Ελλάς, έθνος, πατρίς, 1821

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Πόσο πιο ανώτεροι δηλαδή είναι

οι Έλληνες από τους υπόλοιπους λαούς;

του Χρήστου Ξανθάκη

Σαν τώρα το θυμάμαι ένα πράγμα. Που διεξήχθη πριν από δεκατρία χρόνια ακριβώς, η συνάντηση η ποδοσφαιρική μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας και τη φάγαμε, δύο-ένα τελικό σκορ, και βγήκαν στους δρόμους χιλιάδες Αλβανοί εν Ελλάδι για να πανηγυρίσουν, είχε ένα σωρό τότε, δεν το είχαν σκάσει λόγω κρίση οικονομική και Καστελόριζο, πάρα πολλοί σου λέω, κι όπως πανηγυρίζανε, έσκασαν μύτη και κάτι δικά μας παιδάκια και φωνάζανε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων τους και το βάθος της διανοίας τους:

«Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέεεεε!»

Αυτές τις κραυγές (που δεν μείνανε μόνο κραυγές, αλλά αυτό είναι υπόθεση άλλου κομματιού…), μου έφερε στο νου το άρθρο 113 του πολυνομοσχεδίου που αφίχθη στη Βουλή και ψηφίζεται οσονούπω. Όπου λέει εκεί πέρα ότι θα συγκροτηθεί μια Επιτροπή «για την προετοιμασία της χώρας ενόψει της συμπλήρωσης διακοσίων ετών από την Παλιγγενεσία». Και η Επιτροπή θα αναλάβει τη «δημιουργία της στρατηγικής ενεργειών και του πλάνου δράσεων που θα συντελεστούν για τον εορτασμό της εθνικής επετείου για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση», καθώς επίσης και «το συντονισμό των δράσεων όλων των αρμόδιων Υπουργείων και φορέων στο πλαίσιο των ενεργειών που θα προταθούν και εγκριθούν για την επίτευξη των στόχων του έργου».

Κομπλέ γραφειοκρατική γλώσσα, να μισοκλείνει το μάτι απ’ τη νύστα και να μην μπορείς να συγκρατήσεις το χασμουρητό. Δεν μένει όμως μόνο σε αυτές τις γενικούρες το άρθρο, αλλά εξειδικεύει κιόλας το έργο της Επιτροπής. Με τις υγείες σας:

«Σκοπός της επιτροπής είναι: (α) η μελέτη και η υποβολή προτάσεων για την ανάδειξη των αξιών του Ελληνικού Έθνους, του πολιτισμού και της ιστορίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα, (β) η ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και ιδιαιτεροτήτων της Ελλάδος, (γ) η ανάπτυξη του εθνικού αφηγήματος της Ελλάδας με σκοπό την δημιουργία ενιαίας εικόνας και ταυτότητας της χώρας και των φορέων του ελληνικού κράτους».

Και καλά οι αξίες του Ελληνικού Έθνους, στο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια θα καταλήξουμε, με το μισό υπουργικό συμβούλιο να φιλάει όποιο χέρι παπά βρίσκει μπροστά του. Καλά η ανάπτυξη του εθνικού αφηγήματος, μόλις δύο αιώνες έχουν περάσει από τη συγκρότηση των εθνικών κρατών και η πολυπολιτισμικότητα είναι άλλη μια άγνωστη λέξη για τον Μπαμπινιώτη και τους ομοίους του. Μια φυλή, ένα έθνος, μια κερκίδα, δε γαμιέται, ας πούμε ότι καταγόμαστε όλοι και όλες από την ίδια μήτρα, ακόμη και οι πρόσφυγες σαν τη γιαγιά μου που ακόμη και τώρα δεν τους γουστάρουν κάποιοι παλιοελλαδίτες. Ας το καταπιούμε ότι υπάρχει ενιαία εικόνα και ταυτότητα της χώρας και των φορέων της. Μπορεί να τους φωνάζουν «Βούλγαρους» τους ΠΑΟΚτζήδες έτσι και κατέβουν απ’ τα Τέμπη, αλλά για την οικονομία του λόγου ας κάνουμε ότι δεν ακούμε…

Το άλλο με τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα», που κολλάει ρε μπάρμπα; Στο ότι ο Αλβανός, ο Βούλγαρος, ο Σέρβος, ο ΒορειοΜακεδόνας, ο Τούρκος δεν θα γίνει Έλληνας ποτέ; Στο ότι η χώρα μας είναι στο ευρώ και κάποιων άλλων τα νομίσματα έχουν ξεφτιλιστεί στις υποτιμήσεις. Στο ότι η σημαία μας έχει σταυρό και του αλλουνού έχει αετό ή ημισέληνο; Στο ότι ο καλύτερος μπασκετμπωλίστας του κόσμου είναι Έλληνας και τον λένε Γιάννη; Αλλά είναι και μαύρος γαμώ την τρέλα μου, οπότε πάνε περίπατο η «ενιαία εικόνα και ταυτότητα»! Πώς μπλέξαμε έτσι;

Μεταξύ μας τώρα παιδιά, ο μόνος τρόπος για να ξεμπλέξουμε είναι ν’ αφήσουμε στην άκρη το παραμυθάκι του «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» και να εστιάσουμε στην ελευθερία. Στον αγώνα για την ελευθερία, όπου δώσανε περιουσίες και ψυχή και αίμα και ζωή οι πρόγονοί μας, για να ξεφύγουν από το ζυγό. Για να κουμαντάρουν μόνοι τους τη μοίρα τους, μακριά απ’ τους φετφάδες του σουλτάνου. Για να έχουν το στόμα τους και το μυαλό τους ανοιχτό και να μην τρέμουν κανέναν καριόλη. Μπορούμε να επικεντρώσουμε εκεί ή μήπως φοβόμαστε ότι θα μας καρυδώσει το λαρύγγι καμιά καινούρια ντιρεκτίβα εκ Βρυξελλών; Το ρωτάω πολιτισμένα δηλαδή, πριν αρχίσω να εκτοξεύω γαμωσταυρίδια…

---

newpost

---

*

2004-2017, το 13άρι της αποτυχίας

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Τελικά, όλα είναι μια άλλη ιστορία...

Αν θέλεις να κλείσεις σε μια φωτογραφία την ψεύτικη ευδαιμονία της Ελλάδας στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα τότε θα βάλεις κάτι από τους Ολυμπιακούς του 2004. Ηταν το αποκορύφωμα μιας χώρας που νόμισε ότι έγινε μεγάλη με… δανεικά.

Τελικά κατάφερε να γίνει απλά ο μεγάλος… μπαταχτσής! Βέβαια το εύκολο είναι να τα βάλεις με τη Γιάννα και να καθαρίσεις. Να της φορτώσεις όλες τις κακοδαιμονίες του τόπου. Μόνο που πίσω από τη Γιάννα υπήρχε ένα ολόκληρο σύστημα.

Υπήρχε πρωθυπουργός στη χώρα με ονοματεπώνυμο (Κώστας Σημίτης) που δεν ήξερε τίποτα. Υπήρχε Ακης Τσοχατζόπουλος που έκανε τις μπίζνες του με διάφορα λαμόγια.

Υπήρχαν οι εκδότες της εποχής. Οι μεγαλοεκδότες που πήραν μέρος στο πάρτι. Κι αυτοί έχουν ονοματεπώνυμο και ιστορία. Ο Σταύρος Ψυχάρης διέλυσε τον ΔΟΛ κι άφησε στο δρόμο κι απλήρωτους τόσους εργαζόμενους. Ο Φώτης Μπόμπολας είχε βάλει όλα τα μέσα που διέθετε στην υπηρεσία της οικογενειακής επιχείρησης του «Ακτωρα» που πήρε σχεδόν μόνος του όλα τα Ολυμπιακά και όχι μόνο έργα.

Ο ίδιος νωρίτερα είχε πάλι κι άλλα έργα. Όπως το κλειστό μπάσκετ του ΟΑΚΑ που στοίχισε το 1991 τρεις φορές περισσότερα από ένα σούπερ παλέ ντε σπορ στη Γαλλία με διαδρομές και για τον στίβο.

Το πάρτι του αιώνα, στις αρχές του αιώνα είχε οικοδεσπότες που τους ξέρουμε, αλλά όταν έρχεται η ώρα να τους γράψουμε τους αφήνουμε στην άκρη. Θυμόμαστε τη Γιάννα – που κι αυτή δεν είναι άμοιρη ευθυνών – και… ξεχαρμανιάζουμε.

Υπάρχουν κι άλλα. Κάτι σκάνδαλα του χρηματιστηρίου κάτι… ψιλά για τα σημερινά δεδομένα. Όπως και κάποιοι υπουργοί στη κυβέρνηση Καραμανλή που ακολούθησε και δεν ήθελαν να χαλάσουν τις σχέσεις τους με τους μεγαλοεργολάβους. Ετσι ο Σουφλιάς ως υπουργός Δημόσιων Εργων συνέχισε να δίνει έργα στον Μπόμπολα παρά την απόφαση του Καραμανλή να τα βάλει με όλη την οικογένεια. Θα πει κάποιος; Και τι έφταιγε; Δεν υπήρχε πρωθυπουργός στη χώρα να τον ελέγξει; Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Με αφορμή το πάρτι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 τα θυμηθήκαμε όλα αυτά. Ηταν ένα πάρτι που κι ο δικός μας κλάδος δεν μπορεί να αισθάνεται περήφανος για την στάση του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

---

Sporos

---

*

... ο θάνατος μιας εφημερίδας δεν είναι η ζωή μιας άλλης ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Καταδικασμένη η «υφαρπαγή» αναγνωστών

Ανεξάρτητα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με το λουκέτο σε μια εφημερίδα έχει αποδειχθεί τα τελευταία 6-7 χρόνια ότι κανένας αναγνώστης όταν σταμάτησε να υπάρχει η εφημερίδα που αγόραζε, ειδικά στην περίπτωση των εφημερίδων, δεν μετακινήθηκε σε κάποια άλλη που συγγένευε θεωρητικά τουλάχιστον ιδεολογικά με εκείνη που έπαψε να υπάρχει.

Το παράδειγμα της Ελευθεροτυπίας είναι το πλέον χαρακτηριστικό. Τα στελέχη του Πήγασου και του ΔΟΛ θεωρούσαν ότι το κλείσιμο της «Ε» θα φέρει στα δικά τους έντυπα τόσο τους αναγνώστες όσο και τη διαφημιστική πίτα της «Ε». Τελικά δεν κέρδισαν απολύτως τίποτε. Οι αναγνώστες της «Ε» αποδείχτηκε ότι απλά σταμάτησαν να αγοράζουν εφημερίδα και οι διαφημιστές φυσικά δεν έσπευσαν να μεταφέρουν αυτούσια τα budget που είχαν διαθέσιμα στην «Ε» στους δύο ομίλους.

Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα ακόμη και στο τηλεοπτικό τοπίο όπου οι τηλεθεατές ενός καναλιού ή ακόμη και μιας εκπομπής δεν μεταφέρθηκαν μονοκούκι σε κάποιο ομοειδές κανάλι ή εκπομπή όταν αυτή σταμάτησε να υπάρχει. Οι εξηγήσεις υπάρχουν και είναι πολλές. Για αυτό καλό είναι να μην επιχαίρουν κάποιοι για το ενδεχόμενο λουκέτου στον ΔΟΛ πιστεύοντας ότι την άλλη μέρα θα δουν αύξηση των κυκλοφοριών τους ή των διαφημιστικών τους εσόδων. Με δεδομένη και την οικονομική κατάσταση κάποιος που έστω και δύσκολα αλλά από τη συνήθεια ετών αγόραζε ας πούμε καθημερινά ΝΕΑ δεν νομίζουμε ότι το ίδιο εύκολα θα πάει κάθε μέρα στο περίπτερο να αγοράσει κάποια άλλη εφημερίδα. Ισως κάποιοι αναγνώστες του Βήματος που θέλουν να έχουν ένα Κυριακάτικο έντυπο στα χέρια τους να δοκιμάσουν να αγοράσουν κάποια άλλη εφημερίδα, αλλά μην περιμένουν κάποιοι ότι θα πάρουν όλο ή έστω σημαντικό μέρος των αναγνωστών του Βήματος αυτόματα από τη μια Κυριακή στην άλλη. Εδώ αποδείχτηκε τα τελευταία χρόνια ότι οι αναγνώστες μιας εφημερίδας σταματούν να την αγοράζουν αν αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς οπότε σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν εφημερίδα.

Λάθος η αναφορά του «Ε.Τ»

και της Γιάννας στην ιστορία της κρίσης στον Τύπο

Οι αρνητικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών σε ΔΟΛ και Πήγασο επανέφεραν στο προσκήνιο αναλύσεις για την κρίση του Τύπου και σε αυτές γίνεται συχνά αναφορά και στο κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου από την Γιάννα Αγγελοπούλου.

Η περίπτωση του «Ε.Τ» είναι ιδιαίτερη αφού η οικογένεια Αγγελόπουλου έκανε σειρά στρατηγικών λαθών που ακόμη και στις ανθηρές εποχές του Τύπου δεν θα επέτρεπε την ομαλή πορεία της εφημερίδας. Η Γιάννα πήρε μια από τις εμβληματικές εφημερίδες του δεξιού χώρου και αποφάσισε με το καλημέρα να τη στρίψει στο κέντρο. Οπως λένε πολλοί αφού η οικογένεια ήθελε να εμπλακεί στα ΜΜΕ και ήθελε να παίξει μπάλα στο κέντρο μπορούσε απλά να ανοίξει ένα νέο έντυπο. Η αγορά και το επαναλανσάρισμα του Ε.Τ της κόστισε περισσότερο από ό,τι αν άνοιγε μια νέα εφημερίδα.

Το δεύτερο στρατηγικό λάθος ήταν ότι αποφάσισε να κάνει τη στροφή πιστεύοντας ότι θα τη βοηθήσουν στελέχη εντύπων που οι παραδοσιακοί αναγνώστες του Ε.Τ θεωρούσαν αντίπαλα. Ολες τις θέσεις κλειδιά στον Ε.Τ κατέλαβαν στελέχη του ΔΟΛ και άλλα πρόσωπα που δεν είχαν σχέση με τη ΝΔ. Ετσι με αυτόν τον τρόπο κατευθείαν αποξενώθηκαν οι παραδοσιακοί αναγνώστες του Ε.Τ που δεν έβρισκαν πλέον λόγο να αγοράζουν την εφημερίδα. Αν ήθελαν να διαβάζουν Λακόπουλο ή Παπαγιαννίδη θα αγόραζαν το ΒΗΜΑ… Από την άλλη πλευρά οι αναγνώστες του χώρου που προσέγγιζε η Γιάννα δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να μετακομίσουν. Κανείς αναγνώστης των ΝΕΩΝ δεν θα σκεφτόταν ούτε σε κακό όνειρο του να πάει στο περίπτερο και αντί να πάρει τα ΝΕΑ να πληρώσει να πάρει στα χέρια του τον Ε.Τ έστω και αν αυτός ήταν σε νέο πολυτελές και πιο φιλικό περιτύλιγμα. Ετσι το παιχνίδι ήταν καταδικασμένο εξ αρχής.

Η μόνη σύγκριση και αναφορά για την παρουσία της οικογένειας Αγγελόπουλου στα ΜΜΕ που έχει νόημα είναι ο τρόπος που επέλεξε να αποχωρήσει από αυτά. Οταν είδε ότι το πράγμα δεν πάει άλλο έφυγε χωρίς να αφήσει πίσω της κανένα χρέος ούτε στην εφημερίδα ούτε στους εργαζομένους. Ενώ δυστυχώς αποδείχτηκε πως όλοι οι υπόλοιποι εκδότες έκαναν και κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

---

πηγή: http://www.enimerosi24.gr/

---

*

... "Ελεύθερη Ώρα" : Αποκαλυπτική Δημοσιογραφία ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Κρατήστε ρε, αυτό το πρωτοσέλιδο

Κρατήστε το, ρε!

Κρατήστε το αυτό το πρωτοσέλιδο, άπιστοι Θωμάδες, να δείτε πώς δικαιώνεται η αληθινή, αποκαλυπτική δημοσιογραφία - αργά, αλλά δικαιώνεται.

Κρατήστε το σε χώρο χωρίς υγρασία για να διατηρηθεί. Για να βεβαιωθούν, αν όχι εσείς, τουλάχιστον τα παιδιά ή και τα εγγόνια σας ότι μια μέρα ο γιος τής Γιάννας θα γίνει «ο Έλληνας Κένεντι» επειδή το θέλουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί και αφού απέτυχε ο Τσίπρας να εκπαραθυρώσει τους Γερμανούς.

Σώστε αυτό το πρωτοσέλιδο για τους ιστορικούς τού μέλλοντος. Και για να ενημερωθούν οι εξωγήινοι που ώς τότε θα έχουν έρθει. Για την ακρίβεια μπορεί και να εκπροσωπηθούν στην κυβέρνηση Αγγελόπουλου τζούνιορ.

Κρατήστε το, ρε, να δείτε ποιοι γράφουν σενάρια (για συντάξεις, προσφυγικό και άλλα) και ποιοι πραγματικά δημοσιογραφούν. Με ορίζοντα δεκαετιών ή αιώνων, αλλά δικαιώνονται!

---

πηγή: http://harddog-sport.blogspot.gr/

---
*

... δημοσιογράφοι και δώρα από επιχειρηματίες ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Είναι σωστό οι δημοσιογράφοι να δέχονται δώρα από επιχειρηματίες;

Κάλυψαν μόνοι τους τα έξοδα

ή πλήρωσε η Γιάννα Αγγελοπούλου;

Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος αποκάλυψε μόνος του μέσω των κοινωνικών δικτύων (όπως φαίνεται και στην παρακάτω φωτογραφία) ότι η απουσία του από τον ΣΚΑΪ, οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν προσκεκλημένος στο ετήσιο συνέδριο Clinton Global Initiative της Νέας Υόρκης… Στο οποίο συμμετείχαν πέρα του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, ο νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς, ο διεθνής επενδυτής Τζόρτζ Σόρος… Η Γιάννα Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι…

Μάλιστα σύμφωνα με το ρεπορτάζ πολλών Διαδικτυακών Μέσων, στη Γιάννα Αγγελοπούλου ανήκει και η πρωτοβουλία να καλέσει 4 με 5 έλληνες δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων ο Παύλος Τσίμας, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ο εκδότης του «Πρώτου Θέματος» Θέμος Αναστασιάδης κ.ά… 

Επιπλέον, τα συγκεκριμένα ρεπορτάζ ισχυρίζονται ότι τα έξοδα μετάβασης και διαμονής των εν λόγω δημοσιογράφων καλύφθηκαν από την κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου που πήρε και την πρωτοβουλία… Στην περίπτωση που ισχύει κάτι τέτοιο, μοιραία προκύπτουν και οι εξής απορίες (αφορμή για συζήτηση):

• Είναι σωστό ένας δημοσιογράφος και μάλιστα με εξαιρετικά μεγάλη επιρροή στην κοινή γνώμη να δέχεται δώρα από επιχειρηματίες; Το δώρο προϋποθέτει αντάλλαγμα; Ή ισχύει μόνο για τις περιπτώσεις μεταξύ φίλων (που ανταλλάσσουν δώρα); Το δώρο μπορεί να γίνει δωρο-δοκία;
• «Τραυματίζεται» η αξιοπιστία του δημοσιογράφου που δέχεται δώρο από κάποιον επιχειρηματία; Παύει να είναι αντικειμενικός; Κινδυνεύει να μεταλλαχθεί σε «υπάλληλο» συμφερόντων; Η αποδοχή ενός δώρου από κάποιον δημοσιογράφο, σημαίνει απαραίτητα και την εξαγορά του; Δηλαδή, στόχος είναι η σιωπή του; Ή ανάποδα η προβολή του επιχειρηματία;
• Γιατί ένας επιχειρηματίας κάνει δώρο σε έναν δημοσιογράφο; Ποιες είναι οι προθέσεις του; Τι γίνεται όταν η αξία του προσφερόμενου δώρου στο δημοσιογράφο, υπερβαίνει σε χρήματα (κατά πολύ) το μέσο όρο του μισθού του;
• Ποιος ορίζει τι είναι ακριβό ή φθηνό δώρο;
• Ο δημοσιογράφος κατά την επαφή και το συγχρωτισμό του με οικονομικούς παράγοντες και επιχειρηματίες, αλλοτριώνεται, όταν κατά τη διαδικασία αυτή, μεσολαβούν, ανταλλάγματα ή άλλες παροχές; Αμβλύνεται η δημοσιογραφική του υπόσταση, όταν τα δώρα που αποδέχεται, αντικείμενα ή υπηρεσίες, αδυνατεί να τις προσφέρει ο ίδιος στον εαυτόν του; Στην περίπτωση που ο δημοσιογράφος είναι σε θέση να τα προσφέρει όλα αυτά στον εαυτόν του, είναι λιγότερο επιρρεπής;
• Εάν ο επιχειρηματίας που κάνει δώρα σε δημοσιογράφους, βλάψει κατά τη διαδικασία των δραστηριοτήτων του, μικρό ή μεγάλο αριθμό πολιτών, προκαλέσει βλάβη στο φυσικό περιβάλλον ή αλλού… ο δημοσιογράφος αποδέκτης των δώρων του επιχειρηματία που «ελέγχεται», πώς πρέπει να αντιδράσει; Να τον υπερασπιστεί; Να τον καταγγείλει; Να αδιαφορήσει για το γεγονός; Ή να το αποκρύψει;
• Είναι επιλήψιμη και κατακριτέα η οποιαδήποτε μορφή επαφής, κοινωνική, φιλική ή επαγγελματική, δημοσιογράφων με επιχειρηματίες;
• Το να αποδεχθεί ένας δημοσιογράφος το δώρο κάποιου επιχειρηματία, είναι εξ ορισμού πράξη εξαγοράς;
• Δεν έχει δικαίωμα ένας επιχειρηματίας να είναι γενναιόδωρος με τους ανθρώπους του Τύπου; Τι θα πρέπει να κάνει ένας δημοσιογράφος που δέχεται δώρο από κάποιον επιχειρηματία; Να το επιστρέψει ή να το δεχθεί; Ένας επιχειρηματίας μπορεί να έχει φίλους δημοσιογράφους;

Συμπέρασμα: σε αντίθεση με την πληθώρα των ερωτημάτων που γεννήθηκαν, με αφορμή το ποιος κάλυψε τα έξοδα των δημοσιογράφων στο συνέδριο του ιδρύματος Κλίντον… Η απάντηση επιβάλλεται να είναι μόνο μία!

---

πηγή: http://www.enimerosi24.gr/

---

*

... όνειρα θερινής (εκδοτικής) ραστώνης ...

*

zoornalistas
***
*

Ακρως παραπλανητικά

τα περί εξαγοράς

της «Εφημερίδας των Συντακτών»

από τη Γιάννα

Τι έγραψαν τα Παραπολιτικά και τι απαντά η εφημερίδα της Κολοκοτρώνη

Προϊόν φαντασίας και άκρως παραπλανητικό χαρακτηρίζει η «Εφημερίδα των Συντακτών» το δημοσίευμα των «Παραπολιτικών» του περασμένου Σαββάτου που υποστήριζε ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου - Δασκαλάκη εξαγοράζει το φύλλο της Κολοκοτρώνη.

Τα «Παραπολιτικά» έγραψαν ότι «η Γιάννα επιστρέφει στα media μέσω του γιου της», ενώ στο σχετικό κείμενο υποτίθεται ότι εξηγεί πως αυτό θα γίνει «μέσω εξαγοράς της “εφημερίδας των συντακτών” (έτσι ακριβώς το γράφει με πεζά γράμματα) από τον γιο της ο οποίος θα αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο».

Το δημοσίευμα προσθέτει ότι «ρόλο κουμπάρου σε αυτόν τον επιχειρηματικό γάμο έπαιξε ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχει έλθει πολύ κοντά στην οικογένεια Αγγελοπούλου, ενώ την ίδια στιγμή επιδεικνύει μεγάλο ενδιαφέρον για την τύχη του εντύπου»!..

Οπως αναφέρεται στο κύριο άρθρο της εφημερίδας της Κολοκοτρώνη, «ολόκληρο το δημοσίευμα των παραπολιτικών είναι προϊόν φαντασίας και άκρως παραπλανητικό, ενώ δύσκολα συγκαλύπτεται ο συκοφαντικός χαρακτήρας του. Οσοι υπαγόρευσαν το δημοσίευμα αυτό, θέλησαν να πλήξουν την Εφ.Συν. Παρουσιάζοντάς την ως αντικείμενο αγοραπωλησιών, ερήμην των πραγματικών ιδιοκτητών της που είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοί της».

Η Εφημερίδα των Συντακτών σημειώνει πως «προφανής πολιτικός στόχος του δημοσιεύματος των Παραπολιτικών είναι να υπονομεύσει το κύρος μιας ανεξάρτητης πολυφωνικής, συνεταιριστικής εφημερίδας που «τολμά» να κυκλοφορεί εδώ και 8 μήνες χωρίς εκδότη, χωρίς ιδιοκτήτη, χωρίς μεγαλομέτοχο, χωρίς καμιά κομματική εξάρτηση»

---

*