Διαβάζει λίμπεραλ ντοτ τζιαρ και βλέπει ΣΚΑΪ

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Δίκιο έχει ο άνθρωπος ρε σεις...

Θέλει να ιδιωτικοποιηθεί η Παιδεία, από τους βρεφονηπιακούς ως τα Πανεπιστήμια, έτσι κι αλλιώς το δικό του παιδί σε ιδιωτικό πάει, χέστηκε για των αλλονών.

Θέλει να γίνουν ιδιωτικά τα νοσοκομεία, οι γιατροί, οι νοσοκόμες, οι γάζες, οι σύριγγες και τα θερμόμετρα, έτσι κι αλλιώς αυτός έχει ιδιωτική ασφάλιση, χέστηκε για τους άλλους.

Θέλει να απολυθούν ΟΛΟΙ οι δημόσιοι υπάλληλοι, να καταργηθεί το κοινωνικό κράτος, ίσως και το κράτος γενικά, να πουληθεί το ρεύμα, το νερό, τα τηλέφωνα, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι δρόμοι, οι σιδηρόδρομοι, οι ποδηλατόδρομοι, οι αεροδιάδρομοι, τα σοκάκια και τα μονοπάτια, ο αέρας που αναπνέουμε, οι παραλίες, η θάλασσα, τα βουνά και τα λαγκάδια, τα δέντρα, τα λουλούδια, οι πεταλούδες, τα ηλιοβασιλέματα, η πανσέληνος του Αυγούστου και τα πρωτοβρόχια του Οκτώβρη.

Αλλά ανεβαίνει στα κάγκελα για να μην "πουληθεί" η Ακρόπολη.

Επειδή είναι η πολιτιστική του κληρονομιά.

Δίκιο έχει ο άνθρωπος ρε σεις...

Νιώστε τον λίγο, μην είστε γάιδαροι.

---

Μαρία Δεδούση/fb

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

Θεωρητικά ευφυείς, πρακτικά ηλίθιοι

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Η Μαρία Δεδούση

γράφει για τους εργαζόμενους... αμισθί

στα σόσιαλ και για τον Homo Sapiens Stupitus

«Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν δικαίωμα λόγου σε λεγεώνες ηλιθίων που παλιότερα μιλούσαν μόνο στο μπαρ, μετά από ένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα. Γρήγορα υποχρεώνονταν να σωπάσουν, αλλά σήμερα έχουν το ίδιο δικαίωμα λόγου με έναν κάτοχο βραβείου Νόμπελ. Ζούμε την επέλαση των ηλιθίων».

Δεν είναι δικό μου, είναι του Έκο, το είπε το καλοκαίρι του ΄15, λίγο πριν πεθάνει. Το παραθέτω, επειδή το αναπαράγουμε ως άποψη -χωρίς να ξέρουμε την πηγή της- πολύ συχνά και οι ίδιοι οι εθελόδουλοι των social (όποιος δεν κερδίζει χρήματα από τα social, εργάζεται στην πραγματικότητα αμισθί γι αυτά), για να περιγράψουμε αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας και δημιουργώντας ένα παράδοξο: Κάνουμε μια διαπίστωση χωρίς να περιλαμβάνουμε σε αυτή τους εαυτούς μας, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε ένα τουβλάκι του οικοδομήματος το οποίο περιγράφουμε.

Δεν δημιουργεί, φυσικά, το ίντερνετ τη βλακεία, όπως βολικά πιστεύουν πολλοί. Δεν είπε αυτό ο Έκο, εξάλλου. Η τεχνολογία δεν είναι αυτό που ήρθε να βλακέψει και να «χαλάσει» μια πανέξυπνη ανθρωπότητα, ένα είδος που πολύ αλαζονικά αποκαλεί εαυτόν homo sapiens sapiens, ανάγοντας την αλαζονεία σε γελοιότητα με την επανάληψη του «έξυπνος». Ένα είδος που αποθεώνει την ευφυΐα και προσπαθεί να εξαλείψει τη βλακεία, με μεθόδους ευγονικής αλλά και κοινωνικής απομόνωσης για τους «κάτω του μέσου όρου».

Η τεχνολογία αποκαλύπτει αυτό που είμαστε: έτοιμοι, ανά πάσα στιγμή, να αναπαράξουμε και να διαδώσουμε τη μεγαλύτερη χαζομάρα, χάρη σε εργαλεία που υπερβαίνουν πλέον τις αντιληπτικές και αναλυτικές μας ικανότητες. Όσο τα εξωτερικά εργαλεία ήταν κατώτερα του εργαλείου που έχουμε μέσα στο κεφάλι μας, φαντάζαμε ως το εξυπνότερο είδος στο σύμπαν. Τώρα δημιουργήσαμε εξυπνότερα από μας εργαλεία, τα οποία αποκάλυψαν τη συλλογική μας βλακεία και θα έπρεπε να μας κάνουν να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ως είδος τους εαυτούς μας. Ίσως και τον τρόπο με τον οποίο μετράμε την ευφυΐα. Και την αξιολογούμε. Homo sapiens stupidus. Θεωρητικά ευφυείς. Πρακτικά ηλίθιοι.

---

harddog

---

*

Η κατάρρευση ενός ανέργου

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Δεν είναι κακό να κλαις...

... αλλά δεν έχεις την πολυτέλεια να κλάψεις πολύ - Γονατίζεις, απλώνεις χέρι, σηκώνεσαι, ένα δύσκολο βήμα

της Μαρίας Δεδούση

Δεν είναι κακό να τα φτύνεις καμιά φορά. Να καταρρέεις ακόμα. Σιγά πια, που όλοι είμαστε τέρατα δύναμης και ψυχραιμίας και δεν παθαίνουμε ποτέ κλακάζ, οι Μπολτ της καθημερινότητας.

Σκληρή η καθημερινότητα. Ένας αγαπημένος φίλος με πήρε χτες κλαίγοντας. Κυριολεκτώ για το κλαίγοντας. Έχασε τη δουλειά του. Στα 53. Οι πιθανότητες να βρει άλλη είναι σχεδόν μηδενικές. Χωρίς το σχεδόν.

Σοκαρίστηκα πιο πολύ κι απ’ αυτόν, αλλά δεν του το ‘πα. Τον άκουσα, τον άφησα να κλάψει και του ΄βαλα γκάζια. Όχι επειδή δεν επιτρέπεται να κλαις στα 53, αλλά επειδή δεν έχεις την πολυτέλεια να κλάψεις πολύ.

Αυτό είναι όλο. Δεν έχεις την πολυτέλεια να κλάψεις πολύ γιατί πρέπει να πας παρακάτω.

Με ό,τι έχεις. Με ό,τι σου ’χει μείνει και με ό,τι μπορείς να πάρεις από κάναν άλλον άνθρωπο.

Αυτοί που είναι εκεί, καθένας με τον τρόπο του, όταν καταρρέεις είναι οι άνθρωποι που έχουν πραγματικά σημασία. Επειδή σε πήραν χαμπάρι ότι έχεις γονατίσει, ή επειδή τους το ζήτησες.
Δεν είναι κακό και να το ζητάς.

Συνοδοιπόρους ψάχνουμε κάποιοι και συνοδοιπόρος είναι αυτός που σε στηρίζει όταν τρέμει το βήμα σου, όχι αυτός που του ξεδιπλώνεις την αδυναμία σου και την ταΐζει στα σκυλιά.

Από σκληρούς και αδιάφορους και κυνικούς, απ’ αυτούς που σε σπρώχνουν στην κατάρρευση αντί να σε βοηθήσουν να σταθείς, έχουμε περίσσευμα μπορούμε να κάνουμε κι εξαγωγή.

Μην ντρέπεστε να καταρρέετε, λέω εγώ. Δεν χάθηκε ο κόσμος.
Δεν είσαι ντράμα κουίν άμα γονατίζεις πού και πού.

Δεν μας μένει και κάτι άλλο να κάνουμε. Γονατίζεις, απλώνεις χέρι, σηκώνεσαι, ένα δύσκολο βήμα, άλλο ένα, πας παρακάτω.
Μια άλλη μέρα.
Και βλέπουμε.

---

harddog

---

*

... μακράν ο Μακρόν (ναι, αλλά οι φασίστες πήραν 35%) ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Αυτονόητα που έγιναν θρίαμβοι

Εγώ μαζί σας. Ας πανηγυρίσουμε λοιπόν.
Που οι φασίστες πήραν 35% (ναι, αλλά έχασαν).
Που μοναδικό τους αντίπαλο δέος ήταν ο Μακρόν (ναι, αλλά είναι
κεντρώος).
Που φτάσαμε στο μη χείρον βέλτιστον (ναι, αλλά προέχει να σταματήσουμε τον φασισμό).
Που αφήσαμε τον φασισμό να θεριέψει και τώρα κάνουμε γραμμές Μαζινό για να τον σταματήσουμε (ναι, αλλά τα καταφέραμε).
Που η Ευρώπη οδηγείται στα αδιέξοδα και είναι παντελώς ανίκανη να τα αντιμετωπίσει (ναι, αλλά υπάρχουν λόγοι).
Που πανηγυρίζουμε και αύριο θα έχουμε ξεχάσει το πώς φτάσαμε ώς εδώ, μέχρι να το ξαναβρούμε -μεθαύριο- μπροστά μας (ναι, αλλά για σήμερα κερδίσαμε).
Που τα αυτονόητα έγιναν θρίαμβοι (ναι, αλλά κερδίσαμε, μας αρέσει να χαιρόμαστε).
Που περιορίστηκαν τόσο τραγικά οι επιλογές (ναι, αλλά επικράτησε η σωστή).
Φακτς και πίπες. Βρείτε ποια είναι εκτός και ποια εντός παρενθέσεως.

Μαρία Δεδούση

---

harddog

---
*

... media - οι έμπειρες πόρνες και οι πραγματικές τσατσάδες ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Η ιλουστρασιόν πρόταση του Σταύρου

ΤΟ «ΠΟΤΑΜΙ» ΜΕΤΕΦΕΡΕ ΑΝΕΡΥΘΡΙΑΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΤΑ ΜΙΝΤΙΑ

της Μαρίας Δεδούση

Ξέρω κάποιους ανθρώπους, όχι πολλούς είναι η αλήθεια, που ψήφισαν το Σταύρο Θεοδωράκη και το “Ποτάμι". Δεν το θεωρώ συμπτωματικό ότι είναι όλοι τους "εξωσχολικοί", εξω-μιντιακοί δηλαδή. Θα ήταν και κάπως παράλογο να είσαι άνθρωπος των μίντια και να πιστεύεις ότι μπορεί να ήταν κανείς, εκείνες τις υπέροχες και πολύ κοντινές εποχές, εκπομπάρχης του Μέγκα και να είναι μακριά από όλο αυτό που ονομάζουμε, χάρη συντομίας, “διαπλοκή". Είτε τα 'παιρνες από τον περιπτερά της γειτονιάς σου για να τον περάσεις τσάμπα στη γωνία κάποιας σελιδούλας, είτε τα ‘χες κάνει πλακάκια με το αφεντικό σου που τα ‘χε κάνει πλακάκια με τον τάδε πολιτικό για να κάνει τη δείνα δουλειά. Μεταξύ μας είμαστε, δεν μας ακούει κανείς, οπότε ας πούμε και καμία αλήθεια…

Τέλος πάντων, αλλού είναι το θέμα. Enters, λοιπόν, Σταύρος Θεοδωράκης, με όλους τους αλλοπρόσαλλους που μας φλόμωσαν με όλα τα αλλοπρόσαλλα και πολύ σύντομα γίνεται ηλίου φαεινότερο, ακόμα και στους πλέον αδαείς ότι το πλάνο είναι ένα και μοναδικό, να διεκδικήσει τη θέση του ρυθμιστή, βαριέμαι να κάνω την ανάλυση προς όφελος ποιανού και με ποιο σκοπό. Η ουσία είναι ότι το “Ποτάμι” μετέφερε ανερυθρίαστα στην πολιτική αυτό που επί χρόνια γινόταν στα μίντια: Εδώ είμαι, έχω τόση τηλεθέαση/αναγνωσιμότητα, δώσε για να πάρεις. Το ερώτημα ήταν μόνο ένα: How much.

Μόνο που, όπως γινόταν επί χρόνια στα μίντια, ο ΣΘ υπερτίμησε την αγορά και την αξία του σε αυτή και επίσης αγνόησε έναν πολύ βασικό κανόνα: Είμαστε έμπειρες πουτάνες εμείς οι δημοσιογράφοι, όμως οι πολιτικοί είναι οι πραγματικές τσατσάδες. Και με τις τσατσάδες δεν τα βάζεις γιατί σε βρίσκουν sooner than later στο χαντάκι.

Τώρα, λοιπόν, που πλέον πολιτικά είναι στο χαντάκι και δεν έχει καμία χρησιμότητα σε κανέναν και η “τηλεθέασή" του έχει πέσει στα υπομηδενικά ποσοστά, τα πράγματα παίρνουν και την πραγματική τους διάσταση. Όχι μόνο έχασε το, ομολογουμένως εντυπωσιακό, μομέντουμ που απλόχερα του πρόσφεραν οι συνθήκες, αλλά στην προσπάθειά του να κρατήσει έστω το κεφάλι έξω από το χαντάκι και να συνεχίσει να αναπνέει τον εύοσμο αέρα της πολιτικής, γίνεται πλέον πιο γραφικός και από τον Τζήμερο.

Τα σποτάκια του “Ποταμιού” είναι μόνο για να γελάς. Εσύ που τα βλέπεις τώρα με άλλο μάτι. Στην πραγματικότητα αυτό ήταν το ¨Ποτάμι” εξ αρχής. Μια ολίγον ιλουστρασιόν πρόταση για όσους κουράζονται από τις περιπλοκές και θέλουν λίγο εύκολες και χαριτωμένες λύσεις. Αν υπήρχαν εύκολες λύσεις, αγάπες, θα τις είχαν βρει άλλοι, πολύ πιο έξυπνοι και ικανοί. Lets get back to real politics τώρα, τέλος το ευχάριστο διάλειμμα.

---

harddog

---

*

... "πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι" ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Αυτό που είδα το πρωί ΔΕΝ είναι ούτε

αριστερό, ούτε κεντρώο, ούτε ευρωπαϊκό

της Μαρίας Δεδούση

O γιος μου ντύθηκε τσολιάς. Πληρώσαμε για τη στολή ενοίκιο. Έκανα πρόχειρα τον πολλαπλασιασμό, βλέποντας το πρωί τη γιορτή του σχολείου, και χάρηκα πολύ για λογαριασμό του κυρίου που νοικιάζει τις στολές. Θα το ‘τρωγα αυτό, όμως, δε βαριέσαι... Όπως, πιθανώς αν και όχι ευχαρίστως, θα ‘τρωγα και τα σκετσάκια-τραγουδάκια-αφηγήσεις σκηνοθετικής λογικής Τζέιμς Πάρις -όπως εύστοχα παρατήρησε ένας μπαμπάς δίπλα μου- και το γεγονός ότι η
σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου του σωτήριου 2017 ήταν, τζένεραλι σπίκινγκ, μια ευγενική συνεισφορά στην έκθεση GR80s. Μέχρι εκεί, ίσως και να γέλαγα.

Αυτό που δεν θα φάω με τίποτα, όμως, ότι κόστος κι αν έχει αυτό σε μένα και στα παιδιά μου, είναι το «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι», που άκουσα παραπάνω από δύο φορές, ο απόλυτος εθνικοπατριωτικός προσανατολισμός που θα κανε πολύ περήφανο τον κυβερνητικό εταίρο, τον Πάνο τον Καμμένο, και η παντελής απουσία οποιουδήποτε connotation με τη διεθνή και εγχώρια κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα του σήμερα, πλην του μηνύματος του υπουργού Παιδείας και μπλα μπλα μπλα, στο τέλος, γύρω από το οποίο μήνυμα έπρεπε να έχει στηθεί και η γιορτή, κατά την όχι και τόσο ταπεινή -τέλος οι μετριοφροσύνες- άποψή μου. Το μήνυμα είναι στο ίντερνετ, αναζητήστε το.

Δεν έχω κρύψει ποτέ τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, όπως και το γεγονός ότι δεν είμαι οπαδικά (ούτε καν πολιτικά) υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο όμως ψήφισα και ο οποίος είναι κυβέρνηση -αριστερή κυβέρνηση- της ευρωπαϊκής αυτής χώρας. Αυτό που είδα σήμερα το πρωί ΔΕΝ είναι ούτε αριστερό, ούτε καν κεντρώο, ούτε ευρωπαϊκό, ούτε τίποτα. Είναι ένα θλιβερό come back σε μια εποχή που η κυρίαρχη λογική ήταν το «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι», που έπρεπε να δακρύζεις και να βαράς προσοχές όταν ξεδιπλώνεται η σημαία, μια εποχή που πολλοί έχουν παλέψει για να μην ξανάρθει ποτέ.

Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που ο εθνολαϊκισμός μάς πολιορκεί από παντού και θα ΟΦΕΙΛΑΜΕ να προστατεύσουμε, να θωρακίσουμε ιδεολογικά, τουλάχιστον τα παιδιά μας από αυτόν, αντί να τα μπολιάζουμε με στείρα εθνική υπερηφάνεια.

Η επανάσταση του 1821, είναι ένα τόσο σύνθετο πολιτικά, κοινωνικά, ιδεολογικά και ιστορικά γεγονός, που δίνει άπειρες ευκαιρίες να το κάνεις. Όχι, όμως. Εμείς, εκεί, κολλημένοι με την μπάλα του «πάλι με χρόνια με καιρούς», τους κακούς Τούρκους, τους ηρωικούς Έλληνες, την παλιακή και ρηχή ερμηνεία της ιστορίας. Δεν έχω ιδέα αν υπάρχει κάποια «γραμμή» για να γίνονται έτσι οι γιορτές, ξέρω ότι και στα σχολεία, όπως παντού, υπάρχουν και άνθρωποι που ξεφεύγουν από αυτές τις λογικές και ίσως να μην μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ξέρω επίσης τι θα εισέπραττα αν ήμουν στη θέση του 12χρονου που πρωταγωνιστεί σε αυτές τις φιέστες. Δεν αισθάνομαι θλίψη. Αισθάνομαι θυμωμένη. Τίποτε άλλο.

---

harddog

---

*