Άσμα πένθιμο και διόλου ηρωικό για τον Κώστα Σημίτη

*

Ανασυγκρότηση

***
*

του Χρήστου Ξανθάκη

Ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Δεν του το είχα, που θα έλεγε κι ο Πολάκης, ότι θα βγει έτσι ντεκλαρέ και θα αναλάβει την πολιτική ευθύνη. Πόσα είπες ρε κατακαημένε Τσουκάτε ότι τσιμπήσαμε απ’ τον ιδιωτικό τομέα ως ενίσχυση το σωτήριον έτος 2000; Δώδεκα δισεκατομμύρια συν κάτι δραχμαί; Εγώ φταίω! Πόσα είπες ότι ξοδέψαμε για να πάρουμε τις εκλογές της ίδιας χρονιάς; Δεκαέξι δισεκατομμύρια παρά κάτι τάλαρα; Πάλι εγώ φταίω! Πόσα σου ‘φερε η Siemens στο χαρτοφύλακα τον μαύρο, τον γυαλιστερό, για να μπουκώσεις τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ; Ένα μύριο μάρκα; Ναι ρε φίλε, δικό μου το φταίξιμο. Υπογραφή Κώστας Σημίτης, πρωθυπουργός της Ελλάδος από το 1996 ως το 2004, παντελονάτος και μπροσθόβαρος σε χθεσινό, βαρυσήμαντο άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής». Κάντε πίσω κύριοι, τώρα μιλάω εγώ και τα παίρνω όλα επάνω μου!

Μασήσατε πουλάκια μου; Το χάψατε αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες; Πιστέψατε στ’ αλήθεια ότι αυτό το στρατιωτάκι ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο υπήρχε ποτέ περίπτωση να επιδείξει και την ελάχιστη έστω ευθιξία και να βγει φόρα παρτίδα απέναντι στον Τσουκάτο να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα του; Τόσα χρόνια κάνει την πάπια, τόσα χρόνια κρύβεται, τόσα χρόνια τον φτύνουν και αναρωτιέται πως γίνεται να ψιχαλίζει δίχως ένα σύννεφο στον ουρανό, γιατί ν' αλλάξει τώρα τις συνήθειές του; Και μη βγει κανένας μαλάκας να μας πει ότι ήταν προγραμματισμένο το άρθρο και δεν γινόταν να ξηλωθεί, γιατί θα τον αρπάξω απ’ το μαλλί. Πέμπτη μίλησε ο Τσουκάτος, ως την Παρασκευή το βράδυ μπορούσε να περιμένει η εφημερίδα να της στείλει φρέσκο πράγμα ο Σημίτης, να τον κάνει τον σύζυγο Πόπης ασήκωτο από τις φάπες. Αλλά ήτανε ραμμένο το στόμα του…

Οπότε, σιγή ασυρμάτου. Οπότε πάρε λαέ ακόμη ένα άρθρο γυμνασιακού επιπέδου, όπου ο πρώην πρωθυπουργός προσπαθεί και πάλι να βάλει μυαλό στους αεί παίδες Έλληνες. Με μοναδική κουβέντα περί δικαιοσύνης, ενώ ο Τσουκάτος τα έκανε όλα λαμπόγυαλο από το εδώλιο του κατηγορουμένου, ότι «είναι ενδεικτική η ανεπάρκεια του δημοσίου τομέα, όταν πρόκειται για τη στέγαση και λειτουργία των δικαστηρίων». Ματημπαναγία, η στέγαση και η λειτουργία των δικαστηρίων τον μάραναν, όταν έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που ενθυλάκωσε τα φράγκα ο Τσουκάτος και μόλις την περασμένη εβδομάδα βγήκε να κελαηδήσει. Είκοσι ολόκληρα χρόνια κοροϊδίας, τσούκου τσούκου με τον αραμπά για να φτάσουμε στις καταθέσεις. Είναι προφανές ότι την ευθύνη φέρει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ηλίου φαεινότερον λέγω, διότι τόσα και τόσα έτη αδιαφορεί για τη στέγαση και τη λειτουργία των δικαστηρίων. Και χάνεται η μπάλα!

Από εκεί και πέρα, τι να σχολιάσει κανείς; Το μένος του Σημίτη απέναντι στις κάθε είδους κοινωνικές παροχές; Του έχει μείνει του δόλιου από την εποχή του «Τσοβόλα δώστα όλα», όταν έβλεπε τα τραίνα να περνούν και τα οράματά του να γκρεμίζονται. Και τι να πεις άραγε για τον έρωτά του με τη μεσαία τάξη, όταν δεν βρίσκει ούτε μια λέξη να ψελλίσει για την αύξηση του βασικού μισθού; Προτιμήσεις είναι αυτές και δεν μας πέφτει λόγος με ποιόν συναγελάζεται κανείς στο ιδεολογικό του κρεβάτι. Αλλά η μεγαλύτερη πλάκα είναι όταν ξεσφίγγει τα δόντια με την πένσα και λύνει τη σιωπή του και μιλάει για πρώτη φορά για τις Πρέσπες. Και λέει το εξής:
«Με την έγκριση της συμφωνίας των Πρεσπών, άρχισε μια άτυπη προεκλογική περίοδος»!
Αυτό και τίποτε άλλο! Ούτε καλή η συμφωνία, ούτε κακή, ούτε αδιάφορη, ούτε επωφελής, ούτε επιζήμια, ούτε καν για μένα είναι ακόμη Σκόπια που είπε ο γίγαντας ο Τζίτζι. Οκτώ χρόνια πρωθυπουργός γαμώ το σπιτάκι μου, άποψη δεν έχει για το σημαντικότερο ντιλ της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Κάτι τέτοιες ώρες είναι που αναρωτιέσαι αν έχει όντως προχωρήσει η κλιματική αλλαγή κι αν έχουν μετακομίσει όλες οι στρουθοκάμηλοι στο Κολωνάκι…

---

newpost

---

*

«Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»!

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Η «επέτειος» της ντροπής: Πριν από 20 χρόνια ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων με εμπλοκή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – Σημίτη.

Στις 15 Φλεβάρη 1999, πριν ακριβώς από 20 χρόνια, ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον κ.Σημίτη.

Την επόμενη μέρα, κι ενώ ο ελληνικός λαός είχε σαστίσει μαθαίνοντας τι είχε συμβεί την προηγούμενη νύχτα στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα, τέθηκε στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο μια ερώτηση που ουδέποτε είχε τεθεί μέχρι τότε σε εκπρόσωπο κυβέρνησης: «Ποιος είναι ο ορισμός που δίνει η κυβέρνησή σας στις έννοιες “φιλότιμο” και “αξιοπρέπεια”;», ήταν η ερώτηση…

Η απάντηση του κ. Ρέππα, όπως και τότε έτσι και σήμερα, δεν είχε και δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι εκείνες τις μέρες η Ελλάδα είχε οδηγηθεί με την υπόθεση Οτσαλάν σε τέτοιον κατήφορο, που τίποτα δεν θεωρείτο δεδομένο. Ούτε ακόμα και το τι σημαίνουν λέξεις όπως «φιλότιμο» και «αξιοπρέπεια»…

Ο Οτσαλάν από τα χέρια της Ελλάδας είχε βρεθεί στα χέρια της τουρκικής ΜΙΤ. Και τούτο ενώ δύο μήνες πριν, τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (ανάμεσά τους και υπουργοί…), είχαν υπογράψει ψήφισμα με το οποίο καλούσαν τον Οτσαλάν να έρθει στην Ελλάδα για να βρει άσυλο…

Δυο μέρες μετά την παράδοση του ηγέτη των Κούρδων, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης εξέδωσε μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση για την υπόθεση Οτσαλάν. Το επισημαίνουμε: Εκείνη η ανακοίνωση του Κ. Σημίτη εκδόθηκε σε μια στιγμή που ο ηγέτης των Κούρδων βρισκόταν ήδη στις τουρκικές φυλακές, με – αν μη τι άλλο – εμφανέστατη την εμπλοκή και τις βαριές ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης σε αυτήν την εξέλιξη.

Τι επέλεξε να τονίσει σε κείνη την ανακοίνωση ο κύριος Σημίτης; Επέλεξε, μιλώντας για το «κουρδικό ζήτημα», να δηλώσει: «Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας»!

«Ένοπλη ανταρσία» (!), λοιπόν, ο αγώνας του κουρδικού λαού για ελευθερία! «Τρομοκρατία και βία» η πάλη των Κούρδων για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους! Αυτά ήταν τα λόγια του κυρίου Σημίτη, μόλις δύο 24ωρα από την παράδοση του Οτσαλάν!

Αυτά ήταν τα λόγια που ειπώθηκαν σε μια στιγμή που ολόκληρος ο ελληνικός λαός ένιωθε οργή και ντροπή. Οργή για το κατάντημα της κυβέρνησης, κατάντημα, όμως, για το οποίο η ίδια η τότε κυβέρνηση όχι μόνο δεν ένιωθε ντροπή, αλλά καυχιόταν κιόλας για την αποστολή που εκτέλεσε.

Εξάλλου, στην ίδια εκείνη ανακοίνωση, ο κ. Σημίτης, που θέλοντας να διασώσει εαυτόν είχε θυσιάσει τρεις υπουργούς (Πάγκαλο, Παπαδόπουλο, Πετσάλνικο), ισχυριζόταν ότι:

«Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο, απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν »!

Θα το επαναλάβουμε: Εκείνη η απίστευτη ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Σημίτη είχε εκδοθεί τη στιγμή που οι εικόνες του δέσμιου Οτσαλάν έκαναν το γύρο του κόσμου!

Αν προσπαθούσαμε να γυρίσουμε πίσω το χρόνο στο κλίμα εκείνης της εποχής θα λέγαμε ότι ακόμα κι αν κάποιος (ως υπόθεση εργασίας και μόνο) δεχόταν σαν ειλικρινή την εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ ότι δεν ευθυνόταν για την σύλληψη Οτσαλάν από την Τουρκία, το ερώτημα που ετίθετο ήταν: Μετά από εκείνη την ανακοίνωση του πρωθυπουργού Σημίτη, ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι επρόκειτο για μια «αθώα» κυβέρνηση και όχι για μια «κυβέρνηση – καταδότη», όπως φώναζαν οι διαδηλωτές στους δρόμους της Αθήνας και σε όλες τις πόλεις της χώρας;

Μια κυβέρνηση που

• είχε ήδη στο ενεργητικό της τα «ευχαριστώ» προς τις ΗΠΑ μετά τα Ίμια,
• είχε συνυπογράψει την ελληνοτουρκική συμφωνία της Μαδρίτης κατ’ εντολήν της Ολμπράιτ,
• είχε ήδη αποδεχτεί τη συμφωνία για τη νέα δομή του ΝΑΤΟ που δημιουργούσε νέα αρνητικά δεδομένα όσον αφορά τη «διευθέτηση» των ελληνοτουρκικών προβλημάτων του Αιγαίου,
• είχε φερθεί με το γνωστό τρόπο στην υπόθεση των πυραύλων «S-300» μετά από απαίτηση των Αμερικανών,

ποιος θα μπορούσε να την πιστέψει την ώρα που ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων;…

Κανένας δεν πίστεψε τότε την κυβέρνηση Σημίτη. Και τούτο παρότι εκείνες τις πρώτες μέρες δεν είχε γίνει καν γνωστή η έκθεση του πρέσβη της Ελλάδας στην Κένυα. Η έκθεση, δηλαδή, που καταγραφόταν «χαρτί και καλαμάρι» ο ρόλος της κυβέρνησης στην υπόθεση Οτσαλάν .

Η έκθεση του πρέσβη, που ήρθε στο φως περίπου ένα μήνα αργότερα, ήταν αποκαλυπτική: Εκεί, στην έκθεση – ομολογία και αποκάλυψη, καταγραφόταν ότι η εντολή από την Αθήνα προς τον πράκτορα της ΕΥΠ που συνόδευε τον Οτσαλάν στην ελληνική πρεσβεία της Κένυας ήταν: «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»! Αυτή ήταν η εντολή…

Ας θυμηθούμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την έκθεση του Έλληνα πρέσβη στην Κένυα, του κ. Γ. Κωστούλα, που ήρθε στο φως το Μάρτη του 1999, και στα οποία γίνεται αναφορά στους χειρισμούς του «Μεγάλου τραγουδιστή», των συνεργατών του, στελεχών της ΕΥΠ και κρατικών παραγόντων, που προηγήθηκαν της σύλληψης του Οτσαλάν από τους Τούρκους.

«(…) Συνομιλία με Κιθουρίμα (σσ: Κενυάτης αξιωματούχος), περίεργο τηλεφώνημα Αμερικανού και αναχώρηση δυο επισκεπτών αναφέρονται αμέσως σε κ. Παπαϊωάννου (σσ: διευθυντής διπλωματικού γραφείου υπουργού Θ. Πάγκαλου), οποίος λέγει ότι θα τα μεταφέρει σε «μεγάλο τραγουδιστή», δηλαδή κ. υπουργό (σσ: Θ. Πάγκαλο), και αναλαμβάνει υποχρέωση “να μας τραγουδήσει, αφού ακούσει τραγούδι μεγάλου τραγουδιστή” (…).

Περί ώρα 14.00, κ. Παπαϊωάννου επικοινωνεί με πρεσβεία και εντέλλει υπογράφοντα μεταφέρει με “δεσποινίδα Κατεχάκη”, δηλαδή κ. Καλεντερίδη, σε Οτσαλάν ότι πρέπει ταχύτερο δυνατόν απομακρυνθεί από “εθνικά χρώματα”. Σε ερώτησή μου “και να πάει πού;”, κ. Παπαϊωάννου απαντά ως εξής:

“Μεγάλος τραγουδιστής έχει εκνευριστεί. Κάναμε μια εξυπηρέτηση. Μην μας τη βγάζουν από τη μύτη. Να πάει σαφάρι. Να πάει όπου θέλει. Μακριά από εθνικά χρώματα” (…)

Περί 10.00, κ. Καλεντερίδης επικοινωνεί με αρχηγό του. Τελευταίος μόλις έχει πληροφορηθεί τα περί αιτήσεως ασύλου (σσ: από τον Οτσαλάν ) και εξαγριωμένος απαντά ως εξής: “Να του πεις ότι είναι ηλίθιος. Διέπραξε αθλιότητα. Αυτό που έκανε δεν είναι τίποτα. Δεν ισχύει. Να του πεις να τσακιστεί να φύγει γρήγορα και να πάει όπου θέλει. Εμείς δεν του τάξαμε τίποτα. Πέτα τον έξω, ρε Σάββα, να τελειώνομε. Σε παρακαλώ, παιδί μου” (…)

Μετ’ ολίγον, κος Διακοφωτάκης απαντά σε τηλέφωνο, σε οποίο “κάποιος ονόματι Μιχάλης” ζητά κ. Καλεντερίδη. Κος Καλεντερίδης προσέρχεται και σε ανοιχτή ακρόαση λέγονται εξής:

“Σάββα άκουσέ με, είμαι ο Τζοβάρας, είναι εδώ τρεις υπουργοί και ο αρχηγός, κρέμονται τρεις υπουργοί από σένα, το καταλαβαίνεις; Να πας αμέσως και να τον πετάξεις έξω με τη βία” (…). Τζοβάρας συνεχίζει:

“Σε παρακαλώ Σάββα, πέτα τα έξω τα μ….πανα να τελειώνουμε. Μπορείς να το κάνεις. Πρόσεξε γιατί αν δεν το κάνεις, όταν έρθεις πίσω θα σε αποστρατεύσουν. Μπορείς να το κάνεις. Είναι τρεις υπουργοί εδώ» (…).

Λίγο αργότερα, μας τηλεφωνεί κ. Παπαϊωάννου και ζητά να “ερευνήσωμε αγορά” ώστε εξευρεθούν ντόπιοι “φουσκωτοί”, δηλαδή, μπράβοι, οποίοι αναλάβουν επιχείρηση βίαιης αποχωρήσεως Οτσαλάν και συνοδών του από κατοικία (…).

Ύστερα, δεχτήκαμε τηλεφωνήματα από κ. Παπαϊωάννου και ΕΥΠ και μας έγινε γνωστό ότι Αθήνα αποφάσισε εδώ έλευση τεσσάρων “φουσκωτών”, οποίοι αναλάβουν επιχείρηση βίαιης απομακρύνσεως (…)».

Αυτά αναφέρονταν μεταξύ άλλων στην έκθεση Κωστούλα. Ωστόσο οι τότε κυβερνώντες έλεγαν ότι πήγαν τον Οτσαλάν στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα για να τον σώσουν. Μόνο που ο Οτσαλάν – σύμφωνα με την έκθεση – «πετάχτηκε έξω» από την ελληνική πρεσβεία. Αλλά απ ‘ έξω ήταν οι Τούρκοι…

Και κάτι ακόμα: Το καλοκαίρι του 2004, στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (25/8/2004) αναδημοσιεύτηκε κείμενο της τουρκικής εφημερίδας «Ραντικάλ» στο οποίο γινόταν λόγος για την υπόθεση Οτσαλάν. Στο κείμενο υποστηριζόταν ότι:

«… ο τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα, Νίκολας Μπερνς, πραγματοποίησε συνάντηση με τον κ. Πάγκαλο, ο οποίος του τόνισε ότι η ελληνική πλευρά επιδιώκει μεν να απομακρύνει από τη χώρα τον Οτσαλάν, αλλά αυτό δεν κατέστη εφικτό μέχρι στιγμής. Τότε – κατά τη “Ραντικάλ” – ο Μπερνς πραγματοποίησε μια κρίσιμη επέμβαση: “Φροντίστε να αποστείλετε τον Οτσαλάν στην Κένυα και τα υπόλοιπα είναι δική μας υπόθεση”, φέρεται ειπείν στον Θ. Πάγκαλο…».

Αυτά έγραφε η «Ραντικάλ» και αναδημοσιεύτηκαν στον ελληνικό Τύπο. Και, βεβαίως, δεν είναι δική μας πρόθεση να τα υιοθετήσουμε. Είναι όμως υπόθεση του καθενός να αναρωτηθεί: Υπήρξε η ευθιξία από τους πρωταγωνιστές εκείνης της ντροπιαστικής υπόθεσης να καταρρίψουν τους ισχυρισμούς των λόγω δημοσιευμάτων;

Τέτοια ευθιξία απέναντι στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας, κι αν υπήρξε ήταν προφανώς πολύ μικρότερης έντασης από την ένταση με την οποία καταγράφηκε στην συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού εκείνο το «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»…

Αυτή η ντροπή, αυτή η μαύρη σελίδα που γράφτηκε σαν σήμερα από τους πρώην «ταγούς» αυτού του τόπου (σσ: πολλοί εξ αυτών πρωταγωνίστησαν σε μια σειρά ακόμα δράματα που ακολούθησαν) δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Θα τους κυνηγάει για πάντα.

Το έχουμε ξαναγράψει και θα το επαναλάβουμε: Όποια κι αν θα είναι η τελική κρίση της Ιστορίας, πρώτα και κύρια του κουρδικού λαού, για το πρόσωπό του Οτσαλάν, το γεγονός παραμένει: Από τα χέρια μιας ελληνικής κυβέρνησης, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο Οτσαλάν βρέθηκε στα χέρια της Τουρκίας. Κι αυτό, ως στιγμιότυπο της – ελληνικής – Ιστορίας, θα αποτελεί εσαεί κηλίδα ντροπής. Για εκείνους τους «μεγάλους τραγουδιστές» που δια πράξεων ή παραλείψεων πρωταγωνίστησαν σε αυτή την εξέλιξη.

---

Ημεροδρόμος

---

*

Θ. Τσουκάτος: Ο «στρατηγός» που «εκτέλεσε» τον Κ. Σημίτη...

*

Ανασυγκρότηση

***
*
...και όλοι το χάρηκαν

του Γ. Λακόπουλου

Και οι πέτρες του ΠΑΣΟΚ ξέρουν ότι ο Κώστας Σημίτης δεν θα γινόταν ποτέ πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αν δεν είχε γνωρίσει τον Θ. Τσουκάτο - μέσω των περίφημων "λοχαγών" του Κινήματος.

Κατά παράδοξο τρόπο ο «αστός της οδού Αναγνωστοπούλου» και ο «γιος του μπακάλη» από το Λεωνίδιο έδεσαν. Χωρίς όμως να γίνουν ποτέ φίλοι. Δεν ενάλλασσαν οικογενειακές επισκέψεις και οι γυναίκες του δεν έκαναν παρέα. Ο Τσουκάτος παραήταν λαϊκός και δεν θα μπορούσε να σταθεί τους κύκλους των Σημιταίων, από τη στιγμή που έλεγε ακόμη «καλάμε…»- αντί «καλούμε».

Ο Σημίτης καλλιεργημένος και σοβαρός άνθρωπος, γερμανόστροφης παιδείας, με εξ αγχιστείας σχέση με τον Πέτρο Γαρουφαλιά και οικογενειακή επαφή με το Παλάτι, μέλος της αστικής Αθήνας και ενός τμήματος του κατεστημένου, είχε εντυπωσιακή προδικτατορική δραστηριότητα με τον «Όμιλο Παπαναστασίου» και δράση κατά της χούντας.

Ένας τυπικός κεντροαριστερός της εποχής που μπήκε στο ΠΑΚ και μετά στο ΠΑΣΟΚ ως μέλος της ηγετικής ομάδας του εξ αρχής- αδιαφόρησε για την εξόντωση της Δημοκρατικής Άμυνας, όπου είχε φίλους, και έπαιξε ρόλο στη κρίσιμη Συνδιάσκεψη του 1977. Στη συνέχεια άρχισε να τον πνίγει το ιμπέριουμ του Ανδρέα Παπανδρέου και το 1978 με αφορμή μια αφίσα για την ΕΟΚ αποσύρθηκε στη Γερμανία.

Επέστρεψε τις παραμονές των εκλογών του 1981, άνοιξε πολιτικό γραφείο στην οδό Πανεπιστήμιου και αυτοχρίσθηκε υποψήφιος. Αλλά ο Παπανδρέου δεν τον έβαλε ποτέ στο ψηφοδέλτιο της Α΄ Αθήνας. Ωστόσο τον έκανε υπουργό Γεωργίας στην «κυβέρνηση της Αλλαγής» – για ολόκληρη την πρώτη τετραετία. Ο απολογισμός του υπήρξε μάλλον αρνητικός.

Μετά τη νίκη του 1985 τον τοποθέτησε στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας για να σηματοδοτήσει το σφίξιμο της οικονομικής πολιτικής μετά τι γαλαντομία του 1981. Αλλά δυο χρόνια αργότερα ανήγγειλε- ερήμην του -την ανατροπή αυτής της πολιτικής και τον ανάγκασε σε παραίτηση. Από εκείνη τη στιγμή είναι και επισήμως εσωκομματικός του αντίπαλος. Συχνά ο ίδιος ο Παπανδρέου τον καταγγέλλει για συμμετοχή σε «κεντροδεξιά σενάρια».

Στην πραγματικότητα ο Σημίτης είχε στρατολογηθεί για την «μετά Παπανδρέου εποχή» από τον ένα άξονα της τότε διαπλοκής που έχει ως βάση το Συγκρότημα Λαμπράκη -που είχε στρατολογήσει αντιστοίχως τον Μιλτ. Έβερτ στη ΝΔ. Κόντρα στον άλλο άξονα που είχε αναφορά σε άλλη επιχειρηματική ομάδα -πάλι με συνδετικό κρίκο τον ΔΟΛ, αλλά επένδυσε σε κάτι πιο σίγουρο: το Γιώργο Γεννηματά.

Δίπλα τους προσπαθούσε να διαμορφώσει προϋποθέσεις υπερκερασμού και των δυο ο Γεράσιμος Αρσένης ως ανταγωνιστής κυρίως του Σημίτη. Αυτές οι εξωκομματικές αντιπαλότητες σχηματοποιήθηκαν πλησιάζοντας προς το 1989 -με φόντο αφενός το σκάνδαλο Κοσκωτά και αφετέρου την ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Σημίτης προσδοκούσε το τέλος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και δεν πήγε ούτε μάρτυρας στη δίκη του. Το 1990 και με τον Παπανδρέου εκτός από ασθενή και υπόδικο οργάνωσε- στη διαβόητη συνεδρίαση του Πεντελικού- την ανατροπή του Παπανδρέου. Με «εκτελεστικά όργανα » τον Κ. Λαλιώτη, την Μελίνα Μερκούρη και τον Παρ. Αυγερινό, ποικιλοτρόπως ευεργετηθέντα από τον Παπανδρέου.

Με την παρέμβαση Γεννηματά ο Παπανδρέου διασώθηκε. Ο Σημίτης πλέον είναι πολέμιος του, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να τον συμπεριλάβει και στην κυβέρνηση Ζολώτα και στην δίκη του μετά το 1993.

Στο κομματικό παρασκήνιο τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει. Ο επερχόμενος διάδοχος του Παπανδρέου είναι ο Γ. Γεννηματάς, και ο Σημίτης περισσότερο προσπαθεί να πλασαριστεί ως δεύτερος δίπλα του. Δεν είχε καμία πιθανότητα να εξελιχθεί σε επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ.

Εκεί μπαίνει στη ζωή του ο Τσουκάτος. «Είμασταν σε σένα σκοτεινό δωμάτιο και ο Τσουκάτος άνοιξε τα παράθυρά να μπει φως» έλεγε ο Γιώργος Βέλτσος για την έδρα του Σημίτη στην οδό Ακαδημίας.

Τον έπεισε ότι «έχει δυναμική» και ανέλαβε να την αναδείξει. Σε συνθήκες μυστικότητας τις περισσότερος φορές τον έφερε σε επαφή με ολόκληρο το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ ανά την επικράτεια και με επιμέρους οργανωμένες ομάδες του, όπως οι συνδικαλιστές.

Η ασθένεια και τελικά η απώλεια του Γ. Γεννηματά άνοιξε το δρόμο. Με υπερένταση στο παρασκήνιο ο Τσουκάτος-, που θα γίνει πλέον γνωστός ως «στρατηγός»- οδηγεί τον Σημίτη στην πρωθυπουργία τον Ιανουάριο του 1996 και στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ έξι μήνες αργότερα.

Είναι πλέον και οι δυο πανίσχυροι. Ο Σημίτης ως Πρωθυπουργός και ο Τσουκάτος ως κινητήρια δύναμη της κομματικής παρουσίας του. «Θόδωρος Τσουκάτος στο κόμμα και το κράτος» λένε όλοι. Ωστόσο η εμφανής επαφή Σημίτη με εκδοτικούς ομίλους και επιχειρησιακά κέντρα- που έχουν γυρίσει την πλάτη στον Έβερτ για χάρη του στις εκλογές του 1996- φέρνει τριβές στο ΠΑΣΟΚ και δημιουργεί αντιπαλότητες.

Παράγοντες που συνδέονται με συγκεκριμένο ανερχόμενο επιχειρηματία, χρεώνουν στον Τσουκάτο ότι ευνοεί τον ανταγωνιστή του. Ο Σημίτης παίρνει θέση υπέρ του πρώτου και τον καλεί σε… απολογία, μετά από μια «αποκάλυψη» για βόλτα με κότερο του επιχειρηματία. Το μέλος του ΕΓ και τον » έδωσε» ήταν επίσης επιβάτης στο ίδιο κότερο.

«Σε είχα σαν πατέρα μου και με αδίκησες» του είπε ο Τσουκάτος όταν διαπίστωσε την πρόθεσή του να τον υποβαθμίσει. Ήταν ήδη βουλευτής Επικρατείας, το μόνο που του είχε δώσει ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες του.

Ο Σημίτης δεν συγκινήθηκε. «Είναι κρύο αίμα» εξομολογήθηκε στους δικούς ο Τσουκάτος και περιορίσθηκε σε ένα γραφείο στη Χαρ. Τρικούπη.

Εκεί τον βρήκε το 1999 η προσφορά του ενός εκατομμυρίου μάρκων από τον Χριστοφοράκο. Αντί να αντιγράψει το μοντέλο περί «πολιτικής δίωξης» είπε την αλήθεια του: «Παρέλαβα τα λεφτά για το κόμμα»- όπως είχε ξανασυμβεί. Οι μόνοι μάρτυρες που θα μπορούσαν να ξέρουν το επιβεβαίωσαν. Ο Σημίτης έκανε μια αμήχανη -ως εχθρική- δήλωση, δηλαδή σαν… αδιάφορος τρίτος.

Αλλά κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από την κήρυξη άγνοιας για θέματα που τον αφορούν άμεσα. Στο Δικαστήριο οι μαρτυρίες υπέρ του Τσουκάτου επαναλήφθηκαν. ‘Αρα ο Σημίτης πρέπει να εξηγήσει έτσι κι αλλιώς γιατί έστειλε στο κόμμα του λεφτά ο Χριστοφοράκος.

Αλλά η απολογία του Τσουκάτου ήταν κάτι που μάλλον δεν περίμενε. Αφού εξήγησε γιατί δεν μπορεί να ήταν ο ίδιος ο διαμορφωτής των σχέσεων του Χριστοφοράκου με την κυβέρνηση Σημίτη, έστησε τον πρώην πρωθυπουργό στα τρία μέτρα: «Με έκαναν αποδιοπομπαίο τράγο… Με έστειλαν εδώ ως μαύρο πρόβατο και το ΠΑΣΟΚ σφύριζε κλέφτικα». Εκτός από τον Σημίτη σημαδεύει και τον Γ. Παπανδρέου, ρίχνοντας και ένα σκαμπίλι στον -καταδικασμένο- Γ. Παπακωνσταντίνου που τον «έριξε στα σκυλιά» για λογαριασμό του.

Δεν τελείωσε εκεί. Πριν κατεβεί από το βήμα στάθηκε και πυροβόλησε στο δόξα πατρί τον Κώστα Σημίτη: μόνο για τις εκλογές του 2000, ήτοι- μετά την υποβάθμιση του ιδίου- το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη πήρε από εταιρίες 16 δισ. δραχμές.

Είναι μια κανονική «εκτέλεση» με το πιο αξιόπιστο τελετουργικό που θα μπόρεσε να υπάρξει: στην αίθουσα εντός δικαστηρίου. Όλοι ήξεραν πλέον ότι εκεί δεν κρίνεται πλέον η ενοχή του Τσουκάτου, αλλά η τιμή και η υπόληψη της κυβέρνησης Σημίτης και η ευθύνη του ιδίου προσωπικά.

Τώρα βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και η θεωρία «η διαφθορά είναι κοινωνικό φαινόμενο» και η έκφραση «λύπης» για τον Γιάννο Παπαντωνίου δεν αρκεί. Το θέμα τον αφορά προσωπικά ως πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ: αργά ή γρήγορα πρέπει να εξηγήσει γιατί πήγαν τόσα λεφτά στο κομματικό ταμείο του και πώς δαπανήθηκαν. Λίγοι θα λυπηθούν για τη δύσκολη θέση του.

Όπως άλλωστε κάποιοι άλλοι χρειάζεται να εξηγήσουν γιατί η πορεία του χρήματος σε μια τουλάχιστον περίπτωση, ήταν διαφορετική από το ένα εκατομμύριο μάρκα που διαχειρίσθηκε ο Τσουκάτος- και για την ακρίβεια γιατί δεν έφτασαν ποτέ.

Λένε ότι ο πάλαι ποτέ «στρατηγός» του Σημίτη τέλειωσε τον παλιό «μέντορα» του με αποχρώσεις συγκίνησης στη φωνή του. Εύλογο. Ο Τσουκάτος πίστεψε στον Σημίτη και έδινε πραγματικά τον εαυτό του για να επικρατήσει. Και ίσως αυτό που τον πείραξε περισσότερο δεν ήταν ότι κατέστη αποσυνάγωγος και ταλαιπωρείται για μια δεκαετία, αλλά ότι ο Σημίτης τον αδίκησε με τον πιο κυνικό τρόπο. Αυτό θα του το πληρώσει…

---

anoixtoparathyro

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

Ο Σημίτης ζητάει 300.000 ευρώ από τον Φιλιππάκη

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Παραιτήθηκε από ΤΑ ΝΕΑ ο Γιάννης Σαραντάκος

Αγωγή στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Λιάκο, τον εκδότη Γιάννη Φιλιππάκη, την εταιρεία «Δημοκρατικός Τύπος» και τον διευθύνοντα σύμβουλο Ν. Χαβούτη, έκανε ο Κώστας Σημίτης. Ο πρώην πρωθυπουργός ζητάει από τους προαναφερθέντες 300.000 ευρώ και αξιώνει ένα χρόνο φυλάκισης αν δεν του καταβληθεί το ποσό. Η αγωγή σχετίζεται με το δημοσίευμα υπό τον τίτλο
"Sihamosaurus Tsifoutius Chrimatistirious" στην στήλη «Περί Πωλητικής» του Π. Λιάκου της εφημερίδας «δημοκρατία».

****

Μόλις πέντε μήνες κράτησε η συνεργασία του πολιτικού συντάκτη Γιάννη Σαραντάκου με την εφημερίδα Τα ΝΕΑ, αφού εχθές υπέβαλε την παραίτηση του, όπως γράφει το enimerosi24. Ο Γιάννης Σαραντάκος, επί χρόνια σχολιαστής στο Mega, εντάχθηκε στα ΝΕΑ στα μέσα του περασμένου Νοεμβρίου καλύπτοντας το ρεπορτάζ της ΝΔ. Οι λόγοι της παραίτησης του δεν έγιναν γνωστοί.

****

Νέα συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το γραφείο του Γιάννη Δραγασάκη πραγματοποιούν οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του Mega. Οι απλήρωτοι υπάλληλοι της Τηλέτυπος έχουν αναρτήσει πανό και ζητούν αντιπροσωπεία τους να συναντηθεί με τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης προκειμένου να βρεθεί λύση στην καταβολή των πληρωμών τους.

---

zoornalistas

---

*

Παραμύθι χωρίς όνομα (αλλά με μίζες!)

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Όταν οι Γερμανοί παραδέχονται ότι τα χώνανε

σε κυβερνητικούς αξιωματούχους και κόμματα

του Χρήστου Ξανθάκη

Όταν ήμουν πιτσιρίκι είχα διαβάσει όλα τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα. Σχεδόν όλα δηλαδή, λόγω τεράστιας παραγωγής, αλλά της είχα ιδιαίτερη αδυναμία. Και πιο πολύ απ’ όλα τα έργα της, μ’ άρεσε το «Παραμύθι χωρίς όνομα». Όπου είναι μια χώρα, το βασίλειο των Μοιρολατρών, ρημαγμένη απ’ άκρου εις άκρον, αλλά ο βασιλιάς της ο Αστόχαστος εξακολουθεί να ζει στα περασμένα μεγαλεία.

Και απαιτεί από τον αρχικαγκελάριό του τον Πανουργάκο να του φτιάξει γεύμα βασιλικό, παρότι είναι άδεια τα κελάρια του παλατιού. Τι να κάνει κι αυτός, βγαίνει στο δρόμο εις αναζήτησην κορόϊδο, πέφτει πάνω στον Κακομοιρήδη τον σιδερά, του τσουρνεύει δυο κότες, ένα παστίτσιο και δυο κρασιά, τα πάει στον Αστόχαστο τα παρουσιάζει ως δώρα από τον εξάδελφό του. Μόνο που το Βασιλόπουλο έχει τις αμφιβολίες του. Ακολουθεί διάλογος ανάμεσα στον πατέρα και στον γιό:

«- Εσύ πήγες πεζή. Ο Πανουργάκος θα πήρε άλογο, είπε απότομα.

- Δρόμος δεν υπάρχει, και από τους βράχους άλογο δεν περνά. Μα κι αν είχε δρόμο, πάλι δε θα πρόφθαινε.

- Με σκότισες! φώναξε ο Βασιλιάς. Επιτέλους πες πως πέταξε και μη με ζαλίζεις πια, ειδεμή σε χώνω στη φυλακή και ας πα να 'σαι ο αυριανός Βασιλιάς. Και κάθισε στο φαγί, χωρίς να χάσει καιρό, μαζί με τις γυναίκες, τον Πανουργάκο και τον Τζοτζέ, που από τη χαρά του έκανε μια τούμπα, κουδουνίζοντας τα κυπριά της παρδαλής του φορεσιάς».

Κάπως έτσι και με τα μιζώματα για το Μετρό. Χτεσινή είναι η είδηση ότι έστειλε στοιχεία η γερμανική δικαιοσύνη για μίζες στην υπόθεση της εκτέλεσης και υλοποίησης έργου παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών από την ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ στην Κοινοπραξία Συμβούλων Μετρό Ελλάδος. Αυτό μας κάνει το ποσό των 370.000 ευρώ σε κρατικούς αξιωματούχους που τα παρέλαβαν σε βαλίτσες, αλλά και ποσοστό 5 έως 7 τοις εκατό σε κάθε έργο ως “δωρεά” σε πολιτικά κόμματα “που επικρατούσαν στην πολιτική σκηνή”.

Την εποχή της Ισχυρής Ελλάδας διαδραματίστηκε, που την είχε οικοδομήσει με τα χεράκια του ο Κώστας Σημίτης. Ο δικός μας βασιλιάς Αστόχαστος, που δεν είχε ιδέα, δεν άκουγε, δεν έβλεπε τι συνέβαινε στο βασίλειό του κι εμπιστευόταν τους κάθε είδους αρχικαγκελάριους να του προσφέρουν στο πιάτο ανάπτυξη, πλούτο, έργα. Κι ας πέφτανε οι μίζες βροχή κι ας υποθηκευόταν το μέλλον της χώρας κι ας χτίστηκε στα πιο σαθρά θεμέλια το θαύμα της ελληνικής προόδου. Κι όταν έπεφτε καμιά κουβέντα στο τραπέζι ότι είναι όλα στον αέρα, η απάντηση ήταν όμοια με εκείνη του Αστόχαστου:
«Πες ότι πέταξε και μη μας ζαλίζεις πια. Ειδεμή σε χώνω στη φυλακή»!

Υ.Γ.: Υπενθυμίζω ότι αυτός ο άνθρωπος εξακολουθεί να μας δίνει μαθήματα καλής συμπεριφοράς, όπως απέδειξε το περυσινό βιβλίο του «Υπάρχει λύση;». Προσωπικώς θα του πρότεινα το επόμενο να το ονομάσει «Υπάρχει τσίπα;» και να το αφιερώσει στο εαυτό του…

---

newpost

---

*

Ο Σημίτης, η Siemens, το "πακέτο" και η ασυλία των ΜΜΕ

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Ο Σημίτης δεν είχε ιδέα

για το 1 εκ. μάρκα που έστειλε

η Siemens στο ΠΑΣΟΚ;

Αναρωτιέται μια μικρή μειοψηφία δημοσιογράφων, σε αντίθεση με τα μεγάλα ΜΜΕ που σιωπούν…

Την αρχή έκανε ο Νίκος Χατζηνικολάου την περασμένη εβδομάδα από τη ραδιοφωνική του εκπομπή στο Real FM βάζοντας στο κάδρο τον Κώστα Σημίτη… Ο γνωστός εκδότης εγκαλούσε τον πρώην πρωθυπουργό για τη στάση του στα Ιμια και ζητούσε επίμονα να αποκαλύψει τι συμφώνησε με τους Αμερικανούς πριν 22 χρόνια (εδώ)… Είναι γνωστό όμως ότι ο Κώστας Σημίτης απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία ή πιο σωστά μια προστασία από τα ΜΜΕ για τα χρόνια της πρωθυπουργίας του ομολογουμένως, όχι ανεξήγητα!

Η συνέχεια λοιπόν έρχεται με την υπόθεση της SIEMENS. Η αποκάλυψη την περασμένη εβδομάδα στη δίκη που είναι σε εξέλιξη για τα «μαύρα ταμεία» της γερμανικής εταιρίας και συγκεκριμένα ότι 1 εκ. μάρκα πήγε μέσω Τσουκάτου στο ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να αποσιωπήθηκε από την πλειοψηφία των ΜΜΕ ωστόσο ορισμένοι δημοσιογράφοι δεν διστάζουν να υποβάλουν ερωτήσεις.

Για παράδειγμα ο εκδότης της εφημερίδας «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» Μάκης Κουρής αναρωτιέται: «Ο Σημίτης που τότε ήταν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός δεν είχε ιδέα για τα χρήματα που έστειλε η Ζήμενς στο κόμμα μέσω Τσουκάτου»;

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υπεύθυνος του σάιτ «anoixtoparathyro.gr», Γιώργος Λακόπουλος, σε άρθρο του για τη συγκεκριμένη υπόθεση: «Έτσι όμως αρχίζει το μαρτύριο του Κ. Σημίτη. Ο Αυγερινός συμπλήρωσε ότι το να φτάνουν λεφτά στο κομματικό ταμείο εκείνη την περίοδο ήταν «συνήθης διαδικασία». Συνεπώς εφόσον τα λεφτά δεν ήταν για τον Τσουκάτο, αλλά για το ΠΑΣΟΚ, κάποιος από το ΠΑΣΟΚ πρέπει να εξηγήσει γιατί ο Χριστοφοράκος τους έστειλε λεφτά. Ποιος άλλος από τον πρόεδρό του -και ενδεχομένως τον γραμματέα του- μπορεί να είναι;» (εδώ)

Εν κατακλείδι, παρά λοιπόν το γεγονός ότι τα media παρουσιάζουν την Ελλάδα επί των ημερών του Κώστα Σημίτη ως παράδεισο (και είναι εύκολα εξηγήσιμο το γιατί), στην πραγματικότητα μπήκαν οι βάσεις για την κόλαση που ζει η χώρα σήμερα! Ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα μπήκε στο σκληρό πυρήνα του ευρώ, έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και τα σκάνδαλα (συμπεριλαμβανομένου του χρηματιστηρίου), ενώ οι μίζες έπεφταν βροχή… περιγράφουν ένα μεγάλο μέρος της πρωθυπουργίας Σημίτη που αποσιωπά η πλειοψηφία των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων! Και δυστυχώς αυτή η ομερτά φτάνει μέχρι και σήμερα που έχουν έρθει τα πάνω κάτω!

---

enimerosi24

---

*

Ημέρα Εθνικής Ντροπής 15/2/1999 - Παραδώσαμε τον Οτσαλάν...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

15 Φεβρουαρίου 1999

Η κυβέρνηση Σημίτη

παραδίδει τον Οτσαλάν στην Τουρκία

Σαν βόμβα σκάει στην Αθήνα το απόγευμα της 15ης Φλεβάρη του 1999 η είδηση ότι ο Κούρδος ηγέτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν «φιλοξενούνταν» για δεκαπέντε μέρες στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι της Κένυας.

Το απόγευμα εκείνης της μέρας ο Οτσαλάν υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την πρεσβεία και η επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι τα ίχνη του χάθηκαν όταν το αυτοκίνητο που τον μετέφερε στο αεροδρόμιο «εξαφανίστηκε» κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Λίγες ώρες αργότερα, τα τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα μετέδιδαν βίντεο με τις αποτρόπαιες εικόνες από τη μεταφορά του Οτσαλάν στην Αγκυρα, μετά από επιχείρηση ανδρών των μυστικών υπηρεσιών στο Ναϊρόμπι.

Την αρχική έκπληξη διαδέχτηκε η οργή για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης και για τους χειρισμούς της, που συνιστούσαν παράδοση του Οτσαλάν στα χέρια των Τούρκων πρακτόρων.

Η οργή μεγαλώνει, γιατί η κυβέρνηση διάλεξε το ίδιο βράδυ για να διατάξει «επιχείρηση – σκούπα» κατά των Κούρδων που ήταν εγκαταστημένοι στην πλατεία Κουμουνδούρου. Στην επιχείρηση, η αστυνομία επιτίθεται με ιδιαίτερη σκληρότητα κατά των προσφύγων, τους συγκεντρώνει και τους μεταφέρει σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις με συνθήκες στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Λίγες μέρες αργότερα αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας, για το τι συνέβη πριν και κατά τη διάρκεια της 15ης Φλεβάρη. Στις αποκαλύψεις συντέλεσε η έκρηξη των αντιδράσεων του ελληνικού λαού, που με μαχητικές διαδηλώσεις και άλλες εκδηλώσεις αλληλεγγύης και συμπαράστασης στον κουρδικό λαό καταδίκασε την παράδοση του ηγέτη του ΡΚΚ και ζήτησε τις ευθύνες από την κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να βγει στην αντεπίθεση, υιοθετώντας όλες τις αμερικανικές και τουρκικές θέσεις περί τρομοκρατικής δραστηριότητας του ΡΚΚ και του απελευθερωτικού κουρδικού κινήματος. Ετσι όμως ενοχοποιείται περισσότερο, αφού ενισχύει τις εκτιμήσεις περί σχεδίου παράδοσης του Οτσαλάν, στο οποίο πήρε μέρος και η ίδια.

Ωστόσο, κάτω από τη λαϊκή πίεση, ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης θα δεχτεί ότι έγιναν «λάθος χειρισμοί» και θα αποπέμψει από την κυβέρνηση τους υπουργούς Εξωτερικών Θ. Πάγκαλο, Εσωτερικών Αλ. Παπαδόπουλο και Δημόσιας Τάξης Φ. Πετσάλνικο.

---

Ριζοσπάστης

---

*

2004-2017, το 13άρι της αποτυχίας

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Τελικά, όλα είναι μια άλλη ιστορία...

Αν θέλεις να κλείσεις σε μια φωτογραφία την ψεύτικη ευδαιμονία της Ελλάδας στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα τότε θα βάλεις κάτι από τους Ολυμπιακούς του 2004. Ηταν το αποκορύφωμα μιας χώρας που νόμισε ότι έγινε μεγάλη με… δανεικά.

Τελικά κατάφερε να γίνει απλά ο μεγάλος… μπαταχτσής! Βέβαια το εύκολο είναι να τα βάλεις με τη Γιάννα και να καθαρίσεις. Να της φορτώσεις όλες τις κακοδαιμονίες του τόπου. Μόνο που πίσω από τη Γιάννα υπήρχε ένα ολόκληρο σύστημα.

Υπήρχε πρωθυπουργός στη χώρα με ονοματεπώνυμο (Κώστας Σημίτης) που δεν ήξερε τίποτα. Υπήρχε Ακης Τσοχατζόπουλος που έκανε τις μπίζνες του με διάφορα λαμόγια.

Υπήρχαν οι εκδότες της εποχής. Οι μεγαλοεκδότες που πήραν μέρος στο πάρτι. Κι αυτοί έχουν ονοματεπώνυμο και ιστορία. Ο Σταύρος Ψυχάρης διέλυσε τον ΔΟΛ κι άφησε στο δρόμο κι απλήρωτους τόσους εργαζόμενους. Ο Φώτης Μπόμπολας είχε βάλει όλα τα μέσα που διέθετε στην υπηρεσία της οικογενειακής επιχείρησης του «Ακτωρα» που πήρε σχεδόν μόνος του όλα τα Ολυμπιακά και όχι μόνο έργα.

Ο ίδιος νωρίτερα είχε πάλι κι άλλα έργα. Όπως το κλειστό μπάσκετ του ΟΑΚΑ που στοίχισε το 1991 τρεις φορές περισσότερα από ένα σούπερ παλέ ντε σπορ στη Γαλλία με διαδρομές και για τον στίβο.

Το πάρτι του αιώνα, στις αρχές του αιώνα είχε οικοδεσπότες που τους ξέρουμε, αλλά όταν έρχεται η ώρα να τους γράψουμε τους αφήνουμε στην άκρη. Θυμόμαστε τη Γιάννα – που κι αυτή δεν είναι άμοιρη ευθυνών – και… ξεχαρμανιάζουμε.

Υπάρχουν κι άλλα. Κάτι σκάνδαλα του χρηματιστηρίου κάτι… ψιλά για τα σημερινά δεδομένα. Όπως και κάποιοι υπουργοί στη κυβέρνηση Καραμανλή που ακολούθησε και δεν ήθελαν να χαλάσουν τις σχέσεις τους με τους μεγαλοεργολάβους. Ετσι ο Σουφλιάς ως υπουργός Δημόσιων Εργων συνέχισε να δίνει έργα στον Μπόμπολα παρά την απόφαση του Καραμανλή να τα βάλει με όλη την οικογένεια. Θα πει κάποιος; Και τι έφταιγε; Δεν υπήρχε πρωθυπουργός στη χώρα να τον ελέγξει; Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Με αφορμή το πάρτι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 τα θυμηθήκαμε όλα αυτά. Ηταν ένα πάρτι που κι ο δικός μας κλάδος δεν μπορεί να αισθάνεται περήφανος για την στάση του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

---

Sporos

---

*

Κώστας Σημίτης - μια απάτη που πληρώνουμε εφτά χρόνια

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Ο άνθρωπος χωρίς κανένα χάρισμα

Από τον Διονύση Χαριτόπουλο

Δύο μεγάλες περιόδους σκληρής λογοκρισίας έχει γνωρίσει μεταπολεμικά η χώρα μας. Την μία επίσημη, σκαιή και βάρβαρη επί δικτατορίας. Τη δεύτερη ανεπίσημη, μουγγή και δόλια επί Σημίτη.

Επρόκειτο κυριολεκτικά για τον άνθρωπο χωρίς κανένα χάρισμα αλλά τον τέλειο αχυράνθρωπο της οικονομικής εξουσίας. Για να ληστεύουν ανεμπόδιστα τη χώρα κι αυτός να κάνει πως δεν ξέρει. (Και το ίδιο κάνει ακόμα.)

Την κατασκευή της εικόνας του είχαν αναλάβει εργολαβικά τα μεγάλα ΜΜΕ. Ήταν «ο σοβαρός», «ο εκσυγχρονιστής», «ο καταλληλότερος», «ο καλύτερος πρωθυπουργός που είχαμε». Και βέβαια, «ο πρωθυπουργός που μας έβαλε στην ΟΝΕ».

Μια απάτη που πληρώνουμε εφτά χρόνια τώρα, γιατί κάποιους ισχυρούς τους συνέφερε να μπούμε κι ας καταστραφούμε οι υπόλοιποι.

Δεν επιτρεπόταν ο παραμικρός αντίλογος. Όποιος διατύπωνε διαφορετική θέση εξουδετερωνόταν ποικιλοτρόπως. Αν ήταν δημοσιογράφος απολυόταν και πέρναγε στα αζήτητα. Αν ήταν πολιτικός τον διέβαλαν ή τον γελοιοποιούσαν.

Αν ήταν συγγραφέας, σκηνοθέτης, καλλιτέχνης, έμπαινε στη μαύρη λίστα. Το όνομα και το έργο του αποκλείονταν από τα κρατικά κανάλια, τα μεγάλα ιδιωτικά και βέβαια τις μεγάλες εφημερίδες.

Στο ανθρωπάκι είχαν φορέσει μια αστραφτερή μηντιακή πανοπλία. Και ήταν επιτακτική ανάγκη να μη φανεί ότι αποκάτω δεν υπάρχει τίποτα.

Κυνηγήθηκαν αρκετοί δημοσιογράφοι και μεταξύ αυτών απολύθηκε από το «Έθνος» που δούλευε χρόνια ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Αυτός πήρε ανάποδες και έκανε μήνυση στον πανίσχυρο πρώην εργοδότη του.

Οι αιτιάσεις του ήταν δικονομικά σωστές αλλά δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν απτές αποδείξεις. Κατά τον δικηγόρο του χρειαζόταν κάποιους μάρτυρες, κάπως γνωστούς, να καταθέσουν υπέρ του.

Ο Βασίλης, παρά την εικόνα καυγατζή που εξέπεμπε, ήταν ένας πολύ ευγενικός και διακριτικός άνθρωπος. Δεν θέλησε να βαρύνει κανέναν φίλο του. Ήξερε ότι θα σήμαινε τον αποκλεισμό του από τα ΜΜΕ του Σημιταριού. Δεν ζήτησε από κανέναν να πάει μάρτυρας υπέρ του στο δικαστήριο. Αλλά και κανείς δεν προσφέρθηκε. Ίσως κάποιοι να μην το έμαθαν γιατί πουθενά δεν δημοσιοποιήθηκε. Ισχύει κι αυτό.

Πήγα εγώ ως μοναδικός μάρτυρας, παρά τις αντιρρήσεις του. Όχι πως υπήρχε πιθανότητα να δικαιωθεί. Αλλά τουλάχιστον εμπόδισα τον Βασίλη να δείρει μέσα στο δικαστήριο τον μάρτυρα κατηγορίας εναντίον του.

Ήταν ένας δημοσιογράφος από την ίδια εφημερίδα, δηλωμένος φίλος και θαυμαστής του Βασίλη που αιφνιδίως ανέβλεψε και τον έβγαλε άχρηστο.

Φυσικά, ούτε η δίκη που έγινε, εμφανίστηκε σε κανένα Μέσο.

---

lifo.gr

---

*

Ο Χατζηνικολάου ίσως έβγαλε το θέμα της χρονιάς

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Έμβασμα 1 εκ. ευρώ εξετάζεται αν κατέληξε

σε πρόσωπο του περιβάλλοντος Σημίτη

Η εφημερίδα του Νίκου Χατζηνικολάου ενδέχεται να έχει βγάλει και το θέμα της χρονιάς!

Στο πρωτοσέλιδό της η Κυριακάτικη «Real News» φιλοξενεί εκτενές ρεπορτάζ με πυρήνα την αναφορά του Γάλλου Μισέλ Ζοσεράν για χρηματισμό της κυβέρνησης Σημίτη, αλλά και του ίδιου του πρώην πρωθυπουργού για την αγορά του C4I!

Το θέμα είναι τεράστιο και εύλογα η εφημερίδα κάνει λόγο για «Ομερτά», μιλώντας για το «Ποιοι κάλυπταν επί 11 χρόνια τον Κώστα Σημίτη»!

Σύμφωνα πάντα με το ρεπορτάζ της «Real News» στο μικροσκόπιο της Δικαιοσύνης έχει μπει έμβασμα πάνω του 1 εκ. ευρώ που πέρασε από offshore εταιρία στις Μπαχάμες σε πρόσωπο του στενού περιβάλλοντος του πρώην πρωθυπουργού, πριν καταλήξει σε γερμανική τράπεζα!

---

enimerosi24

---

*

Καναλάρχες - media - τις (δεν) πταίει;..

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Ο Χατζηπετρής στο απόσπασμα

Αυτός φταίει τελικά για την κατάρρευση των ελληνικών μίντια

Με αφορμή το τελευταίο editorial του Σταύρου Ψυχάρη επανήλθε στο προσκήνιο και το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ και το τι λένε οι πρωταγωνιστές της κρίσης στα ελληνικά ΜΜΕ.

Οι εκδότες και οι καναλάρχες λένε μονομπλόκ ότι φταίει η κρίση και όλοι μαζί πάλι μονομπλόκ ότι μαζί με την κρίση φταίει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο μόνος που κάτι ψέλλισε για προσωπικές ευθύνες των μετόχων όσον αφορά το Mega ήταν ο Φώτης Μπόμπολας

Το πολιτικό σύστημα μονομπλόκ λέει ότι αυτό δεν ξέρει απολύτως τίποτε ότι δεν είχε κανένα κόμμα σχέσεις με τους εκδότες και τους καναλάρχες, ότι δεν παρενέβαιναν στις τράπεζες για τα δάνεια και η μη νομοθέτηση επί 25 χρόνια για να δοθούν άδειες στα κανάλια οφείλεται σε κάποιους εξωγήινους.

Οι τράπεζες λένε ότι δεν έπαιρναν εντολές από τις κυβερνήσεις για τα δάνεια στα ΜΜΕ, ότι όλα αυτά τα δάνεια ήταν σύννομα και ασφαλή, αλλά ήρθε η κρίση και προκάλεσε το πρόβλημα.

Οι μεγαλοδημοσιογράφοι λένε ό,τι οι προαναφερθέντες. Άλλοι λένε για πολιτικές διώξεις, άλλοι για την κρίση και άλλοι και για τα δύο. Οι ίδιοι δεν ξέρουν τίποτε δεν άκουσαν τίποτε και δεν έκαναν ποτέ προπαγάνδα σε βάρος του ελληνικού λαού για να κερδίζουν οι μηντιάρχες και φυσικά οι ίδιοι πολλαπλά οφέλη. Οι πιο κάτω κλίμακες των δημοσιογράφων δηλώνουν ότι εκείνοι ήταν απλοί υπάλληλοι που εκτελούσαν εντολές για να πάρουν το μεροκάματο οπότε αυτοί δεν φταίνε σε τίποτε και οι ευθύνες είναι αλλού. Πού;

Στον Χατζηπετρή φυσικά που πρέπει να πληρώσει όλα όσα έκανε…

Το είπε άλλωστε με γλαφυρό τρόπο ο αγαπημένος όλων των μήντια τελευταίως Κώστας Σημίτης: «Εγώ όλα καλά τα έκανα και κάπου είχα ακούσει κάτι για διαφθορά, για σκάνδαλα, κακοδιαχείριση αλλά εγώ δεν ήξερα τίποτε και δεν υπήρχε κάποιος λόγος να ασχοληθώ με αυτά. Εγώ έβαλα την Ελλάδα στο ευρώ και έφερα ανάπτυξη και πολλά δις αν τώρα τα έφαγε ο Χατζηπετρής πιάστε τον και εκτελέστετον…»

---

enimerosi24

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

... ο Σημίτης και οι σκελετοί στη ντουλάπα ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Μια συνέντευξη "εντός συστήματος"

The Walking Dead…

Δημοσιογραφικά η συνέντευξη την οποία παραχώρησε ο Κώστας Σημίτης

στο capital.gr και τον Χρήστο Χωμενίδη, είναι μια αντικειμενική επιτυχία.

Ο πρώην πρωθυπουργός δεν μιλάει συχνά, και σχεδόν ποτέ δεν μιλάει “εκτός συστήματος”. Δηλαδή, εκτός των Μέσων που ανήκουν σε εκείνους που τον στήριξαν στην 8ετη παραμονή του στην εξουσία. Με το πανηγύρι της διαπλοκής, τις απευθείας αναθέσεις, τη βίαιη αναδιανομή πλούτου σε βάρος των μη προνομιούχων. Τα σκάνδαλα. Τα περισσότερα σκάνδαλα που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια μιας πρωθυπουργικής θητείας, στο σύνολο του εύρους της Μεταπολίτευσης.

Ο Κώστας Σημίτης, για χάρη του οποίοι οι δημοσκόποι ανακάλυψαν το πρωτοφανές από επιστημονική άποψη εύρημα του “καταλληλότερου”, είπε στον Χρήστο Χωμενίδη πολλά και ενδιαφέροντα. Όπως συνηθίζεται, αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση της συνέντευξης, τα γνωστά… “ορφανά”, δηλαδή όσοι ευεργετήθηκαν την περίοδο Σημίτη, αλλά και αργότερα, μέχρι και σήμερα, από τους ανθρώπους του πρώην πρωθυπουργού που εξακολουθούν να κατέχουν καίρια πόστα, ειδικά εκεί όπου υπάρχει… ροή χρήματος, έσπευσαν να τον αποθεώσουν.

Να μας θυμίσουν πόσο… σημαντικός ήταν ο Κώστας Σημίτης. Πόσο σπάνιος και ικανός. Πόσο… καταλληλότερος όλων παραμένει. Φυσικά, αυτή είναι η ανάγνωση που κάνουν οι λίγοι. Οι ελίτ. Οι βολεμένοι. Οι ευεργετημένοι. Όσοι έζησαν, και εξακολουθούν να ζουν τον μύθο τους, χάρη στο πανίσχυρο “σύστημα Σημίτη”.

Το πιο σαθρό και διαπλεκόμενο σύστημα της Μεταπολίτευσης. Το σύστημα που άνοιξε το δρόμο για τη χρεοκοπία της Ελλάδας το 2010, με την οκταετία της “εθνικής λεηλασίας”. Τότε που χτίστηκαν καριέρες και τακτοποιήθηκαν… γενιές.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων ωστόσο δεν ξεχνάει. Θυμάται. The North Remembers… που θα έλεγε και η Lyanna Mormont στο “Game of Thrones”. Στην Ελλάδα της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης των τελευταίων ετών, δεν υπάρχει ανοχή για Walking Dead. Οι σκελετοί κάνουν εκκωφαντικό θόρυβο στη ντουλάπα.

---

πηγή: Μαρίκα Λυσιάνθη / http://ysterografa.gr/

---

*

... ο Χριστόφορος Κάσδαγλης για το βιβλίο του Σημίτη ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Αξονική τομογραφία
στο βιβλίο του Κώστα Σημίτη

γράφει ο Χριστόφορος Κάσδαγλης

Το τελευταίο βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού μπαίνει στον αξονικό τομογράφο και σκανάρεται σε όλες του τις διαστάσεις. Μια επίμονη ανάγνωση μέσα από την οποία, στο τέλος, εκείνη που μένει εκτεθειμένη είναι η σημερινή ηγεσία του φιλελεύθερου – αντιπολιτευτικού μπλοκ.

Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για τον Κώστα Σημίτη, από το τι επίγευση έχει μείνει από την οκταετία της διακυβέρνησής του, το τελευταίο του βιβλίο «Υπάρχει λύση;» (Συζήτηση με τον Γιάννη Πρετεντέρη), Εκδόσεις Πόλις, 2016, αξίζει να διαβαστεί. Κι αυτό παρά τις αντιφάσεις, τις σκοπιμότητες ή τις εμμονές που ανιχνεύτηκαν κατά την ανάγνωσή του.

Αν μη τι άλλο, το βιβλίο καταδεικνύει, εξ αντιδιαστολής, τη γύμνια ιδεών του σημερινού συντηρητικού-αντιπολιτευτικού μπλοκ. Ακόμα κι αν το απόλυτο κίνητρό του είναι να διασώσει την υστεροφημία του, ο Σημίτης μιλάει με αριθμούς και με αιχμηρό κριτικό λόγο. Κι ακόμα ρισκάρει να παραθέσει συγκεκριμένες προτάσεις. Κάτι που αφήνει έκθετο τον τρέχοντα πολιτικό λόγο των σημερινών ηγετών της αντιπολίτευσης.

Ο Σημίτης, ας πούμε, παρότι μερικές φορές καταφεύγει ακόμα και σε φτηνή αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, δεν ξοδεύει ούτε λέξη προκειμένου να υποστηρίξει την άμεση διεξαγωγή εκλογών. Εμμέσως προκύπτει ότι μάλλον απορρίπτει την ιδέα, τουλάχιστον στο βαθμό που επιμένει να εξηγεί γιατί οι ενδεχόμενες λύσεις δεν είναι ούτε δεδομένες ούτε αυτονόητες.

Αλλά ας παρακολουθήσουμε καλύτερα το νήμα της σκέψης του, όπως ακτινογραφήθηκε μέσα από εντατικό σκανάρισμα του βιβλίου. Προφανώς κανείς δεν έχει την προσδοκία ότι ο Κώστας Σημίτης θα έγραφε ένα πόνημα συναρπαστικό. Ίσως όμως να υπάρχει ένας συναρπαστικός τρόπος να διαβαστεί αλλιώς το πόνημά του (...)

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΕΔΩ

---

*