Σχέδιο «κατάληψης» της Alter Ego (πρώην ΔΟΛ)

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Ο ρόλος των "μπροστινών"

(με έδρα την Συγγρού)

Ένας σημαντικός παίκτης των media με πρωταγωνιστικό ρόλο στον Τύπο τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και κυρίως με ισχυρές επιχειρηματικές πλάτες, έχει βάλει στόχο να «καταλάβει» τον πρώην Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη που από πέρυσι τον Αύγουστο ανήκει στην «Alter Ego» του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Ο στόχος λοιπόν είναι ξεκάθαρος, αλλά το σχέδιο «κατάληψης» του οργανισμού είναι ακόμη υπό διαμόρφωση… Παρόλα αυτά το έδαφος προετοιμάζεται από τα πρόσωπα που έχουν ρόλο «μπροστινού» (με έδρα την Συγγρού) και την κατάλληλη στιγμή θα δώσουν το σήμα για την έφοδο!

Μια έφοδο που προβλέπεται περίπατος, αφού δεν αναμένονται σοβαρές αντιστάσεις… Άλλωστε έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση (στα Μέσα του πρώην ΔΟΛ) το κάστρο θα πέσει από μέσα!

Με άλλα λόγια οι περισσότεροι θα παραδοθούν και οι υπόλοιποι (ελάχιστοι) θα αποχωρήσουν περίπου οικειοθελώς.

---

enimerosi24

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

Γ. Λακόπουλος: "Δεν είναι έτσι ακριβώς, Αντώνη Καρακούση..."

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Ο μύθος ότι «ο ΔΟΛ σώθηκε»:

Δεν σώθηκε: κατέρρευσε, έγινε ΔΟΜ

και οι εφημερίδες του στηρίζουν τη ΝΔ

του Γ. Λακόπουλου

Σε μια πρόσφατη ημερίδα της ΕΣΗΕΑ ο διευθυντής του Βήματος Αντώνης Καρακούσης είπε: «Έτυχε να βρεθώ, εγώ και οι συνάδελφοί μου στον ΔΟΛ, στο επίκεντρο αυτής της μεγάλης κρίσης του Τύπου. Όταν φανερώθηκε, στα τέλη του 2014 με αρχές του 2015 ο εκδότης δεν είχε τις δυνάμεις και δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της διάσωσης του οργανισμού».

Σε μετάφραση: η κρίση στον ΔΟΛ προέκυψε το 2014 -15 και η αδυναμία ανάκαμψης οφείλεται στον Ψυχάρη. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Για να βρούμε την απάντηση πρέπει να πάμε πολύ πίσω: αν δούμε τι ήταν αυτό που ανέδειξε τις εφημερίδες του ΔΟΛ θα βρούμε και τι τις οδήγησε στην πτώση του.

Μετά τον Λέοντα Καραπαναγιώτη που κράτησε τα «Νέα» ψηλά, ως τη μεγάλη αντιδεξιά εφημερίδα ολόκληρης της Δημοκρατικής Παράταξης – ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, Συνασπισμός, Κέντρο – ο Σταύρος Ψυχάρης έκανε το «Βήμα» την πρώτη μεγάλη εφημερίδα που συνδύαζε την ποιότητα στην ενημέρωση με τις μεγάλες κυκλοφορίες – προτού αρχίσουν να τις επιδιώκουν οι εφημερίδες με τις «προσφορές».

Στηρίχθηκε κυρίως σε μια νέα ομάδα ρεπόρτερς και αντικατέστησε σταδιακά μεγάλα ονόματα της εποχής με παραγωγικούς «αγνώστους». Έτσι ως τα μέσα της δεκαετίας του 1980 δημιούργησε το νέο «Βήμα» με ευρεία αναγνώριση και ισχύ.

Ο Αντώνης, ήδη αναγνωρισμένος δημοσιογράφος τότε, δεν ήταν εκεί και δεν πήρε μέρος σ’ αυτό το εγχείρημα. Ήλθε αργότερα ως αρθρογράφος. Δεν συνδιαμόρφωσε κάποιους ιδιαίτερους κώδικες που θεμελιώθηκαν εκείνη την περίοδο - και ίσως δεν τους ασπάσθηκε ποτέ. Γι’ αυτό ίσως είναι δύσκολο να δεχθεί ότι η πτώση του ΔΟΛ ήταν πρώτα δημοσιογραφική και μετά οικονομική.

Το «Συγκρότημα» έπεσε από μέσα. Για την ακρίβεια η πτώση επήλθε όταν παραβιάσθηκε αυτοί οι κώδικες.

Ο πρώτος του πρώτος που τους παραβίασε ήταν ο Ψυχάρης που τους δημιούργησε. Όταν π.χ. έβαζε στο «ψυγείο» συντάκτη που ανέφερε διαρκώς το όνομα ενός δικηγόρου. Ή όταν δημοσίευε οτιδήποτε ήταν είδηση και πραγματικό ρεπορτάζ και τίποτε από ότι ήταν «στημένο». Η αλλαγή άρχισε όταν στο Συγκρότημα άνοιξε ο δρόμος για δυο κατηγορίες συμπεριφορών στο εσωτερικό του.

Στη μια βρέθηκαν όσοι άρχισαν να βγάζουν λεφτά πέρα από το μισθό τους - φανερά ή «μαύρα». Από το Χρηματιστήριο, από συμμετοχή σε εταιρίες, από «συμβουλές» σε επιχειρηματίες, από την «στήριξη» συμφερόντων που εμφανιζόταν ως «ρεπορτάζ». Η απόκτηση αυτού του «αγροίκου πλούτου» - όπως έλεγε ο Διαμαντής Πεπελάσης, που ήξερε καλά τι συμβαίνει στον ΔΟΛ – αποτυπώθηκε δημοσίως με συγκεκριμένους συμβολισμούς, που όλοι γνωρίζουν.

Στην άλλη βρέθηκαν όσοι αντί για δημοσιογραφία, έκαναν πολιτική, με τη έννοια της μεταφοράς της «γραμμής» κομμάτων και πολιτικών παραγόντων. Στη συνέχεια έφτασαν να κάνουν υποδείξεις προς τους αναγνώστες. Και αυτοί είναι γνωστοί και δακτυλοδεικτούμενοι.

Ο Ψυχάρης ευνόησε αυτά τα παιχνίδια κι ευνοήθηκε και ο ίδιος. Έβγαλε λεφτά από τη δημοσιογραφία κι έγινε πλούσιος. Αλλά για να το πετύχει τη σκότωσε.

Αυτές οι δυο κατηγορίες συμπεριφορών -που δεν είχαν στεγανά μεταξύ τους- παραβαίνοντας στοιχειώδεις κανόνες της δημοσιογραφίας π ου αλλοίωσαν την ποιότητα της ενημέρωσης που προσέφεραν οι εφημερίδες του ΔΟΛ, παραβίασαν και την κορωνίδα των κανόνων του ΔΟΛ: τον αντιδεξιό προσανατολισμό του. Ειδικά την εδραία πεποίθηση των εκδοτών του για τον Μητσοτάκη, όπως προκύπτει άλλωστε και από τις αφηγήσεις του ιδίου στον Αλέξη Παπαχελά, και αποτυπώνονται στο τελευταίο βιβλίο του «Ο Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια» - εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Καθώς η κοινή γνώμη δεν τρώει κουτόχορτο, αυτά άρχισαν να μειώνουν την ακτινοβολία των εφημερίδων του ΔΟΛ - αρχίζοντας από το «Βήμα». Ο Ψυχάρης – για λόγους που δεν είναι το παρόντος – άρχισε αλληλουχία λαθών που συμπλήρωσαν την ανοχή του στην παραδημοσιογραφία, την ιδιοτελή δημοσιογραφία. Ένα ήταν ότι απένειμε αξιώματα και ρόλους ακόμη και σε «μαρμαράδες» -που έλεγε ο πολύπειρος Νίκος Νικολάου- με κριτήρια που δεν ανταποκρίνονταν στην παράδοση του ΔΟΛ και τις προγενέστερες δικές του απόψεις.

Επιβράβευσε παρασιτικές συμπεριφορές και ανέχθηκε την προσοδοφόρα δραστηριότητα δημοσιογράφων με εταιρίες και άλλες απασχολήσεις. Κάποιοι το εισέπρατταν ως προτροπή: κάνε ό,τι κάνω.

Το σημαντικότερο ήταν ότι ξεκίνησε ο ίδιος την στροφή προς τη Δεξιά υποστηρίζοντας τον Αντώνη Σαμαρά για διάφορους λόγους. Στη συνέχεια επέτρεψε να γίνει ο ΔΟΛ ημιεπίσημος μηχανισμός στήριξης της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αφού όπως ξέρει και η γάτα Ιμαλαΐων ο Τσίπρας απέρριψε τη σχετική προσφορά..

Οι αναγνώστες τιμούσαν τις εφημερίδες του γιατί αυτές που τιμούσαν τους αγώνες και τη διαδρομή της παράταξης, τιμούσαν τους ανθρώπους της και τις ιδέες της. Δεν συκοφαντούσαν τις κινητοποιήσεις, την ιδεολογία και τις αγωνίες της. Δεν δέχονταν στις στήλες τους εξυπνάκηδες και λιβελλογράφους που χλεύαζαν το λαϊκό φρόνημα.

Ποιος θα τολμούσε να πάει στον Καραπαναγιώτη κείμενα σαν αυτά που γράφτηκαν αργότερα στα «Νέα»- και συνεχίζονται; Ποιος θα έδινε στον Ψυχάρη «ρεπορτάζ» αντιγραφή από τα «non papers» ή με τις… προσωπικές απόψεις του;

Το πρόβλημα υγείας του Ψυχάρη, τον έβγαλε από την καθημερινή δράση και έτσι επιταχύνθηκε η κατηφόρα του ΔΟΛ. Λειτουργούσε μέσω τρίτων και αυτοί τον παραμύθιαζαν. Οι σελίδες των εφημερίδων του αρχίσαν να χρησιμοποιούνται για προσωπική ιδιοτέλειά και για πολιτικά παιχνίδια.

Έτσι δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για το τέλος του ΔΟΛ. Ο Ψυχάρης δανειζόταν -χωρίς έλεγχο, με το ιμπέριουμ του μαγαζιού- για να πληρώνει αδρά και όσους είχαν πλέον τις δικές τους ατζέντες ή τις δικές τους «δουλειές». Έχει τις ευθύνες του και στη διαχείριση: ο ίδιος, η οικογένειά του και κάποιοι εκλεκτοί του. Αλλά δεν έγραφε αυτός τις εφημερίδες. Ούτε καν ήξερε τι γράφουν τα τελευταία χρόνια. «Δεν τους ελέγχω» εξομολογούνταν σε φίλους του στην «Αθηναϊκή Λέσχη».

Έχασε πλήρως το έδαφος κάτω από τα πόδια του, όταν κάποιοι μέσα στην επιχείρησή του έκαναν επιλογή επιχειρηματιών που θα μπορούσαν να σώσουν τον ΔΟΛ με αντάλλαγμα την πολιτική γραμμή τους. Όταν οι υπάλληλοι του που όφειλαν να λογοδοτούν στον ίδιο, όσο ήταν εκεί,  έστηναν πίσω από τη πλάτη του καριέρες και τον αντιμετώπισαν σαν παρείσακτο.

Αυτό το πλήρωσε βέβαια ο ίδιος. Όταν κάλεσε τον κουμπάρο και φίλο του Βασίλη Μουλόπουλο που ήξερε τον ΔΟΛ, να αναλάβει τα ηνία, υπήρξε αντίδραση από τον… Μητσοτάκη που αξίωσε στη Βουλή να μην αλλάξει γραμμή. Σαν να ήταν η δική του επιχείρηση. Αντιμετώπισε και εσωτερική αντίδραση, επειδή θεωρήθηκε ότι ο Μουλόπουλος θα άνοιγε το δρόμο στον επιχειρηματία Σαββίδη και συνεπώς θα υπήρχε στροφή υπέρ του Τσίπρα, τον οποίο ως τότε «καννιβάλιζαν» διάφοροι σε έγκυρες -υποτίθεται- εφημερίδες. Σα να μην ήταν δικαίωμα του Ψυχάρη να κάνει ό,τι ήθελε με τις εφημερίδες του.

Με όλο το σεβασμό στην επαγγελματική διαδρομή του, ο Καρακούσης κάνει λάθος όταν λέει: «Ο εκδότης επιχείρησε να διαπραγματευτεί με τους νέους κυβερνήτες και άρχισε να συζητά όρους και προϋποθέσεις που, αν μη τι άλλο, προσέβαλαν τον καθένα από εμάς». Ο εκδότης μπορούσε να συζητάει με όποιον ήθελε και το χρέος των επιτελών του ήταν να τον στηρίζουν όχι να αντιστέκονται.

Εκτός αν επικαλείται την αδυναμία του εκδότη ως άλλοθι για τις δραστηριότητες που ανέλαβε σαν να ήταν ο ίδιος ιδιοκτήτης, για να καταλήξει: «Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι οι εφημερίδες του ΔΟΛ διασώθηκαν και κοντά τρεις εκατοντάδες θέσεις εργασίας».

Δεν σώθηκε όμως ο Ψυχάρης, όπως θα συνέβαινε κατά πάσα πιθανότητα, αν έμπαινε στον ΔΟΛ επιχειρηματίας, πριν την κατάρρευση. Αν ασκούσε το δικαίωμά του να έχουν οι εφημερίδες του οποία γραμμή θέλει ίδιος. Και αν δεν τον άφηναν να οδηγηθεί στον εξευτελισμό να μην πληρώσει τους μισθούς των ανθρώπων που δουλεύαν γι’ αυτόν, έστω εκποιώντας περιουσιακά στοιχεία του. Αυτή ήταν η πραγματική αδυναμία του. Άλλους έσωσε, εαυτόν ου δύναται σώσαι.

Ο ΔΟΛ, ως αυτό που ήταν, δεν σώθηκε. Καταργήθηκε και τη θέση του πήρε ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Μαρινάκη, που εκμεταλλεύεται σήμερα τους τίτλους των εφημερίδων - κατά τη κρίση του, όπως είναι απόλυτο δικαίωμά του.

Είναι θετικό ότι σώθηκαν πράγματι θέσεις εργασίας. Αλλά σε ένα νέο εργασιακό περιβάλλον στο οποίο οι δημοσιογράφοι υπογράφουν συμβάσεις ως «μισθωτοί» και είναι τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί - λόγω ανάγκης… Παλιότεροι διευθυντές θα είχαν παραιτηθεί γι’ αυτό.

Υπάρχει στη θέση του ΔΟΛ εκδοτική επιχείρηση που απασχολεί κόσμο - και αυτό είναι μεγάλο όφελος για τον κλάδο. Αλλά κάτι σίγουρα δεν σώθηκε: η πολιτική γραμμή του ΔΟΛ. Δεν είναι πλέον ο πυλώνας της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης που βρισκόταν σε σε διαρκή δημοσιογραφική αντιπαλότητα με την συντηρητική παράταξη.

Αντίθετα οι δυο εφημερίδες σήμερα υποστηρίζουν φλογερά τη ΝΔ του Μητσοτάκη και καθυβρίζουν τον βασικό φορέα της Δημοκρατικής παράταξης. Το «Βήμα» μάλιστα δεν χρειάσθηκε να αλλάξει καν διεύθυνση -, όπως θα συνέβαινε παλαιοτέρα.

ΥΓ.: Ο Αντώνης Καρακούσης είπε και κάτι ακόμη: «Ακούω με κατανόηση τα αιτήματα για επιδότηση και κρατική ενίσχυση των εφημερίδων και γενικά των μέσων. Ωστόσο κρίνω ότι μόνο επικουρικά μπορεί να δει κανείς τέτοιες δυνατότητες. Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο επιδοτούμενος Τύπος είναι εξαρτημένος Τύπος. Και ένας εξαρτημένος Τύπος δεν μπορεί να έχει τύχη στην εποχή μας»

Σωστά; Ναι, αλλά επιδοτούμενος είναι και ο Τύπος με την ανεξέλεγκτη ευχέρεια δανεισμού από τις τράπεζες. Ο Τύπος που στηρίζεται από δραστηριότητές κρατικών προμηθειών, ή που μετέχει σε συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Όπως είναι και ο Τύπος που έχει εξαρτημένους δημοσιογράφους, των οποίων ο μισθός είναι υποπολλαπλάσιο του εισοδήματός τους. Μερική εξάρτηση δε υπάρχει. Ή είναι εξαρτημένη μια εφημερίδα ή δεν είναι. Και η μόνη εφημερίδα τα τελευταία χρόνια που δε είχε καμία απολύτως εξάρτηση, ήταν αυτή που επιχείρησαν να δημιουργήσουν η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

---

anoixtoparathyro

---

*

"Στο (έγκριτο) ΒΗΜΑ εμπαίζουν την αρχή της ελευθεροτυπίας"!

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Στο (έγκριτο) ΒΗΜΑ

απέρριψαν κείμενο του Βέλτσου!

Είχε θέμα την απλήρωτη εργασία και δημοσιεύτηκε τελικά στην ΕφΣυν - Τι λέει ο ίδιος

Ξεφυλλίζοντας την σημερινή Εφημερίδα των Συντακτών πέσαμε πάνω σε άρθρο του Γιώργου Βέλτσου. Στην σελίδα 13 και δίπλα στην είδηση «Προς το κακουργιοδικείο ο Ψυχάρης», φιγουράριζε το ευμεγέθες κείμενο του πανεπιστημιακού και αρθρογράφου των εφημερίδων του πρώην ΔΟΛ.

Διαβάζοντας την εισαγωγή του κειμένου, υπό τον τίτλο "Το «κυνό-τυπο» Κακό", πληροφορηθήκαμε από τον ίδιο τον Γ. Βέλτσο πως "το κείμενο, που φιλοξενεί η «Εφημερίδα των Συντακτών», εστάλη στο «Βήμα» της νέας περιόδου και νέας ιδιοκτησίας και απορρίφθηκε χωρίς καμία προηγούμενη  εξήγηση με τον γενικευμένο «κυνισμό» που κυριαρχεί -πλην εξαιρέσεων- στα ΜΜΕ". Και συνεχίζει ο Βέλτσος καταγγέλλοντας το έγκυρο «Βήμα» που, με υποκριτική σοβαρότητα, εμπαίζει την αρχή της ελευθεροτυπίας:

Με τη ρήση της Άρεντ για το «κοινότοπο Κακό», δικαιούμαι, παραλλάσσοντάς την, να τιτλοφορήσω τη μικρή αυτή ειδοποίηση για ό,τι ακολουθεί.
Το κείμενό μου ωστόσο, με την αναμενόμενη κατάληξη -αφού το θέμα του (η απλήρωτη εργασία) συνδέεται όχι με τις συνεταιριστικές μορφές εργοδοσίας, αλλά με την εκμετάλλευση, σε περιόδους κρίσης, στυγνών εργοδοτών- υπήρξε ένα crash-test:
α) για το έγκυρο «Βήμα» που, με υποκριτική σοβαρότητα, εμπαίζει την αρχή της ελευθεροτυπίας,
β) για εμένα, που δοκίμασα και εξάντλησα τις χρόνιες αγκυλώσεις μου ως προς την ιδεοληψία να επιμένω να γράφω στον ΔΟΛ, η ιστορία του οποίου δεν «γράφεται» πλέον. Ο μαρκήσιος Ντε Σαντ, που «δώρισε» τις προάλλες το «Βήμα» στους αναγνώστες του, παρατηρεί: «Η καλά κρυμμένη και κόσμια διαστροφή μπορεί κάλλιστα να χρησιμεύσει για πρότυπο: μήπως δεν είναι ευτυχές όσο και επιδέξιο να αμαρτάνει κανείς χωρίς να σκανδαλίζει τον πλησίον του και, πρακτικά, πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι το κακό όταν δεν γίνεται γνωστό;»

Το κείμενο που απορρίφθηκε από το «έγκριτο ΒΗΜΑ»:

Το θέατρο της αγοράς
Δεν είναι η ιστορία του «Βήματος» -στο πολιτιστικό αρχείο του οποίου υποθέτω ότι συμπεριλαμβάνομαι- ο λόγος για να δημοσιεύσω και αυτό το κείμενο κατά τη νέα περίοδό του.
Η βασική αιτία είναι ένα «καθήκον αντιλογίας», όχι μόνο απέναντι σε ένα συγκείμενο («Το Βήμα») όπου από τις περισσότερες υπογραφές του διαφοροποιούμαι, αλλά και απέναντι στο δικό μου κείμενο για τις αυταπάτες «κύρους» που μου προσπορίζει η γραφή. Αυταπάτες ζωτικές από μια άποψη. Από μια άλλη όμως ολέθριες, τόσο για τη σκοπούμενη αντιλογία όσο και για τον εξίσου σκόπιμο συμβιβασμό.
Η αιτία κυρίως είναι η προσωπική άσκηση (σε συνέχειες) για τη μόνη γραφή με πολιτικό αντίκτυπο που αναγνωρίζω, οι ψευδαισθήσεις της οποίας είναι σημαντικότερες από τις άνευρες, επιχειρηματολογημένες καλλιέπειες. Πολύ περισσότερο από τις φανατισμένες «κορόνες», που με ξεκουφαίνουν, λες και ρίχνουν τα τείχη της Ιεριχούς.
Δεν ξέρω αν έτσι δρομολογώ «την ευφυΐα χωρίς τη βοήθεια των χαρτών του επιτελείου», όπως γράφει ο Ρενέ Σαρ στην πρόσφατη μετάφραση των Φύλλων του Υπνου, ή αν εμφανίζω την αχαρτογράφητη αφέλεια αυτής της ζωτικής αυταπάτης, που οφείλεται περισσότερο στο είδος της επιθυμητικής μηχανής του προβλεπόμενου σχεδόν ασυνειδήτου μου παρά στις απρόβλεπτες συνέπειες της διδάσκουσας συνείδησης παλαιού δασκάλου.
Ξέρω όμως ότι με όσα γράφω στο «Βήμα» ευνοώ την ποίηση και τη γλωσσολογία της ειρωνείας, οργανώνοντας την απαισιοδοξία μου, όχι τόσο για την κυβερνώσα Αριστερά, όσο για την κυβερνητική Δεξιά που επέρχεται.
Και τώρα μερικές σκέψεις για τη συνθήκη του μη αμειβόμενου συγγραφέα ή του απλήρωτου ηθοποιού, που παίζουν στην ισχυρότερη μορφή θεάτρου -μηδέ εξαιρουμένης και της πολιτικής ή της Εκκλησίας. Την αγορά!
Στο θέατρο της αγοράς (αλλά και στο αγοραίο θέατρο) πληρώνεται συνήθως η εργασία. Και όταν δεν πληρώνεται, η αγορά δεν τη λογαριάζει.Ομως αυτή η απλήρωτη εργασία δεν παύει να αποτελεί μια κοινωνική σχέση ως προς τη συγκρότηση της ίδιας της αγοράς.Δεν παύει επίσης και να κοστολογείται σαν περίσσευμα της τιμής πώλησης του «εμπορεύματος» (που στην περίπτωση είναι ένα κείμενο ή μια παράσταση) και μάλιστα πάνω από την τιμή κόστους του, παρόλο που δεν της κοστίζει, εφόσον δεν το πληρώνει.Ομως αυτή η ιδιότυπη σχέση ζητά να αμειφθεί αφ’ εαυτής. Ακριβώς γιατί η αξία της είναι υπαρξιακή -και όχι εμπορευματική- και άρα μη υπολογίσιμη με ό,τι εντέλει επωφελές συνεπάγεται αυτό για την τσέπη του εργοδότη-βαμπίρ και ό,τι καταστροφικό για τον ναρκισσισμό του εργαζόμενου.
Οταν μάλιστα ο εργαζόμενος (συγγραφέας ή ηθοποιός) θεωρεί σημαντικότερη από την αμοιβή του σε χρήμα την (ψευδ)αίσθηση της τέχνης του, τότε το «σύμπτωμά» του -δηλαδή ο τρόπος που υποφέρει κανείς τη σχέση του με την υπεραπόλαυση- δεν μπορεί να αποφύγει την οδυνηρή προειδοποίηση του Λακάν: «Κάποια πράγματα αποσπασμένα από τα [κοστολογημένα] συμφραζόμενά τους μπορεί να είναι αλήθειες αλλά αυτό δεν αποκλείει να είναι και παπαρολογίες».
Γνωρίζω -το ήξερα πάντα- ότι γράφοντας ως απαισιόδοξος, υπερβαίνω το απόφθεγμα με το οποίο, παρά ταύτα, ταυτίζομαι: «Οι απαισιόδοξοι δεν γράφουν» (Μ. Μπλανσό).
Αλλά αυτή η «διπλή δέσμευση» («γράφω ως απαισιόδοξος» και «δεν γράφω ως απαισιόδοξος») δεν ορίζει έναν γραφιά ή έναν ηθοποιό; Κάποιον που πολιτεύεται και λειτουργεί στο πεδίο των ταυτίσεων χωρίς όμως να στηρίζεται στην κατίσχυση αλλά στην επιθυμία;Συμβαίνει συχνά η εμπειρία της γραφής ή της υπόκρισης να πραγματοποιούνται έξωθεν του ανθρώπου, επειδή συμβαίνει και ο χώρος της γραφής να αποτελεί σκηνή.
Δεν θα άξιζε λοιπόν να γράφει κανείς για τις υπόλοιπες μασκαράτες που σπαν ταμεία;

---

zoornalistas

---

*

Μαργαρίτες μαδάνε στον ΔΟΜ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

... για το αν θα πληρωθούν ή όχι

Μαργαρίτες μαδάνε στη Συγγρού, στις εγκαταστάσεις του ΔΟΜ, οι εργαζόμενοι σε ΝΕΑ και ΒΗΜΑ, για το αν θα πληρωθούν ή όχι! Κι αυτό διότι δεν έχουν καμία ενημέρωση σχετικά με το θέμα… αλλά κυρίως διότι έχουν να δουν πολύ καιρό το χρώμα του χρήματος (όχι φυσικά με ευθύνη του νέου ιδιοκτήτη).

Περιμένουν όμως από τον νέο ιδιοκτήτη Βαγγέλη Μαρινάκη να μπουν επιτέλους σε μια κανονικότητα, αφού και τυπικά πλέον ο οργανισμός έχει μεταβιβαστεί και η προηγούμενη κατάσταση ανήκει οριστικά στο παρελθόν.

Με άλλα λόγια το μοναδικό θέμα συζήτησης είναι η καταβολή του 15νθημέρου, σήμερα ή αύριο, δεδομένου ότι έχει συμπληρωθεί το αντίστοιχο διάστημα από την επανακυκλοφορία των δυο φύλλων.

---

enimerosi24

---

*

Απολογισμός για τον «νέο» ΔΟΛ

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Από τον ΔΟΛ στον ΔΟΜ

Με απολύσεις, μειώσεις μισθών και τα σωματεία/ενώσεις των εργαζομένων στον χώρο των ΜΜΕ να τηρούν εκκωφαντική σιωπή «υποδέχθηκαν» οι εργαζόμενοι στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη τη «νέα εποχή».

Από αυτή τη «νέα εποχή» στον ΔΟΛ το μόνο που αναμενόμενα έλειψε ήταν ο αέρας ανανέωσης. Έτσι λοιπόν σε έναν κλάδο που συνολικά επικρατεί η εργασιακή ανασφάλεια και αβεβαιότητα, το αφεντικό άλλαξε, αλλά η συνταγή παρέμεινε η ίδια. Παρά τα μεγάλα λόγια και τις διακηρύξεις των αφεντικών και των υποτακτικών τους (βλ. άρθρο/λογίδριο Μαρινάκη), το μόνο που σημαίνουν είναι απολύσεις, μειώσεις μισθών, εντατικοποίηση εργασίας.

Μεταξύ άλλων, το «καλωσόρισμα» στον ΔΟΜ είχε απολύσεις 17 δημοσιογράφων και απολύσεις όλων των διοικητικών υπαλλήλων στον Οργανισμό. Παράλληλα, αδιευκρίνιστος παραμένει ο αριθμός των απολύσεων για τεχνικούς και εργαζόμενους στο ατελιέ, όπου έγιναν μειώσεις από 30% ως 60% στα νέα μισθολόγια, με τους εργαζόμενους στη ροή των ψηφιακών εκδόσεων να βλέπουν επίσης μείωση στους μισθούς τους.

Ήσσονος σημασίας είναι το γεγονός ότι δεν έχει γίνει μέχρι στιγμή καμία κινητοποίηση, ούτε έστω μια αράδα ανακοίνωσης από τα «Σωματεία»/Ενώσεις. Αυτό, τη στιγμή που η Μαρία Αντωνιάδου, πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, ανήκει στο δυναμικό του ΔΟΜ και γνωρίζει από πρώτο χέρι την κατάσταση που επικρατεί. Βέβαια, η σιωπή αυτή είναι απολύτως δικαιολογημένη, όχι γιατί οι καρεκλοκένταυροι της ΕΣΗΕΑ βρίσκονται σε θερινή ραστώνη, αλλά γιατί ποτέ δεν έχουν υπερασπιστεί τους εργαζομένους του χώρου, τις εργατικές κατακτήσεις και τις συλλογικές μορφές αγώνα.

Πάντως, συνολικά στο μέτωπο των μέσων του νέου μιντιάρχη, Βαγγέλη Μαρινάκη, η εργασιακή ανασφάλεια φαίνεται ότι είναι ο κανόνας. Ειδικότερα, στα «Παραπολιτικά» οι εργαζόμενοι είναι πίσω στη μισθοδοσία περίπου 3-4 μήνες. Την ίδια στιγμή, στην «Ελευθερία του Τύπου» έγιναν μειώσεις μισθών και απολύσεις, με την πρόφαση ότι το φύλλο θα μετατραπεί σε κυριακάτικο -δίχως κάτι τέτοιο να έχει συμβεί, καθώς κυκλοφορεί ως καθημερινό/πρωινό φύλλο".

Όπως φαίνεται, η αναδιάρθρωση στον ΔΟΜ, όπως συμβαίνει γενικότερα στα ΜΜΕ βρίσκει τους εργαζόμενους για ακόμη μια φορά σε θέση άμυνας. «Προβλέπουμε με αισιοδοξία στη νέα εποχή που θα ξεκινήσει σύντομα για το μακρύ ταξίδι στο μέλλον», ανέφερε το πρωτοσέλιδο του Βήματος και των Νέων στην έντυπη έκδοση και στην ιντερνετική αντίστοιχα. Επειδή, όμως, αυτό το μέλλον προβλέπεται ζοφερό, η συναδελφική οργάνωση και στήριξη είναι ο μοναδικός δρόμος για να διεκδικηθεί ένα καλύτερο αύριο για τους εργαζόμενους στον ΔΟΜ και όχι μόνο.

Να σπάσουμε το φόβο και την ηττοπάθεια, να πάρουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΧΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ
Συνέλευση εργαζομένων, ανέργων & φοιτητών στα ΜΜΕ

---
*

Στις 11 Αυγούστου η επανεκκίνηση του ΔΟΛ

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Τέλος στην εικόνα εγκατάλειψης

του κτιρίου της Μιχαλακοπούλου

Στις 11 Αυγούστου ημέρα Παρασκευή αναμένεται να έχουν τελειώσει όλα στον ΔΟΛ… Και να ξεκινήσει η νέα εποχή για το ιστορικό συγκρότημα υπό την ιδιοκτησία του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι θα έχει ολοκληρωθεί το εργασιακό «ξεκαθάρισμα», δηλαδή ποιοι θα μείνουν και ποιοι θα φύγουν… ενώ θα έχουν επιστρέψει στη Μιχαλακοπούλου περί τους 15 με 20 δημοσιογράφους και λοιπές ειδικότητες που μέχρι πρότινος εργάζονταν στην «Ελευθερία του Τύπου» και προέρχονταν από τον ΔΟΛ.

Όπως έχουμε αναφέρει όμως και σε προηγούμενη ανάρτηση την περασμένη εβδομάδα το κρίσιμο σε αυτήν τη φάση, δηλαδή λίγο πριν την επανεκκίνηση του «μαγαζιού» είναι οι αθρόες απολύσεις που θα αγγίζουν σχεδόν τα δυο τρίτα των παρόντων εργαζομένων, ανάμεσά τους το σύνολο των διοικητικών υπαλλήλων του ΔΟΛ!

Κατά τα άλλα στη Μιχαλακοπούλου εκτός από την εγρήγορση και τον προβληματισμό μεταξύ των εργαζομένων… σιγά – σιγά μπαίνει τέλος και στην εικόνα εγκατάλειψης του κτιρίου, αφού επέστρεψε πάλι η ασφάλεια και οι εγκαταστάσεις του οργανισμού φρουρούνται ξανά… από κει που ήταν μπάτε σκύλοι αλέστε!

---

enimerosi24

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*