Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΟΛ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΟΛ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019

Όταν ο Δημήτρης Ψαθάς πήγε από τον ΔΟΛ στην Ελευθεροτυπία

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Έφυγε από τον ΔΟΛ
χωρίς να αναφέρει
μια φορά τη λέξη «Νέα»



Η ΗΧΗΡΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΘΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ – «Η ΑΛΛΑΓΗ ΑΕΡΟΣ ΤΟΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ, ΤΟ ΛΕΝΕ ΚΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ»

Οι πιο εμβληματικός (και ο πιο εμπορικός, βέβαια) δημοσιογράφος στην ιστορία των Νέων –αν όχι και ολόκληρου του ΔΟΛ– ήταν ο Δημήτρης Ψαθάς, για δεκαετίες χρονογράφος, και ευθυμογράφος, της εφημερίδας. Τα κείμενά του δημοσιεύονταν καθημερινά στην πρώτη σελίδα και έδιναν τα δικά τους ποσοστά ώθησης στις εκπληκτικές κυκλοφορίες του κορυφαίου εντύπου της χώρας. Παλιοί δημοσιογράφοι έλεγαν –κι αυτό δεν απέχει από την πραγματικότητα– ότι στις καλοκαιρινές άδειες του Ψαθά η πτώση της κυκλοφορίας των Νέων ήταν κατακόρυφη και κατά δεκάδες χιλιάδες φύλλα.

Το 1976 ο Δημήτρης Ψαθάς έκανε μια από τις μεγάλες δημοσιογραφικές εκπλήξεις. Πήγε στη νεοεκδοθείσα δυναμική εφημερίδα του δημοκρατικού χώρου που έφερνε νέο αέρα στον Τύπο –κι αυτό το «νέος αέρας» δεν αποτελεί σχήμα λόγου: στην Ελευθεροτυπία. Για τον δημοσιογραφικό κόσμο ήταν Γεγονός, με το «γ» κεφαλαίο! Η πιάτσα ψαχνόταν και αναρωτιόταν.

- Ήταν τόσα πολλά τα λεφτά;
- Είχε κάποια δυσαρέσκεια ο Ψαθάς με τον ΔΟΛ;
- Ποια ανάγκη τον έκανε να αλλάξει «μαγαζί» στα 69 του χρόνια και μάλιστα αφήνοντας, όπως έγραφε, την «άλλη γειτονιά» όπου «είχα κόσμο και ντουνιά γνωστό μου, τους ήξερα, με ήξεραν, τα λέγαμε καθημερινά – πότε διαφωνούσαμε, πότε συμφωνούσαμε – άλλοι μου λέγαν μπράβο και τους έλεγα ευχαριστώ κι άλλοι, καμιά φορά, με βρίζαν και τους έβριζα κι εγώ».
- Μήπως ο ΔΟΛ τον ώθησε στην έξοδο επειδή μπορεί να είχε χάσει σε κάποιο βαθμό την απήχησή του;

«Λόγοι καθαρά προσωπικοί»

Ο ίδιος ο δημοσιογράφος και συγγραφέας, στο πρώτο του χρονογράφημα στην Ελευθεροτυπία με τίτλο «Πρεμιέρα» δεν ανέφερε, έστω μια φορά, την ονομασία των Νέων! Μόνο για «άλλη γειτονιά» έκανε λόγο όταν έπρεπε να αναφέρει την προηγούμενη επαγγελματική του στέγη.

Για ποιους λόγους μετακινήθηκε το πιο δυνατό όνομα του Λαμπράκη εκείνα τα χρόνια; «Είναι λόγοι καθαρά προσωπικοί που ανάγονται στο δικαίωμα που έχει κάθε εργαζόμενος να διαθέτη τον εαυτό του όπου θέλει» (κρατάμε την ορθογραφία του κειμένου και της εποχής), έγραψε στο πρώτο κείμενό του για την Ε. Άλλος λόγος ήταν «για να αλλάξω επιτέλους τον αέρα μου, η αλλαγή αέρος τονώνει τον οργανισμό και τον ανανεώνει, το λένε κι οι γιατροί».

Ο Δημήτρης Ψαθάς έγραφε στην Ελευθεροτυπία εναλλάξ με τον Φρέντυ Γερμανό, άλλη μεγάλη μεταγραφή της νέας εφημερίδας – από την Απογευματινή εκείνος. Αργότερα πήγε στην Ε ένα ακόμα πολύ μεγάλο όνομα του ΔΟΛ: ο Παύλος Παλαιολόγος που είχε καθημερινή πρωτοσέλιδη παρουσία στο, ημερήσιο τότε, Βήμα.
---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2019

ΔΟΛ - επιστολή για τις κινήσεις του ειδικού διαχειριστή Αγγελίδη

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Τη Δευτέρα ο διορθωμένος
πίνακας των δεδουλευμένων του ΔΟΛ


Επιστολή της ΕΣΗΕΑ στους εργαζόμενους
για τις κινήσεις του ειδικού διαχειριστή

Επιστολή της Ένωσης Συντακτών και ειδικότερα από τη Νομική Υπηρεσία προς τους εργαζόμενους του ΔΟΛ, έφθασε νωρίτερα σήμερα και ενημερώνει για τις κινήσεις του ειδικού διαχειριστή κ. Αγγελίδη. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι "την προσεχή Δευτέρα θα δημοσιευθεί ο διορθωμένος ο πίνακας των δεδουλευμένων".

Διαβάστε στην συνέχεια ολόκληρο το email που πήραν οι εργαζόμενοι από τη νομική υπηρεσία της ΕΣΗΕΑ:
«Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ σας ενημερώνει ότι, ο ειδικός διαχειριστής του ΔΟΛ κ. Αγγελίδης θα δημοσιεύσει τον διορθωμένο πίνακα των δεδουλευμένων της ειδικής διαχείρισης, των οφειλών της περιόδου πριν από την ειδική διαχείριση και των αποζημιώσεων. Ο πίνακας αναμένεται να δημοσιευθεί τη Δευτέρα 18/2/2019 στο Δελτίο Δικαστικών Δημοσιεύσεων και αν δεν υπάρξουν ανακοπές εντός προθεσμίας 10 ημερών -η προθεσμία για την κατάθεση ανακοπών ξεκινάει από Τρίτη 19/2/2019- ο ειδικός διαχειριστής υποχρεούται να προχωρήσει σε καταβολή. Πιθανολογούμε ότι για τα δεδουλευμένα του διαστήματος της ειδικής διαχείρισης δεν θα υπάρξουν ανακοπές οπότε ο διαχειριστής υποχρεούται να τα καταβάλλει. Για τις αποζημιώσεις πιθανολογούμε ότι θα υπάρξουν ανακοπές, οπότε θα πρέπει να αναμένουμε την απόφαση της Δικαιοσύνης.
Το Διοικητικό Συμβούλιο παρακολουθεί τις εξελίξεις και θα σας ενημερώνει επ’ αυτών.

Εκ της Νομικής Υπηρεσίας»

---
*

Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2019

Το ενοικιαστήριο στον ΔΟΛ

*
Ανασυγκρότηση
***
*


Ο ΔΟΛ πουλήθηκε και ο ΔΟΛ ενοικιάζεται.
Το παλιό ιστορικό κτίριο της Πλατείας Καρύτση, όπου στεγάστηκαν σπουδαίοι τίτλοι στην ιστορία του Τύπου (τα Νέα, το Βήμα, ο Ταχυδρόμος, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος, η Ομάδα, οι Εποχές κ.ά.), αναζητεί ενοικιαστή και αυτό ανακοινώνεται από πολύ καιρό στην προμετωπίδα τού κτιρίου.
Το ενοικιαστήριο έχει παλιώσει και, πιθανόν, ο ιδιοκτήτης θα περιμένει για πολύ ακόμα.
Δεν νοικιάζεται εύκολα η Ιστορία σε πολυώροφο μέγεθος.


---
---
*

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2018

Η παλιά εφημεριδογειτονιά - ταπετσαρία από αφίσες

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ταπετσαρία από αφίσες
στα παλιά κτίρια του ΔΟΛ και της Εστίας


ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΓΕΙΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΠΑΛΜΟ

Τα ρολά και οι τοίχοι δύο ιστορικών εκδοτικών κτιρίων, σε μια άλλοτε εφημεριδογειτονιά της Αθήνας, αποτελούν πρόσφορο χώρο για διαφημιστικές αφισοκολλήσεις. Η εφημεριδογειτονιά είναι η πλατεία Καρύτση και τα πέριξ. Και τα κτίρια, εκείνα του παλιού ΔΟΛ και της Εστίας. Στο πίσω μέρος του τελευταίου (πρώτη φωτογραφία), στη μικρή οδό Καρύτση, υπάρχει ο χώρος που στεγαζόταν το κυλινδρικό πιεστήριο της εφημερίδας –το παλαιότερο, αλλά και το τελευταίο αυτού του είδους που αποσύρθηκε λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης, καθώς χάθηκαν ολοσχερώς από την παγκόσμια αγορά βασικά υλικά για τη χρήση του.

Ενώ η πρόσοψη του παλιού κτιρίου της Εστίας, στην πλευρά της Ανθίμου Γαζή, είναι «καθαρή», καλοσυντηρημένη και δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα, στην πίσω πλευρά (της οδού Καρύτση) τα μεταλλικά ρολά που κλείνουν τον χώρο του παλιού πιεστηρίου καλύπτονται από αφίσες, κυρίως καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Και αυτό μπορεί να το πεις «προσφορά» ενημέρωσης για γεγονότα που αξίζουν να προβληθούν, όπως θεατρικές παραστάσεις και μουσικές εκδηλώσεις.

Το ίδιο συμβαίνει ακριβώς απέναντι και διαγωνίως, στο από χρόνια άδειο κτίριο του ΔΟΛ. Εκεί η πρόσοψη του μεγάρου έχει μετατραπεί σε έναν μεγάλο χώρο για αφισοκολλήσεις. Στην πλατεία Καρύτση κλείνουν ραντεβού με τη μελαγχολία όσοι έχουν γνωρίσει το κτίριο του Συγκροτήματος στις δόξες του, όταν από την είσοδό του διάβαιναν καθημερινά μεγάλες δημοσιογραφικές μορφές του παρελθόντος.


---
---
*

Τετάρτη 29 Αυγούστου 2018

Καρτέλ λέγεται, ηλίθιε!

*
***
*
Εφαρμόζοντας το «Νόμο Δένδια»




Έκλεισε χρόνος από το πέρασμα του ΔΟΛ στο Βαγγέλη Μαρινάκη, οπότε μπορούμε να αξιολογήσουμε μέσα από γεγονότα τη μετάβαση του «ιστορικού συγκροτήματος», η οποία απετέλεσε και την πρώτη εφαρμογή στα ΜΜΕ του λεγόμενου «Νόμου Δένδια».

Ξεκινώντας, ας αναλογιστούμε το άρθρο-παρέμβαση του επιχειρηματία στο πρώτο φύλλο των Νέων της νέας εποχής. Λίγο πολύ μας έλεγε τότε πως «βγήκε μπροστά», ως νέος Δον Κιχώτης, για τη διαφύλαξη της ελευθερίας του Τύπου και της Ενημέρωσης. Μας παρουσίασε το όραμά του για μία Ελλάδα ουτοπική όπου μικροί και μεγάλοι, τα «μ» κεφαλαία παρακαλώ, θα έχουν ίσες ευκαιρίες και εν ολίγοις θα υπάρχει αξιοκρατία, ισονομία και άλλα ωραία...

Πρακτικά οι εφημερίδες έκοψαν κάθε δεσμό με την ιστορία τους, αλλά αυτό ποσώς μας αφορά. Το θέμα είναι πως οι εργαζόμενοι βιώνουν ένα δυστοπικό περιβάλλον εργασίας ενώ η δύναμή τους μειώθηκε κατά τα 2/3 και βαίνει συνεχώς μειούμενη. Οι εναπομείναντες παίρνουν τα μισά χρήματα μετά την υπογραφή των νέων συμβάσεών τους, που όλοι θυμόμαστε τον αναγκαστικό χαρακτήρα επιβολής τους. Αυτό σημαίνει για τον Μαρινάκη ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα σε μικρούς και μεγάλους.

Δεν θέλουμε εδώ όμως να καταγγείλουμε τον Μαρινάκη και τις τεράστιες ευθύνες του απέναντι στους εργαζομένους του ΔΟΛ και των θυγατρικών του, αυτές άλλωστε αποδεικνύονται καθημερινά, αλλά να δούμε τα απτά αποτελέσματα μίας «πετυχημένης» εφαρμογής του περιβόητου «Νόμου Δένδια» χρησιμοποιώντας τον σαν παράδειγμα (προς αποφυγή).

Υποτίθεται πως αυτός ο νόμος θα έσωζε τις επιχειρήσεις στις οποίες θα εφαρμοζόταν, συγχρόνως και τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας. Στην προκειμένη περίπτωση όμως στα Μέσα που απέκτησε ο Μαρινάκης, με την εφαρμογή του εν λόγω Νόμου, δούλευε πολλαπλάσιος αριθμός εργαζομένων με πολύ καλύτερες αμοιβές από ό,τι σήμερα, συγχρόνως τα μισά Μέσα που πήρε, με την διαδικασία αυτή, τα έκλεισε. Άρα τι ακριβώς «σώθηκε» από τον ΔΟΛ, ένας ή δύο τίτλοι;

Μήπως θα ήταν καλύτερο να αποδίδονταν οι αναλογούσες ευθύνες στη διοίκηση Ψυχάρη και στους τραπεζίτες που τους έδιναν δάνεια με «αέρα» ως εγγυήσεις; Τώρα κανείς δεν μιλά για αυτά, ο εν λόγω νόμος λειτούργησε ως «κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Ο Μαρινάκης πήρε με 23 εκατομμύρια τον ΔΟΛ. Λίγα χρόνια πριν δεν θα έμπαινε ούτε ως μέτοχος με αυτό το ποσό. Οι εργαζόμενοι φυσικά δεν πήραν τίποτα, ούτε ότι τους αναλογούσε από το ποσό πώλησης βάσει του Νόμου Δένδια.

Βέβαια, θα σπεύσουν να πουν κάποιοι, πως αυτό είναι το αποτέλεσμα της «κρίσης». Είναι αυτός λόγος να χαρίζουμε και άλλα σε «Μαρινάκηδες», όταν το αποτέλεσμα δεν είναι ανάλογα επωφελές για την Χώρα και τους Πολίτες της; Δημιουργήθηκε με την εφαρμογή του Νόμου Δένδια ένας, κατ’ αναλογία, Μπερλουσκόνι από το πουθενά και μάλιστα τζάμπα.

Γιατί έκλεισε όλες τις θυγατρικές με την πτωχευτική διαδικασία; Επειδή θα έπρεπε να καταβάλλει μισθούς και αποζημιώσεις στους εργαζόμενους.

Πόσα χρήματα έχασε το Δημόσιο από τις εν λόγω πτωχεύσεις ενός οικονομικά ισχυρού επιχειρηματία; Πολλά!

Γιατί έκλεισε το MEGA και τον Βήμα fm; Απλά γιατί νομίζει πως θα τον βοηθήσουν οι πολιτικές συγκυρίες, στο άμεσο μέλλον, να αποκτήσει χωρίς μεγάλο αντίτιμο τηλεόραση και ραδιόφωνο, όπως απέκτησε τις εφημερίδες.

Να μην μιλήσουμε για τα πρακτορείο διανομής Tύπου τα οποίο πλέον είναι ένα και αυτό ανήκει στον ίδιο επιχειρηματία.

Εδώ μάλιστα! Έχουμε χούντα! Το είπε ο διωκόμενος σύντροφος Βαγγέλης σε κλαμπ της παραλιακής, αλλά όχι από την κυβέρνηση, ούτε από το στρατό… Μετά από τριάντα χρόνια ιδιωτικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, τα ιδιωτικά ΜΜΕ είναι περισσότερο ελεγχόμενα από ποτέ. Καρτέλ λέγεται, ηλίθιε!

Αυτός είναι λοιπόν ο Νόμος Δένδια; Τέτοια συγκροτήματα «μπαταχτσήδων» δημιουργεί; Τότε πρέπει να καταργηθεί και μάλιστα άμεσα, από όλη τη Βουλή, ακόμη και από τον εμπνευστή του.

---
*

Δευτέρα 13 Αυγούστου 2018

Ο ΔΟΛ και ο ΔΟΜ

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ένα γράμμα κάνει τη διαφορά.
Και είναι αβυσσαλέα!

Χρήστος Λαμπράκης, Βαγγέλης Μαρινάκης
του Άρη Σκιαδόπουλου
από το fb


Πίσω από τον ΔΟΛ υπήρχε ένα πρόσωπο που όταν ήταν ιδιοκτήτης ο πατέρα του, ο τότε διευθυντής του ΒΗΜΑΤΟΣ, Δημάκος, με το που πήρε στα χέρια του το χειρόγραφο που του 'δωσε, το πέταξε λέγοντας στον νεαρό Λαμπράκη:

- Φύγε παιδί μου, δεν κάνεις για δημοσιογράφος. Κατέβα στις λινοτυπικές μηχανές.

Κι ο Λαμπράκης αδιαμαρτύρητα κατέβηκε να εκπαιδευτεί στην λινοτυπία, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αυτός ήταν ο Χρήστος Λαμπράκης, μετέπειτα ιδιοκτήτης του ΔΟΛ. Ένας άνθρωπος προικισμένος με βαθιά κουλτούρα, λάτρης της κλασικής μουσικής, που ανάμεσα στα άλλα, με συνεργάτη τον σπουδαίο Κριαρά, επέβαλε το μονοτονικό σύστημα και αργότερα την δημοτική γλώσσα επί Ράλλη. Επί των ημερών του οι εφημερίδες του δεν άσκησαν ποτέ τους μικροπολιτική, αλλά Πολιτική. Τις επιφυλλίδες κοσμούσε η αφρόκρεμα της διανόησης. Και ήταν ένα παράθυρο στον κόσμο της Επιστήμης και της Τέχνης.

Επί ΔΟΛ κανείς συντάκτης δεν διενοείτο να ασκήσει προσωπική πολιτική. Θυμάμαι όταν επί Ράλλη αποτόλμησα σε ρεπορτάζ ένα σχόλιο για τον τότε Πρωθυπουργό, με κάλεσε ο Καψής στο γραφείο του να με επιπλήξει:

- Ακούστε, κύριε συνάδελφε, μου είπε, δεν είναι δουλειά σας να σχολιάζετε τον Πρωθυπουργό. Αυτό είναι δουλειά του αρθρογράφου.

Οι συντάκτες του ΔΟΛ καθώς και οι εφημερίδες και τα περιοδικά έχαιραν της απόλυτης εκτίμησης από το σύνολο του αναγνωστικού κοινού ακόμα και σε ακραίες στιγμές όπως εκείνη της Αποστασίας. Οι αναγνώστες είχαν την ωριμότητα να τιμωρήσουν την εφημερίδα τους καίγοντάς την στο δρόμο, χωρίς ωστόσο να επηρεάσουν την τεράστια κυκλοφορία της.

Στον ΔΟΛ ο δημοσιογράφος αποτελούσε την κυρίαρχη προσωπικότητα. Πρώτος και καλύτερος ο ίδιος ο Λαμπράκης έδειχνε τον σεβασμό του απέναντι και στον πλέον ασήμαντο συνάδελφο και καλλιεργούσε ένα κλίμα αλληλεγγύης.

Εν ολίγοις ο ΔΟΛ υπήρξε ΣΧΟΛΗ δημοσιογραφίας και ασκούσε ΠΟΛΙΤΙΚΗ χωρίς ποτέ να αναλωθεί σε προσωπικές επιθέσεις.

Ο εκδότης του δεν απειλήθηκε ούτε καν από την 17Ν. Συνήθιζε να οδηγεί ένα κάμπριο σκαραβαίο και κατέβαινε με τα πόδια, χωρίς συνοδεία, από την Αναγνωστοπούλου ως την Χρήστου Λαδά.

Τέλος, ο Πολιτισμός ήταν η δεύτερη φύση του.

Ο ΔΟΜ... Έχει ιδιοκτήτη συνοδευόμενο από τεράστιους φουσκωτούς, που δεν φέρει την ιδιότητα του εκδότη κι ούτε ενδιαφέρεται να την αποκτήσει εν ταις πράγμασι. Πρόκειται για πληθωρικό άνθρωπο των γηπέδων, εφοπλιστή που διαχειρίζεται με τσαμπουκά τον πλούτο του κι αντιμετωπίζει τους ανθρώπους με τη διαχείριση του "φύγε εσύ έλα εσύ". Είτε δημοσιογράφος είναι αυτός είτε αναπληρωματικός του Ολυμπιακού. Αυτό ασφαλώς δεν παράγει δημοσιογραφικό ήθος που μπορεί να προσδώσει κάποιο κύρος στα έντυπά του. Πολύ περισσότερο όταν επιχειρεί προσωπικές επιθέσεις που δεν διαθέτουν κανένα πολιτικό υπόβαθρο. Απλά στρέφονται εναντίον προσώπων. Και το πιο σοβαρό απ' όλα:

Με τι κύρος μπορεί κανείς να ασκήσει το λειτούργημα του εκδότη όταν είναι υπόδικος για τέτοιας ποιότητας αδικήματα;
---
*

Πέμπτη 9 Αυγούστου 2018

ΔΟΛ - Δεν Ξεχνώ - Σαν σήμερα, το 2017...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ανάρτηση της "Α" 9/8/2017


... και ξημέρωσε η 9η Αυγούστου
ΔΟΛ - Είναι όλοι απολυμένοι


Εδώ είμαστε... Περίπου ένας χρόνος απλήρωτη εργασία για να βρεθούν με την αίτηση ανεργίας στο χέρι...

Πρόκειται για τους εργαζόμενους στον πάλαι ποτέ κραταιό Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, που σήμερα τους κοινοποιείται η απόλυση από τον ειδικό εκκαθαριστή...

Αποφράδα ημέρα... Τέλος εποχής... Τέλος τα ψέματα...

Η αγωνία στο κατακόρυφο... "Θα είμαι στη λίστα επαναπρόσληψης;"

Ούτε στον χειρότερο εχθρό σας...

Η βασική έγνοια: "Θα είμαι στη λίστα επαναπρόσληψης;"

Κάποιοι ξέρουν... Είναι ηλίου φαεινότερον... Δεν μιλάνε...

Και τα σωματεία... Είναι εδώ και πουθενά... Αόρατα... Άβουλα... Μοιραία...

Σωματεία - βιοτεχνίες 
ανακοινώσεων για κάθε πόνο και βάσανο...

Κι όμως, είναι αυτά που μας αξίζουν;.. Είναι;..

"Απογευματινή",
 "Ελευθεροτυπία", "Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη", "Πήγασος" και ένας ικανός ακόμη αριθμός "μικρομάγαζων"...

"Τίτλοι τιμής" για τους συνδικαλιστές του περιούσιου κλάδου και τους παρατρεχάμενους των "αδελφών" ενώσεων στα ΜΜΕ... Αιδώς...

Κουράγιο, απλήρωτοι συνάδελφοι... Δεν μπορεί να είναι συνέχεια οι άλλοι στο τιμόνι... Δεν γίνεται...


---
Διαβάστε σχετικά ΕΔΩ και ΕΔΩ
---
*

Δευτέρα 4 Ιουνίου 2018

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού για ΔΟΛ και διανομή Τύπου

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Έγκριση απόκτησης ΔΟΛ
από την Alter Ego,
έλεγχος για τη διανομή του Τύπου


Έγκριση συγκέντρωσης, σύμφωνα με τα άρθρα 6 παρ. 1-3 του Ν. 3959/2011 και 3 του Ν. 3592/2007, που αφορά στην απόκτηση αποκλειστικού ελέγχου επί περιουσιακών στοιχείων της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗ (ΔΟΛ) Α.Ε.» από την εταιρία «ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ»

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού σε Ολομέλεια, με την υπ’ αριθ. 659/2018 ομόφωνη απόφασή της, ενέκρινε κατ’ άρθρο 8 παρ. 6 του Ν. 3959/2011 η από 13.12.2017 γνωστοποιηθείσα συγκέντρωση που αφορά στην απόκτηση αποκλειστικού ελέγχου επί περιουσιακών στοιχείων της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗ (ΔΟΛ) Α.Ε.» δυνάμει της υπ’ αρ. 67.159/10.08.2017 συμβολαιογραφικής πράξης-σύμβασης μεταβίβασης της Ομάδας Ενεργητικού Β΄ της τελούσης υπό ειδική διαχείριση ΔΟΛ Α.Ε., από την εταιρία με την επωνυμία «ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ».

Η εν λόγω συγκέντρωση, παρ’ ότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6 παρ. 1 του Ν. 3959/2011 και του άρθρου 3 του Ν. 3592/2007, ωστόσο, υπολείπεται σημαντικά των κατωφλίων του άρθρου 3 παρ. 3 του Ν. 3592/2007, ήτοι του 35% σε καθεμία από τις επιμέρους αγορές της τηλεόρασης, των εφημερίδων και του ραδιοφώνου ή του 32% στο σύνολο των δύο αγορών τηλεόρασης και εφημερίδων μαζί, οπότε η Γνωστοποιούσα δεν θα αποκτήσει από την προκείμενη συναλλαγή δεσπόζουσα θέση στις ως άνω επιμέρους αγορές ΜΜΕ, άρα δεν αναμένεται να προκληθεί συγκέντρωση ελέγχου σε αυτές και αφετέρου δεν προκαλεί σοβαρές αμφιβολίες, κατ’ άρθρο 8 παρ. 3 του ν. 3959/2011 ως προς το συμβατό αυτής με τις απαιτήσεις λειτουργίας του ανταγωνισμού στις ως άνω επιμέρους αγορές στις οποίες αφορά.

Με την ίδια απόφασή της η Επιτροπή κατά πλειοψηφία διαπιστώνει ότι η εταιρία «ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ» κατέχει έμμεσο de facto κοινό έλεγχο σε εταιρία διανομής τύπου. Ομόφωνα αποφασίζει τη διενέργεια αυτεπάγγελτης έρευνας στην επιμέρους αγορά της διανομής τύπου στην Ελληνική επικράτεια.

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Δευτέρα 7 Μαΐου 2018

Μνήμες "Συγκροτήματος"...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

...ο ΔΟΛ, ο ΔΟΜ,
η «δημοσιογραφία του αφεντικού»
και ο Καρτερός


του Γ. Λακόπουλου

Πλησιάζει τα 75 σήμερα. Δημοκρατικός από τα γεννοφάσκια του. Στους δυο Ανένδοτους αγώνες έφαγε πολύ ξύλο. Με την Αποστασία ήταν κάθε μέρα στη Σταδίου, φωνάζοντας «Μητσοτάκη κάθαρμα». Ήταν από τότε αναγνώστης του «Βήματος» και των «Νέων»- ακόμη και όταν οι συνδιαδηλωτές του έκαιγαν φύλλα τους στη Χρ. Λαδά.

Μερικές δεκαετίες αργότερα, όταν το «Βήμα» έγραψε συνδρομητές ήταν από τους πρώτους. Κάποια στιγμή ενοχλήθηκε από έναν αρθρογράφο. Αλλά δεν διέκοψε τη συνδρομή. Απλώς κάθε μέρα έκοβε το άρθρο με τη συγκεκριμένη υπογραφή και το επέστρεφε ταχυδρομικώς στον -παλιό συμμαθητή του- Σταύρο Ψυχάρη. Και συνέχιζε να απολαμβάνει την εφημερίδα του.

Αυτό ήταν οι εφημερίδες του ΔΟΛ: είχαν αναγνώστες που τις διάβαζαν πρωτίστως επειδή όσα έγραφαν οι σχολιαστές και οι αναλυτές τους -το ρεπορτάζ ήταν άλλη υπόθεση- είχαν αντιστοιχία με την ιστορική διαδρομή της ευρύτερης Δημοκρατικής παράταξης. Είχαν συνδεθεί με τις πεποιθήσεις τους, τις ιδέες, τους αγώνες, την αισθητική, την ιστορία, τα σύμβολα τους. Δεν έριχναν ποτέ νερό στο μύλο της Δεξιάς.

Βεβαίως ο Λαμπράκης ήθελε να έχει λόγο στην παράταξη. Ακόμη και να ορίζει υπουργούς. Αλλά στο Συγκρότημα υπήρχε διαχωρισμός ανάμεσα στην επίσημη εκδοτική πολιτική και στο δικαίωμα των αρθρογράφων του να βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Λίγοι έπαιρναν γραμμή ή σχολίαζαν καθ’ υπόδειξη. Π.χ. ο μακαρίτης Βασίλης Μουλόπουλος μαστίγωνε τον «εκσυγχρονισμό» του Σημίτη, όταν ο ΔΟΛ τον στήριζε φανατικά. Ο Πέτρος Ευθυμίου δεν έχασε ποτέ την αυτονομία του. Ο Νίκος Νικολάου ήταν πλήρως αυτόνομος. Οι μόνοι που είχαν 
«δικαίωμα» επέμβασης ήταν οι αναγνώστες.

Οι εφημερίδες αυτοτοποθετούνται στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Αλλά γνώριζαν ποιοι είναι οι αναγνώστες τους και τις περιμένουν από αυτές. Είχαν σημαία τις ιδέες της «δημοκρατικής παράταξης», όχι του «αστικού καθεστώτος» και άλλες κολοκυθοκορφάδες. Έκαναν σκληρή κριτική στη Δεξιά και μεγάλες αποκαλύψεις για τα έργα και τις ημέρες της.

Αυτό δεν άλλαξε ούτε όταν ο Λαμπράκης εναντιώθηκε προσωρινά στους Παπανδρέου, είτε με την Ένωση Κέντρου, είτε με το ΠΑΣΟΚ- το 1965 και το 1989. Ο ΔΟΛ δεν έπαψε να εκφράζει τα αισθήματα της προοδευτικής κοινής γνώμης απέναντι στη Δεξιά και να τιμάει τη Δημοκρατική παράταξη και τη διαδρομή της. Έτσι άντεξε ακόμη και όταν βρέθηκε στο επίκεντρο αμφισβητήσεων για την πολιτική γραμμή του. Όταν άλλαξε στρατόπεδο, επήλθε η κατάρρευση.
Σήμερα οι εφημερίδες ΝΕΑ και ΒΗΜΑ στέκονται καλά από πλευράς κυκλοφορίας για τα δεδομένα της εποχής- με διάφορες ενισχύσεις φυσικά. Αλλά είναι εφημερίδες προσκείμενες στη Δεξιά - την οποία έχουν έξω από την κριτική που ευλόγως ασκεί κάθε ΜΜΕ στα κόμματα. Οι σελίδες που κάποτε φιλοξενούσαν τον Λαλιώτη, τον Γεννηματά, τον Φαράκο, σήμερα πήζουν από Σαμαρά, Άδωνι και Βορίδη. Αλαφροΐσκιωτοι και λιβελογράφοι λοιδορούν την Αριστερά και τα σύμβολά της.

Ο φιλοπαπανδρεϊσμός έγινε φίλο-νεομητσοτακισμός. Ο Γιάννης Καψής και ο Σπύρος Λιναρδάτος αντικαταστάθηκαν από… άστο καλύτερα. Λογικό είναι. Οι δυο εφημερίδες ανήκουν σε έναν επιχειρηματία που δεν έχει σχέση με τη Δημοκρατική Παράταξη. Άλλωστε και στο παρελθόν είχε επιχειρήσει να αποκτήσει μια εφημερίδα της Δεξιάς- τον Ελεύθερο Τύπο. Από αυτή την άποψη ένα από τα λάθη σε μια -ισοπεδωτική και άρα άδικη για τους περισσότερους εργαζόμενους- ανάρτηση του επικεφαλής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού Θαν. Καρτερού ήταν ότι τα έβαλε με τον… ΔΟΛ. Ανακριβές.

Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη δεν υπάρχει. Χρεοκόπησε και οι τίτλοι των δυο εφημερίδων άλλαξαν ιδιοκτήτη. Αν μιλήσουμε με την παλιά ορολογία σήμερα πρόκειται για τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Μαρινάκη. Οι τίτλοι είναι ίδιοι, αλλά πρόκειται για δυο νέες εφημερίδες. Υπέρ της ΝΔ και εναντίον της Αριστεράς. Καμιά σχέση με το παρελθόν τους.

Δεν είναι ούτε «σκουπιδότοπος», ούτε «συστοιχία χημικού και βιολογικού πολέμου και πυροβολαρχία θανάτου –της δημοσιογραφίας». Απλώς είναι δυο εφημερίδες με άλλο προσανατολισμό από τον ΔΟΛ. Με αντικυβερνητική στρατηγική. Δικαίωμά τους. Αλλά οι αναλυτές, οι σχολιαστές και οι αρθρογράφοι του – πολύ περισσότερο οι συντάκτες του δεν μπορούν να τσουβαλιάζονται. Δεν ξυπνάνε όλοι με τον νταλκά του Κυριάκου…

Απλώς η εκδοτική πολιτική του ΔΟΜ δεν έχει το βασικό χαρακτηριστικό του ΔΟΛ: τον αντιδεξιό προσανατολισμό. Με τα λεφτά του και την κυρά του. Συνδράμει να γίνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ταυτόχρονα πιέζει την έτερη κληρονόμο, που διέλυσε το ΠΑΣΟΚ, να στηρίξει τη Δεξιά. Βρίσκει και τα κάνει…

Προφανώς αυτή η πολιτική ευνοεί -αν δεν επιβραβεύει- την τυφλή επιθετικότητα κατά της κυβέρνησης, κατά της Αριστεράς, κατά των προοδευτικών ιδεών. Συχνά με στρεψοδικία, μονομέρεια και φανατισμό. Δεν χάλασε ο κόσμος- δεν είναι άλλωστε οι μόνες εφημερίδες που το κάνουν. Αλλά που τον είδε τον ΔΟΛ ο Καρτερός; Αυτό δεν είναι η «ιστορία του Συγκροτήματος». Είναι η παραχάραξή της…

Ο καθένας στις εφημερίδες ευθύνεται για ό,τι υπογράφει και σχολιάζει κατά την κρίση του. Δικαίωμά του. Πολύ περισσότερο όσο υπάρχουν ακόμη δημοκρατικοί πολίτες που αγοράζουν τις συγκεκριμένες εφημερίδες. Απλώς δεν είναι ο ΔΟΛ. Δημοσιεύματα -σαν αυτά που υπονοεί ο Καρτερός δεν θα φιλοξενούνταν επί Λαμπράκη -και επί Ψυχάρη- στις καλές εποχές τους. Προκαλούν δυσφορία και στους περισσότερους από όσους πέρασαν από τον ΔΟΛ και ήξεραν τους κώδικές του.

Ο καθένας στη δημοσιογραφία κρίνεται. Πρώτα από τη συνείδηση του, μετά από τον διευθυντή του και τελικά από τους αναγνώστες. Ένα από τα χαρακτηριστικά του ΔΟΛ ήταν ότι ποτέ οι συντάκτες του δεν αισθάνθηκαν ότι υποχρεώνονται να υποστηρίξουν τον ιδιοκτήτη ή τα συμφέροντά του. Ποτέ.

Οι δημοσιογράφοι των δυο εφημερίδων είχαν διαφορετικά πολιτικά φρονήματα μεταξύ τους, αλλά και με την ιδιοκτησία- και δεν το έκρυβαν. Επί Ψυχάρη στο Βήμα στήνονταν κάλπη τις παραμονές των εκλογών και το ΚΚΕ έβγαινε δεύτερο κόμμα. Μετά το ΠΑΣΟΚ. Ποτέ οι δημοσιογράφοι δεν ταυτίστηκαν με τον ιδιοκτήτη. Σε καμία συνέλευση δεν ακούστηκαν «γλείψιματα» και δεν εκδηλώθηκε προθυμία συμπαράστασης στον ιδιοκτήτη για τις «διώξεις»-, όπως έγινε οσάκις παρέστη ο Βαγγέλης Μαρινάκης σε συγκεντρώσεις προσωπικού.

Στον ΔΟΛ υπήρξαν διαχρονικά και φαινόμενα εκφυλισμού, εύκολου πλουτισμού και νταβατζιλίκι. Πέρασαν και άσχετοι και λαμόγια ή νεροκουβαλητές, δίπλα σε σπουδαίους σχολιαστές, μεγάλους δημοσιογράφους, κορυφαίους διανοητές, συναρπαστικούς αρθρογράφους. Όλων των φρονημάτων. Και σημαντικοί ρεπόρτερς βέβαια που σεβόταν την είδηση γιατί σέβονταν τον αναγνώστη. Αλλά δεν ευδοκίμησε ποτέ η «δημοσιογραφία του αφεντικού». Όλοι είχαν συναίσθηση ότι οι δημοσιογράφοι δεν ανήκουν στον εκδότη. Αγοράζει μόνο της δουλειά τους και αυτό δεν τους ταυτίζει με τα -εκτός εφημερίδας- συμφέροντά του.

Ο Λαμπράκης το σεβόταν. Ο Ψυχάρης -που έγινε πλούσιος από τον ΔΟΛ- στο τέλος το υπέστη: όταν έπεφτε δεν τον στήριξαν ούτε τα έργα των χειρών του. Δεν έχει δίκιο ο Καρτερός ότι «ξελαρυγγιάστηκαν» γι’ αυτόν. Πρόσωπα, που ευνόησε προκλητικά, δεν του αναγνώριζαν ούτε καν το δικαίωμα να παίρνει όποιες αποφάσεις κρίνει για τις εφημερίδες του. «Δεν τους ελέγχω» εξομολογήθηκε ο ίδιος που έβλεπε κάποιοι να παίρνουν γραμμή από τον Κυριάκο και όχι από τον ίδιο.

Κάποιοι πληρώνονταν από τα δάνεια που έπαιρνε -και τον χαντάκωσαν- αλλά, όταν τον θεώρησαν «αδύναμο εκδότη», στράφηκαν εναντίον του. Ακόμη και μέσα από τις σελίδες των εφημερίδων του. Ας δοκιμάσει κάποιος να το κάνει σήμερα.

Επιστρέφουμε στην αρχή. Ο συγκεκριμένος δημοκρατικός πολίτης με τον οποίο ξεκινήσαμε, αγοράζει σήμερα -αραιά και που και με βαριά καρδιά- κάποια από τις δυο εφημερίδες που τον συνόδευσαν σ’ όλη τη ζωή του. Αλλά δεν έχει κουράγιο να αποδελτιώσει τίποτε. Δεν έχει κουράγιο ούτε καν να τις διαβάσει, για να μάθει ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ολετήρας, ο Κώστας Μητσοτάκης σπουδαίος πολιτικός, ο γιος του ο επόμενος πρωθυπουργός με ακόλουθο την κόρη του Γεννηματά, ο Αντώνης Σαμαράς σωτήρας, ο Άδωνις Γεωργιάδης πρότυπο και η Αριστερά συνονθύλευμα ξεπερασμένων ιδεών, ανυπόληπτων προσώπων και αχρείων ψηφοφόρων…
---
---
*

Κυριακή 6 Μαΐου 2018

Από τον ΔΟΛ στον… ΔΟΜ: της ίδιας διαπλοκής το ανάγνωσμα

*
Documento
***
*

Αγαπούσαν τον Ψυχάρη,
λατρεύουν τον Μαρινάκη


Διαβάζεις όσα γράφει ο Μαρινάκης για τον ίδιο και αν σβήσεις τα ονόματα είναι λες και διαβάζεις ανακοίνωση του Σαμαρά και του Μητσοτάκη για τη Novartis. Όλα είναι σκευωρία

Ακόμη και οι αυτοκινητοβιομηχανίες όταν αποσύρουν ένα μοντέλο πλασάροντας κάποιο νέο αλλάζουν τα λειτουργικά μέρη του αυτοκινήτου, τον κινητήρα και τον σχεδιασμό. Μόνο στη βιομηχανία της ελληνικής διαπλοκής τα ίδια γρανάζια περνούν από το ένα όχημα της μιντιακής προπαγάνδας στο άλλο, τα ίδια εξαρτήματα γίνονται λειτουργικά κομμάτια της άλλης πραγματικότητας.

Παλιά είχαμε τον Σταύρο Ψυχάρη. Ο άρχοντας των δακτυλιδιών της εξουσίας μοίραζε δεξιά και αριστερά κομμάτια της εξουσίας του, ευλογούσε κυβερνήσεις, αμφισβητούσε υπουργούς και όριζε αυτό που ήταν η καθημερινότητα μιας χώρας. Μήπως είναι υπερβολές; Οση υπερβολή μπορεί να κρύβουν οι διηγήσεις που ήθελαν υπουργούς να σηκώνονται όρθιοι για να του μιλήσουν όταν τους έπαιρνε τηλέφωνο.

Χρειάστηκε να πέσει η σκιά της κρίσης, να δημιουργηθούν οι ριζοσπαστικές κοινωνικές ομάδες που απάλλαξαν τη σκέψη τους και τον εαυτό τους από την κηδεμονία της οικονομικής ελίτ και να εκφραστούν πολιτικά οι δυνάμεις εκείνες που τόλμησαν να διεκδικήσουν ακόμη και την εξουσία ως λύση απέναντι στη συγκεκριμένου τύπου εξουσία.

Ο Ψυχάρης έπαψε να είναι τιτλοφόρος της διαπλοκής, έγινε ένας τύπος που έπαιρνε δάνεια με αέρα, που ροκάνιζε δημόσιο χρήμα και έκανε μνημόσυνα με ξένα κόλλυβα, των κολίγων του. Τον περασμένο Φεβρουάριο βγήκε σε πλειστηριασμό και η έπαυλη του Ψυχάρη στο Πόρτο Χέλι η οποία ανήκε σε offshore εταιρεία του και μόλις την Παρασκευή ανακοινώθηκε ο μηδενισμός των μετοχών του σε κατασκευαστική εταιρεία. Αυτά όλα είναι σίγουρα μια απάντηση σε όσους θεωρούν ότι η εξουσία πολλαπλασιάζεται και επιβιώνει με αυτοματισμούς απέναντι στα θύματά της αλλά και σε αυτούς που θεωρούν πως η σημερινή κυβέρνηση απλώς κορόιδεψε τον κόσμο και δεν έκανε τίποτε διαφορετικό από τις άλλες.

Οσο λοιπόν ο Ψυχάρης ήταν σε καθοδική πορεία που αποτελούσε ταυτόχρονα και μια δαρβινική εξισορρόπηση της αδικίας, τα κόμματα της αντιπολίτευσης επέμεναν ότι η παρούσα κυβέρνηση ήταν εκδικητική, καταστροφική, ισοπεδωτική για την επιχειρηματικότητα. Οταν επιχειρήθηκε να μπει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο με τον νόμο Παππά, ο Ψυχάρης έγινε σχεδόν ένας οσιομάρτυρας απέναντι στην κυβερνητική επιβολή. Τέτοια πράγματα και χειρότερα. Ο Ψυχάρης δεν ήταν ούτε η μασέλα που ροκάνιζε θαλασσοδάνεια ούτε αυτός που εξαπάτησε κόσμο ούτε αυτός που έτρωγε και έπινε σε θαλαμηγούς με το τραπεζικό χρήμα, δηλαδή με το δικό μας. Αντιθέτως κόντεψε να αγιάσει περισσότερο και από την εποχή που θήτευσε στο Αγιο Ορος ως διοικητής του.

Οι δημοσιογράφοι, αχ αυτοί οι δημοσιογράφοι με τα κολακευτικά επίθετα δίπλα στα επίθετά τους, δεν έβλεπαν τίποτε κακό στα τραπεζικά σκάνδαλα, τίποτε κακό σε κάποιον που δανείστηκε και δεν πλήρωνε, τίποτε ντροπιαστικό στο να υποστηρίζουν αυτόν που ζούσε πάνω από τις δυνατότητές του δίνοντας και σε αυτούς τη δυνατότητα να είναι τσιράκια. Αντιθέτως έφταιγε η κυβέρνηση που ήθελε να κλείσει τον ΔΟΛ και το Mega, να πετάξει τον κόσμο στον δρόμο, που, κυρίως, επιχειρούσε την άλωση των ΜΜΕ για να δημιουργήσει τη… Βόρεια Κορέα της Ευρώπης. Εγραφαν οι Πρετεντέρηδες γι’ αυτό, υπογράμμιζαν οι Βενιζέλοι. Σημείωναν οι Παπαπαναγιώτου, διαβεβαίωναν οι Μητσοτάκηδες, έκοβαν οι ένοχοι, έραβαν οι συνένοχοι.

Ο Ψυχάρης δεν υπάρχει πια στον χώρο του Τύπου. Τη θέση του στο συγκρότημα και το μιντιακό στερέωμα πήρε ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Αγόρασε εφημερίδες, κανάλια, πρακτορεία, έγινε μεγιστάνας του Τύπου και σήμερα πλέον αποτελεί τον πολιτικό συνέταιρο του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ κατ’ ουσία πολιτεύεται σαν αρχηγός της ΝΔ. Χρεώνει στην κυβέρνηση όσα της χρεώνει και η αντιπολίτευση και ακόμη περισσότερα. Και φυσικά εναντίον του αναγνωρίζει πως υπάρχει μια σκευωρία, όπως ακριβώς υπάρχει και εναντίον αυτών με τους οποίους συμφωνεί πολιτικά στην υπόθεση Novartis. Διαβάζεις όσα γράφει ο Μαρινάκης για τον ίδιο και αν σβήσεις τα ονόματα είναι λες και διαβάζεις ανακοίνωση του Σαμαρά και του Μητσοτάκη για τη Novartis. Ολα είναι σκευωρία, παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, ενώ υπάρχουν υπονοούμενα για ανομολόγητες πράξεις της κυβέρνησης που θα αποκαλυφθούν κάποια στιγμή. Επίσης για όλα φταίνε τα ίδια κρυφά άτομα και όχι οι φανερές του ενέργειες.

Εν τω μεταξύ, οι εφημερίδες του Μαρινάκη συνθέτουν καθημερινά τη μιντιακή βορειοκορεατική αντίληψη για την ενημέρωση με fake news και άθλιες αναφορές σε προσωπική ζωή υπουργών και πολιτικών αντιπάλων. Α, και μια λεπτομέρεια, ο Βαγγ. Μαρινάκης έκλεισε τελικώς το ΒΗΜΑ FM, το ραδιόφωνο του ομίλου και συναίνεσε στο κλείσιμο του Mega τα οποία κατά τον Κυρ. Μητσοτάκη θα έκλειναν η επικίνδυνη κυβέρνηση Τσίπρα. Οι ίδιοι άνθρωποι που αγαπούσαν τον Ψυχάρη βρέθηκαν ερωτευμένοι με τον Μαρινάκη. Γράφουν ύμνους, αναγνωρίζουν τον καημό του, βλέπουν την ευρηματικότητα και τα προσόντα του, κυρίως το δίκιο του απέναντι στην κυβέρνηση, τα πάντα εκτός από αυτά που δεν έβλεπαν πάντα. Ο Βαγγ. Μαρινάκης έχει κάθε δικαίωμα να βλέπει πλέον τον εαυτό του ως βαρόνο της ΝΔ και να διεκδικεί ρόλο. Εχει γύρω του τόσο πολλούς που του λένε και του γράφουν ότι έχει δίκιο που πρέπει να αισθάνεται σπουδαίος. Το μόνο κακό είναι πως πρόκειται για τους ίδιους που έλεγαν τα ίδια στον Ψυχάρη. Ο οποίος δεν υπάρχει πια παρά μόνο ως απόηχος της ιστορίας της διαπλοκής.

---
---
*

Δευτέρα 19 Μαρτίου 2018

Μουλόπουλος, Ψυχάρης - καλοί γραφιάδες και οι δύο...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ο ΔΟΛ, ο Μουλόπουλος, ο Ψυχάρης,
ο Τσίπρας, ο Σαββίδης και ο Μητσοτάκης:
Αλήθειες, ψέματα και ελεεινολογίες


του Γ. Λακόπουλου

Η αναφορά σε υποθέσεις στις οποίες εμπλέκεται και κάποιος που δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή -για να απαντήσει όπως ήξερε και τι έκανε όταν ζούσε- είναι θέμα ηθικής τάξης. Αν πρόκειται για τον Βασίλη Μουλόπουλο οι φίλοι του και οι συνάδελφοι του μετρήθηκαν στην κηδεία του. Για άλλους μένουν οι ελεεινολογίες που θα κάνουν το σύμπαν να ανατριχιάσει, αν γίνουν γνωστές – και κάποια στιγμή θα γίνουν. Κατά τα λοιπά την υστεροφημία του Βασίλη δεν θα την αξιωθούν ποτέ για τον εαυτό τους.

Ο θάνατος του για έναν περίεργο λόγο -ή από έναν περίεργο φόβο- έδωσε αφορμήν να διακινηθούν πάλι ιστορίες για τον πάλαι ποτέ ΔΟΛ, τον αποθανόντα, τον Σαββίδη και τον Τσίπρα. Προφανώς ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Απλώς η αλήθεια υπάρχει και σταδιακά θα αναδειχθεί… Ο Μουλόπουλος μπορεί να μην πέθανε όσο νομίζουν και ο Ψυχάρης θα είναι για πολύ ακόμη εν ζωή. Καλοί γραφιάδες και οι δυο…

Ο ΔΟΛ περιήλθε στον Ψυχάρη σε μια περίοδο που η υγεία του άρχισε να κλονίζεται. Στην πορεία δεν του επέτρεπε να επικοινωνεί, να εκφράζεται και ασφαλώς να διευθύνει. Έτσι βάδισε στο λανθασμένο δρόμο τον οποίο ο ίδιος είχε δημιουργήσει προηγουμένως, πότε για να διευκολύνει τον πλουτισμό του και πότε από ανασφάλεια. Άρχισε να διευθύνει με ενδιάμεσους: όσους ο ίδιος είχε ευεργετήσει ως εκείνη τη στιγμή με αξιώματα, ρόλους, ποικίλες εύνοιες. Ή τους είχε χρησιμοποιήσει σε «δουλειές». Πάντως έχασε κάθε επαφή με την έκδοση των εφημερίδων, με το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον. Ήξερε μόνο όσα ήθελαν οι εν λόγω ενδιάμεσοι και κάποιοι από την οικογένειά του να ξέρει. Δηλαδή όσα τους βόλευαν.

Εν τω μεταξύ βασιζόμενος στην παλιά σχέση το με τον Σαμαρά επέτρεψε να στραφούν τα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ στην υποστήριξή του. Χωρίς να γνωρίζει ότι ο Σαμαράς είχε ήδη προγεφυρώματα στον ΔΟΛ -πίσω από τις πλάτες του. Όπως άλλωστε είχε συμβεί και στην εποχή του Σημίτη. Αν και τότε δεν είχε πρόβλημα γιατί ο Σημίτης σε κάθε πρόσκλησή του έσπευδε στο σπίτι του. Όπως άλλωστε έσπευδε ,»απέναντι» και σε κάθε νεύμα του Λαμπράκη. Φυσικά δεν ήταν ο μόνος - ειδικά από το ΠΑΣΟΚ. Το ονοματεπώνυμα υπάρχουν…

Γενικά ποιοι πολιτικοί «έπαιρναν οδηγίες» είναι γνωστό. Τα ανέφερε ο ίδιος ο Λαμπράκης -ενώπιον μαρτύρων- μετά το σοκ που πέρασε από την άρνηση του Κ. Καραμανλή το 2004 να κάνει το ίδιο και να τον παραπέμψει στον υφυπουργό Τασούλη για το Μέγαρο Μουσικής.

Η στροφή προς τη Δεξιά συνδυάσθηκε με την υποχώρηση της ποιότητας και της εγκυρότητας των εφημερίδων. Συνέβαλε και η χρήση της δημοσιογραφίας για προσωπικό προσπορισμό που είχε προηγηθεί -κι εδώ υπάρχουν ονοματεπώνυμα- και οδήγησε τον ΔΟΛ σε απαξίωση. Ο Ψυχάρης αδυνατεί να αντιδράσει. Το διαπιστώνει όταν, ενώ το μαγαζί χρειάζεται όλο και περισσότερο χρήμα, οι τράπεζες -και το κράτος- δίνουν όλο και λιγότερα. Όχι μόνο λόγω της κρίσης. Αντί να αντιδράσει ως εκδότης, αντιδρά ως παράγοντας που πιστεύει ότι είναι ακόμη ισχυρός και «δέχεται αιτήματα, δεν υποβάλει».




Μπροστά στη γάτα Ιμαλαΐων προτείνει στον Τσίπρα «να συνεργαστούν» με αμοιβαίο όφελος. Αλλά ο πρόεδρος τη ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σαν τους άλλους που έσπευδαν να του υποβάλουν τα σέβη τους και αρνείται τις επανειλημμένες κρούσεις του. Θα μάθουμε πολλά αν ο Βασίλης Μουλόπουλος έχει αφήσει σημειώσεις επί του θέματος που γνώριζε καλά.

Οι εφημερίδες συνεχίζουν να στρέφονται εναντίον του κοινού τους, και να στηρίζουν μετά τον Σαμαρά, τον Κυριάκο Μητσοτάκη με φανατισμό,  βρίζοντας πάντα τον Καραμανλή. Άλλωστε κάποιοι έχουν επαφές με την οικογένεια από τον καιρό του πατέρα Μητσοτάκη - ούτε εδώ λείπουν ονοματεπώνυμα. Κάποιοι παρασύρουν τον Ψυχάρη σε μια πρόσκληση του Μητσοτάκη στον ΔΟΛ για γεύμα αμέσως μετά την εκλογή του, ενώ ξέρουν ότι δεν μπορεί μιλήσει. Ήθελαν να φύγει το «μήνυμα».

Εκεί, καθώς η οξυδέρκειά του δεν τον εγκατέλειψε, αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται παγιδευμένος. Κάποιοι έχουν εκχωρήσει το μαγαζί, ερήμην του. «Δεν ελέγχω τις εφημερίδες, γράφουν ό,τι θέλουν» εκμυστηρεύεται στην Αθηναϊκή Λέσχη σε φίλο του, συνεργάτη του παλιού Καραμανλή.

Μεσολάβησαν και άλλα, πριν φροντίσει να πληροφορηθεί για τους στενούς δεσμούς στελεχών του ΔΟΛ με τη ΝΔ και άλλους κύκλους με τις δικές του τις εφημερίδες. Τότε προσπάθησε να αντιδράσει ανακαλώντας κάποιους παλιούς συνεργάτες του. Είχε περιορισμένη ανταπόκριση για διάφορους λόγους. Ήταν αργά…

Πάντως ο φίλος και κουμπάρος του Βασίλης Μουλόπουλος -χωρίς τον οποίο δεν θα έκανε το Βήμα μεγάλη εφημερίδα- ανταποκρίθηκε. Παρά το πρόβλημα υγείας που είχε ήδη και ήξερε πως τον οδηγεί στο τέλος. Αυτό ήταν ίσως και το μεγάλο όπλο του: θα τίναζε στον αέρα το σύστημα που αλλοτρίωσε τον ΔΟΛ και θα το ξανάστηνε στα πόδια του. Δεν είχε να φοβηθεί κανέναν.

Τότε συνέβη κάτι αδιανόητο. Το σύστημα Μητσοτάκη ξεσάλωσε. Σήκωσε θόρυβο στο ενδεχόμενο να αλλάξει γραμμή ο ΔΟΛ. Δεν ανεχόταν να επιστρέψει δηλαδή στην φυσιολογική ιστορική γραμμή του. Αμφισβητούσε στον Ψυχάρη το δικαίωμα να αποφασίσει για την επιχείρησή του και τις εφημερίδες του όπως έκρινε.

Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε εσπευσμένα στη Βουλή και …κατήγγειλε την ενδεχόμενο άλλης πολιτικής του ΔΟΛ. Κατήγγειλε ότι …θα υποστηρίζουν τον Τσίπρα, ενώ είχαν παραδοθεί σ’ αυτόν και ήθελε αυτό να συνεχίζεται. Οι κεκράκτες του στα ΜΜΕ, όπου είχε ήδη αρχίσει να χτίζει δίκτυο δημοσιογράφων που αντιγράφουν ό,τι τους στέλνει το Γραφείο Τύπου του -εδώ και αν υπάρχουν ονοματεπώνυμα- χάλασαν τον κόσμο. Εκτός από «χειραγώγηση του Τύπου», ανακάλυψαν και απειλή για το αστικό καθεστώς, από κομμουνιστές - όσο γελοίο και αν ακούγεται.

Στον ΔΟΛ στήθηκαν «οδοφράγματα» κατά του Μουλόπουλου. Κυρίως όμως στήθηκε ένα ψυχολογικός πόλεμος κατά του Ψυχάρη. Ο οποίος έκανε το τελευταίο λάθος: δεν πλήρωσε τα δεδουλευμένα στο προσωπικό που στράφηκε εναντίον του. Στο τέλος, μόνος και ανυπεράσπιστος, υπέκυψε. Έτσι αντί να δεχθεί την επενδυτική πρόταση του Σαββίδη -που δεν του στερούσε την ιδιοκτησία του ΔΟΛ- να σώσει την επιχείρηση του και να σωθεί και ίδιος, υπαναχώρησε - καθώς του πήγαιναν και…νομικά επιχειρήματα για να μην ασκήσει τα δικαιώματά του. Η αποχώρηση του Μουλόπουλου ήταν αναπόφευκτη. Είπε δημόσια κάποια πράγματα και φωτογράφισε κάποιους που έπαιζαν με τις τύχες των υπολοίπων.



Το βέβαιο είναι ότι ο Μουλόπουλος δεν πήγε στον ΔΟΛ ούτε ως τοποτηρητής του Τσίπρα, ούτε ως άνθρωπος του Σαββίδη. Πήγε με πρόσκλησή του Ψυχάρη και για τον Ψυχάρη. Δεν θα έκανε τις εφημερίδες του ΔΟΛ παραρτήματα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν στο χαρακτήρα του. Απλώς είχε τις πολιτικές απόψεις του. Θα τις έκανε εφημερίδες της Δημοκρατικής Παράταξης, όλων προοδευτικών δυνάμεων με αντιδεξιό πρόσημο και θα τις έσωζε. Αυτό ήθελε να αποφύγει το σύστημα Μητσοτάκη και το πέτυχε.

Η συνέχεια για τον Ψυχάρη ήταν δεδομένη. Άρχισαν να τον «δίνουν» όσοι υπήρξαν δημιουργήματα του. Κάποιοι την κοπάνησαν για μαγαζιά στα οποία είχαν δημιουργήσει προϋποθέσεις από νωρίς- όταν ήταν ακόμη στον ΔΟΛ. Το τέλος ήλθε αναπόφευκτα και κάποιοι δεν είχαν δυσκολία να τον διασύρουν είτε με δημοσιεύματα εναντίον του, είτε αποκαλώντας τον «αδύναμο εκδότη».

Κάπου εκεί κατασκευάσθηκε και η θεωρία για «σωτηρία του ΔΟΛ» την οποία μόλις είχαν λακτίσει. Εννοούσαν σωτηρία από την δημοκρατική γραμμή που θα ευνοούσε τον Τσίπρα -όπως ερμήνευαν τη μετοχική είσοδο Σαββίδη. Σα να μην ήταν δικαίωμα του Ψυχάρη, που θα ήταν σήμερα εκδότης ακόμη. Έτσι ο ΔΟΛ τέλειωσε και οι εφημερίδες του οδηγήθηκαν στον απόλυτο έλεγχο Μαρινάκη υπέρ του Μητσοτάκη. Με τον Ψυχάρη εκτός, να παρακολουθεί την εκποίηση των ακίνητων.

Είναι προφανές ότι ο ΔΟΛ δεν σώθηκε. Χρεοκόπησε και έκλεισε. Στη συνέχεια οι τίτλοι των εφημερίδων του περιήλθαν με δημοπρασία στον Βαγγέλη Μαρινάκη,. Θα μπορούσαν να περιέλθουν σε οποιοδήποτε έδινε περισσότερα. Ακόμη και στον Σαββίδη. Ενώ είχε, δεν έδωσε, απόδειξη ότι δεν υπήρξε κανένα σχέδιο Τσίπρα για έλεγχο του ΔΟΛ δια του Σαββίδη. Αλλιώς θα τον είπε πάρει ήδη.

Γι’ αυτά και άλλα πολλά θα μάθουμε περισσότερα αν ο Βασίλης Μουλόπουλος, που συνήθιζε να γράφει ό,τι τον αφορούσε, έχει αφήσει σχετικά κείμενα. Ή αν κάποια στιγμή μιλήσει ο Ψυχάρης. Ως τότε είναι αρκετοί όσοι -ορντινάντσες του νεομητσοτακισμού, όπως του σημιτισμού παλιότερα και πιονέροι με ύφος Άδωνι κατά του Τσίπρα σήμερα- δεν κοιμούνται ήσυχοι…
---
---
*

Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2018

Γ. Λακόπουλος: "Δεν είναι έτσι ακριβώς, Αντώνη Καρακούση..."

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Ο μύθος ότι «ο ΔΟΛ σώθηκε»:
Δεν σώθηκε: κατέρρευσε, έγινε ΔΟΜ
και οι εφημερίδες του στηρίζουν τη ΝΔ


του Γ. Λακόπουλου

Σε μια πρόσφατη ημερίδα της ΕΣΗΕΑ ο διευθυντής του Βήματος Αντώνης Καρακούσης είπε: «Έτυχε να βρεθώ, εγώ και οι συνάδελφοί μου στον ΔΟΛ, στο επίκεντρο αυτής της μεγάλης κρίσης του Τύπου. Όταν φανερώθηκε, στα τέλη του 2014 με αρχές του 2015 ο εκδότης δεν είχε τις δυνάμεις και δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της διάσωσης του οργανισμού».

Σε μετάφραση: η κρίση στον ΔΟΛ προέκυψε το 2014 -15 και η αδυναμία ανάκαμψης οφείλεται στον Ψυχάρη. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Για να βρούμε την απάντηση πρέπει να πάμε πολύ πίσω: αν δούμε τι ήταν αυτό που ανέδειξε τις εφημερίδες του ΔΟΛ θα βρούμε και τι τις οδήγησε στην πτώση του.

Μετά τον Λέοντα Καραπαναγιώτη που κράτησε τα «Νέα» ψηλά, ως τη μεγάλη αντιδεξιά εφημερίδα ολόκληρης της Δημοκρατικής Παράταξης – ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, Συνασπισμός, Κέντρο – ο Σταύρος Ψυχάρης έκανε το «Βήμα» την πρώτη μεγάλη εφημερίδα που συνδύαζε την ποιότητα στην ενημέρωση με τις μεγάλες κυκλοφορίες – προτού αρχίσουν να τις επιδιώκουν οι εφημερίδες με τις «προσφορές».

Στηρίχθηκε κυρίως σε μια νέα ομάδα ρεπόρτερς και αντικατέστησε σταδιακά μεγάλα ονόματα της εποχής με παραγωγικούς «αγνώστους». Έτσι ως τα μέσα της δεκαετίας του 1980 δημιούργησε το νέο «Βήμα» με ευρεία αναγνώριση και ισχύ.

Ο Αντώνης, ήδη αναγνωρισμένος δημοσιογράφος τότε, δεν ήταν εκεί και δεν πήρε μέρος σ’ αυτό το εγχείρημα. Ήλθε αργότερα ως αρθρογράφος. Δεν συνδιαμόρφωσε κάποιους ιδιαίτερους κώδικες που θεμελιώθηκαν εκείνη την περίοδο - και ίσως δεν τους ασπάσθηκε ποτέ. Γι’ αυτό ίσως είναι δύσκολο να δεχθεί ότι η πτώση του ΔΟΛ ήταν πρώτα δημοσιογραφική και μετά οικονομική.

Το «Συγκρότημα» έπεσε από μέσα. Για την ακρίβεια η πτώση επήλθε όταν παραβιάσθηκε αυτοί οι κώδικες.

Ο πρώτος του πρώτος που τους παραβίασε ήταν ο Ψυχάρης που τους δημιούργησε. Όταν π.χ. έβαζε στο «ψυγείο» συντάκτη που ανέφερε διαρκώς το όνομα ενός δικηγόρου. Ή όταν δημοσίευε οτιδήποτε ήταν είδηση και πραγματικό ρεπορτάζ και τίποτε από ότι ήταν «στημένο». Η αλλαγή άρχισε όταν στο Συγκρότημα άνοιξε ο δρόμος για δυο κατηγορίες συμπεριφορών στο εσωτερικό του.

Στη μια βρέθηκαν όσοι άρχισαν να βγάζουν λεφτά πέρα από το μισθό τους - φανερά ή «μαύρα». Από το Χρηματιστήριο, από συμμετοχή σε εταιρίες, από «συμβουλές» σε επιχειρηματίες, από την «στήριξη» συμφερόντων που εμφανιζόταν ως «ρεπορτάζ». Η απόκτηση αυτού του «αγροίκου πλούτου» - όπως έλεγε ο Διαμαντής Πεπελάσης, που ήξερε καλά τι συμβαίνει στον ΔΟΛ – αποτυπώθηκε δημοσίως με συγκεκριμένους συμβολισμούς, που όλοι γνωρίζουν.

Στην άλλη βρέθηκαν όσοι αντί για δημοσιογραφία, έκαναν πολιτική, με τη έννοια της μεταφοράς της «γραμμής» κομμάτων και πολιτικών παραγόντων. Στη συνέχεια έφτασαν να κάνουν υποδείξεις προς τους αναγνώστες. Και αυτοί είναι γνωστοί και δακτυλοδεικτούμενοι.

Ο Ψυχάρης ευνόησε αυτά τα παιχνίδια κι ευνοήθηκε και ο ίδιος. Έβγαλε λεφτά από τη δημοσιογραφία κι έγινε πλούσιος. Αλλά για να το πετύχει τη σκότωσε.

Αυτές οι δυο κατηγορίες συμπεριφορών -που δεν είχαν στεγανά μεταξύ τους- παραβαίνοντας στοιχειώδεις κανόνες της δημοσιογραφίας π ου αλλοίωσαν την ποιότητα της ενημέρωσης που προσέφεραν οι εφημερίδες του ΔΟΛ, παραβίασαν και την κορωνίδα των κανόνων του ΔΟΛ: τον αντιδεξιό προσανατολισμό του. Ειδικά την εδραία πεποίθηση των εκδοτών του για τον Μητσοτάκη, όπως προκύπτει άλλωστε και από τις αφηγήσεις του ιδίου στον Αλέξη Παπαχελά, και αποτυπώνονται στο τελευταίο βιβλίο του «Ο Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια» - εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Καθώς η κοινή γνώμη δεν τρώει κουτόχορτο, αυτά άρχισαν να μειώνουν την ακτινοβολία των εφημερίδων του ΔΟΛ - αρχίζοντας από το «Βήμα». Ο Ψυχάρης – για λόγους που δεν είναι το παρόντος – άρχισε αλληλουχία λαθών που συμπλήρωσαν την ανοχή του στην παραδημοσιογραφία, την ιδιοτελή δημοσιογραφία. Ένα ήταν ότι απένειμε αξιώματα και ρόλους ακόμη και σε «μαρμαράδες» -που έλεγε ο πολύπειρος Νίκος Νικολάου- με κριτήρια που δεν ανταποκρίνονταν στην παράδοση του ΔΟΛ και τις προγενέστερες δικές του απόψεις.

Επιβράβευσε παρασιτικές συμπεριφορές και ανέχθηκε την προσοδοφόρα δραστηριότητα δημοσιογράφων με εταιρίες και άλλες απασχολήσεις. Κάποιοι το εισέπρατταν ως προτροπή: κάνε ό,τι κάνω.

Το σημαντικότερο ήταν ότι ξεκίνησε ο ίδιος την στροφή προς τη Δεξιά υποστηρίζοντας τον Αντώνη Σαμαρά για διάφορους λόγους. Στη συνέχεια επέτρεψε να γίνει ο ΔΟΛ ημιεπίσημος μηχανισμός στήριξης της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αφού όπως ξέρει και η γάτα Ιμαλαΐων ο Τσίπρας απέρριψε τη σχετική προσφορά..

Οι αναγνώστες τιμούσαν τις εφημερίδες του γιατί αυτές που τιμούσαν τους αγώνες και τη διαδρομή της παράταξης, τιμούσαν τους ανθρώπους της και τις ιδέες της. Δεν συκοφαντούσαν τις κινητοποιήσεις, την ιδεολογία και τις αγωνίες της. Δεν δέχονταν στις στήλες τους εξυπνάκηδες και λιβελλογράφους που χλεύαζαν το λαϊκό φρόνημα.
Ποιος θα τολμούσε να πάει στον Καραπαναγιώτη κείμενα σαν αυτά που γράφτηκαν αργότερα στα «Νέα»- και συνεχίζονται; Ποιος θα έδινε στον Ψυχάρη «ρεπορτάζ» αντιγραφή από τα «non papers» ή με τις… προσωπικές απόψεις του;

Το πρόβλημα υγείας του Ψυχάρη, τον έβγαλε από την καθημερινή δράση και έτσι επιταχύνθηκε η κατηφόρα του ΔΟΛ. Λειτουργούσε μέσω τρίτων και αυτοί τον παραμύθιαζαν. Οι σελίδες των εφημερίδων του αρχίσαν να χρησιμοποιούνται για προσωπική ιδιοτέλειά και για πολιτικά παιχνίδια.

Έτσι δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για το τέλος του ΔΟΛ. Ο Ψυχάρης δανειζόταν -χωρίς έλεγχο, με το ιμπέριουμ του μαγαζιού- για να πληρώνει αδρά και όσους είχαν πλέον τις δικές τους ατζέντες ή τις δικές τους «δουλειές». Έχει τις ευθύνες του και στη διαχείριση: ο ίδιος, η οικογένειά του και κάποιοι εκλεκτοί του. Αλλά δεν έγραφε αυτός τις εφημερίδες. Ούτε καν ήξερε τι γράφουν τα τελευταία χρόνια. «Δεν τους ελέγχω» εξομολογούνταν σε φίλους του στην «Αθηναϊκή Λέσχη».

Έχασε πλήρως το έδαφος κάτω από τα πόδια του, όταν κάποιοι μέσα στην επιχείρησή του έκαναν επιλογή επιχειρηματιών που θα μπορούσαν να σώσουν τον ΔΟΛ με αντάλλαγμα την πολιτική γραμμή τους. Όταν οι υπάλληλοι του που όφειλαν να λογοδοτούν στον ίδιο, όσο ήταν εκεί,  έστηναν πίσω από τη πλάτη του καριέρες και τον αντιμετώπισαν σαν παρείσακτο.

Αυτό το πλήρωσε βέβαια ο ίδιος. Όταν κάλεσε τον κουμπάρο και φίλο του Βασίλη Μουλόπουλο που ήξερε τον ΔΟΛ, να αναλάβει τα ηνία, υπήρξε αντίδραση από τον… Μητσοτάκη που αξίωσε στη Βουλή να μην αλλάξει γραμμή. Σαν να ήταν η δική του επιχείρηση. Αντιμετώπισε και εσωτερική αντίδραση, επειδή θεωρήθηκε ότι ο Μουλόπουλος θα άνοιγε το δρόμο στον επιχειρηματία Σαββίδη και συνεπώς θα υπήρχε στροφή υπέρ του Τσίπρα, τον οποίο ως τότε «καννιβάλιζαν» διάφοροι σε έγκυρες -υποτίθεται- εφημερίδες. Σα να μην ήταν δικαίωμα του Ψυχάρη να κάνει ό,τι ήθελε με τις εφημερίδες του.

Με όλο το σεβασμό στην επαγγελματική διαδρομή του, ο Καρακούσης κάνει λάθος όταν λέει: «Ο εκδότης επιχείρησε να διαπραγματευτεί με τους νέους κυβερνήτες και άρχισε να συζητά όρους και προϋποθέσεις που, αν μη τι άλλο, προσέβαλαν τον καθένα από εμάς». Ο εκδότης μπορούσε να συζητάει με όποιον ήθελε και το χρέος των επιτελών του ήταν να τον στηρίζουν όχι να αντιστέκονται.

Εκτός αν επικαλείται την αδυναμία του εκδότη ως άλλοθι για τις δραστηριότητες που ανέλαβε σαν να ήταν ο ίδιος ιδιοκτήτης, για να καταλήξει: «Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι οι εφημερίδες του ΔΟΛ διασώθηκαν και κοντά τρεις εκατοντάδες θέσεις εργασίας».

Δεν σώθηκε όμως ο Ψυχάρης, όπως θα συνέβαινε κατά πάσα πιθανότητα, αν έμπαινε στον ΔΟΛ επιχειρηματίας, πριν την κατάρρευση. Αν ασκούσε το δικαίωμά του να έχουν οι εφημερίδες του οποία γραμμή θέλει ίδιος. Και αν δεν τον άφηναν να οδηγηθεί στον εξευτελισμό να μην πληρώσει τους μισθούς των ανθρώπων που δουλεύαν γι’ αυτόν, έστω εκποιώντας περιουσιακά στοιχεία του. Αυτή ήταν η πραγματική αδυναμία του. Άλλους έσωσε, εαυτόν ου δύναται σώσαι.

Ο ΔΟΛ, ως αυτό που ήταν, δεν σώθηκε. Καταργήθηκε και τη θέση του πήρε ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Μαρινάκη, που εκμεταλλεύεται σήμερα τους τίτλους των εφημερίδων - κατά τη κρίση του, όπως είναι απόλυτο δικαίωμά του.

Είναι θετικό ότι σώθηκαν πράγματι θέσεις εργασίας. Αλλά σε ένα νέο εργασιακό περιβάλλον στο οποίο οι δημοσιογράφοι υπογράφουν συμβάσεις ως «μισθωτοί» και είναι τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί - λόγω ανάγκης… Παλιότεροι διευθυντές θα είχαν παραιτηθεί γι’ αυτό.

Υπάρχει στη θέση του ΔΟΛ εκδοτική επιχείρηση που απασχολεί κόσμο - και αυτό είναι μεγάλο όφελος για τον κλάδο. Αλλά κάτι σίγουρα δεν σώθηκε: η πολιτική γραμμή του ΔΟΛ. Δεν είναι πλέον ο πυλώνας της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης που βρισκόταν σε σε διαρκή δημοσιογραφική αντιπαλότητα με την συντηρητική παράταξη.

Αντίθετα οι δυο εφημερίδες σήμερα υποστηρίζουν φλογερά τη ΝΔ του Μητσοτάκη και καθυβρίζουν τον βασικό φορέα της Δημοκρατικής παράταξης. Το «Βήμα» μάλιστα δεν χρειάσθηκε να αλλάξει καν διεύθυνση -, όπως θα συνέβαινε παλαιοτέρα.

ΥΓ.: Ο Αντώνης Καρακούσης είπε και κάτι ακόμη: «Ακούω με κατανόηση τα αιτήματα για επιδότηση και κρατική ενίσχυση των εφημερίδων και γενικά των μέσων. Ωστόσο κρίνω ότι μόνο επικουρικά μπορεί να δει κανείς τέτοιες δυνατότητες. Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο επιδοτούμενος Τύπος είναι εξαρτημένος Τύπος. Και ένας εξαρτημένος Τύπος δεν μπορεί να έχει τύχη στην εποχή μας»

Σωστά; Ναι, αλλά επιδοτούμενος είναι και ο Τύπος με την ανεξέλεγκτη ευχέρεια δανεισμού από τις τράπεζες. Ο Τύπος που στηρίζεται από δραστηριότητές κρατικών προμηθειών, ή που μετέχει σε συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Όπως είναι και ο Τύπος που έχει εξαρτημένους δημοσιογράφους, των οποίων ο μισθός είναι υποπολλαπλάσιο του εισοδήματός τους. Μερική εξάρτηση δε υπάρχει. Ή είναι εξαρτημένη μια εφημερίδα ή δεν είναι. Και η μόνη εφημερίδα τα τελευταία χρόνια που δε είχε καμία απολύτως εξάρτηση, ήταν αυτή που επιχείρησαν να δημιουργήσουν η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.

---
---
*

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2018

Αντ. Καρακούσης - από τον Ψυχάρη στον Μαρινάκη

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Για την κρίση στον Τύπο


Μια εκ βαθέων εξομολόγηση*

του Αντώνη Καρακούση – tovima.gr

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στις εφημερίδες, από το 1978 συγκεκριμένα, εδώ και σαράντα χρόνια δηλαδή, ο Τύπος έζησε σε περιβάλλον διαρκών προκλήσεων και αλλεπάλληλων αλλαγών.

Δεν υπάρχει περίοδος σε αυτά τα σαράντα χρόνια, χωρίς μετατοπίσεις, χωρίς εμπλουτισμό, χωρίς ενσωμάτωση νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων, χωρίς εντέλει μεταβολή των συνθηκών.

Όταν πρωτοπέρασα την πόρτα των εφημερίδων μύριζα αντιμόνιο, μελάνι και βρεγμένο χαρτί.

Τα γραφεία, ήταν μικρά κι ανήλιαγα, οι απασχολούμενοι μετρημένοι, τα εταιρικά σχήματα λιτά, τα εργαλεία περιορισμένα, όλα γίνονταν στο χέρι, μόνο οι εξωτερικές ειδήσεις έρχονταν σε κάτι σεντόνια του τέλεξ. Η ζωή στις εφημερίδες ήταν πνιγμένη στους καπνούς και στα τσιγάρα, οι περισσότεροι ήσαν υποαμειβόμενοι, το επάγγελμα κλειστό και για να ζει κανείς αξιοπρεπώς έπρεπε να δουλεύει σε τρεις – τέσσερις δουλειές.

Οι σελίδες επίσης ήταν λίγες, το κασέ πυκνό για να χωράει όσα γίνεται περισσότερα ειδησάρια, οι ρεκλάμες περιορισμένες, οι εφημερίδες αν και πανάσχημες πρόκοβαν κυρίως από τις πωλήσεις τους.

Διέπρεπαν βεβαίως σε αυτό το περιβάλλον ξεχωριστές προσωπικότητες, διακεκριμένοι ευρυμαθείς δημοσιογράφοι, πνευματικοί άνθρωποι, πρόσωπα της πολιτικής με την ευρεία του όρου έννοια, αλλά και εκδότες μερακλήδες, όπως και σκιντζήδες, της ελαφράδας, της εντυπωσιοθηρίας, της σκανδαλολογίας και του κιτρινισμού.

Ο κόσμος ωστόσο ακόμη αγόραζε, η εφημερίδα ήταν μέσα στις καθημερινές συνήθειες των περισσότερων πολιτών.

Εκείνο το μοντέλο υπέφερε, ακολουθούσε τη φτώχεια και την ανέχεια της χώρας.

Στα τέλη του 70 άρχισε να αχνοφαίνεται η τεχνολογική εισβολή και η μεταβολή των συνθηκών. Εν μια νυχτί, κανά δυο χρόνια μετά την πολιτική αλλαγή του 81, το αντιμόνιο αποσύρθηκε, οι τυπογράφοι συνταξιοδοτήθηκαν πρόωρα και οι λινοτυπικές μηχανές αντικαταστάθηκαν από τη φωτοσύνθεση.

Οι εφημερίδες μίκρυναν μεν, αλλά έγιναν καθαρότερες, δεν μαύριζαν πια τα χέρια και επιπλέον ήταν έγχρωμες, οι ρεκλάμες ολοσέλιδες και περισσότερες, η ενσωμάτωση της νέας τεχνολογίας αύξησε τις πωλήσεις, τα μαγαζιά ανάσαναν, το επάγγελμα άρχισε να ανοίγει και οι δημοσιογράφοι είχαν περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης και βελτίωσης του εισοδήματος.

Ωστόσο χρηματοδοτικά εργαλεία δεν υπήρχαν, η εξάρτηση από χορηγούς και πάτρωνες, πολιτικούς και οικονομικούς, παρέμεινε ισχυρή και ως εκ τούτου τα πάθη ήταν ενεργά, οι εντάσεις διαρκείς και οι εφημερίδες ήταν μέρος της έντασης, κομμάτι του διχασμού και μιας ατέρμονης χωρίς τέλος πολιτικής διαμάχης, που έρχονταν από τον εμφύλιο και δεν έλεγε να τελειώσει.

Εν τω μεταξύ η χώρα έδειχνε να βγαίνει από του προστατευτισμού τα τείχη, είχαμε μπει στην ΕΟΚ, δεχόμασταν περισσότερες επιρροές από την Ευρώπη, οι δουλειές γενικώς άνοιγαν και η χώρα φαινόταν να ειρηνεύει,να βρίσκει βηματισμό καινούργιο.

Εκείνη η πρώτη φάση της τεχνολογικής αλλαγής και της εκδοτικής άνοιξης κράτησε κοντά μια δεκαετία. Η ελεύθερη ραδιοφωνία το 1986 έδωσε το πρώτο ισχυρό σήμα ανταγωνισμού στις εφημερίδες, αλλά μάλλον δεν ελήφθη σοβαρά υπόψιν.

Ακολούθησε τρία χρόνια μετά το άνοιγμα της ιδιωτικής Τηλεόρασης. Οι ημερήσιες εφημερίδες ένιωσαν τότε την πίεση.

Η Τηλεόραση ήταν ευθέως ανταγωνιστική των εφημερίδων, το μονοπώλιο της είδησης χάθηκε, τα γεγονότα έτρεχαν μαζί με τις εικόνες στα σαλόνια των σπιτιών μπροστά στα μάτια των έκπληκτων τηλεθεατών. Πόλεμοι, συγκρούσεις, διαδηλώσεις, επιστημονικά επιτεύγματα,μα και κουτσομπολιά έφθαναν δωρεάν στα σπίτια σχεδόν του συνόλου των πολιτών.

Οι εκδότες, που τότε έγιναν και καναλάρχες, γοητεύθηκαν, για να μην πούμε τυφλώθηκαν, από τα τηλεοπτικά πλούτη, την ισχύ και την επιρροή που μετέφερε σε εκείνους το γυαλί και αφοσιώθηκαν στην νέα τους αγάπη.

Οι εφημερίδες πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, δεν αποτελούσαν πια γι’ αυτούς προιόν πρώτης γραμμής.

Ωστόσο από τότε έγινε φανερό ότι οι εφημερίδες κινδύνευαν, ότι έπρεπε να αλλάξουν, να εμβαθύνουν, να γίνουν συστηματικότερες και αναλυτικότερες, να διεισδύσουν στις λεπτομέρειες, να ξεφύγουν από την ξερή ειδησεογραφία, να δημιουργήσουν ξεχωριστό προιόν ενημέρωσης, ικανό να ανταγωνιστεί τη γρήγορη και εντυπωσιακή πληροφόρηση της Τηλεόρασης.

Λίγες εφημερίδες μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της τηλεοπτικής εποχής. Αποδοτικότερη ήταν η προσπάθεια των κυριακάτικών εφημερίδων, οι οποίες όντως εμπλουτίστηκαν τότε, απέκτησαν δική τους ταυτότητα και στάθηκαν με σχετική επάρκεια στην τηλεοπτική εισβολή.

Οι ημερήσιες εφημερίδες από την άλλη πλευρά έμειναν εκτεθειμένες παρά τις πολλές απόπειρες προσαρμογής στις νέες συνθήκες δεν μπόρεσαν να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Η φθορά ήταν φανερή από τότε και η φθίνουσα πορεία τους προδιαγεγραμμένη.

Εν τω μεταξύ η χώρα συντονιζόταν με το στόχο της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωαης, η προοπτική ένταξης της ελληνικής οικονομίας σε ένα σταθερό νομισματικό περιβάλλον άλλαζε τα καταναλωτικά ήθη, δημιουργούσε υπερπροσδοκίες προόδου και ευημερίας και επιπλέον καθιστούσε ευχερή την πρόσβαση των πάντων στις αγορές, έδινε δηλαδή ευκαιρίες μεγέθυνσης μοναδικές για τα δεδομένα της μικρής έως τότε ελληνικής αγοράς.

Η άνθηση της τηλεοπτικής εποχής συνέπεσε με εκείνο το κύμα υψηλών προσδοκιών. Τα πολλαπλάσια έσοδα της Τηλεόρασης επηρέασαν τότε τη βιομηχανία της ενημέρωσης και του θεάματος βεβαίως, προσανατολίζοντας τους εκδότες σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις.

Λίγα χρόνια αργότερα, το Μάρτιο του 1998, όταν εντάχθηκε η δραχμή στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και κλείδωσε η ισοτιμία της δραχμής και κατέστη βεβαία η έλευση του ευρώ, το χρήμα φθήνυνε και ο καθείς απέκτησε πρόσβαση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Οι δυνατότητες άντλησης χρηματοδοτικών πόρων κορυφώθηκε με τη χρηματιστηριακή έκρηξη του 1999. Όλες οι συνδεδεμένες μεταξύ τους τηλεοπτικές και εκδοτικές επιχειρήσεις διεκδίκησαν χρήματα απευθείας από την αγορά και επειδή τότε τα ήθη ήταν χαλαρά «σήκωσαν» αμύθητα ποσά, χωρίς ωστόσο να έχουν υποτυπωδώς φροντίσει για την ορθολογική διάθεσή τους. Το εκδοτικό περιβάλλον τρελάθηκε τότε στην κυριολεξία.

Πλάνα – αεροπλάνα κατατίθονταν και γίνονταν αποδεκτά από τις εποπτικές αρχές του Χρηματιστηρίου Αθηνών εν ριπή οφθαλμού. Τα περισσότερα επενδυτικά σχέδια ήταν ανεδαφικά, δεν παρέπεμπαν σε ορθολογικές τοποθετήσεις, εξυπηρετούσαν απλώς το κύμα της χρηματιστηριακής μεγέθυνσης και τίποτε άλλο.

Τα κεφάλαια ελήφθησαν μεν αλλά ξοδεύτηκαν σε ζημιογόνες κατά βάση δραστηριότητες, που μόνο δαπάνες δημιουργούσαν και τις πολυτελείς οργανώσεις των εκδοτικών επιχειρήσεων υπηρετούσαν, παρά οτιδήποτε άλλο.

Όταν έσκασε η φούσκα του Χρηματιστηρίου φάνηκε το κακό, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Τα μαγαζιά της ενημέρωσης είχαν μεγαλώσει χωρίς μέτρο, είχαν ενσωματώσει κατά βάση ζημιογόνες δραστηριότητες και ήταν θέμα χρόνου πότε όλο το οικοδόμημα θα κατέρρεε ως άλλος χάρτινος πύργος.

Κράτησε η περίοδος της ευφορίας των καρπών της γης μέχρι και το 2005. Την επομένη των Ολυμπιακών Αγώνων ήδη όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Η μόνη που διασώθηκε ήταν η Καθημερινή, επειδή ο Αριστείδης Αλαφούζος είχε την προνοητικότητα να διεκδικήσει και να επιβάλει την αλλαγή του επενδυτικού σχεδίου, μεταφέροντας τμήμα των πόρων που απορρόφησε από το Χρηματιστήριο Αθηνών σε ναυτιλιακές δραστηριότητες, προικοδοτώντας έτσι την επιχείρηση με σταθερά και αδιατάρακτα έσοδα. Όλες οι άλλες έχασαν στην κυριολεξία και τα αυγά και τα καλάθια.

Οι πολυτελείς οργανώσεις που οικοδομήθηκαν την προηγούμενη περίοδο ήταν φανερό από το 2005 ότι δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν χωρίς γενναία και οργανωμένα προγράμματα εξυγίανσης. Ωστόσο η μετάπτωση σε πιο λογικά σχήματα απαιτούσε εμπνευσμένες ηγεσίες, οργανωμένες προσπάθειες και αποτελεσματικές διοικήσεις.

Οι τότε εκδότες δεν είχαν ούτε εκπαίδευση,ούτε κουλτούρα εξυγίανσης. Δεν αντιλαμβάνονταν το βάρος των φαραωνικών δημιουργημάτων που είχαν χτίσει στον καιρό της ευημερίας, ούτε μπορούσαν να φανταστούν ότι θα έλθει ένα πρωί που δεν θα μπορούν να κάνουν βήμα.

Οι περισσότεροι εκδότες – αλλά όχι μόνο αυτοί, μα και πολλοί συνάδελφοί μας – διατηρούσαν την ψευδαίσθηση ότι αδιατάρακτη θα είναι η πορεία των επιχειρήσεων του Τύπου. Πίστευαν ανοήτως επίσης ότι η πολιτική θα είναι αρρωγός,θα έλθει να καλύψει τα όποια ελλείμματα.

Ταυτόχρονα οι νέες τεχνολογίες, το Ιντερνέτ και τα σόσιαλ μίντια, είχαν αρχίσει να τοποθετούνται απέναντι στις παραδοσιακές εκδοτικές δυνάμεις. Παρ’ ότι ορισμένες απ’ αυτές υπήρξαν πρωτοπόρες στην ανάπτυξη των νέων μέσων παρέμειναν εγκλωβισμένες στο παλαιό μοντέλο, δεν μπόρεσαν να οργανώσουν την μετάπτωση, δεν είχαν την ευελιξία, βαρύνονταν από τα άλλα που ήταν δεσμευτικά κι ασήκωτα.

Ωστόσο τα σήματα και τα μηνύματα υπήρχαν αλλά άπαντες έκλειναν τα μάτια και τα αφτιά τους. Όταν το 2008 ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και φανερώθηκε το κενό σχεδόν άπαντες ακινητοποιήθηκαν. Οι εκδότες διακρίθηκαν από αντίστοιχα ελλείμματα κατανόησης με εκείνα των πολιτικών. Στις πολλές προειδοποιήσεις αντέτειναν ότι σε έξη μήνες η κρίση θα περάσει κι άλλα τέτοια αστήριχτα και αβάσιμα. Επέμειναν μάλιστα οι περισσότεροι στην ίδια λογική, δεν μπορούσαν να διακρίνουν τη μακρά και συνδεδεμένη αλυσίδα φθοράς.

Βρέθηκε τότε ο Τύπος και συνολικά τα μέσα ενημέρωσης σε περιδίνηση τριών βασικών παραγόντων της μεγάλης κρίσης. Συνέπεσαν η οικονομική κρίση, η τεχνολογική αλλαγή και η γενικευμένη πολιτική αμφισβήτηση, ως αποτέλεσμα αδυναμίας της κοινωνίας να αντιληφθεί τους λόγους και το βάρος της χρεοκοπίας.

Οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης από το 2009 και εντεύθεν είδαν ταυτόχρονα τις πωλήσεις να κάμπτονται δυναμικά, τα διαφημιστικά έσοδα να βυθίζονται στα Τάρταρα, τις πολλές και ταχύτατα αναπτυσσόμενες ιστοσελίδες να κλέβουν το περιεχόμενό τους και να διεκδικούν δι’ αυτού μερίδιο από την χειμαζόμενη διαφημιστική αγορά. Και μαζί είδαν το σύνολο σχεδόν του πολλαπλασιαζόμενου αντιμνημονιακού κύματος να μεταφέρει όλο το βάρος της ευθύνης για την κρίση τον Τύπο, στα μέσα ενημέρωσης και στους δημοσιογράφους, ωσάν να ήταν αυτοί οι υπεύθυνοι για όλα τα κακά του κόσμου τούτου.

Συνδυαζόμενα όλα τα παραπάνω επέτειναν την κρίση, ακινητοποίησαν όπως είπαμε τους ήδη παραδομένους εκδότες με αποτέλεσμα να μείνουν οι επιχειρήσεις της ενημέρωσης μόνες στο έλεος του Θεού, χωρίς δυνάμεις, χωρίς πόρους, με τις ανερχόμενες πολιτικές δυνάμεις εχθρικές και διεκδικητικές μαζί, να επιζητούν μεγάλες συμβολικές νίκες και επιπλέον τα παλαιά μέσα είτε δικά τους, είτε νεκρά.

Ο υπουργός που άνοιξε τις εργασίες της διημερίδας της ΕΣΗΕΑ για την κρίση στον Τύπο πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί στη διεκδίκηση.

Είναι εξουσιαστής πλέον, θέλει τα μέσα δικά του, ελεγχόμενα, να τον υπηρετούν και να τον λιβανίζουν.


Έτυχε να βρεθώ, εγώ και οι συνάδελφοί μου στον ΔΟΛ, στο επίκεντρο αυτής της μεγάλης κρίσης του Τύπου.

Όταν φανερώθηκε, στα τέλη του 2014 με αρχές του 2015 ότι ο εκδότης δεν είχε τις δυνάμεις και δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της διάσωσης του οργανισμού και αποκαλύφθηκε στα μάτια μας η ανεδαφική και προβληματική διεκδίκηση της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης και μετέπειτα κυβέρνησης, η οποία δεν στηριζόταν ούτε οικονομικά, ούτε επιχειρηματικά, κρίναμε ότι δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς τη δική μας θυσία και πρωτοβουλία.

Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ο εκδότης επιχείρησε να διαπραγματευτεί με τους νέους κυβερνήτες και άρχισε να συζητά όρους και προϋποθέσεις που αν μη τι άλλο προσέβαλαν τον καθένα από εμάς.

Όσοι είχαμε υποτυπώδη επαφή με το οικονομικό πρόβλημα του οργανισμού γνωρίζαμε ότι καμία κυβέρνηση και κανένας πρωθυπουργός δεν μπορούν να σώσουν τον οργανισμό. Και όταν αυτό αποκαλύφθηκε σε όλο το μέγεθός του το καλοκαίρι του 2016 αρχίσαμε τις αναζητήσεις. Και αυτό γιατί πιστεύαμε βαθεία στην αξία και στην ιστορία του οργανισμού, εκτιμούσαμε σωστά όπως απεδείχθη στη συνέχεια, ότι υπάρχει βάθος ικανό να προκαλέσει το ενδιαφέρον επενδυτών, που μπορούσαν να διακρίνουν την αξία των ιστορικών εφημερίδων.

Διαπιστώσαμε τότε ότι η διάσωση του οργανισμού μπορούσε να έλθει μόνο μέσα από μια ολοκληρωμένη διαδικασία εξυγίανσης.

Έτσι στα τέλη του 2016 απευθυνθήκαμε σε διεθνή εταιρία συμβούλων, καταρτίσαμε αξιόπιστο μπίζνες πλάν και ταυτόχρονα συνδεθήκαμε με διακεκριμένα νομικά γραφεία, πήγαμε στις δανείστριες Τράπεζες, προκειμένου να δούμε τις νομικές δυνατότητες, αλλά και τις πιθανές επιχειρηματικές λύσεις.

Ενημερώσαμε τους συναδέλφους μας, εξηγήσαμε ότι η διάσωση δεν θα χωράει τους πάντες, έγινε εξαρχής σαφές ότι η παλαιά δομή δεν θα μπορέσει να διατηρηθεί, ιδιαιτέρως τα διοικητικά και εμπορικά τμήματα θα φέρουν το μεγαλύτερο βάρος της αναδιάρθρωσης.

Ταυτόχρονα γνωστοποιήσαμε το πρόβλημα, το αναγνωστικό κοινό έμαθε από εμάς για το πρόβλημα αυτό καθεαυτό, όπως και για την διεκδίκηση της κυβέρνησης και την αδυναμία των Τραπεζών, λόγων των κυβερνητικών πιέσεων, να στηρίξουν μια προπτωχευτική διαδικασία.

Πήγαμε στα δικαστήρια, παλέψαμε για τη διάσωση με όρους πραγματικούς, χωρίς φόβους και προκαταλήψεις, με μόνο οδηγό την πεποίθησή μας ότι η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια και αγώνες άγονους, παρά μόνο με σχέδιο, στρατηγική, συνέπεια, πίστη κι αντοχές.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι οι εφημερίδες του ΔΟΛ διασώθηκαν και κοντά τρεις εκατοντάδες θέσεις εργασίας. Δυστυχώς δεν διασώθηκαν όλες.

Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, οι εφημερίδες και συνολικά τα μέσα ενημέρωσης οφείλουν να προσαρμοσθούν. Τα εταιρικά σχήματα θα πρέπει να είναι λιτά, καλά οργανωμένα, με απορροφημένες τις νέες τεχνολογίες και σε απόλυτη επαφή με τα νέα εργαλεία.

Επίσης εκδότες και δημοσιογράφοι οφείλουν να περιφρουρήσουν την ανεξαρτησία τους, να υπηρετήσουν τον πλουραλισμό, να σηκώσουν σημαία εγκυρότητας και πνευματικότητας, να επανασυνδεθούν με την κοινωνία, χωρίς ωστόσο να γίνουν παρακολούθημα των όποιων οπισθοδρομικών τάσεων που κατά καιρούς εμφανίζονται.

Πιστεύω βαθιά ότι ο Τύπος θα έχει ευκαιρία αναγέννησης και οι δημοσιογράφοι πεδία προόδου και προκοπής.

Οι απαιτήσεις για έγκυρη και αντικειμενική ενημέρωση θα πολλαπλασιαστούν, η ανάγκη για πραγματική ενημέρωση θα αναδειχθεί, η εποχή μας είναι πολύ σύνθετη και το αγαθό της πληροφόρησης κρίσιμο και χρήσιμο. Θα το επιζητούν ολοένα και περισσότεροι.

Και ένα τελευταίο σχόλιο: Ακούω με κατανόηση τα αιτήματα για επιδότηση και κρατική ενίσχυση των εφημερίδων και γενικά των μέσων. Ωστόσο κρίνω ότι μόνο επικουρικά μπορεί να δει κανείς τέτοιες δυνατότητες. Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο επιδοτούμενος Τύπος είναι εξαρτημένος Τύπος. Και ένας εξαρτημένος Τύπος δεν μπορεί να έχει τύχη στην εποχή μας.
* Το παραπάνω κείμενο διαβάστηκε από τον υπογράφοντα στη σχετική διημερίδα που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ.
---
*