Αrs Longa, Γιώργο Μπαζίνα...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Ο Γιώργος Μπαζίνας εκδότης του περιοδικού Παρά Πέντε, Επόμενη Μέρα, κ.α. και των εκδόσεων Ars Longa έφυγε σήμερα στα 57 του. 

Ο Σπύρος Δερβενιώτης έγραψε στη σελίδα του στο fb: 

"Το «Παρα Πέντε» ήταν η πρώτη πόρτα που χτύπησα για να δημοσιεύσω κόμικς. Η πόρτα άνοιξε γενναιόδωρα και ο εκδότης του, ο Γιώργος Μπαζίνας, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που εμπιστεύτηκε ένα υποσχόμενο αλλά πρωτόλειο αγόρι 16 χρονών (τόσο ήμουν). Η ευτυχής συνάντηση ήταν αποτέλεσμα μιας εκατέρωθεν παρεξήγησης: εγώ διάβασα στο εξώφυλλο του περιοδικού τη φράση «ενήλικο χιούμορ και κόμικς» ως «ελληνικό χιούμορ και κόμικς» και άρα θεώρησα ότι θα ήταν ντε φάκτο ανοιχτοί στη δουλειά μου, ο δε Γιώργος δέχτηκε να με δεί επειδή στο τηλέφωνο η φωνή μου ακουγόταν «σοβαρή και ψαρωτική» όπως μου διηγήθηκε χρόνια αργότερα.

Ίσως ήταν ο τρόπος του Σύμπαντος να διασταυρωθούν οι τροχιές μας πάση θυσία: το Παρα Πέντε ήταν το περιοδικό μου, ο κόσμος που περιέγραφε ήταν ο κόσμος μου, οι ανησυχίες του ήταν οι ανησυχίες μου, και οι σκιτσογράφοι του (με τον Αρκά στα καλύτερά του) οι δάσκαλοί μου.

Ήταν άνοιξη του 1986, ένα μήνα πρίν το Τσερνομπιλ (θέμα του δεύτερου σκίτσου μου που δημοσίευσε το περιοδικό). Είναι άνοιξη του 2019 και αποχαιρετώ το Γιώργο εν μέσω του δυστοπικού τοπίου που το Παρα Πέντε, η Επόμενη Μέρα και ο Απαγορευμένος Πλανήτης προέβλεψαν.

Αrs Longa, Γιώργο. Αιώνια ευγνώμων απέναντί σου, συνεχίζω στην τροχιά που με τόσους τρόπους με έβαλες. 

Χάρη σε σένα, η φωνή μου έγινε ακόμα ψαρωτικότερη."

***

Ο Γιώργος Μπαζίνας ήταν εκδότης περιοδικών κόμικς και επιστημονικής φαντασίας και πολλών έργων επιστημονικής φαντασίας στα ελληνικά.

Ξεκίνησε να διαβάζει comics επιστημονικής φαντασίας από μικρός. Εγκατέλειψε γρήγορα τις σπουδές Μαθηματικών για να εργαστεί ένα διάστημα ως «σκριπτ» σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (Ο Θίασος, Ο μεγάλος ερωτικός) πριν αφοσιωθεί στις εκδόσεις.

Με τους Σταύρο Τσελεμέγκο και Νίκη Τζούδα ίδρυσαν τις εκδόσεις Ars Longa (Vita Brevis) και ξεκίνησαν το περιοδικό Βαβέλ. Με την αποχώρησή του από τη Βαβέλ μετά το τεύχος 43, διατήρησε τις εκδόσεις Ars Longa (αργότερα Ars Longa/Nemo και τελικά εκδόσεις Παρά Πέντε), προσφέροντας στο κοινό πολλά βιβλία επιστημονικής φαντασίας με προσεγμένες μεταφράσεις, ξεκινώντας από το μυθιστόρημα του Σπίνραντ Ο Τζακ Μπάρον και η αιωνιότητα. Μόνιμος συνεργάτης του όλη αυτή την περίοδο, ο αδελφός του Νίκος.

Εμφανιζόταν συχνά με το ψευδώνυμο Γιώργος Ευπυρίδης στους συντελεστές των βιβλίων.

Το 1985 εξέδωσε το περιοδικό κόμικς Επόμενη Μέρα, προσανατολισμένο στην επιστημονική φαντασία, με κόμικς και διηγήματα εφ. Έβγαλε 9 συνολικά τεύχη, ως το 1987. Το ίδιο έτος δημιούργησε το περιοδικό επιστημονικής φαντασίας Απαγορευμένος Πλανήτης, που εξέδωσε 19 συνολικά τεύχη σε δύο περιόδους, με αρχισυντάκτες τους Δημήτρη Αρβανίτη (Α' περίοδος) και Χριστόδουλο Λιθαρή (Β' περίοδος).

Εξέδωσε επίσης το περιοδικό SFcomics το 1997.

(Το σκίτσο είναι του Θανάση Πέτρου)

---

zoornalistas

---

*

... ο Αυγ. Ζενάκος για "ΕφΣυν" και Δερβενιώτη ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Συνάδελφοι της ΕφΣυν, είστε λογοκριτές

Του Αυγουστίνου Ζενάκου

Η μεθόδευση με την οποία διέκοψε η Εφημερίδα των Συντακτών τη συνεργασία της με τον Σπύρο Δερβενιώτη είναι απαράδεκτη. Ακόμη πιο απαράδεκτη ήταν η απόφασή τους να μην τυπώσουν το ένθετο «Καρέ Καρέ» το περασμένο Σάββατο επειδή κατέγραφε την υποστήριξη των συναδέλφων του σκιτσογράφων και τη διαφωνία τους με την πράξη της εφημερίδας. Κι αν η εκδίωξη του Σπ. Δερβενιώτη θα μπορούσε, με μεγάλη γενναιοδωρία, να γίνει αντιληπτή ως κακός χειρισμός, το κόψιμο του ενθέτου είναι σκέτη λογοκρισία.

Είναι λυπηρό να πρέπει να ειπωθεί κάτι τέτοιο για την Εφημερίδα των Συντακτών, στις τάξεις της οποίας βρίσκονται δημοσιογράφοι που εκτιμώ, αλλά δεν μπορεί να αποφευχθεί: Συνάδελφοι, είστε λογοκριτές. Η μεθόδευση με την οποία διακόψατε τη συνεργασία σας με τον Σπύρο Δερβενιώτη είναι απαράδεκτη. Ακόμη πιο απαράδεκτη ήταν η απόφασή σας να μην τυπώσετε το ένθετο «Καρέ Καρέ» το περασμένο Σάββατο επειδή κατέγραφε την υποστήριξη των συναδέλφων του σκιτσογράφων και τη διαφωνία τους με την πράξη σας. Κι αν η εκδίωξη του Σπ. Δερβενιώτη θα μπορούσε, με μεγάλη γενναιοδωρία, να γίνει αντιληπτή ως κακός χειρισμός εξαιτίας της τσαντίλας που σας προκάλεσε η κριτική του προς την εφημερίδα σας, το κόψιμο του ενθέτου είναι σκέτη λογοκρισία.

Έχετε, προφανώς, το δικαίωμα να συνεργάζεστε με όποιον θέλετε και να μην συνεργάζεστε με όποιον δεν θέλετε. Αλλά το να λέτε ψέματα για τους λόγους και να στρεψοδικείτε όταν συνεργάτες, αναγνώστες και φίλοι της εφημερίδας σας σάς εκφράζουν την ανησυχία τους, είναι πρόβλημα. Όπως πρόβλημα είναι και να λέτε ψέματα ότι οι υπεύθυνοι του «Καρέ Καρέ» δεν παρέδωσαν ύλη και γι’ αυτό δεν κυκλοφόρησε το Σάββατο. Η αλήθεια είναι ότι παρέδωσαν αλλά μέσα στην ύλη που παρέδωσαν υπήρχε ένα κείμενο ήπιας διαμαρτυρίας και κάποια σκίτσα που σχολίαζαν το συμβάν. Δεν βγάλατε το ένθετο επειδή δεν θέλατε να δώσετε βήμα σε διαφωνούντες συνεργάτες σας. Αυτό λέγεται λογοκρισία (...) 

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΕΔΩ

---

πηγή: http://unfollow.com.gr/

---

*

... ο Σπ. Δερβενιώτης, η "ΕφΣυν" και οι μισές αλήθειες ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Μια οφειλόμενη απάντηση στην "ΕφΣυν"

Μια πρώτη οφειλόμενη απάντηση σε όσα απαντάει η Εφημερίδα των Συντακτών στη Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων (και τα δύο κείμενα στην επισυναπτόμενη φωτό):

Oι μισές αλήθειες είναι ενίοτε χειρότερες από ολόκληρα ψέμματα, και εφ’ όσον η καλή εφημερίδα ζητάει στην τελευταία της παράγραφο την έξωθεν καλή μαρτυρία του πλουραλισμού και της ανοιχτωσιάς που επικαλείται, ας διορθώσει τις προηγούμενες παραγράφους της απάντησής της με τα εξής περιστατικά που η αφαίρεσή τους πλάθει μια τελείως διαφορετική εικόνα:

Α) Ότι η ΕΣΗΕΑ γνωμοδότησε δια του προέδρου της ότι δεν υφίσταται ασυμβίβαστο στη συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε η εφημερίδα προφανώς και έχει δικαίωμα να επιστρατεύει όποιο κριτήριο θέλει στις συνεργασίες της, αλλά ας παραδεχτεί ότι αυτό γίνεται κόντρα στη γνωμοδότηση του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων.

Β) Είναι λίγο... πως να το πω... «δημιουργική» η διατύπωση «του ζητήσαμε να επιλέξει την Εφημερίδα των Συντακτών και δεν την επέλεξε». Σε δύο στάδια της «επανειλημμένης συνεννόησης» έκανα συγκεκριμένες προτάσεις προκειμένου όντως να επιλέξω να μείνω αποκλειστικά στην «ΕφΣυν». Στο βαθμό που γνωρίζω (και εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται) οι προτάσεις αυτές δε συζητήθηκαν ποτέ στα σοβαρά, αντίθετα αυτό που ακολούθησε ήταν η μονομερής ανακοίνωση της λύσης της συνεργασίας μας. Τώρα αν η εφημερίδα η οποία πολλάκις έχει καταφερθεί ενάντια στις «γαλέρες του Τύπου» θεωρεί ότι προσφέροντας οικονομικές απολαβές ακριβώς τέτοιας γαλέρας, έχει το «ηθικό πλεονέκτημα» που αναγνωρίζει στον εαυτό της και βάσει αυτού δικαιούται να αξιώνει και αποκλειστικότητα, ναί, ίσως είναι καιρός να ξαναμιλήσει το συνδικαλιστικό όργανο γιατί προφανώς βασικές έννοιες τους επαγγέλματος ξαναγράφονται κατά το δοκούν.

Γ) Χαίρομαι ιδιαίτερα που η εφημερίδα δεν έχει κάποια «κακή παρεξήγηση» μαζί μου αλλά ενημερώστε και κάποιους υπεύθυνους τμημάτων σας, γιατί πίσω από κλειστές (άρα διαψεύσιμες πλήν όμως με μάρτυρες) πόρτες στη μοναδική συνάντηση που εδέησε να έχει μαζί μου η εφημερίδα δια ζώσης, άλλο σκοπό τραγούδαγαν.

Δ) Τα «άγραφα έθιμα» περί ασυμβίβαστου η εφημερίδα τα σέβεται σαν ιερές αγελάδες, ωστόσο δε δείχνει να εμφορείται από το ίδιο δέος για πιο ουσιαστικές πλευρές του Δημοσιογραφικού λειτουργήματος, όπως το ότι δεν χρεώνουμε τους δημοσιογράφους στις ιδιοκτησίες. Ο καθένας από μας είναι κάθε μέρα αντιμέτωπος με το χαρτί του και τη συνείδησή του ενώπιον των αναγνωστών. Εμπορικές ανησυχίες και αγωνία των αριθμών είναι αδιανόητο να επιβάλλονται στους συντάκτες, το ίδιο και υπονοούμενα για ιδεολογική στράτευση των εντύπων, ιδιαίτερα από μια εφημερίδα η οποία επαίρεται ότι έχει κατοχυρώσει στους κόλπους της την πολυπόθητη πολυφωνία. 

Ε) Δεν έχω προς το παρόν τίποτα άλλο να προσθέσω, αλλά όφειλα να φτάσω μέχρι το γράμμα Έψιλον. Όπως «Ελευθεροτυπία».

Υ.Γ. Σαν απλός αναγνώστης πλέον της εφημερίδας, πολύ θα ήθελα μια επίσημη εξήγηση της εφημερίδας για την απουσία του ενθέτου Καρέ-Καρέ σήμερα από τη Σαββατιάτικη έκδοση. Το «εκτάκτως» δεν είναι αιτιολόγηση. Επίσης θα ήθελα μισό ευρώ πίσω.

---

*

Τέλος ο Σπ. Δερβενιώτης από την "ΕφΣυν" λόγω ασυμβίβαστου!..

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Γιατί η "ΕφΣυν" σταμάτησε

τη συνεργασία της με τον Σπ. Δερβενιώτη

H "Εφημερίδα των Συντακτών" σταμάτησε τη συνεργασία της με τον σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη λόγω «ασυμβίβαστου» που αφορά σε εξωτερική συνεργασία του με το περιοδικό "Report" που διανέμεται μία φορά το μήνα με την εφημερίδα "Παραπολιτικά".

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων αντέδρασε στέλνοντας επιστολή στην ΕφΣυν στην οποία αναφέρεται:

"Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, η συλλογικότητα των σκιτσογράφων του ελληνικού Τύπου, όλοι εμείς, εκφράζουμε την απορία μας για την απόφαση της Εφημερίδας των Συντακτών να σταματήσει τη συνεργασία της με τον συνάδελφό μας Σπύρο Δερβενιώτη. Η συνεργασία του καταξιωμένου συναδέλφου με κόμικ στρίπ στο μόνιμο ένθετο Καρέ-Καρέ της εφημερίδας που επιδιώκει -και καλώς- να αποτελέσει ένα διαφορετικό παράδειγμα στο χώρο του Τύπου, δεν έχει καμία τυπική και ουσιαστική σχέση "ασυμβίβαστου"με την διαφορετική, σε άλλη βάση εξωτερική συνεργασία του με το ένθετο περιοδικό "Report" που διανέμεται μία φορά το μήνα με την εφημερίδα Παραπολιτικά και αφορά γελοιογραφία. Ελπίζοντας ότι μία παρερμηνεία των όρων και του χαρακτήρα της δουλειάς δεν πρέπει να αποτελεί λόγο να γίνονται -ιδίως τα υποδειγματικά- έντυπα φτωχότερα και ιδίως στις μέρες μας, θα θέλαμε να συμβάλουμε από την πλευρά μας στο να λύνονται οι κακές παρεξηγήσεις και όχι οι καλές συνεργασίες".

Η ΕφΣυν απάντησε και αφού αναφέρθηκε σε καταστατικά και άλλες αρχές της ΕΣΗΕΑ περί «ασυμβίβαστου» κλπ, κάλεσε την Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων να αναγνωρίσει ότι η εφημερίδα «αποτελεί, μέσα στο σημερινό τοπίο των ΜΜΕ μια όαση ελευθερίας, ανεξαρτησίας, πλουραλισμού, και συλλογικών λειτουργιών»...

---

πηγή: http://zoornalistas.blogspot.gr/

---

*

... Ηλίας Κανέλλης - στηρίζει τη φάση ανιδιοτελώς ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Αφιλοκερδοφόρα δημοσιογραφία

Θέλω ο Ηλίας Κανέλλης να γράφει όσο γίνεται συχνότερα σε όσο γίνεται περισσότερα Μέσα. Έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες, σε κάποια μελλοντική του υπεράσπιση αφεντικών σε κάποιο απ’ αυτά, να μάθουμε και τα κριτήρια αυτής της «αγοράς» που τον ανταμείβει τόσο πλουσιοπάροχα με προτάσεις συνεργασίας.

Γράφει ο Σπύρος Δερβενιώτης

Ένα αρχαίο ρητό που μόλις έφτιαξα, λέει «ξύσε λίγο έναν εχθρό του σοβιετικού κρατισμού και θα βρεις έναν τύπο που όλες οι δουλειές του είναι με το κράτος». Ο αλάνθαστος αυτός μαθηματικός τύπος συνήθως χρησιμεύει για διασκέδαση της ομήγυρης και για να κρεμάμε διαδικτυακά κουδούνια στους καβαντζαφέρηδες του «Μένουμε Ευρώπη».

Το θέμα γίνεται λίγο σοβαρότερο (ή φαιδρότερο, όπως το πάρει κανείς), όταν ο «δράστης» είναι δημοσιογράφος, ενίοτε και συνδικαλιστής τέτοιος. Εκεί έχουμε την απόλυτη καταιγίδα όπου ο νους σαστίζει στιγμιαία στο πόσα πράγματα πάνε στραβά ταυτόχρονα σε πόσους πολλούς χώρους ώστε ο μαστιγώνων τις παθογένειες να γίνεται το λαμπρότερο poster boy τους.

Ο Ηλίας Κανέλλης είναι πολυθεσίτης δημοσιογράφος με ποικίλες συνεργασίες με κρατικούς φορείς, σε μιά εποχή όπου η ανεργία γονατίζει τον κλάδο. Πιστός στο έτερο αρχαιοελληνικό ρητό «αέρα θέλει η πουτανιά», απαντά σε όσους και όποτε τον εγκαλούν για το γεγονός με δύο διαφορετικές απαντήσεις: «Δεν υπήρξα ποτέ δημόσιος υπάλληλος» και «δεν πληρώνομαι γι΄ αυτές τις δουλειές, προσφέρω αφιλοκερδώς για να στηρίξω τη φάση».

Το πρώτο αποδομείται εύκολα και γρήγορα χάρη στη «Διαύγεια», όπου η προκήρυξη διαγωνισμού για την εκτύπωση του περιοδικού του Φεστιβάλ Αθηνών, υπογράφεται επισημότατα από τον Ηλία Κανέλλη «για το ΕΦ».

Το δεύτερο είχε την ατυχή έμπνευση να το αποδομήσει μόνος του, όταν ο συγκεκριμένος εργοδότης του, ο διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών Γιώργος Λούκος, βρέθηκε στο στόχαστρο της δημοσιογραφικής έρευνας.

Όπως ο ίδιος περιγράφει το σεξπηρικών διαστάσεων δίλημμα που βίωσε, ταλαντεύτηκε για το αν θα έπρεπε να γράψει ένα άρθρο υπεράσπισης ενός ανθρώπου που για χρόνια τον πλήρων….ούπς! Μόλις πρίν λίγους μήνες, ο ίδιος Ηλίας Κανέλλης απαντούσε στο ρεπορτάζ του Δημήτρη Κανελλόπουλου για τις πολυθεσίες του ότι η συνεργασία του με το περιοδικό του Φεστιβάλ είναι «αφιλοκερδής».

Και τι θέλεις, κύριε; Να σταματήσει ο άνθρωπος να έχει πολλαπλές συνεργασίες, εφόσον η αγορά αποφάσισε ότι έχει ζήτηση;

Όχι, το αντίθετο. (Άλλωστε το βρίσκω ποιητικότατο ο εκδότης της Books Journal, του προπύργιου της Eλεύθερης Αγοράς, να αποτιμά την αγοραία αξία των συνεργατών του σε 0). Θέλω ο Ηλίας Κανέλλης να γράφει όσο γίνεται συχνότερα σε όσο γίνεται περισσότερα Μέσα. Έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες, σε κάποια μελλοντική του υπεράσπιση αφεντικών σε κάποιο απ’ αυτά, να μάθουμε και τα κριτήρια αυτής της «αγοράς» που τον ανταμείβει τόσο πλουσιοπάροχα με προτάσεις συνεργασίας.

Γιατί εγώ δεν πρόκειται ποτέ να ισχυριστώ ότι στον 9.84 βρέθηκε επί Ντόρας τον ίδιο καιρό που υπερασπιζόταν την αντιτρομοκρατική της καμπάνια, ούτε να ενώσω τις τελίτσες του πώς ξηλώθηκε από τον σταθμό όταν ο Καμίνης αποφάσισε να βάλει τάξη στα οικονομικά, αλλά όλως περιέργως ξαναβρέθηκε στη ζεστή αγκάλη του δημοτικού σταθμού κάνοντας ταυτόχρονα καμπάνια υπέρ του δημάρχου της καρδιάς μας στα social media.

Επίσης δεν πρόκειται ποτέ να ισχυριστώ ότι η υπεράσπιση του βαλλόμενου διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Γιώργου Λούκου διέπεται από οτιδήποτε άλλο εκτός από τα αγνότερα των συναισθημάτων. Άλλωστε η δημοσιογραφική του τεκμηρίωση για το για ποιούς λόγους ο Λούκος είναι στόχος, είναι συμπαγέστατη: «Μπορεί να είναι πολλοί» ανοίγει η σχετική του παράγραφος, «μπορεί να είναι διαφόρων ειδών» καταλήγει. Υλικό για Πούλιτζερ.

Δεν πρόκειται να ισχυριστώ τίποτε από όλα αυτά.

Αν συνεχίσει να γράφει παντού ωστόσο, αυξάνονται οι πιθανότητες κάποια στιγμή να τα ξεράσει όλα αυτά μόνος του.

Μέχρι τότε εγώ θα τον έχω στον νου μου σαν ένα εικόνισμα ανιδιοτελούς ανθρώπου που πιστεύει αταλάντευτα και με προσωπικό κόστος στην ανιδιοτελή προσφορά.

Ο ίδιος άλλωστε, σε μια ανάρτησή του στα social media που αφορούσε δημοσίευμα των Zoornalistas, το οποίο περιέγραφε τον βίο και την πολιτεία του, επιβεβαίωσε σε πόσο υψηλό βάθρο έχει κι αυτός την αφιλοκερδή εργασία.

---

πηγή: http://unfollow.com.gr/

---

*

... από τον Προκόπη και τον Προκοπάκη στον Χωμενίδη ...

*

Σπύρος Δερβενιώτης

***
*

Τιτανοτεράστια επιτυχία

συνεχίζει να αποδεικνύεται η ΥΕΝ.Δ.

Ο έρμος ο Προκόπης Δούκας δεν πρόλαβε να πάει να γλύψει εκεί που έφτυνε, και τον καρατομήσανε όπως κάνουν σε όλους τους αναξιοπρεπείς προθύμους, ο Προκοπάκης καρατομήθηκε ατιμωτικά ώστε να έχει για μια φορά λόγο να βρίζει σαν καραγωγέας, ενώ ο Χωμενίδης αφουγκραζόμενος το Κάλεσμα της Ιστορίας να μας Σώσει, δηλώνει (δεν κάνω πλάκα) ότι "κανονικά τώρα θα έπρεπε να παραιτηθώ, αλλά δε γαμιέται, θα μείνω".

Μ΄αυτά και μ' αυτά, το "επιχείρημα-μπούμεραγκ" ότι "θα την πληρώναμε πλέον φτηνότερα", ενώ μας τη χρεώσανε ακριβότερα, αρχίζει και γλυκαίνει: με τέτοια διασκέδαση, χαλάλι το χαράτσι.

---

*

... κλαίνε κι οι χήρες ...

*
Σπύρος Δερβενιώτης
***
*

...κλαίνε κι οι παντρεμένες

Disclaimer: Ακολουθεί “σοβαροφανής” πρόλογος. Μην ψαρώσετε, δεν είναι αγόρευση της Βουλής των Εφήβων, θα αποζημιωθείτε πολύ σύντομα.

(πίνει νερό, καθαρίζει λαιμό, μικροφωνισμός, ξεκινάει):

" Το μεγαλύτερο παράσημο για ένα Δημοσιογράφο, είναι να ενοχλεί την εξουσία. Επάγγελμα υψηλής αδρεναλίνης, προσελκύει στις τάξεις του ρομαντικούς και τυχοδιώκτες. Η αφρόκρεμα αυτών είναι όσοι κράτησαν τη σημαία της Αλήθειας γράφοντας ενάντια στα πιό καταπιεστικά απ’ τα καθεστώτα, πληρώνοντας το αντίτιμο με πολυετείς φυλακίσεις σε hellhole φυλακές, βασανιστήρια, ή και τη φυσική τους δολοφονία, όπως η Πολιτόβσκαγια.”

(φέρνει το χέρι στην καρδιά, κατεβάζει ελαφρώς το κεφάλι, δίνοντας το αόρατο σύνθημα για το θερμό χειροκρότημα του κοινού).

“Mια τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε”

Εδώ, ο καθένας που είναι σ’ αυτό το επάγγελμα, φαντασιώνεται κρυφά ή φανερά ότι ακολουθεί τ’ όνομά του.

Τί συμβαίνει όμως όταν έχεις ξεπουληθεί ελεεινά, όταν έχεις διαφθαρεί όλοκληρωτικά, όταν η πένα σου έχει ταχθεί αναφανδόν και με θράσος απ’ την πλευρά της εξουσίας;

Ευκολάκι. Όταν δεύτερη φύση σου έχει γίνει η προσαρμογή, προσαρμόζεις κι εδώ απλά τα γεγονότα στις δικές σου αφηγηματικές ανάγκες.

Έτσι, ο Ηλίας Κανέλλης, πρώην πύρινη αριστερή πένα, νυν “υπέρμαχος των ανοιχτών (από μέσα προς τα έξω αλλά προς θεού όχι αντίστροφα) συνόρων” και του “Διαφωτισμού” (αλλά ντεκαφεϊνέ αν σας βρίσκεται, χωρίς Γαλλική Επανάσταση), παρουσίασε (και οι συνοδοιπόροι υπερθεμάτισαν) εαυτόν ως θύμα ανήκουστης ποσότητας βίας επί του θνητού σαρκίου του. Αντιγράφω απ’ το status του:

“ Ήταν ένας εφιάλτης. Κατέρρευσα. Αλλά κατάλαβα ότι δεν έχω δυνάμεις να υπερασπιστώ ούτε το αυτονόητο. Και επίσης ένιωσα ότι η βία και η ανελευθερία, ο εξευτελισμός των σωμάτων και η προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης είναι ίδια, είτε γίνεται από χρυσαυγίτες είτε από αριστεριστές είτε από κεντρώους είτε από αναρχικούς. Η κοινωνία μας θα πληρώσει μεγάλο και ακριβό τίμημα στη βία.”

Bία και ανελευθερία! Εξευτελισμός σωμάτων! προσβολή ανθρώπινης υπόστασης! Ποιός Ηλία μου; Ποιος έσβηνε τσιγάρα πάνω στο αλυσοδεμένο σου κορμί; Ποιος αόρατος δήμιος, σε ποια εκτός χάρτη φυλακή του Αφγανιστάν σου στερούσε τον ύπνο, σου έκαιγε τις πατούσες, σου έκανε εικονική εκτέλεση και σου 'βαζε ηλεκτρόδια στις ρώγες; Damn you, Ανελεύθερα Καταπιεστικά Καθεστώτα! Δεν θα τον φιμώσετε! Ως εδώ!

Από κοντά κι ο άλλος κατατρεγμένος, υπερθεματίζει: Ο Ηλίας Κανέλλης είναι η νέα Ρόζα Παρκς που διεκδικεί το δικαίωμα να μην είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, και να μπορεί έτσι να εργαστεί μια μέρα σε κανα δημοτικό ραδ…(ουπς). Ο Πάσχος μας, ο άνθρωπος-hashtag της προπαγανδιστικής ανακρίβειας, εξ ίσου κυνηγημένος και βασανισμένος. O Νέλσον Μαντέλα (σύμφωνα με πηγές εξ ίσου αξιόπιστες με του Πάσχου) φέρεται να δηλώνει “νόμιζα ότι ήξερα τι σημαίνει καταπίεση, μέχρι που έμαθα για την τρίμηνη διαγραφή του Πάσχου απ΄ την ΕΣΗΕΑ”.

Και μετά συνέρχεσαι, και θυμάσαι ότι στην Ελλάδα βεβαίως βεβαίως “δεν έχουμε χούντα”, και ό,τι κι αν έχουμε, ο Ηλίας είναι απ΄τα πρωτοπαλίκαρα του καθεστώτος, απ΄αυτή την υπέροχη πάστα αντικρατιστών που πάντα βρίσκουν μία ή πολλές δημόσιες καρέκλες να τους σιτίζουν, κανα δημοτικό ραδιοσταθμό, κανα επίσημο φρι πρες κρατικού φεστιβάλ, ξέρετε τώρα πόσο καταπιεστικά μπορούν να γίνουν τα καθεστώτα προς τους δημοσιογράφους που τα πολεμάνε.

Μια (αχεμ) εναλλακτική βερσιόν του τι έγινε πραγματικά εκείνη την ημέρα, μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ.

Μπορεί κανείς κάλιστα να αμφισβητήσει την ειλικρίνεια των λεγομένων των άνωθεν πηγών. Το μόνο που δεν μπορεί να τους καταλογίσει είναι αοριστία ως προς τα γεγονότα. Την ίδια ώρα, ο “εκπρόσωπος του Ορθού Λόγου”, με τόση μαεστρία στην πένα και πείρα στη συγγραφή, αδυνατεί να μας πεί τι ακριβώς του κάνανε την ώρα που “αμέριμνος” πήγαινε να περάσει τα 32 ηλεκτρονικά τσεκ ιν που χρειάζονται για να μπεί στα άδυτα του ΔΟΛ και βγάλει το ψωμάκι του απ΄τον Ψυχάρη.

“Mία τέτοια περίπτωση ήρθαμε σήμερα να τιμήσουμε”

---

http://derveniotis.wordpress.com/

---

*

ΕΤΗΠΤΑ - ΛΙΘΟΓΡΑΦΟΙ : Γιατί δύο σωματεία;

                                                                 *