι και μια Γοργόνα είναι πάνω σε μια Κάντιλακ. Βλέπω Κάτι Διάφανες Ψυχές, Κι αν Τα Μάτια Σου Μου Λένε Γέλα μου, να ακούνε οι Ψυχές και οι Αγάπες θα το κάνω … Μίλα μου, πες μου για μας, δεν με ενδιαφέρει Η Ζωή Των Άλλων, εγώ Αγαπάω και Αδιαφορώ … αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς Μικρές Νοθείες.

Αλλά Τα Βράδια, Αλλάζεις και μου λες, Βασίλισσά μου, κι εγώ σου λέω κάνε μου Ένα Αλλιώτικο Νανούρισμα, Δώσε μου Μια Αγκαλιά, γιατί Νιώθω Μεγάλη Μοναξιά και τότε είναι σαν Άνοιξη Μπαίνει και γλυκάνει το Πιο Σκληρό Γαλάζιο, Σε Θέλω … Πού Είσαι; Να Με Φωνάξεις. Πόσες Φορές να σου το πω … Έχω Ανάγκη, Κάψε με, Σ’ Αγαπάω Ακόμα. Απόγευμα της Κυριακής, Βρέξε Θεέ Μου Όσο Μπορείς. Η Αγάπη Πάει Μονάχη και Σαν Να Μη Σε Έχασα Ποτέ Μου λες Άνοιξέ Μου Να Κρυφτώ. Φρόνιμα Κούκλα Μου, Μη Με Αλλάζεις, Πάρε Mε, Να Mε Κρατάς, Πιο Ψηλά, Σαν Tων Ματιών Σου Τις Βαφές. Κοιμήσου Εσύ, Μη Φύγεις γιατί εγώ, άλλη Μια Καινούρια Μέρα αισθάνομαι Σαν Ναυαγός και όχι Σαν Πρωταθλητής, Δεν Υπάρχω …

Θα Έρθουν Στιγμές που Θέλω Οξυγόνο, σου λέω, Συγγνώμη, αλλά Άσε Με να Κάνω Λάθος. Ο.Κ.; να πιω Αλκοόλ Και Βροχή με τα Δυο Χείλη Κατακόκκινα και με ένα Μπολερό, Ευκαιρία να βρω το δρόμο για τον Παράδεισο, γιατί Χρειάζομαι Αγάπη, δώσε μου Πέντε Λεπτά να πω “Εγώ Είμαι Εγώ”, Θυμός και Χαραυγή, και εσύ, αν θες, Να γράφεις να Τηλεφωνείς ή Στείλε μου Μήνυμα …

Αχ Μπαγάσα, Πόσο Μου Λείπεις… Κάθε Πρωί Θυμάσαι Για τη Ζωή Σου Μου Έλεγες. Ίσως μια μέρα θα παίζουμε Τυφλόμυγα με τη Στέλλα, την Ελένη, την Αλίκη, την Άρτεμη, τον Ορέστη, τον Σεμπάστιαν, την Μελίνα, με τον Κουμπάρο. Ο Τρελός κι ένας Πιτσιρικάς που κάνει Παράπονο στη Λίνα, όλοι μαζί σαν Έφηβα Γεράκια, Έλα να κυνηγάμε ένα Μαύρο Γάτο, Στο Πεζοδρόμιο, εκεί, στη Βικτόρια ή στην Οδό Ελλήνων ενώ, σε Κάθε Βήμα η Μαμά μας φωνάζει, Στο Καλό Να Πας …

Αχ, φίλε, Δεν Έχω Άλλη Υπομονή, Έφτασες Αργά, Φεύγουν Καράβια κι εγώ Αρνιέμαι να πάρω Φάρμακα και Βιταμίνες, λέω Υπάρχει Θεός και ζητώ Άσυλο, γιατί Εδώ δεν Προσκυνήσαμε και θα πούμε Για Και Χαρά Σας Βρε Πατριώτες, σας στέλνω Μια Καλησπέρα και … Άιντε Μια, Είμαι Εντάξει! Σε Είδα και Αναστήθηκα, Για Μένα Τραγουδώ, Για Σένα, Είμαστε Δυο Γίναμε Τρεις, Κι αν Είμαι Ροκ Δεν μου Αρέσουν τα Τραγούδια Σας, θα παίζω εγώ, Τα Πιο Καλά Τραγούδια Μας, Σαν Κιθαρίστας του Θεού, Ένα Μπλουζ, Ένα Διδυμότειχο Μπλουζ ή ένα Ρεμπετομπλούζ, Πρώτη Μαΐου, Παραμονή Πρωτοχρονιάς, Το Χειμώνα ή Το Καλοκαίρι, εκεί στο Καραϊσκάκη, Με Τον Μπομπ Ντίλαν και θα Χορεύω, Το Χορό της Πέτρας, γιατί Δεν Χρωστάω σε Κανένα, Δώσαμε και Κάτι Μένει, οπότε, Έλα Να Με Βρεις και στο κάτω κάτω, Γιατί Να Μην Κεράσω αφού Venceremos, έτσι λένε Δυο Φίλοι μου και θα τραγουδάμε Τα Πουλιά της Αγάπης και θα χορεύουμε Ζεϊμπέκικο της Φυλακής.

Έτσι Μου Αρέσει, Έτσι Είναι Ο Έλληνας! Για Σένα Ελλάς, Με την Αγάπη μας, Χρόνια Πολλά να έχεις. Σ’ Αγαπώ, Να Προσέχεις, Ζήτω, Ζήτω! …

κι όση αγάπη σου έχω στείλει είναι Από Μένα Τον Βασίλη.

---

* Αφιερωμένο στη γλυκιά Νικολέτα, το κορίτσι του Βασίλη.

---

πηγή: aixmi.gr

---

*

... "Jus... for talent" (δίκαιο... του ταλέντου) ...

*

Cosmina Furchi Gliatas
***
*

Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο…

.

Μια Δημοκρατία όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα

αποκτούνται με κριτήριο το ταλέντο

δεν είναι άξια για το όνομά της

Δεν είσαι πολίτης μιας χώρας αν δεν έχεις ταλέντο σε κάτι; Τι θα γίνει με τα άλλα παιδιά, των μεταναστών, που γεννήθηκαν και ζουν σε αυτή τη χώρα και τυχαίνει να μην έχουν ταλέντο; Θα τα στείλουμε στον Καιάδα ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στην Αμυγδαλέζα;

Στο να αποκτήσουμε την υπηκοότητα εκτός από το δικαίωμα του “Jus sanguinis, Jus soli” (από τα λατινικά jus sanguinis (δίκαιο τού αίματος) και jus soli (δίκαιο του εδάφους) θα έπρεπε να προσθέσουμε και το “Jus… for talent” (δίκαιο… του ταλέντου). Όλοι πρέπει να έχουν ίδια δικαιώματα απέναντι στο νόμο και όχι να είναι προνομιούχοι μόνο αυτοί που κάθονται “κάτω από τη μπάρα”.

Ναι, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πούλαγε cd αλλά όχι “στικάκια”, όχι για να ζήσει αλλά για να επιβιώσει, δεν είχε καμία offshore εταιρία και ούτε ψώνιζε στα μαγαζιά του Κολωνακίου με “ξένα χρήματα”. Δε σκότωσε, δεν έκλεψε, δεν έμπλεξε σε κακές παρέες, δεν πήγε ποτέ στη φυλακή. Το όνομά του δεν ήταν σε καμία περίφημη λίστα και αμφιβάλω αν ποτέ έκανε μια λίστα για να αγοράσει προϊόντα από το σούπερ μάρκετ, εφόσον η δύσκολη οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του δεν του επέτρεπε να έχουν πολλά αγαθά παρά μόνο τα απαραίτητα.

Επένδυσε ό,τι πολυτιμότερο είχε, τη ζωή του, στην Παιδεία, στον αθλητισμό, στην οικογένεια. Αν και δούλεψε σκληρά και με μεράκι για να τα καταφέρει, ποτέ δεν θα σκεπτόταν ότι θα συναντούσε τον πρωθυπουργό, ενώ αντίθετα το μόνο που θα σκεπτόταν ήταν ότι, ίσως, κάποια στιγμή, θα βρισκόταν ενώπιων κάποιου άλλου υπουργού. Και αυτό δεν ήταν όνειρο αλλά … εφιάλτης.

Για μένα ισχύει ότι έγραψα στο πρώτο μου άρθρο στην aixmi.gr: “Δε μ’ ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών ούτε η φυλή στην οποία γεννήθηκαν. Τους αντιμετωπίζω όλους μ’ ένα κριτήριο: την αρετή. Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρος .” (Μέγας Αλέξανδρος).

Θερμά συγχαρητήρια λοιπόν στον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Είναι ένας Έλληνας περήφανος για τη Νιγηριανή καταγωγή του που τιμά την οικογένειά του και που μας έδωσε ελπίδα και χαρά.
Ένα άξιο παλικάρι, ένας βιοπαλαιστής που τίποτα δεν του χαρίστηκε, παρά μόνο η ζωή και το ταλέντο από τον ίδιο το Θεό. Στο πρόσωπό του θα χειροκροτήσουμε τον κάθε άνθρωπο που τα καταφέρνει τίμια στη ζωή, θα γευτούμε αληθινά κι εμείς τις νίκες του, από μακριά, χωρίς να ποζάρουμε σε καμία φωτογραφία αλλά κρατώντας τα χαμόγελά του ως εικόνα…

Τον ευχαριστούμε που μας πρόσφερε ένα αληθινό “success story”, που ζήσαμε κι εμείς το όνειρο, που σήκωσε την Ελληνική σημαία ψηλά.

Τι θα γίνει όμως με τα ταλαντούχα ελληνόπουλα που μεταναστεύουν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους σε άλλη Γη της Επαγγελίας και με αυτά που είναι εγκλωβισμένα στην ίδια τους τη χώρα, καταδικασμένα να παρακολουθούν μια αποτυχημένη ιστορία υπό το βλέμμα της υποκρισίας των υπευθύνων;

Είναι σαν να ʼχεις δικά σου παιδιά και να τα διώξεις για να υιοθετήσεις άλλα ταλαντούχα για να σε ομορφαίνουν και να σου στολίζουν τη βιτρίνα, για να αποκτήσει λάμψη η ζωή σου … να πάρεις κάτι από τη δόξα τους.

Πιστεύω ότι είναι πλέον ώρα, για τους αρμόδιους, μετά τις πόζες στο φακό, να ακούσουμε και ένα “mea culpa” και να πετύχουν κι αυτοί το ακατόρθωτο, για να υπάρχει μια δίκαιη Ελλάδα όπου θα δίνουν σημασία στα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι στα “talent show”.

---
*

... ξεσηκώσου... θεατή !!!

*
Cosmina Furchi Gliatas
***
*

Το "μαύρο" της ΕΡΤ

δεν αφορά εσένα,

αλλά τους κυβερνώντες

Μάλιστα, τώρα το είδαμε κι αυτό… Αυτό που πιστεύαμε ότι δε θα συνέβαινε ούτε στα όνειρά μας, που κανένας ως τώρα δεν είχε επιχειρήσει και κανείς δεν είχε φανταστεί, τώρα πλέον, φανερώθηκε μπροστά μας,ξυπνώντας άσχημες μνήμες σαν το χειρότερο εφιάλτη. Ναι, σαν εφιάλτης, γιατί πάντα θα υπάρχει ένας “Εφιάλτης” στην ιστορία, είτε για τα παλιά χρόνια πρόκειται είτε για τα καινούρια.

Έτσι πολύ απλά, χωρίς καν να έχει στεγνώσει το σάλιο από τα πολλά λόγια, από τον “πολύ διάλογο”, όπως αρμόζει και επιβάλλεται σε μια δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία, το φάντασμα του φασισμού απλώνεται όλο και περισσότερο και σκεπάζει μαυρίζοντας κάθε μέρα και πιο πολύ τον ουρανό μας, τα όνειρά μας. Ο λαός που δεν μαθαίνει από την ιστορία του είναι αναγκασμένος να την ξαναζήσει.Σαν ταινία τρόμου, λοιπόν, προβάλλεται μπροστά σου κι εσύ, εκών άκων, είσαι αναγκασμένος να την παρακολουθήσεις.

Μη σε ξεγελάνε, όμως, έχουν κόψει και ράψει τα πάντα στα μέτρα τους, κάθε ατάκα, κάθε κίνηση! Γνωστοί οι πρωταγωνιστές, οι κομπάρσοι, ο σκηνοθέτης, το φρικτό σενάριό τους! Όλα είναι τέλεια φτιαγμένα, χωρισμένα σε πρώτο και δεύτερο μέρος, ακόμα και τα εφέ τους είναι φαντασμαγορικά, οι υποψήφιοι για τα Όσκαρ είναι γνωστοί, όπως και αυτοί που θα κάνουν καριέρα στο εξωτερικό και θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις επόμενες ταινίες.

Κι εσύ; Τι ρόλο παίζεις; Δεν έχεις καταλάβει ακόμα; Είσαι ο σημαντικότερος από όλους, εσύ είσαι ο θεατής, για χάρη σου, για σένα, “για το καλό σου” – μην το ξεχνάς – γίνονται όλα αυτά.

Εσύ είσαι και πάλι “στο ίδιο έργο θεατής!” Αυτή τη φορά όμως, γίνε άξιος, αντάξιος των περιστάσεων,σήκω από την πολυθρόνα και βγες έξω, βγες έξω επιτέλους! Βγες έξω και κάνε τη δική σου ταινία, άλλαξέ της το φινάλε πριν πέσουν οι τίτλοι του τέλους. Πριν να ζήσεις μόνο από μνήμες μιας Χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία αλλά ταυτόχρονα κινδυνεύει να τη στείλει στον τάφο της.

Μητέρα και μητροκτόνος. Μην κάθεσαι και παρακολουθείς μια καλοστημένη ελληνική τραγωδία που, αν και θυμίζει τη Μήδεια, δεν είναι παρά μόνο ένα άδοξο “θέατρο σκιών” τόσο σκοτεινό  που η μαυρίλα του δεν επιτρέπει να ξεχωρίσεις καμία ανθρώπινη μορφή παρά μόνο την κλωστή που κρατά τις μαριονέτες. Μη σε στεναχωρεί το μαύρο, μην το αφήνεις να σου μαυρίσει τη ζωή, δε σε εκφράζει, δεν αφορά εσένα, αλλά τον εαυτό τους. Το χρειάζονται για να μη φανεί η τερατώδης μορφή τους, λες και είναι όντα του σκότους, του κακού.

Άτομα που, αν και τη λαχταρούσαν, δε γνώρισαν, ούτε ένιωσαν την άνοιξη να αγγίζει την ψυχή τους. Είσαι πολύ ανώτερός τους, σήκω πάνω, μη γονατίζεις, θυμήσου τα λόγια μεγάλων σοφών και ποιητών “Εμείς και στους Θεούς όρθιοι μιλούμε”, αθάνατα πνεύματα για τα οποία είναι γνωστή η Χώρα σου, τρανοί άνθρωποι για τους οποίους πρέπει να είσαι εσύ περήφανος, αυτοί είναι δοξασμένοι και άτρωτοι, οι άλλοι τι είναι; Απλά “θνητοί”… τσιράκια, ύαινες, γύπες, και θυμήσου, όλα αυτά τρέφονται από νεκρές σάρκες κι εσύ είσαι ακόμα ζωντανός. Ναι, μην το ξεχνάς, όσο έχεις πνοή θα είσαι ζωντανός και σαν ζωντανός να μάχεσαι για το πολυτιμότερο δώρο, για τη ζωή σου. Δεν σου τη χάρισαν αυτοί μην τους δίνεις το δικαίωμα να σου τη στερήσουν. Δε θα μας κάνουν ντελιβεράδες, τα παιδιά για τα θελήματά τους που τους πετάνε ένα χαρτζιλίκι και πατσίσαμε, για έναν απλούστατο λόγο: η Ελλάδα δεν τους ανήκει, δεν είναι το μαγαζάκι τους! Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και στους φιλέλληνες όλου του πλανήτη, από άκρη σε άκρη της γης, γιατί δεν έχει όρια η φήμη της, ούτε σύνορα το μεγαλείο της. Ανήκει σε όσους τη σέβονται και την τιμούν, σε όσους δεν την προδίδουν και την αγαπάνε. Έλα λοιπόν, κρατήσου “Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε, λίγο ψηλότερα!”

---

*

... η Cosmina και το "αόρατο νησί" ...

*

Cosmina Furchi Gliatas
***
*

Μια φορά κι έναν καιρό,

ας πω κι εγώ ένα παραμύθι διαφορετικό

.

Μια φορά κι έναν καιρό μια ιστορία θα σου πω, για μια χώρα μαγική όπου ζούσαν οι Θεοί. Ξεκινούν όλα από εκεί, τόσους αιώνες κι άλλα χρόνια πριν, είναι μύθος ή παραμύθι με κουκί και το ρεβίθι;… Ποιος να ξέρει, ποιος μπορεί, την απάντηση να βρει; Και τι σημασία έχει;… Αυτή την απάντηση γυρεύουμε όλοι, στη χώρα του Αισώπου όπου το παραμύθι ζει και βασιλεύει, σαν τον ήλιο, που κάθε μέρα δύει και ανατέλλει …

Παραμυθάδες έρχονται και πάνε, ο Οδυσσέας πάντα ψάχνει την όποια Ιθάκη του να βρει, ο μίτος της Αριάδνης ξετυλίγεται και μαζεύεται χωρίς κανείς να μπορεί να βρει την αρχή κι έτσι -με τη σειρά μου- ας πω κι εγώ ένα παραμύθι διαφορετικό.

Μια φορά κι έναν καιρό, άκου τι έχω να σου πω. Σε μια χώρα φανταστική, προικισμένη από φυσικές ομορφιές, σοφία και αρετές, ζούσαν πολλά μυρμήγκια μέσα σε φωλιές. Δούλευαν ασταμάτητα, φρόντιζαν τη φωλιά τους και το μόνο που λαχταρούσαν ήταν να κρατήσουν τον κάθε εισβολέα μακριά τους. Και όμως τα κατάφερναν, αν και ήταν πολύ μικρά, τα εργατικά μυρμήγκια κράτησαν της ελευθερίας τη σημαία ψηλά. Μερικοί ήταν παράξενοι, τους άρεσε “η βαβούρα”, δεν ήθελαν να δουλεύουν, είχαν “άλλη κουλτούρα”… Κάθονταν στον ήλιο ξάπλα, ζούσαν χαλαρά, οπότε για να τρώνε έκλεβαν ξένη φωλιά. Μια μέρα ένας τζίτζικας -μαζί με την παρέα του- είδε τα εργατικά μυρμήγκια και σκέφτηκε μια ιδέα.

“Ας συστηθώ ως φίλος, που θέλει το καλό τους, τη μουσική μου θα δανείσω για το χαμόγελό τους. Ωραία μου μυρμήγκια, δουλέψτε εσείς καλά, εγώ με το βιολί μου, στο δέντρο από ψηλά, τραγούδι σας προσφέρω, σας δίνω λίγη χαρά, μια μελωδία καλή, βάλσαμο για την ψυχή. Το μόνο που ζητάω είναι να με φροντίσετε στο κρύο του χειμώνα, δώστε μου κάτι να φάω, ένα ζεστό ξενώνα. Αυτή είναι η αμοιβή μου, μεγάλη προσφορά, θα εργάζεστε καλύτερα, με χάρη και χαρά.” Και αυτό ακριβώς έγινε, δούλευαν όλοι γοργά, απολαμβάνοντας τις νότες σαν όμορφη πινελιά.

Μα όλα ήταν σκόπιμα κι άλλαξαν ξαφνικά, η μουσική αγρίεψε κι έγινε πιο βαριά. Βασανιστική για τα μυρμήγκια, δεν την άντεχαν πια, ήθελαν να σταματήσει, να ήταν όπως παλιά. Μα ήταν πλέον αιχμάλωτοι, τους πήραν και τα αυτιά, η μουσική ασταμάτητα την έκανε τη ζημιά.

Καημένα μου μυρμήγκια, μεγάλη συμφορά, χάσανε τις φωλιές τους, όλη τη σοδιά. Χάσανε και την υγειά τους, τον ύπνο, τη χαρά, με όλα αυτά τα βάσανα κανείς δεν χαμογελούσε πια. Κάποιοι πήραν το δρόμο, άλλαξαν και χωριά, άλλοι για να γλιτώνουν βούτηξαν στου ποταμού τα νερά.

“Αχ, πώς την πατήσαμε”, σκεφτήκαν μερικοί, “ εμείς, τι τη θέλαμε την ξένη μουσική; Ώρα να απαλλαχτούμε απ’ το ανυπόφορο βιολί. Ελάτε να οργανωθούμε, φωνάξτε από τα διπλανά χωριά, να έρθουν να μας βοηθήσουν να σταματάει η σκλαβιά.” Έτσι είπαν κι έγινε, “εμπρός όλοι μαζί, του τύραννου να σπάσουμε το βασανιστικό βιολί. Ας φύγει σε άλλο δέντρο, αλλού να τραγουδά, ξύπνησαν τα κορόιδα και δεν τον θέλουν πια.” Χαλάστε τους το σχέδιο, ποτέ δεν είναι αργά, η νίκη πάντα ανήκει σε όποιον στη ζωή τολμά…. Αφού και τα μυρμήγκια κατάφεραν αυτά, εσύ ακόμα κάθεσαι; Σήκω και πολέμα όποιον σου στερήσει την όμορφη χαρά! Χαρά για τη ζωή σου και όσα αγαπάς, άκου τι σου λέω… μην τα παρατάς! Στο χέρι σου είναι η ζωή σου, μαζί κι η ελευθερία μοιάζει με παραμύθι, αλλά είναι αληθινή ιστορία. Φτιάξε κι εσύ καρδιά μου το δικό σου παραμύθι, για να μη χανόμαστε… μόνο έτσι θα πούμε: “ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

” Ψάξε το αόρατο νησί, αυτό που φανερώνεται μόνο στις αθώες ψυχές και βρες εκεί καταφύγιο με όσους αγαπάς. Εκεί δε θα κινδυνέψεις από κακούς δράκους και κακές μάγισσες, γιατί τα ξόρκια τους δε θα πιάσουν. Είναι πράγματι τυχεροί αυτοί που θα κατοικούν εκεί. Ένα πέπλο σκεπάζει αυτό το μαγικό νησί και το κάνει αόρατο. Είναι η αγάπη -η αληθινή- που όλα τα νικάει,όλα τα μπορεί και απλώνεται από ουρανό σε γη και μόνο αυτοί που έχουν παιδικά μάτια γνωρίζουν το μονοπάτι που οδηγεί εκεί, στο μαγικό νησί…

---

*

... " Έχω ένα όνειρο " ...

*
Cosmina  Furchi Gliatas
***
*

"I have a dream"

“Έχω ένα όνειρο”, ένα όμορφο όνειρο που θα ήθελα να πραγματοποιηθεί. Δεν πρόκειται για κάτι προσωπικό, μια επιθυμία που θα ήθελα να εκπληρωθεί, αλλά για κάτι που θα έφερνε πολύ μεγάλη ευτυχία όχι μόνο σε μένα αλλά και σε πολύ κόσμο.

“Υιοθετήστε” ένα σχολείο ή ένα γηροκομείο. Αυτό είναι το όνειρό μου, μα, δυστυχώς, δεν μπορώ να το πραγματοποιήσω μόνη μου, οπότε ζητώ τη βοήθειά σας, τη βοήθεια των εκλεγμένων εκπροσώπων του ελληνικού λαού, τους βουλευτές. Αυτή είναι μια ανοικτή επιστολή προς σε εσάς, κύριοι βουλευτές.

Τι το ορθότερο και ωραιότερο θα μπορούσατε να κάνετε για τα παιδιά ή τους ηλικιωμένους σε αυτή τη χώρα; “Υιοθετήστε” ένα σχολείο ή ένα γηροκομείο, ώστε να βγουν αληθινά τα λόγια σας και για τα περήφανα γερατειά – όπως τα αναφέρετε τακτικά στις ομιλίες και πολιτικές συγκεντρώσεις σας.

Κανονικά θα έπρεπε να λέω να υιοθετήσετε και κάνα σκυλάκι, όπως κάνουν οι Αμερικανοί, αλλά ας μείνουμε σε αυτά - προς το παρόν και μετά αργότερα βλέπουμε. Διαθέστε ένα ασήμαντο για σας μηναίο ποσό, από τον υψηλό σας μισθό, και χαρίστε ένα κουλούρι κι ένα χυμό στο κάθε παιδί σε κάθε δημόσιο σχολείο, εκεί όπου υπάρχει πολύ ανάγκη ή σε κάθε ηλικιωμένο σε γηροκομείο. Μπορεί να μη σας δουν αυτά τα παιδιά ποτέ, μπορείτε άνετα να κρυφτείτε από τα μάτια τους, αλλά από τα μάτια των παιδιών σας δε θα μπορέσετε να το κάνετε. Έχετε φροντίσει για τα παιδιά σας και για τα εγγόνια σας, οπότε βοηθήστε για να μεγαλώσουν τα παιδιά και να επιβιώσουν οι ηλικιωμένοι αυτής της χώρας. Μην τους ξεχάσετε. Αυτοί είναι οι πιο απροστάτευτοι σε καιρούς και συνθήκες πολέμου, οι ενήλικοι όπως ξέρετε βρίσκονται στη μάχη.

Ναι, κύριοι βουλευτές, γιατί μπορεί να μην γίνεται μάχη στα βουνά της Πίνδου ή αλλού, με ντουφέκια όπως παλιά, αλλά πρόκειται για ένα άλλο είδος πολέμου που κάθε μέρα έχει πολλά θύματα …Μην πάτε στο Μέγαρο Μουσικής για ένα μήνα, κόψτε το sushi, δε θα είναι και το τέλος του κόσμου να αλλάξετε μερικές συνήθειές σας για το γενικότερο καλό. Δεν είναι υποτιμητικό να ακούτε κάνα ρεμπέτικο τραγούδι σε καμιά ταβερνούλα και να φάτε καμιά ρέγκα με τσίπουρο, όπως κάνατε παλιά στα χωριά σας, πριν να σας καλέσει το καθήκον σας στην πρωτεύουσα. Αλλιώς, αν αυτό το θέμα δεν σας αγγίζει, να φροντίσετε να μας απαλλάξετε από την εικόνα σας ενόψει του Πάσχα μέσα σε κάποιο ναό, σε κάποιο κοσμοπολίτικο νησί να κρατάτε τις λαμπάδες σας, παρέα με τη φαμίλια σας, ώστε να περνάτε το μήνυμα τις “Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια”, περιμένοντας μια Ανάσταση…

Λέω να μας απαλλάξετε, γιατί πρόκειται για μια πολύ προσωπική στιγμή της ζωής σας, κάτι που εσείς έχετε την τύχη να γιορτάσετε, ενώ δυστυχώς πολλοί είναι εκείνοι που παραμένουν καθηλωμένοι σε μια “Μεγάλη Παρασκευή” που τους χάρισε η λανθασμένη πολιτική σας των τελευταίων χρόνων. Τι νόημα έχει να σας φιλάνε το χέρι, σαν να είστε Πάπας ή Πατριάρχης, Ιερέας ή, όπως συνηθίζεται στη χώρα μου, στους “Νονούς”; Τι νόημα έχει η περιοδεία σας ανήμερα της ημέρας του Πάσχα στα διάφορα στρατόπεδα, ώστε να γίνεστε πρωταγωνιστές, μπροστά σε δεκάδες κάμερες που σας απαθανατίζουν, να τιμάτε τις διάφορες παραδόσεις αυτού του τόπου; Είστε υποχρεωμένοι να φροντίσετε όχι μόνο όσους σας τίμησαν με την ψήφο τους, αλλά όλο τον ελληνικό λαό -γιʼ αυτό εξάλλου ορκιστήκατε στην αρχή του λειτουργήματός σας. Δε σας ανάγκασε κανείς να πολιτευτείτε, δε σας έσυρε κανείς και σας καθήλωσε άθελά σας “ισόβια” σε μια πολυθρόνα για να σας φορτώνουν με τα βάσανά τους. Μόνοι το επιλέξατε αυτό, αφήσατε το επάγγελμά σας, τις δουλειές σας, (όσοι από εσάς είχατε) και παρακαλέσατε, κοπιάσατε από τα μπαλκόνια, βραχνιάσατε και ζητήσατε να σας εμπιστευτούν για να υπηρετήσετε τη Χώρα, να την προστατεύετε, να μάχεστε για την ελευθερία της. Αυτό μας λέτε ότι κάνετε από τα διάφορα παράθυρα στους τηλεοπτικούς σταθμούς, όπου εμφανίζεστε κάθε μέρα. Μην ξεχάσετε ότι δεν πρέπει να σώζετε μόνο τη Χώρα, σαν κάτι αόριστο εντός περιορισμένων συνόρων, αλλά και τους πολίτες της, αυτούς που πρέπει να βάλετε πάνω από όλα, πραγματικά στην πράξη και όχι μόνο σαν σλόγκαν μιας εκλογικής εκστρατεία σας. “Υιοθετήστε” ένα σχολείο ή ένα γηροκομείο. Κάντε το τουλάχιστο για τη σωτηρία της ψυχής σας …“Κι εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε πως αυτό που κάνουμε είναι σταγόνα στον ωκεανό. Αλλά ο ωκεανός θα ήταν μικρότερος αν έλειπε αυτή η σταγόνα.”(Μητέρα Τερέζα,1919/1997. Καθολική καλόγρια, φιλάνθρωπος και Αγία).όπως ξέρετε και όπως λέει ένα διάσημο ελληνικό τραγούδι, πρόκειται για “μεγάλο πράγμα”…

Πέρα από κάθε ιδεολογία, κάθε κομματικό πρόγραμμα πρέπει να έχετε ως στόχο τον άνθρωπο, πριν από κάθε Αριστερά ή από κάθε Δεξιά ή Κέντρο, έρχεται η ανθρωπιά. Πρέπει να είστε περήφανοι για το λαό της χώρας σας, που κάθε μέρα δίνει την ψυχή για το συνάνθρωπό του, για το διπλανό του. Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε ενορία, σε κάθε παρέα, ο κόσμος προσφέρει όσο μπορεί για να ανακουφίσει τον πόνο του άλλου, προσφέροντας αλληλεγγύη και ανώνυμα, σιωπηλά καρφώνουν κάθε μέρα στο γιακά της καρδιάς τους ένα παράσημο, εκείνου του ανθρώπου, του Θεόσταλτου. Δε φτάνει όμως πλέον αυτό, δεν μπορεί να προσφέρει άλλο ο φτωχός, ο αδύναμος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο δημόσιος υπάλληλος, για τον απλό λόγο ότι του στερήθηκε, μαζί με πολλά άλλα ακόμα, κι αυτό το δικαίωμα. Οπότε, βάλτε ένα χαράτσι στον εαυτό σας, ένα φόρο τιμής για τους υψηλούς μισθούς. Δε θα πρέπει να χάνετε πολύ χρόνο για το ψάξιμο, εφόσον έχετε ήδη τη λίστα που σας διευκολύνει στον εντοπισμό τους, τους τόσο τυχερούς και άξιους. Να έχετε φιλότιμο, ώστε να σας συγχαρούν ακόμα και οι φίλοι σας Ευρωπαίοι, που γνωρίζουν γιʼ αυτή την ελληνική αρετή.

Σας το ζητώ επειδή μας δείξατε ότι δε σας είναι αδιάφοροι, από τη στιγμή μάλιστα που πρωταγωνιστούν στις διάφορες προεκλογικές σας εκστρατείες και τους συναντάτε, φωτογραφίζεστε μαζί τους, τους αγκαλιάζετε σε κάθε σας περιοδεία σε όλα τα μέρη που επισκέπτεστε για να γίνεστε αποδεκτοί από τους ψηφοφόρους σας. Κάντε κάτι για τα λιγότερο τυχερά παιδιά της Ελλάδας, ώστε να μη σας λένε οι εκάστοτε κακές γλώσσες, φτηνούς υποκριτές. Για αυτά τα παιδιά που όλο και περισσότερο ρωτάνε: “Γιατί μαμά, γιατί μπαμπά δεν έχουμε λεφτά για να αγοράσουμε φαγητό”; Μπορεί οι γονείς τους να έχουν χορτάσει από τις υποσχέσεις κάποιων αρκετών συνάδελφων σας πολιτικών, αλλά τα παιδιά παραμένουν νηστικά, γιατί οι γονείς τους αναγκάστηκαν να πληρώσουν το λογαριασμό για το φαγοπότι στο “Εστιατόριο, η Ελλάς” όπου “κάποιοι πολιτικοί ” μαζί τα φάγανε παρέα με τους ξένους καλεσμένους τους …
---

πηγή: aixmi.gr

---
*

... "... να αλλάξουμε θέση" ...

*
Cosmina Furchi Gliatas
***
*

"Μην κάνεις στους άλλους

αυτό που δε θέλεις

να κάνουν οι άλλοι σε σένα..."

Πόση σοφία και πόσο δίκιο υπάρχει μέσα σε αυτά τα απλά λόγια … Γιατί δεν τα εφαρμόζει κανείς στη ζωή του, ώστε να καλυτερέψει την ύπαρξή του κι εκείνη στους γύρω του;

Ο άνθρωπος, κατά βάθος, είναι εγωιστής και ως εγωιστής πάντα θα σκεφτεί πρώτα τον εαυτό του, θα κάνει πάντα ό,τι περνά από το χέρι του για να καλύπτει τα “θέλω” του και να ικανοποιεί το “Εγώ” του. Πώς θα απαντούσε, λοιπόν, σε αυτή την απλή ερώτηση; “Θα σου άρεσε να σε κοροϊδεύουν, να σε βρίζουν, να σε κτυπάνε, να σε μειώνουν, να σε ληστεύουν, να σε κακοποιούν, να σε ενοχοποιούν, να σε κατηγορούν, να σε βασανίζουν; Να σου στερούν την ελευθερία σου, την υγεία σου, τα όνειρά σου”;
Η απάντηση σίγουρα θα ήταν ένα δυνατό “ΟΧΙ”, που θα ξεπερνούσε ακόμα κι εκείνο το ιστορικό του Μεταξά. Οπότε τι αλλάζει, αφού αν όλα αυτά κανένας δε θέλει να τα υποστεί, μετά τα προκαλεί ή αφήνει να συμβαίνουν στους άλλους; Πώς είναι δυνατό να μπερδεύονται τόσο πολύ αυτοί οι τόσο απλοί και βασικοί κανόνες, οι αρχές που πρέπει να μας κάνουν άξιους ως ανθρώπους; Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να βάλουμε μια τάξη, ώστε να μπορέσουμε να ισορροπήσουμε στο τεντωμένο σχοινί που βαδίζουμε όλοι τελευταία.
Για να γίνει αυτό πρέπει να θέτουμε κανόνες και να τους τηρούμε, αλλιώς η κοινωνία μας θα είναι ένα “ξέφραγο αμπέλι.”
Ο πρώτος κανόνας για μια κοινωνία ανθρώπινη και δίκαιη, μιας ελεύθερης και δημοκρατικής χώρας, για να μπορεί να αποκληθεί έτσι και να είναι άξια για το όνομά της, πρέπει να έχει σταθερούς άξονες που να ισχύουν για όλους. Ένα κράτος δίκαιο βασίζεται ακριβώς σε αυτή την αρχή. Αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τη “ζούγκλα”, πρέπει να εφαρμοστεί ο κανόνας “ Όλοι είναι ίσιοι ενώπιον του νόμου”, αλλιώς να μην εκπλησσόμαστε αν η παραβίαση αυτού του κανόνα καταλήγει και παράγει εγκληματικές ενέργειες.
Τι απέγιναν όλοι οι αγώνες που έγιναν σταδιακά στο παρελθόν, για να αποκτήσουμε δίκαια μεταχείριση; Πού βρίσκεται σήμερα το Πολιτικό Δίκαιο, το Οικογενειακό Δίκαιο, το Εργατικό Δίκαιο, το Ποινικό Δίκαιο, το Αστικό Δίκαιο, το Φορολογικό Δίκαιο, το Διεθνές Δίκαιο και όλα τα άλλα; Ποιος ο σκοπός της ύπαρξής τους στις διάφορες αίθουσες διδασκαλίας όταν δεν εφαρμόζονται πια; Οι τόσοι τόμοι όπου καταγράφονται αυτοί οι κανόνες να θεωρηθούν, πλέον, βιβλία επιστημονικής φαντασίας ή παραμύθια του ένδοξου παρελθόντος.
Ο κάθε άνθρωπος είναι ανήμπορος να βρει το δίκιο του, αφού όλοι οι κανόνες έχουν αντικατασταθεί με τον ένα άγραφο “Δεν υπάρχουν κανόνες” και η δικαιοσύνη αποκτά “ονοματεπώνυμο”.

Γι αυτό μια μαζική, ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας του εργατικού δυναμικού αντιμετωπίζεται με βία και διώχνεται, φιμώνεται και τιμωρείται αυστηρά από τις αρχές εν ονόματι της Δημοκρατίας, για να επαναφέρουν την ομαλή τάξη, ενώ δεν υπάρχει η ίδια αντιμετώπιση για τη διαμαρτυρία από άτομα που ανήκουν σε άλλο κλάδο.
Πώς ο εκβιασμός, “ο πολιτισμένος τσαμπουκάς”, εκεί δεν τιμωρείται, αλλά, αντίθετα, επιβραβεύεται και η αγανάκτηση και η οργή τους “πιάνουν τόπο”; Σε ποιο δίκαιο, σε ποια χώρα που θέλει να λέγεται δημοκρατική και δίκαιη επιτρέπεται να υπάρχει ο διαχωρισμός του πολίτη σε πρώτη και δεύτερη κατηγορία;
Σίγουρα μπερδέψαμε τον αγώνα ζωής με αγώνα ποδοσφαίρου κι έχουμε γυρίσει ξαφνικά στο Μεσαίωνα, χωρίς μηχανή του χρόνου. Εφόσον η εμπειρία, η πείρα, το να μάθεις από πρώτο χέρι, “πάνω στο πετσί σου” είναι ο καλύτερος δάσκαλος, η μόνη λύση να γίνουν κατανοητά τα παραπάνω είναι “να αλλάξουμε θέση”. Δεν πρόκειται για παιχνίδι ούτε γι αστείο, η κατάσταση δε σηκώνει πια γέλια παρά μόνο κλάματα.
Για να καταλάβεις τι περνά ο άλλος πρέπει να βρεθείς στη θέση του κι όχι απλά να φαντάζεσαι πώς θα μπορούσε να είναι. Πρέπει να το ζήσεις, να το εμπεδώσεις καλά, να έχεις πλήρη επαφή με την πραγματικότητα της κατάστασης που βιώνει η πλειοψηφία των ανθρώπων τελευταία, μετά μπορεί να κρίνεις, να κάνεις αυτό που ικανοποιεί πολύ το εγωισμό σου, να δείχνεις απαξιωτικά με το δάχτυλο τον αδύναμο, “τον αμαρτωλό” και να πετάς τον πρώτο λίθο.
Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι έχουν δει μια κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστές το Eddie Murphy και τον Dan Aykroyd, “Trading Places”, που δυο αδέλφια για ένα στοίχημα μεταξύ τους, αλλάζουν την κοινωνική θέση σε δυο άτομα για να δουν τις αντιδράσεις τους, έτσι ένας φτωχός γίνεται πλούσιος και ένας πλούσιος φτωχός.
Φανταστείτε να συμβεί αυτό που συμβαίνει στην ταινία στους λαλίστατους, εκ του ασφαλούς, υπεύθυνους για τη σημερινή κατάσταση που βιώνουμε, που οι ίδιοι δημιούργησαν είτε λόγω ανικανότητας είτε λόγω σκοπιμότητας. Φανταστείτε να υποστούν τη βία να ξυπνήσουν το πρωί σε ένα σπίτι σκοτεινό και κρύο, χωρίς ρεύμα και θέρμανση, χωρίς να υπάρχει τίποτα για πρωινό, χωρίς να έχουν καμία δουλειά να τους περιμένει για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις της οικογένειας, να προσφέρουν τα προς το ζειν και να φροντίσουν τα παιδιά τους.
Όλα αυτά συμβαίνουν κάθε μέρα σε πολλά άτομα και όλοι ξέρουμε για ποιο λόγο. Γιατί όχι μόνο πίστεψαν στα λόγια των εκλεγέντων, μικρό το κακό, αλλά και στην ηθική τους, στην τιμή τους, οπότε “το πάθημα έγινε μάθημα”.

Αν αυτό που πρότεινα πιστεύετε ότι θα ήταν μια κόλαση, κάνετε λάθος. Αυτή θα ήταν μια τρομακτική περίπτωση αλλά όχι η κόλαση. Η κόλαση είναι αυτή που βιώνουν κάθε μέρα όσοι έχασαν τα πάντα και κοιμούνται σε παγκάκια σε κάποια πλατεία της πόλης. Περνάς και τους βλέπεις, κάθε μέρα όλο και περισσότερους, να σου απλώνουν το χέρι και να ευχαριστούν για το ελάχιστο που μπορεί ο καθένας μας να προσφέρει από το υστέρημά του, από όσους τους κοιτούν ακόμα στα μάτια, ελπίζοντας ότι με αυτό το κάτι θα τους κρατήσει όρθιους. Όταν οι άλλοι, οι διανοούμενοι, οι εκλεκτοί, όχι μόνο τους έχουν γονατίσει αλλά τους αφήνουν απροστάτευτους να τους λεηλατήσουν οι ξένοι, οι σωτήρες, μέχρι που ανήμποροι να κερδίσουν άλλα, θα σου δώσουν τη χαριστική σπρωξιά προς το γκρεμό.
“Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δε θέλεις να κάνουν οι άλλοι σε σένα …”. Ας το σκεφτούν αυτό, πρώτα οι πολιτικοί αυτού του τόπου κι ύστερα ο καθένας μας ξεχωριστά, γιατί κανένας δεν είχε σκεφτεί ποτέ αυτό το σενάριο για τον εαυτό του και πείτε μου δίκαια μετά … αν έχω άδικο.Μόνο μη με κατηγορήσετε για λαϊκισμό, γιατί θα το θεωρώ κομπλιμέντο. Για μένα, το να είσαι από την πλευρά του λαού, του αδύναμου, να νοιάζεσαι για όσους υποφέρουν, σημαίνει ότι είσαι ακόμα άνθρωπος. Δεν είναι καιρός ούτε για πρίγκιπες, ούτε για κάστες και οικογένειες με οράματα ή ολιγαρχίες. Επιστροφή στις ρίζες και στην πραγματική δημοκρατία με ανθρώπινο πρόσωπο.
---
πηγή: aixmi.gr
*

... Cosmina: από την Έλλειψη στην Πληρότητα (Αγάπη) ...

*
Cosmina Furchi Gliatas
***
*

Η έλλειψη

“Το κακό δεν είναι μια ύπαρξη από μόνο του, είναι η έλλειψη του καλού.”

 “Η έλλειψη”, πόσες τρομερές απουσίες μετράει αυτή τη λέξη. Απουσίες που σημαδεύουν τη ζωή όλων μας, αφήνοντας φανερά ή κρυμμένα αμέτρητα τραύματα. Στη ζωή μας, τελικά, όλα είναι θέμα έλλειψης, όλα αυτά που βιώνουμε σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με αυτή τη λέξη και κατά πόσο καταφέρνουμε να γεμίσουμε τα κενά που αφήνει πίσω μας.

Η σημαντικότερη από όλες τις ελλείψεις είναι εκείνη της αγάπης, αυτή που δε γιατρεύεται και που δεν πρέπει να εύχεσαι ποτέ ούτε στο χειρότερο εχθρό σου. Αλλά, δυστυχώς, πόσοι είναι αναγκασμένοι να ζήσουν  με αυτό το τεράστιο κενό; Από μικρή ηλικία πολλά παιδιά έχουν την ατυχία να μεγαλώνουν, για πολλούς λόγους, μακριά από την αγάπη των γονέων τους. Αυτό θα τους συντροφεύει τραυματικά σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Κάνοντας ένα “κυνήγι θησαυρού” την ίδια τους τη ζωή, προσπαθώντας να καλύψουν επαρκώς ένα βαθύτατο συναισθηματικό κενό. Αργότερα, η έλλειψη  στοιχειωδών πραγμάτων που θα έκαναν πιο ευχάριστη την ύπαρξη του καθενός είναι αυτή που σημαδεύει το χαρακτήρα και θα είναι υπεύθυνη για το πώς συμπεριφερόμαστε και στο συνάνθρωπό μας.

Έλλειψη επικοινωνίας μας οδηγεί αυτόματα στην έλλειψη φίλων, στη μεγάλη δυσκολία να βρούμε μέσα στις παρέες μας άτομα να μας καταλαβαίνουν και να μας νοιάζονται. Αυτή δημιουργεί στη συνέχεια μια έλλειψη εμπιστοσύνης, πρωτίστως στον εαυτό μας. Αισθανόμαστε κατώτεροι και σπάνια βρίσκουμε το θάρρος να πάρουμε πρωτοβουλίες στη ζωή μας και, αργότερα, αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης απλώνεται στη σχέση μας  και  στο ευρύτερο περιβάλλον μας, καθορίζοντας έτσι συναισθήματα,  συμπάθεια ή αντιπάθεια προς το πρόσωπό μας.

Η έλλειψη Παιδείας, στην ουσία, δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα που κορυφώνεται αργότερα όταν αναγκαστικά έρχεται αντιμέτωπη με την έλλειψη εργασίας που γονατίζει  την αξιοπρέπειά μας και ματαιώνει όλα τα όνειρα, εφόσον συνοδεύεται με έλλειψη χρημάτων και πολλά από αυτά που θα θέλαμε να καταφέρουμε στη ζωή μας εξαρτώνται, δυστυχώς, από αυτά. Αποτέλεσμα: μεγάλη δυσαρέσκεια που οδηγεί  άτομα με λιγότερο ισχυρό χαρακτήρα σε κατάθλιψη ή ακόμα και σε ακραίες ενέργειες ή δράσεις, όπως εγκλήματα, ρατσιστικές επιθέσεις, στην έλλειψη σεβασμού προς τη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα του καθενός ή το χειρότερο ακόμα και σε “αυτοτιμωρία”.

Όλες αυτές οι ελλείψεις  μαζί με την έλλειψη φαρμάκων, αρρωσταίνουν περισσότερο τον οργανισμό μας. Πού να βρει κανείς κουράγιο για γέλιο, πώς να χαρείς όταν το σώμα σου νοσεί; Αισθάνεσαι απλά εγκλωβισμένος μέσα στο ίδιο σου το σώμα, που άδικα δεν ανταποκρίνεται στο πνεύμα σου, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία σου.

“Ελευθερία”, τι όμορφη λέξη και πόσο αισθητή είναι η απουσία της από τη ζωή των ανθρώπων. Πόσο “ελεύθεροι πολιορκημένοι” είμαστε όλοι στις μέρες μας. Η μεγαλύτερη αυταπάτη που βιώνουμε σε τούτο τον παραμυθένιο, σύγχρονο κόσμο που δημιουργήσαμε. Σκεπτόμαστε ελεύθερα, πράττουμε ελεύθερα, κινούμαστε ελεύθερα μέχρι το σημείο που φτάνουν οι αόρατες αλυσίδες που μας στερούν ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει σε αυτό τον πλανήτη, την ίδια τη ζωή και αν δεν προσέχουμε ο πλανήτης μας θα είναι όμοιος με τους άλλους, χωρίς ζωή …

Όλο αυτό δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δυστυχώς, είναι κάτι που  καθένας μας βιώνει ή βλέπει ως εφιάλτη όταν υπάρχει η έλλειψη δύναμης, κουράγιου, ελπίδας, πίστης … ότι αν είμαστε εδώ, είναι ακριβώς για να καλύπτουμε τη μεγαλύτερη έλλειψη αυτού του κόσμου, να μην αφήνουμε μόνο του το Θεό στο σύμπαν που δημιούργησε…

Είμαστε Θεία Παρουσία, αυτό είναι το μόνο  κλειδί που μας ανοίγει την πόρτα της καρδιάς μας. Εκεί που πηγάζει αληθινή αγάπη, η μόνη ικανή να γεμίσει όλες τις ελλείψεις μας. Επενδύστε στην αγάπη, ώστε να μη μας λείπει τίποτα … Όλα από εκεί ξεκινάνε, όλα εκεί καταλήγουν … αυτή είναι η βάση της κάθε ονειρεμένης ευτυχίας.

Ο  Ύμνος της Αγάπης

Ο Ύμνος της Αγάπης, όπως είναι γνωστή στον χριστιανικό  κόσμο το τμήμα του 13^ου Κεφαλαίου της Προς Κορινθίους Α’ Επιστολής  του Αποστόλου Παύλου  προς την παλαιοχριστιανική αδελφότητα της Αρχαίας Κορίνθου  και διασώζεται μέσω της Καινής Διαθήκης , είναι ένα από τα πιο αξιόλογα κείμενα της Αγίας Γραφής.

“Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως. Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αν παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι. Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη.”

---

πηγή: Aixmi.gr

---

*