Τα Μνημόνια και τα Καραγκιοζάκια

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Μια ιστορία με Ευρωπαίους,

Έλληνες και κάργα παραμύθι

του Χρήστου Ξανθάκη

Δεν ξέρω πως μπήκε μέσα στον Ραγκούση το πνεύμα του Παρασκευά Αυγερινού, αλλά τον τελευταίο καιρό δεν παύει να με εντυπωσιάζει με τη σοφία των δηλώσεών του. Όπως αυτή, για παράδειγμα, που έκανε με αφορμή το τέλος των Μνημονίων:

«Ιστορική η αυριανή ημέρα για την πατρίδα μας. Ένα δευτερεύον σχόλιο: κατά τα 8 χρόνια μνημονίων υπήρξαν υπουργοί που ανέλαβαν μεγάλο προσωπικό πολιτικό κόστος . Όμως υπήρξαν και υπουργοί με μηδενική ατομική συμβολή για να φτάσουμε εδώ… Σήμερα-2 απ´ αυτούς-ηγούνται των κομμάτων τους».

Πράγμα το οποίον θα του κοστίσει ένα νέο γύρο ξινίλας με τη Φώφη, αλλά αυτό είναι δικό του θέμα, δεν είναι δικό μας. Αυτό που έχει σημασία στη δήλωσή του, είναι πως λέει μια αλήθεια. Ότι δηλαδή δεν σκίστηκαν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Βαρουφάκης (συγγνώμη κύριε Λαφαζάνη μου, αλλά δεν…) για να ξεφορτωθούμε τα Μνημόνια. Τρέξανε, αγωνιστήκανε, βάλανε το κεφάλι τους στον τορβά και κάποιοι άλλοι. Με πολιτικό κόστος μάλιστα, όπως μάθανε αργά ή γρήγορα. Όταν βάραγε το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο πολιτικός τους θάνατος…

Να μην το βαρύνω όμως, μιας και σήμερα είναι μέρα χαράς. Τέλος τα Μνημόνια γαμώ την τρέλα μου, ακόμη και κάτι μουντρούχες Ευρωπαίοι το λένε και το παραδέχονται. Δεν το παραδέχεται, βεβαία, η Μαρία Σπυράκη, αλλά από τις Βρυξέλλες όπου δραστηριοποιείται ίσως να μην τα βλέπει και τόσο καλά τα τεκταινόμενα. Τέλος πάντων, υπάρχουν και τα διπλοεστιακά ματογυάλια για όσους και όσες έχουν θέματα, θαύματα κάνει η επιστήμη. Να μην μακρηγορώ όμως και να το κλείσω το σημερινό με μια εύθυμη νότα από το αρχείο του ρεπόρτερ Ξανθάκη. Απολαύστε υπεύθυνα!

Είμαστε λοιπόν τέλη καλοκαιρού του 2011, έχει γαμηθεί το πρώτο Μνημόνιο, έχει γίνει ο ανασχηματισμός, έχει ψηφισθεί το Μεσοπρόθεσμο, κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με το Μεσοπρόθεσμο κι αν θα γαμηθεί κι αυτό, τάκα τούκα στέλνουν αντιπροσωπεία οι Ευρωπαίοι να δούνε τι παίζεται μ’ αυτά τα γίδια τους Έλληνες που δεν καταλαβαίνουν τίποτις, έρχονται οι τύποι στην Αθήνα, αρχίζουν τις συναντήσεις με τους κυβερνητικούς.

Και φυσικά συναντάνε τα μεγάλα ονόματα, δεν συναντάνε τα λιμά. Οπότε μπαίνουν κάποια στιγμή στο γραφείο ενός μεγάλου, τι μεγάλου δηλαδή ενός μέγιστου, χαιρετάνε, χαμογελάνε, «τα στοιχεία παρακαλούμε» του λένε. «Φυσικά, προς Θεού», τους απαντάει αυτός κι αρχίζει το παπαριλίκι. Μούφα, παραμύθα, ντιριντάχτα, μέχρι τελικής πτώσεως. Ακούνε υπομονετικά οι Ευρωπαίοι, περνάει ένα δεκάλεπτο, του λένε «ωραία όλα αυτά, τα στοιχεία παρακαλούμε». Τους κοιτάει αυτός, «βεβαίως» λέει και ξαναρχίζει το τσίου τσίου. Ατάραχοι οι Ευρωπαίοι, αφήνουν να περάσει άλλο ένα δεκάλεπτο, του ξαναλένε «μπράβο σας, τα στοιχεία παρακαλούμε». Τους ξανακοιτάει αυτός, τους λέει «οπωσδήποτε» και επιστρέφει στο βερμπαλιστικό ρεσιτάλ. Δεν περνάνε πέντε λεπτά και χωρίς να πουν κουβέντα σηκώνονται οι Ευρωπαίοι, του γυρνάνε την πλάτη, δεν τον χαιρετάνε καν και φεύγουν αμίλητοι. Κι από εκεί και πέρα άρχισε το πραγματικό μαστίγωμα της Ελλάδας…

Λεπτομέρεια: Όση ώρα παρλαπιπάριζε τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, ο μέγιστος είχε μπροστά του ένα μάτσο χαρτιά όπου σχεδίαζε Καραγκιοζάκια. Κι αντί να τους δείχνει στοιχεία και νούμερα και στατιστικές, κάθε τρεις και λίγο τους έδειχνε τα σχέδιά του, κάνοντας με το χέρι «βλέπετε, βλέπετε;» Τα είδαν και λαχτάρησαν οι άνθρωποι, τέτοιο χουνέρι ούτε εκδοροσφαγέας στο Βιζμπάντεν δεν είχε διανοηθεί να τους κάνει!

---

newpost

---

*

Κάρβουνο ή έξοδος

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Ποια έξοδος από το μνημόνιο και κουραφέξαλα

Μιχάλης Κουντούρης

του Δημήτρη Δανίκα

Ποιες γιορτές και πανηγύρια. Και ποιες υποσχέσεις, εξαγγελίες και άλλα τέτοια παραμύθια. Ολα αυτά έγιναν στάχτη και μπούρμπερη. Eνταφιάστηκαν από τα απανθρακωμένα πτώματα βρεφών, παιδιών και άλλων αθώων πολιτών.

Και όλα αυτά, ακόμα και το ύστατο ίχνος τους, εξαερώθηκε από την ακατάσχετη, περιφρονητική αντίδραση μιας απροσμέτρητης αναλγησίας. Με την επωδό, διά στόματος Ρένας Δούρου, «μου έτυχε η στραβή στη βάρδιά μου». Πώς λέει ο άπιστος όταν η γυναίκα του τον πιάνει στα πράσα «μου έκατσε η στραβή»;

Με απλά λόγια, «στραβή» τα δεκάδες πτώματα, οι καρβουνιασμένες σάρκες και οι ανθρώπινες στάχτες. Φανταστείτε δηλαδή να άκουγε η «στραβή» μια τέτοια δήλωση στην υποθετική και απευκταία περίπτωση ένα από τα θύματα να ήταν το δικό της παιδί!

Πάμε τώρα στο δικό μας ψητό. Δηλαδή στο εμείς. Διότι μερίδιο από τις ευθύνες είναι και της κοινωνίας της ελληνικής. Τέσσερα τα ζητηματάκια που μας αφορούν.

Το πρώτο έχει να κάνει με τις υποδομές, με τις αυθαιρεσίες και τις αυτιστικές συμπεριφορές. Η παροιμιώδης νεοελληνική τακτική. Εγώ να είμαι καλά και άσε τους άλλους να πνίγονται και να φλέγονται. Ελα όμως που συνήθως μαζί τους καίγεσαι και πνίγεσαι κι εσύ.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την ερώτηση τη γνωστή. Δηλαδή «οι άλλοι στην κυβέρνηση θα τα έκαναν καλύτερα;». Η απάντηση και αυτή είναι γνωστή: φυσικά όχι. Πράγμα που σημαίνει όλοι το ίδιο είναι. Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα!

Το τρίτο, προερχόμενο από το προηγούμενο, ότι η κοινωνία είναι εθισμένη και συμβιβασμένη με αυτή την ισοπεδωτική λογική. Αφού όλοι είναι το ίδιο, τότε ελπίδα μηδενική. Τότε αντίσταση μηδενική. Τότε έξοδος μηδενική. Φαύλος κύκλος δηλαδή. Περιδίνηση μοναδική. Η οποία καταλήγει στη βολική λογική «τι να κάνουμε αφού τίποτα δεν γίνεται και τίποτα δεν αλλάζει;».

Το τέταρτο, προερχόμενο από το προηγούμενο, ότι εμείς προκρίνουμε, εμείς ψηφίζουμε, εμείς εκλέγουμε αυτούς που θα κυβερνήσουν και με την πολιτική τους θα καθορίσουν το μέλλον της χώρας. Ωστόσο, αφού όλοι είναι το ίδιο, τότε το μοναδικό πράγμα που έχω να κάνω είναι στις εκλογές να τιμωρώ τους σημερινούς, να ψηφίζω την αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια να καταψηφίζω κι αυτούς. Φαύλος κύκλος στη νιοστή.

Αυτή η παθητική συμπεριφορά είναι η απόλυτη παραδοχή μιας διαλεκτικής. Οτι δηλαδή στην κοινωνία την ελληνική αξίζουν τέτοιοι ανίκανοι και διαπλεκόμενοι πολιτικοί. Κι αυτή η παραδοχή γεννάει μια συλλογική ενοχή. Οτι δηλαδή είμαστε καθυστερημένοι και τριτοκοσμικοί. Οτι μας αξίζουν τα χειρότερα. Και ότι καμία έξοδος από αυτή τη «μοίρα» την τουρκοαλβανική. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.

Η παθητικότητα, η συλλογική ενοχή, ο εθισμός και η μοιρολατρία είναι οι χειρότεροι εχθροί. Γιατί τίποτα δεν πρόκειται, ριζικά, να αλλάξει αν εμείς δεν θέλουμε να αλλάξουμε ώστε όλα να τα αλλάξουμε.

Φανταστείτε δηλαδή. Με την ίδια ορμή. Με το ίδιο πάθος. Με την ίδια επιμονή. Και με το ίδιο πλήθος, όπως στα συλλαλητήρια με το Σκοπιανό. Αν μισό εκατομμύριο κατέβαινε στους δρόμους της Αθήνας, την επομένη της πρόσφατης φρικιαστικής τραγωδίας. Και αν απαιτούσαν εδώ και τώρα τιμωρία γι’ αυτό το έγκλημα και γι’ αυτή τη «γενοκτονία». Φανταστείτε τον πανικό που θα προκαλούσε στο πολιτικό προσωπικό η έλευση ενός τέτοιου τεκτονικού σεισμού. Δεν είναι η έξοδος από το μνημόνιο, αλλά η έξοδος από τη μοιρολατρία την ελληνική.

Και για να ολοκληρώνω με αυτή την τραγωδία, ανασύρω από το παρελθόν την αντίδραση του Γιώργου Σεφέρη. Επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε: «Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σου φέρνει την ανάγκη να ξεράσεις. Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα»!

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

*

ΜΜΕ: Τα έδωσαν όλα για τα μνημόνια και έχασαν

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Τρία χρόνια

από την προδοσία της ελπίδας του ΟΧΙ,

εννέα χρόνια επικυριαρχίας των μνημονίων

της Ματίνας Παπαχριστούδη

Οι αλλαγές στο χώρο των μίντια είναι σαρωτικές. Οι αρχικές εντολές τρόικας-ΔΝΤ όπως είχαν εκφραστεί στην απόρρητη έκθεση του Μπόμπ Τράα για τράπεζες-μιντια, έχουν αποδώσει τα μέγιστα. Μια γρήγορη και όχι αναλυτική καταγραφή: Έκλεισε η στρόφιγγα δανείων, έβαλε λουκέτο το τότε χλιαρά αντιπολιτευόμενο Alter, έκλεισε η πολύ αντιπολιτευόμενη Ελευθεροτυπία αν και είχε το μικρότερο δανεισμό. Έμειναν να διαπραγματεύονται, ενδυόμενοι τη φορεσιά της ερπύστριας αντιλαϊκών μέτρων οι χαραπαλεύοντες μιντιάρχες. Ψυχάρης, Μπόμπολας και σία προσδοκούσαν πως με τα παλιά τους αλλά και νέα κόλπα θα εξασφάλιζαν εκτός από την πολιτική και την οικονομική ασυλία των επικυρίαρχων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης. Έχασαν.

Απόρρητες εκθέσεις, στοιχεία, λόμπινγκ σε υψηλότατο επίπεδο δεν έφεραν για αυτούς το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Από το 2012 ως και το 2015 οι ιδιοκτησίες των ελληνικών ΜΜΕ σε συνεργασία με τα υψηλόβαθμα δημοσιογραφικά στελέχη τους, κατέστρεψαν όλη τη δυναμική τους. Αρχικά στράφηκαν εναντίον των εργαζομένων τους, ξερίζωσαν κυριολεκτικά τη δημοσιογραφία από το περιεχόμενο τους, απέλυσαν μαζικά πάνω από το 50% του προσωπικού τους. Μετέτρεψαν τα Μέσα τους σε προπαγανδιστικές μηχανές εκφοβισμού του λαού, τρομοκράτησης ολόκληρων επαγγελματικών ομάδων, συκοφάντησης κινημάτων και κινητοποιήσεων.

Έχασαν και πάλι. Η αλλαγή κυβέρνησης έφερε σε πρώτο πλάνο την πολιτική διαπραγμάτευση και οι εντολείς τους, τρόικα και ΔΝΤ έγιναν «θεσμοί» και «εταίροι» για το ΣΥΡΙΖΑ. Τα μίντια των πτωχευμένων μιντιαρχών άργησαν να κατανοήσουν, πολέμησαν σκληρά και εξαφανίστηκαν. Το σύμβολο της μνημονιακής προπαγάνδας, το Μega παραδόθηκε από τους ιδίους του μετόχους του νεκρό στην τελετή επίσημης μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε αστικό κόμμα, εκφραστή της πολιτικής των μνημονίων. Ο ΔΟΛ πτώχευσε χωρίς κανείς να κλάψει για αυτόν, το συγκρότημα Μπόμπολα κονιορτοποιήθηκε. Όλα αυτά τα χρόνια για τον χώρο των ελληνικών ΜΜΕ, για την ελληνική βιομηχανία μίντια δεν υπήρξε κανένα οικονομικό ενδιαφέρον. Πέρα από εγχώριους ή εξωχώριους κατσαπλιάδες.

Τρία χρόνια μετά την προδοσία της ελπίδας, εννέα χρόνια μετά την επικυριαρχία, τα νυν μίντια ξεδοντιασμένα και ανίσχυρα, προσπαθούν να πουλήσουν εκδουλεύσεις, παρακαλώντας για λίγο ακόμη κρατική στήριξη.

---

Από τη στήλη “Πίσω από τις κάμερες” στο κυριακάτικο ΠΡΙΝ

---

*

Τα μνημόνια «σκότωσαν» τη δημοσιογραφία

*

Ανασυγκρότηση

***
*

της Ματίνας Παπαχριστούδη

Δύο εβδομάδες τώρα βιώνουμε τον σφοδρό πόλεμο προπαγάνδας ανάμεσα σε κυβερνητικούς και αντιπολιτευτικούς μηχανισμούς με επίκεντρο τα σημαντικά θέματα της επικαιρότητας. Μακεδονικό και Νovartis, Ίμια και διαφθορά. Στον πόλεμο αυτό μετέχουν απολύτως συνειδητά Μέσα και δημοσιογράφοι που έχουν προ πολλού πετάξει τον μανδύα του όποιου άλλοθι «αντικειμενικότητας». Εμφανίζονται κανονικά ως υπάλληλοι και εντεταλμένοι κομμάτων, κυβέρνησης και θεσμικών ή εξωθεσμικών κέντρων.

Το φαινόμενοι ξενίζει πολλούς. Όμως, δεν είναι νέο. Η μετακίνηση των ΜΜΕ και του δημοσιογραφικού κλάδου από τη λειτουργία τους ως αυτόνομης εξουσίας στην ενσωμάτωση τους σε οικονομικά συμφέροντα έχει συντελεστεί εδώ και χρόνια. Και δεν εννοούμε μόνο τη διαφήμιση, η οποία πολύ πριν τα μνημόνια καθόριζε τι και πώς θα δημοσιευτεί-προβληθεί. Χωρίς πολλές αντιστάσεις ή μάλλον χωρίς σημαντικές αντιστάσεις από όσους όφειλαν, δηλαδή από τους ιδίους τους δημοσιογράφους που κατείχαν θέσεις ισχύος, είτε στα ίδια τα Μέσα είτε στους συνδικαλιστικούς φορείς. Το ότι σήμερα και αυτοί έχουν πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων δεν αναιρεί τις ευθύνες τους…

Η ενσωμάτωση ξεκίνησε το 2010, όταν σύσσωμο το τότε πανίσχυρο εκδοτικό μπλοκ εξουσίας, με τη βοήθεια των «λοχαγών» δημοσιογράφων, απαιτούσε και τελικά επέβαλε την εξαφάνιση των εργαζόμενων που υπερασπίζονταν το επάγγελμα και την ανεξάρτητη φωνή τους. Οι μαζικές απολύσεις και η επιβολή ατομικών συμβάσεων κυριάρχησαν, παράλληλα με την παράδοση των Μέσων και του περιεχομένου τους στα συμφέροντα της μνημονιακής πολιτικής, ενάντια στην κοινωνία. Η δημοσιογραφία εγκαταλείφθηκε και στη θέση της καθιερώθηκε η ανοιχτή, χωρίς φύλο συκής, προπαγάνδα υπέρ των μνημονίων, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ.

Σταδιακά και ενώ τα Μέσα έφθιναν μαζί με την επιρροή τους στο κοινό, την ώρα που οι εναπομείναντες δημοσιογράφοι υπέκυπταν ολοκληρωτικά μπροστά στην ανεργία και αποδέχονταν την απλήρωτη ή έναντι μισθού εργασία, η πληροφόρηση και η ενημέρωση εντάχθηκε σε άλλα κέντρα. Φανερά και αθέατα «γραφεία Τύπου», «υπόγεια» σε Μαξίμου και θεσμικά κέντρα, επιδίδονται μανιωδώς στην «ενημέρωση» με καθημερινά και πολλαπλά non paper. Τα ΜΜΕ κάθε είδους την παραλαμβάνουν και την αναπαράγουν χωρίς αλλαγές ή φιλτράρισμα, αναμένοντας το «δώρο» της διαφήμισης για τα blog τους…

---

Στη στήλη Πισω απο τις καμερες στο κυριακάτικο ΠΡΙΝ

---

*

Όλεθρος για τον Τύπο τα Μνημόνια

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Λουκέτο σε 23 εφημερίδες, πτωχεύσεις

και 60% μείωση αποδοχών την 8ετία

της οικονομικής κατάρρευσης

Σαρωτικά είναι τα στοιχεία για τις επιπτώσεις της κρίσης στον χώρο των ΜΜΕ στην Ελλάδα, όπως περιγράφονται στο επίσημο υπόμνημα που κατέθεσε στον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής Νίκο Παππά το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ στην πρόσφατη συνάντησή τους, που έγινε στο πλαίσιο της υπόσχεσης του υπουργού για ενίσχυση του Τύπου στη χώρα μας στα πρότυπα των ευρωπαϊκών χωρών. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, στη συζήτηση τέθηκε με οξύ τρόπο το γεγονός ότι οι εκδότες και λοιποί ιδιοκτήτες ΜΜΕ αρνούνται να συζητήσουν την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας, κάτι που τέθηκε ως προϋπόθεση από την Ένωση Συντακτών για οποιαδήποτε ενίσχυση των εκδοτών.

Από την πλευρά της ΕΣΗΕΑ δόθηκε υπόμνημα στον Νίκο Παππά, στο οποίο περιγράφεται με στοιχεία το μεγάλο κραχ των ΜΜΕ από το 2009 έως και το 2017, έτος κατά το οποίο οδηγήθηκαν σε πτώχευση τα δύο μεγαλύτερα εκδοτικά συγκροτήματα, Πήγασος και ΔΟΛ. Συγκεκριμένα:

– Από το 2009 έως και το 2010 έκλεισαν 4 εφημερίδες: «Απογευματινή», «Χώρα», «Σφήνα» και «Ελεύθερος Τύπος», που επανεκδόθηκε υπό άλλη ιδιοκτησία.

– Από το 2011 έως και το 2012 έβαλαν λουκέτο άλλες 12 εφημερίδες: «Ελευθεροτυπία», «Αδέσμευτος Τύπος», «Αυριανή», «Ελεύθερος», «Εξπρές», «Ισοτιμία», «Εξέδρα των Σπορ», «Κιτρινόμαυρη Ώρα», «Score Live», «Financial Box», «Φίλαθλος» και «Σύμβουλος».

– Από το 2013 έως και το 2014 σταμάτησε η έκδοση 7 ακόμη εντύπων: «Κέρδος», «Παρασκευή και 13», «Νίκη», «Ελλάδα Αύριο», «Derby News», «Newsbomb», ενώ ανεστάλη και η καθημερινή έκδοση της «Βραδυνής».

– Το 2017 είναι το έτος της κατάρρευσης των μεγάλων συγκροτημάτων αλλά και της εξαφάνισης του έντυπου Τύπου στη Θεσσαλονίκη («Μακεδονία», «Θεσσαλονίκη»), ενώ έκλεισαν οι εφημερίδες «Έθνος», «Έθνος της Κυριακής», «Ημερησία» και «Ημερησία Σαββατοκύριακου». Οι τρεις πρώτοι τίτλοι επανήλθαν στην κυκλοφορία από την Dimera, σε συνεργασία με την 24Media.

Από το 2009 μέχρι και σήμερα οι αποδοχές των εργαζομένων, όσων δηλαδή έχουν παραμείνει στον χώρο του Τύπου, έχουν υποστεί μείωση κατά 60%. Χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί, ενώ στα περισσότερα έντυπα κυριαρχεί η πληρωμή έναντι. Στους καταλόγους της ΕΣΗΕΑ υπάρχουν καταγεγραμμένοι 669 άνεργοι, εκ των οποίων οι 370 προέρχονται από εφημερίδες. Ακόμη, 323 δημοσιογράφοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας. Οι άνεργοι, βέβαια, στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότεροι, καθώς πολλοί από αυτούς που έχασαν τη δουλειά τους δεν κατάφεραν να απορροφηθούν στα ΜΜΕ που συνεχίζουν να λειτουργούν σήμερα.

Στο υπόμνημα της ΕΣΗΕΑ κατατέθηκε και το καθεστώς των άμεσων κρατικών ενισχύσεων που ισχύει στις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε και στη συνάντηση, καμία κρατική ενίσχυση προς τον Τύπο δεν μπορεί να δοθεί μονομερώς και αποσπασματικά, αν δεν συνοδευτεί παράλληλα με υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας και συμφωνία για μίνιμουμ θέσεις εργασίας.

---

Τυπολογίες

---

*

... διαπραγματεύεται μνημόνια ο πολτός;..

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Με το πόδι στο δόκανο

Τώρα διαπραγματεύσου!

Τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2010, αποφράδα χρονιά του μνημονίου, σήμερα πάνε σχολείο –στην πρώτη ή τη δεύτερη τάξη του Δημοτικού. Εκείνη την εποχή οι εταίροι μάς φόρεσαν το πρώτο μνημόνιο, διέσωσαν τις τράπεζές τους από τα τοξικά ομόλογα, βύθισαν τις δικές μας, τσάκισαν τα ασφαλιστικά ταμεία, άκουσαν δια στόματος της ελληνικής Βουλής το «ναι σε όλα!» και άρχισαν οι σχοινοτενείς διαπραγματεύσεις. Από τότε πέρασαν κυβερνήσεις μονοκομματικές, 

τρικομματικές, τεχνοκρατών, δεξιές και αριστερές, τα παιδιά μεγάλωναν, όπως και τα χρέη, και οι διαπραγματεύσεις ακόμα συνεχίζονται.

Επτά χρόνια μετά, η Ελλάδα είναι παγιδευμένη με το πόδι στο δόκανο και δεν μπορεί να κάνει βήμα μπροστά, έρπει μόνο προς τα πίσω και συνεχώς διαπραγματεύεται. Το καλοκαίρι του 2011 ο εθνοσωτήρας Βενιζέλος δήλωνε ότι είναι καιρός «να βάλουμε πάτο στο βαρέλι», την άνοιξη του 2012 ο Σαμαράς υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές και τον Δεκέμβριο του 2015 ο Τσίπρας ετοίμαζε τους ζουρνάδες και τα νταούλια για να παίξει στις αγοράς τους δικούς μας ρυθμούς και εκείνες να χορεύουν υποταγμένες.

Στα επτά χρόνια της καταστροφής, περίσσευε η αφέλεια (τουλάχιστον αφέλεια!) των δικών μας πολιτικών που νόμιζαν ότι μπορούν να διαπραγματευτούν με τον κυνισμό των εντιμότατων φίλων μας. Το 2015 ο Τσίπρας, που είχε στείλει το μήνυμα με προεκλογικές ομιλίες ότι «εμείς είμαστε σκληρά καρύδια», πήγαινε να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους με τους δανειστές και έπεσε πάνω σε τοίχο. Κονιορτοποιήθηκε!

Τώρα, όπως μας προειδοποιεί ο Γιάννης Στουρνάρας, οδεύουμε προς το αδιέξοδο και για μια ακόμα φορά «είμαστε κοντά στον τοίχο». Με αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση δίνει έναν αγώνα που είναι (όπως και για τις προηγούμενες) χαμένος από τα αποδυτήρια. Οι δανειστές έχουν βάλει στο μίξερ της αξιολόγησης τα εργασιακά, το αφορολόγητο, το ασφαλιστικό, τα στεγαστικά δάνεια, τη σαλαμοποίηση της ΔΕΗ –για να πουληθεί σε φέτες–, και ό,τι άλλο κατεβάζει ο νους τους και απειλούν πάλι με γκρέξιτ, με πτώχευση και με το πυρ το εξώτερο. Σε λίγο θα πατήσουν το κουμπί τού μίξερ για να συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε ως πολτός, τώρα και στις μελλοντικές εποχές. Έως τότε που τα νεογέννητα του 2010 θα έχουν τρισέγγονα.

Διον. Βραϊμάκης 
(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

---

harddog

---

*