Το «Χωνί» αναστέλλει την έντυπη έκδοσή του

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Την έντυπη έκδοσή της αναστέλλει η εβδομαδιαία εφημερίδα «Το Χωνί», με το τελευταίο φύλλο να κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή,

30 Δεκεμβρίου 2018.

Στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας εξηγούνται οι λόγοι της απόφασης για αναστολή της έκδοσης του φύλλου:

«Αυτή την Κυριακή θα βρείτε στα περίπτερα όλης της χώρας το τελευταίο μας φύλλο.

Το ΧΩΝΙ κλείνει με ικανοποίηση για τη μεγάλη πολιτική αλλαγή που συντελέσθηκε στη χώρα, υπερήφανο για την επίτευξη του μεγάλου στόχου για τον οποίο αγωνίστηκε (την έξοδο από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια), δικαιωμένο για τις επιλογές του. 

Κλείνει σε κοινωνικές συνθήκες, που καμία σχέση δεν έχουν με εκείνες που επικρατούσαν όταν γεννήθηκε. Και το κυριότερο, κλείνει με τους δημοσιογράφους του να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους, ότι αγωνίστηκαν όσο καλύτερα και περισσότερο μπορούσαν πάντα υπέρ του λαού, κόντρα στο διαπλεκόμενο σύστημα και την καθοδηγούμενη παραπληροφόρηση των μιντιαρχών. 

Η μάχη συνεχίζεται από το www.toxwni.gr. Πιο δυνατά, πιο πωρωμένα!

Kαλή χρονιά σε όλους…»

---
*

Ελλάδα και κατώτατος μισθός - Στον πάτο της λίστας παγκοσμίως

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Γερμανικό Ινστιτούτο:

Από τους χαμηλότερους

κατώτατους μισθούς παγκοσμίως η Ελλάδα

Στον πάτο της λίστας των χωρών με τον κατώτατο μισθό βρίσκεται η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του γερμανικού ινστιτούτου Wirtschafts-und Sozialwissenschaftliches Institut (WSI), καταδεικνύοντας για ακόμα μια φορά την ισοπέδωση των μισθών που έφερε στη χώρα μας η οικονομική κρίση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το ωρομίσθιο στην Αυστραλία, η οποία βρίσκεται στην κορυφή, ισοδυναμεί με 9,47 ευρώ αγοραστικής δύναμης, όντας εξαπλάσιο της Ρωσίας που αξίζει μόλις 1,64 ευρώ. Η πρώτη πεντάδα συμπληρώνεται από ευρωπαϊκές χώρες, με τις Ελλάδα, Βραζιλία και Αργεντινή να βρίσκονται μεταξύ των ουραγών της κατάταξης.

Με την χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία έχει επιδεινώσει τις κοινωνικές ανισότητες σε πολλές χώρες, η στήριξη των χαμηλά αμειβομένων εργαζομένων αποτελεί βασικό στόχο για τις κυβερνήσεις, όπως υπογραμμίζει το άρθρο του World Economic Forum.

Τη στιγμή που οι κατώτατοι μισθοί προσφέρουν μια διαδρομή μακριά από τη φτώχεια, δεν είναι απαλλαγμένοι από την αμφισβήτηση, προκαλώντας συχνά πολιτικά φορτισμένες συζητήσεις και δημιουργώντας πρωτοσέλιδα.

Στην Ευρώπη κορυφώνονται οι συζητήσεις για την αύξηση του κατώτατου μισθού με την Ελλάδα να ξεκινάει συζητήσεις για το ύψος της αύξησης του, στις αρχές του 2019, τη στιγμή που η ισπανική κυβέρνηση ήδη ανακοίνωσε την μεγαλύτερη ετήσια αύξηση εδώ και 40 χρόνια καθώς θα φτάσει το 22%.

Από την άλλη στη Γαλλία, υπό την πίεση των «κίτρινων γιλέκων» ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε πως θα αυξηθεί επίσης ο κατώτατος μισθός.

Την ίδια στιγμή στην Αυστραλία, που βρίσκεται στη κορυφή της κατάταξης, υπάρχει ένταση μεταξύ της Επιτροπής Δίκαιης Εργασίας, η οποία καθορίζει τον κατώτατο μισθό, και των συνδικάτων που θέλουν περισσότερα.

Αυτοί που είναι υπέρ, διατείνονται πως οι επιχειρήσεις έχουν ευθύνη να πληρώνουν επαρκώς τους εργαζόμενους για να ζήσουν, ενώ από την άλλη όσοι είναι κατά υποστηρίζουν ότι ένας υψηλός κατώτατος μισθός καταστρέφει τις θέσεις εργασίας και εμποδίζει την επιχειρηματικότητα.

Σύμφωνα με το World Economic Forum, μια έκθεση που παρουσιάστηκε το 2018 από το Ινστιτούτο Φορολογικών Μελετών προειδοποιούσε για την αύξηση του μισθού διαβίωσης, ο οποίος θα μπορούσε να εκθέσει περισσότερες θέσεις εργασίας στην αυτοματοποίηση.

Οι ακαδημαϊκές μελέτες είναι ανάμικτες, αμφισβητώντας ιδέες που έχουν διατυπωθεί επί μεγάλο χρονικό διάστημα ότι τα όρια κατώτατων αμοιβών οδηγούν σε περικοπές θέσεων εργασίας και λιγότερες ώρες που προσφέρονται στους εργαζομένους, ενώ παράλληλα βλάπτουν τις μικρές επιχειρήσεις και ωθούν προς τα πάνω τις τιμές.

«Πριν από τριάντα χρόνια, οι περισσότεροι οικονομολόγοι εξέφραζαν την εμπιστοσύνη τους σε έρευνες ότι οι κατώτατοι μισθοί είχαν σαφώς αρνητικές επιπτώσεις στις θέσεις εργασίας. Αυτό δεν είναι πλέον αλήθεια σήμερα», δήλωσε ο Arindrajit Dube, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης.

«Το βάρος των στοιχείων μέχρι σήμερα δείχνει ότι οι επιπτώσεις στην απασχόληση από τις αυξήσεις του κατώτατου μισθού στις ΗΠΑ ήταν πολύ μικρές. Πολύ μικρότερες από τις μισθολογικές αυξήσεις», συνέχισε.

Στην πραγματικότητα, πολλοί εργαζόμενοι με την ελάχιστη αμοιβή σε ανεπτυγμένες χώρες εργάζονται στον τομέα των υπηρεσιών, όπου μπορεί να είναι ευκολότερο να μεταβιβαστούν οι αυξήσεις των μισθών στους πελάτες μέσω υψηλότερων τιμών.

Τέλος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ορισμένες εταιρείες δεν φοβούνται να πληρώνουν περισσότερα, επειδή μειώνουν τις αλλαγές προσωπικού, μειώνοντας τις δαπάνες για προσλήψεις και κατάρτιση.

---

tovima.gr

---

*

Κινηματογράφος - Πίσω από τη βιτρίνα της ιαπωνικής ευμάρειας

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Η φτώχια στην πλούσια Ιαπωνία

Από τις αξιόλογες ταινίες τού μήνα που εκπνέει είναι και η ιαπωνική Κλέφτες Καταστημάτων, όπου απομυθοποιείται το οικονομικό θαύμα της μεγάλης ασιατικής χώρας. Ανέχεια, εγκατάλειψη, διαβίωση σε συνθήκες απόλυτης φτώχιας όπου μια ολόκληρη οικογένεια για να επιβιώσει κλέβει τις ημερήσιες προμήθειές της από σούπερ μάρκετ και… απαλλοτριώνει ό,τι άλλο χρειάζεται από οπουδήποτε το βρίσκει. Το κάνει με την άνεση της καθημερινής συνήθειας, χωρίς φόβο, χωρίς άγχος, με μεθοδικότητα και δεξιοτεχνία, δίχως να αισθάνεται ότι αυτό είναι μια μικρή παρανομία, αλλά σαν να πρόκειται για κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Η τετραμελής οικογένεια (γιαγιά, πατέρας, μητέρα, παιδί) γίνεται πενταμελής όταν μετά από μια επιχείρηση «ξαφρίσματος» βρίσκουν ένα κοριτσάκι εγκαταλειμμένο από τους γονείς τους έξω από το σπίτι του, μέσα στο κρύο και κακοποιημένο. Και αυτό δεν έχει συμβεί μόνο μία φορά, αλλά πολλές. Τελικά, αποφασίζουν να το περιθάλψουν και τα παίρνουν για να ζήσει μαζί τους. Εκείνο δεν αργεί, χωρίς να του το ζητήσουν, να μπει στο πνεύμα του τρόπου επιβίωσης της οικογένειας και μετέχει στην εξασφάλιση των προς το ζην.

Η ταινία του Χιροκάζου Κορεέντα (Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Κανών) είναι ανθρώπινη, συγκινητική και τραβάει την κουρτίνα πίσω από τη βιτρίνα της ιαπωνικής ευμάρειας για να δώσει ιστορίες και εικόνες που δεν μπορούμε να φανταστούμε, εδώ στη Δύση, ότι είναι δυνατόν να υφίστανται στην πλούσια πλευρά της Ανατολής.

Καλή ταινία, αλλά δεν ξέρουμε πόσο εύκολα φτάνει στο πλατύ κοινό με την αργή αφήγησή της, τους ατέρμονες διαλόγους της, την ιδιαιτερότητα στη γραφή της. Και το «να φτάνει κάτω», στην πλατεία, μια ταινία πρέπει να είναι το πρώτο ζητούμενο. Τουλάχιστον αυτό εμείς πιστεύουμε –χωρίς, φυσικά, να σημαίνει ότι ο κινηματογράφος, όπως και το θέατρο, δεν πρέπει να πειραματίζεται, να αναζητάει νέα στοιχεία στη γλώσσα του και, κάποιες φορές, να είναι για τους λίγους.

---

harddog

---

*

Σταχυολογώντας από δω και από κει...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ μέτρηση για την είσοδο του 2019, την χρονιά η οποία θα φέρει ανατροπές - που δεν έχει φανταστεί κανείς - και μεγάλες εκπλήξεις στα εγχώρια media.

ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ είναι δυσοίωνες καθώς σε σχεδόν όλα τα μιντιακά μαγαζιά (κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες) με το νέο χρόνο οι εργοδότες ετοιμάζονται για νέες περικοπές μισθών με το γνωστό εκβιαστικό δίλημμα «ή δέχεστε μειώσεις ή το κλείνουμε το μαγαζί».

ME TO NEO έτος οι εργαζόμενοι στα media ετοιμάζονται για απεργιακές κινητοποιήσεις. Οι Ενώσεις των εργαζομένων στα ΜΜΕ βρίσκονται σε ετοιμότητα για τον ΕΔΟΕΑΠ με αφορμή τις εργοδοτικές προσφυγές, που ζητούν την κατάργηση της εισφοράς του 2%.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής για όσους εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Αρκετοί δημοσιογράφοι που καλύπτουν πάγιες ανάγκες δεν γνωρίζουν αν θα ανανεωθούν οι συμβάσεις τους.

ΩΡΑ δύσκολων αποφάσεων στο "Open", καθώς φαίνεται οτι επικρατεί η άποψη που υποστηρίζει οτι για το "άνοστο" δελτίο ειδήσεων δεν φταίνε μόνο τα τεχνικά προβλήματα που ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα λυθούν.

ΕΥΤΥΧΩΣ που στο κανάλι του Ιβάν Σαββίδη υπάρχει και η απογευματινή εκπομπή του Νίκου Μουτσινά που ανεβάζει τον μέσο όρο του "Οpen".

ΦΟΡΤΣΑΡΕΙ ο Μένιος Φουρθιώτης για να βγάλει στα περίπτερα τα "Αποκαλυπτικά" του, το tabloid που ο ίδιος εχει προαναγγείλει απο τότε που αποχώρησε εν μέσω εντάσεων και μηνύσεων απο το κανάλι "Open".

ΣΕ ΘΕΣΗ εκκίνησης και η συντηρητική νέα "Απογευματινή" υπο τον Χρίστο Μουλίνο, στα γραφεία της εφημερίδας "Παρασκήνιο" (του Ν. Καραμανλή) στην Συγγρού. Τρέχουν κι αυτοί να προλάβουν τις ραγδαίες, λένε, πολιτικές εξελίξεις.

ΑΝΑΖΗΤΕΙ σοβαρό διευθυντή, αλλά δεν βρίσκει, κεντροδεξιό "μαγαζί" η ιδιοκτησία του οποίου πλέον βρίσκεται σε αδιέξοδο. Φαίνεται πως ανοίχθηκε πολύ ο... τραχανάς και τώρα δεν μαζεύεται.

EΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ η ακριβή έκδοση των "Παραπολιτικών" με το "διάσημο" περιοδικό Playboy που επανακυκλοφόρησε με την εφημερίδα του Γιάννη Κουρτάκη. Να δούμε τώρα ποιός θα κάνει κίνηση για το Penthouse...

ΔΙΑΨΕΥΔΕΤΑΙ η φημολογία για την πώληση ενημερωτικού ραδιοσταθμού μεγάλου μιντιακού ομίλου στον Ιβάν Σαββίδη που επιθυμεί, λέει, διακαώς να προσθέσει κι ένα σοβαρό ραδιόφωνο στα Μέσα που ήδη διαθέτει.

---

zoornalistas

---

*

Ποιες ψεύτικες ειδήσεις;..

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Το μισό ίντερνετ είναι ψεύτικο!..

Ψεύτικοι άνθρωποι με ψεύτικα cookies και ψεύτικους λογαριασμούς στα social media κάνουν ψεύτικα κλικ σε ψεύτικα sites. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ σχετικά με κολοσσιαίας κλίμακας απάτης ψηφιακών διαφημίσεων οι οποίες αντί να καταλήγουν σε "premium" ιστοσελίδες έγκυρων μέσων, μέσω ιών που κατευθύνουν την κίνηση στον ιστό και «ρομπότ» που μιμούνται την ανθρώπινη συμπεριφορά στο ίντερνετ (κλικ, κινήσεις ποντικιού, ενασχόληση στα social media), κατέληγαν σε «παρωδίες» ιστοτόπων, αποτελούν μόνο μια σταγόνα στον ωκεανό ψεύτικου περιεχομένου στο διαδίκτυο.

Πόσο από το ίντερνετ είναι ψεύτικο; Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι τα τελευταία χρόνια λιγότερο από το 60 τοις εκατό της κίνησης στον ιστό προέρχεται από ανθρώπους. Κάποιες περιόδους μάλιστα, η πλειοψηφία φαίνεται να προέρχεται από ρομπότ (bots) που υποδύονται τους ανθρώπινους χρήστες. Τρομακτικό ποσοστό σε βαθμό που πολλοί φοβούνται μια εξέλιξη κατά την οποία ακόμα και τα συστήματα ελέγχου ανίχνευσης «απατηλού traffic» του YouTube, θα θεωρούν την κίνηση των bots αληθινή και την κίνηση των ανθρώπων ψευδή. Αυτό το υποθετικό αλλά διόλου απίθανο γεγονός αποκαλείται «Η Αντιστροφή».

Στο μέλλον, είναι πολύ πιθανό να θυμόμαστε το 2018 ως τη χρονιά που το ίντερνετ πέρασε το σημείο αυτής της «Αντιστροφής», όχι με την αυστηρά αριθμητική έννοια, από τη στιγμή που ήδη άλλωστε τα bots ξεπερνούν σε νούμερα τους ανθρώπους online, αλλά με την αντιληπτική έννοια. Οτιδήποτε έμοιαζε κάποτε οριστικά και αναντίρρητα αληθινό, τώρα μοιάζει ύποπτο και ψευδές. Και το αντίστροφο. Η «ψευδότητα» του ίντερνετ δεν έχει να κάνει τόσο με τις σχετικές μετρήσεις αλλά με μια συγκεκριμένη αντίληψη – με την αίσθηση ότι αυτό που συναντάς online δεν είναι «αληθινό» ούτε και σίγουρα «ψεύτικο», αλλά και τα δύο συγχρόνως.

Οι μετρήσεις είναι ψεύτικες

Ακόμα και το Facebook, ο μεγαλύτερος οργανισμός συλλογής πληροφοριών στον κόσμο, μοιάζει ανήμπορο να προσκομίσει γνήσια στοιχεία. Πρόσφατα μάλιστα, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι είχε κάνει λάθος στους υπολογισμούς αναρτήσεων σε σελίδες του Facebook στις μετρήσεις του μέσου όρου παρακολούθησης διαφημιστικών βίντεο, αλλά και στον αριθμό θέασης (views) βίντεο και των αποκαλούμενων «άμεσων άρθρων» ("instant aricles").

Οι άνθρωποι είναι ψεύτικοι

Στις μέρες μας, μπορείς να αγοράσεις 5.000 "views" (θεάσεις) στο YouTube – μέχρι 30 δευτερόλεπτα παρακολούθησης ενός βίντεο μετράει ως «θέαση» - αντί του ευτελούς ποσού των $15. Οι πελάτες πιστεύουν ότι οι θεάσεις προέρχονται από αληθινούς ανθρώπους, ενώ συχνά προέρχονται από bots. Αν θέλετε να δείτε πώς πραγματικά μοιάζει η «Αντιστροφή», αναζητήστε βίντεο από τα γραφεία μιας «φάρμας παραγωγής κλικ»: εκατοντάδες κινητά τηλέφωνα παραταγμένα στη σειρά «παρακολουθούν» το ίδιο βίντεο και κατεβάζουν την ίδια εφαρμογή ξανά και ξανά. Δεν έχουμε όμως μόνο bots που παριστάνουν ανθρώπους ή ανθρώπους που παριστάνουν άλλους ανθρώπους, αλλά κάποιες φορές και ανθρώπους που παριστάνουν bots και λειτουργούν ως «σύμβουλοι τεχνικής νοημοσύνης», όπως ο «Μ» του Facebook, για να δείξουν ότι οι εταιρείες τεχνολογίας διαθέτουν προχωρημένη AI (Τεχνητή Νοημοσύνη).

Το περιεχόμενο είναι ψεύτικο

Εκτός από τα άπειρα «πειραγμένα», bootleg βίντεο που συχνά περιέχουν δημοφιλείς χαρακτήρες της μυθοπλασίας – όπως ο Spider-Man λόγου χάρη – υπάρχει πληθώρα δειγμάτων αυτού που αποκαλείται «πλαστογραφημένη πραγματικότητα», που παρατηρείται κυρίως στην τεχνολογία των περιβόητων "deepfakes" όπου μπορεί να αντικατασταθεί σ' ένα βίντεο ένα πρόσωπο με κάποιο άλλο, για παράδειγμα ενός πολιτικού με έναν πορνοστάρ. Ένας ψηφιακός κόσμος γεμάτος "deepfakes" δεν θα είναι ένας κόσμος όπου το «ψεύτικο» θα προσλαμβάνεται ως αληθινό, αλλά ένας κόσμος όπου το «αληθινό» θα προσλαμβάνεται ως ψεύτικο. Όταν θα έχει επικρατήσει πλήρως η «Αντιστροφή», ποιος θα μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά;

Οι ιδεολογίες μας είναι ψεύτικες

Αυτή η έλλειψη μιας σταθερής, αγκυροβολημένης «αλήθειας», μας κάνει να την επιζητούμε ακόμα περισσότερο. Οι πολιτικές μας θέσεις έχουν μπει κι αυτές σε μια διαδικασία «αναστροφής», μπολιασμένες με μια αντίληψη γνωστικισμού σύμφωνα με την οποία διαισθανόμαστε διαρκώς ότι μας εξαπατούν και μας λένε ψέματα, υπάρχει όμως κάπου κρυμμένη η «πραγματική αλήθεια». Το μόνο πλέον στο οποίο φαίνεται να μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι ότι οι πάντες online ψεύδονται προτάσσοντας ύπουλα μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα.

Εμείς οι ίδιοι είμαστε ψεύτικοι

Αυτό μοιάζει σχεδόν αυταπόδεικτο από τη στιγμή που οπουδήποτε σχεδόν επιχειρείς να μπεις online, χρειάζεται να αποδείξεις ότι δεν είσαι ρομπότ. Κι όταν μπεις, εισέρχεσαι σε μια δίνη αναρτήσεων, καταχωρήσεων και κραυγαλέων τίτλων τόσο προκαθορισμένων αλγοριθμικά ώστε είναι δύσκολο να αποτιμήσεις την εμπειρία ως αληθινή.

Πού καταλήγουμε ύστερα από όλες αυτές τις δυσοίωνες διαπιστώσεις; Δεν είναι βέβαιο ότι η λύση βρίσκεται στην αναζήτηση μιας αυθεντικότητας που προϋπήρχε της «Αντιστροφής». Αυτό που λείπει τελικά από το ίντερνετ δεν είναι τόσο η «αλήθεια», αλλά η εμπιστοσύνη: η αίσθηση ότι οι άνθρωποι και τα πράγματα που συναντάμε online είναι αυτό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν.

Χρόνια ανάπτυξης με βάση αμφιλεγόμενες μετρήσεις, δημιουργίας συστημάτων χειραγώγησης πληροφοριών και μη διευθετημένης αγοράς στις πλατφόρμες, έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο φαίνεται πιο λογικό να είσαι ψεύτικος online – να είσαι δηλαδή ανειλικρινής και κυνικός, να ψεύδεσαι και να κλέβεις, να παραμορφώνεις και να διαστρεβλώνεις – παρά να εμφανίζεσαι ειλικρινής και αληθινός.

Για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, απαιτείται έντονη πολιτική και πολιτισμική αναμόρφωση στον τρόπο λειτουργίας όχι μόνο των εταιρειών της Silicon Valley αλλά των θεσμών εν γένει. Μοιάζει βουνό ίσως, αλλά είναι η μόνη επιλογή μας. Διαφορετικά, θα καταλήξουμε όλοι σ' ένα ίντερνετ των bots με ψεύτικους ανθρώπους, ψεύτικα κλικ, ψεύτικα sites και ψεύτικες συσκευές, όπου το μόνο που θα έχει μείνει «αληθινό» θα είναι οι διαφημίσεις.

* Με στοιχεία από το άρθρο του Max Read, "How Much of the Internet Is Fake? Turns Out, a Lot of It, Actually" που δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος του περιοδικού New York 

---

lifo.gr

---

*

Η μουσική μας παιδεία είναι αδιαμφισβήτητη...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Η Πάολα Νο 1

«στην υγειά μας ρε παιδιά»

για το 2018

Κοιτώντας λοιπόν τα 20 πρώτα τηλεοπτικά προγράμματα του 2018 από άποψης τηλεθέασης βλέπεις ανάμεσα σε αυτά κι ένα «Στην υγειά μας ρε παιδιά» του Σπύρου Παπαδόπουλου. Τα άλλα είναι -κυρίως- ποδοσφαιρικοί αγώνες και διάφορα reality.

Στο συγκεκριμένο «Στην υγειά μας ρε παιδιά» λοιπόν που μεταδόθηκε πέρυσι τον Φεβρουάριο (10/2) κεντρική καλεσμένη ήταν η Πάολα. Μαζί της εμφανίστηκαν στην εκπομπή ο Στέλιος Ρόκκος, ο Δήμος Αναστασιάδης, η Ευρυδίκη και ο NiVo.

Διαβάζουμε από τα... ρεπορτάζ εκείνης της περιόδου πως συμμετείχαν επίσης «φίλοι και αγαπημένα πρόσωπα της Πάολα, όπως ο Γιώργος Λιάνης, ο Άγγελος Πυριόχος, ο Τόνυ Δημητρίου, η Σοφία Βογιατζάκη, ο Ερρίκος Πετιλόν, ο Νίκος Αναδιώτης, ο Γιώργος Κατσινόπουλος, η Σόφη Πασχάλη, ο Κώστας Κοκκινάκης, η Εύα Λάσκαρη, η Βάλια Κακούτη, η Αλεξάνδρα Παναγιώταρου και η Βρισηίδα Ανδριώτου».

Σάρωσε λοιπόν σε τηλεθέαση η Πάολα. Εντάξει, τι περιμέναμε δηλαδή, να δουν όλοι τη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών σε έργα Ραχμάνινοφ;

---

e-tetradio

---

*

Εφημερίδες και βιβλία: Μια νέα εποχή

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Όπως διαβάζουμε στα σχετικά δελτία και ρεπορτάζ του εξειδικευμένου Τύπου, μολονότι την τελευταία δεκαετία οι θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ αυξήθηκαν συνολικά κατά 5,4%, στον τομέα των βιβλιοπωλείων και των πρακτορείων Τύπου διαπιστώθηκε μία πελώρια συρρίκνωση: είχαμε πτώση των θέσεων εργασίας κατά 44,3%. Τέτοια μεγάλα ποσοστά πτώσης της απασχόλησης βλέπουμε σε όλο το εύρος της εκδοτο-εκτυπωτικής βιομηχανίας: οι χονδρέμποροι βιβλίων και περιοδικών έχασαν το 37,6% του προσωπικού τους, οι εκδότες παραδοσιακών εφημερίδων το 50,3% των δημοσιογράφων τους, οι εκδότες διαφημιστικών δελταρίων και εκπτωτικών κουπονιών το 56% των υπαλλήλων τους κ.ο.κ. Από την άλλη, στο ίδιο χρονικό διάστημα και στις ίδιες δουλειές, οι μισθοί αυξήθηκαν κατά 22,5%, προσεγγίζοντας τα 2.900 ευρώ μηνιαίως κατά μέσο όρο σήμερα.

Ο λόγος για τη μείωση του προσωπικού κάθε βαθμίδας στον χώρο των εκδόσεων είναι προφανής, είναι γνωστός και είναι ένας: το ίντερνετ. Κανείς πλέον δεν δίνει σημασία σε έναν διαφημιστικό φάκελο που έρχεται σπίτι του, κανείς δεν χρειάζεται έναν Χρυσό Οδηγό (για την ακρίβεια: είναι σκανδαλώδες να υπάρχουν ακόμη Χρυσοί Οδηγοί), ενώ τα μέσου μεγέθους βιβλιοπωλεία δεν μπορούν να έχουν τις ίδιες προσφορές με τα ηλεκτρονικά. Εδώ και χρόνια, πόσο δε μάλλον σήμερα, οποιοσδήποτε διαθέτει μία σύνδεση με το ίντερνετ έχει άπειρες πληροφορίες στα χέρια του, είτε αυτές είναι οι ειδήσεις για το τσουνάμι στην Ινδονησία ή για την αισχρή εμμονή του Τραμπ με το Μεξικανικό Τείχος, είτε αφορούν εμπορικές και καταναλωτικές προσφορές πάσης φύσεως. Και είναι τόσο πραγματικά πολλές, ποικίλες και φτηνότερες αυτές οι πληροφορίες και προσφορές, που δύσκολα θα τις παραμερίσει για να επιστρέψει σε ένα «κλασικό» πρότυπο.

Παρά ταύτα, στις ίδιες έρευνες βλέπουμε και κάτι άλλο. Κάτι εκ πρώτης όψεως παράδοξο. Μολονότι οι εκδότες εφημερίδων έχασαν συνολικά το 50,3% του προσωπικού τους όπως είπαμε, ή με άλλα λόγια τους μισούς υπαλλήλους τους, οι «New York Times» ΑΥΞΗΣΑΝ το προσωπικό τους από 1.100 το 2014 σε 1.500 σήμερα: +37%! Το ίδιο και η «Washington Post»: το 2013 δεν απασχολούσε περισσότερους από 500 δημοσιογράφους, το 2016 προστέθηκαν στο δυναμικό της άλλοι 100, και σήμερα έφτασε να μισθοδοτεί 825: +65%! Η αυξητική αυτή πορεία μάλιστα θα συνεχιστεί και την επόμενη πενταετία, όπως μαρτυρούν όλοι οι δείκτες.

Τι συμβαίνει με αυτά τα δύο εμβληματικά φύλλα, αλλά και με πολλές άλλες εφημερίδες και περιοδικά;

Για να το πούμε εντελώς συνοπτικά, πάνω-κάτω συμβαίνει το εξής: τα ποικίλα μοντέλα συνδρομών που προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό βρίσκονται σε τρομερή άνθηση. Και μάλιστα δεν έχουν φτάσει στο ζενίθ τους. Όπως λένε οι ειδικοί, ακόμη δεν είδαμε τίποτε: υπάρχει τεράστιο περιθώριο πολύ μεγαλύτερης ανόδου. Οι συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης, των podcast, των newsletter, των (ψηφιακών πάντα) ενθέτων κλπ. κλπ. θα αυξηθούν μέσα στα επόμενα χρόνια εκθετικά. Χάρη μάλιστα σε αυτή την ψηφιακή χείρα βοηθείας, θα ισχυροποιηθεί και το χάρτινο φύλλο.

Και, ξαναλέμε, αυτό δεν αφορά μόνο κολοσσούς όπως οι δύο προαναφερθέντες. Αυτό που «ξέρουν» οι αναλυτές είναι ότι το χαμένο 50% των δημοσιογράφων της τελευταίας δεκαετίας μπορεί και να υπερκαλυφθεί την αμέσως επόμενη. Ήδη, εξειδικευμένα έντυπα, από κόμικς μέχρι φιλοσοφικά περιοδικά και από «βαριές» λογοτεχνικές επιθεωρήσεις μέχρι εκδοτικούς οίκους κλασικών τίτλων, πειραματίζονται με νέους τρόπους προώθησης για να αυξήσουν την παραδοσιακή ή τη νέα, ψηφιακή, κυκλοφορία τους, προσπαθώντας να προσφέρουν ποιοτικό, πρωτότυπο περιεχόμενο υψηλού επιπέδου. (Το ίδιο, αναλογικά, ισχύει και για τον «Φιλελεύθερο» και το Liberal: αλλά, για αυτά, σε επόμενο σημείωμα).

Παρόμοιες ιστορίες επιτυχίας με τους ΝΥΤ ή την Post διαπιστώνονται και στον βιβλιοπωλικό χώρο: ενώ ολόκληρες αλυσίδες «φυσικών» καταστημάτων αγωνίζονται, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία, να επιβιώσουν απέναντι στους ηλεκτρονικούς κολοσσούς λιανικής πώλησης όπως η Amazon, μία μεγάλη, ανθούσα και επεκτεινόμενη αγορά ανεξάρτητων βιβλιοπωλείων, παλαιοτέρων αλλά και νέων, τα πάει αντιθέτως (και όχι πέραν πάσης προσδοκίας) πολύ καλά.

Εκατοντάδες από αυτά έχουν επενδύσει στην προβολή τους μέσω των social media, από τα οποία αντλούν το ενθουσιώδες κοινό τους. Δεν είναι λίγα αυτά που είδαν τις πωλήσεις τους να αυξάνουν δυναμικά, «απλώς» και μόνο επειδή έφτιαξαν έναν (έξυπνο, αξιοπρεπή, όμορφο, πρωτότυπο και άρα επιτυχημένο) λογαριασμό στο Instagram. Δεν είναι καθόλου λίγα, επίσης, όσα εξειδικεύτηκαν σε έναν τύπο βιβλίου, ή σε παρόμοιους, γειτνιάζοντες τύπους, ή σε μία concept παρουσίαση των διαθέσιμων τίτλων τους, ή στη μετατροπή τους από βιβλιο-καφέ σε κάτι πιο «ζωντανό», πιο σύγχρονο, πιο θελκτικό και πιο κοντά στους πελάτες τους.

Αυτή η διττή εικόνα πτώσεως και ανόδου στον χώρο των εκδόσεων θα εξακολουθήσει να είναι ή ίδια με την τωρινή και την αμέσως προσεχή περίοδο, καθώς βρισκόμαστε ακόμη, και θα βρισκόμαστε επί πολύ, σε μία μεταβατική εποχή. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για την Αμερική βέβαια, αλλά για όλο τον κόσμο — και φυσικά και για την Ελλάδα. Είναι αναπόφευκτο, και κανείς δεν μπορεί (ούτε πρέπει) να του αντισταθεί. Αντιθέτως: κανείς οφείλει να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται σήμερα, και που πρόκειται να εμφανιστεί αύριο και στο εγγύς μέλλον. Κανείς μάλιστα οφείλει ακόμη και να προβλέψει κάποιες από τις αλλαγές — και να επενδύσει σε αυτές. Ο κόσμος, η αγορά, οι κοινωνίες, επαναλαμβάνουμε, δεν είναι στατικές: παρά τα όσα λένε οι κρατιστές (για να θυμηθούμε και τους δικούς μας κυβερνώντες…), δεν ζούμε σε ένα είδος Μεσαίωνα. Αλλά σε μία διαρκή Αναγέννηση.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, και μιλώντας μόνο για τον τομέα μου, τα βιβλία, ας μου επιτραπεί να πω για πολλοστή φορά —η πρώτη ήταν στις αρχές της χιλιετίας…— ότι το μέγεθος της εγχώριας αγοράς, της ελληνικής, που είναι συνάρτηση του πληθυσμού της χώρας και της αναγνωστικής του κουλτούρας, δεν είναι τέτοιο που να μπορεί να στηρίξει πάνω από μία αλυσίδα μεγάλων καταστημάτων. (Για να πω την αλήθεια, στις αρχές της χιλιετίας ισχυριζόμουν ότι μπορεί να στηρίξει δύο αλυσίδες: έπεσα έξω). Ούτε περισσότερους από πέντε ή έξι, ή πάντως μετά βίας δέκα, μεγάλους και πολυθεματικούς εκδοτικούς.

Μπορεί όμως να στηρίξει μία μεγάλη σειρά από υγιείς οίκους και υγιή βιβλιοπωλεία, που θα ξεχωρίζουν το καθένα τους για διαφορετικούς λόγους: είτε για το είδος των τίτλων που θα εκδίδουν και πουλάνε, είτε για τον τρόπο παρουσίασης, είτε για την πολιτική τιμών που θα ακολουθούν, είτε γιατί επέλεξαν πρόσφορους τρόπους προσέλκυσης κοινού, είτε γιατί προσέλαβαν το κατάλληλο προσωπικό — o altra cosa. Μιλάμε βέβαια για μικρές, «οικογενειακού» τύπου επιχειρήσεις τις περισσότερες φορές. Αλλά πάντα, και παντού, έτσι ήταν με τις εκδόσεις και τα βιβλιοπωλεία.

Αυτά για την ώρα. Να είστε καλά - και να διαβάζετε: εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία. Κάνουν καλό. Σε εσάς. Στη χώρα. Σε όλους.

---

liberal.gr

---

*