21η Απριλίου - οι επιπτώσεις στον ελληνικό Τύπο

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Η κατάλυση της ελευθερίας του Τύπου

21 Απριλίου 1967. Το τελευταίο φύλλο της «Κ».
Η Ελένη Βλάχου έκλεισε τις εφημερίδες της την ημέρα του πραξικοπήματος.

του ΓΙΑΝΝΗ Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΟΥ*

Στοιχειώδες καθήκον και αναγκαία πρόνοια κάθε έμφρονος και νουνεχούς δικτάτορα είναι να άρει την ελευθερία του Τύπου. Να επιβάλει δε αυθωρεί και παραχρήμα μόλις καταλάβει την εξουσία, απόλυτη και καθολική λογοκρισία. Η χούντα των απριλιανών τηρεί δεόντως τα ανωτέρω. Ακολουθεί τους κανόνες του συνετού συνωμότη. Και μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση προτού καν επιχειρήσει να ενδυθεί τον έστω διάτρητο μανδύα σχετικής νομιμότητας: της κηρύξεως δηλ. της χώρας σε κατάσταση πολιορκίας. Ηδη, λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 20/21 Απριλίου ουλαμοί από στρατιώτες και υπαξιωματικούς εισβάλλουν στα τυπογραφεία των εφημερίδων. Κραδαίνουν περίστροφα. Διακόπτουν βιαίως την εκτύπωση των φύλλων. Μερικά από αυτά έχουν προλάβει και περιλαμβάνουν στην ύλη τους έστω μονόστηλα, τα οποία αναφέρουν πληροφορίες ότι σημειώνονται νυκτερινές κινήσεις αρμάτων και μονάδων. Διατυπώνουν φόβους περί εκτροπής. Ελάχιστα από αυτά τα φύλλα δεν καταστρέφονται. Και πάντως δεν κυκλοφορούν. Τα τυπογραφεία, μάλιστα, των δύο εφημερίδων της Αριστεράς, της «Αυγής» και της «Δημοκρατικής Αλλαγής» υφίστανται βανδαλισμούς. Τα αρχεία κατάσχονται. Οι υπεύθυνοι της έκδοσης συλλαμβάνονται.

Καταλύεται, όθεν, η ελευθερία του Τύπου, αφού η εκτύπωση και η κυκλοφορία, τουτέστιν η έκδοση των εφημερίδων, απαγορεύονται. Τα δε ήδη συντεταγμένα κείμενα δεν τίθενται στη διάθεση του κοινού, οπότε αυτό στερείται την πληροφόρησή του. Σύμφωνα με τα επιστημονικώς κρατούντα, δεν υφίσταται πλέον αυτή η ελευθερία. Επιπροσθέτως, από την αρχή του πραξικοπήματος, οι ραδιοθάλαμοι του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας στο Ζάππειο έχουν καταληφθεί. Μεταδίδονται δημώδη άσματα. Κατά διαστήματα γνωστοποιείται ότι οι Ενοπλες Δυνάμεις έχουν αναλάβει «τας τύχας του Εθνους» άνευ άλλου τινός. Ερεβος στην ενημέρωση. Αρκετή ώρα αργότερα ανακοινώνεται ότι σύμφωνα με Βασιλικό Διάταγμα η χώρα κηρύσσεται σε κατάσταση πολιορκίας, ενώ αναστέλλεται η ισχύς των διατάξεων ένδεκα άρθρων του Συντάγματος. Χωρίς αυτά, το ατελές Σύνταγμα του 1952 παραλύει ολοσχερώς, οπότε και ο Τύπος παύει να προστατεύεται και να λειτουργεί ελεύθερα. Περιπίπτει σε καθεστώς λογοκρισίας και δη προληπτικής.

Οι μηχανισμοί ελέγχου της ενημέρωσης

Το υφυπουργείο Τύπου και Πληροφοριών, καθώς και η συναφής Γραμματεία εδρεύουν στην οδό Ζαλοκώστα κατέναντι της δευτερεύουσας εισόδου του υπουργείου Εξωτερικών. Διαθέτουν έκπαλαι μηχανισμούς, οι οποίοι παρακολουθούν –όρος σαφώς ηπιότερος του ελέγχου– τον Τύπο, τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού. Υφίσταται και ανάλογη νομοθεσία: Ο δρακόντειος νόμος 1092/1938 μεταξικής εμπνεύσεως και δομής, όπως εμπλουτίζεται –φευ– επί κοινοβουλευτισμού, καθώς και ο κατοχικός 1108/1942 περί θεαμάτων, ο οποίος θεσπίζει Επιτροπές Ελέγχου (λογοκρισίας). Υπάρχει η υποδομή και το εξειδικευμένο έμψυχο υλικό. Τούτο ενισχύεται, όσον αφορά τον Τύπο, εν ριπή οφθαλμού από διάφορα παραδημοσιογραφικά περιτρίμματα, δωσιλογίσκους, ψυχικά διαταραγμένους, παραπονουμένους ώς παραγνωρισμένους, μικρεμπόρους και μεταπράτες της απριλιανής συλλογιστικής και λοιπούς προθύμους. Οι αναγκαίες, ώστε να τηρηθεί προσχηματική νομιμότητα, διοικητικές αποφάσεις υπογράφονται και κυκλοφορούν ταχύτατα. Προσδιορίζονται επακριβώς οι διαδικασίες λογοκρισίας των προς δημοσίευση κειμένων. Γνωστοποιούνται, μάλιστα, σε εκείνες τις εφημερίδες, οι οποίες μετά σύντομη κι εντατική (περί)σκεψη αποφασίζουν με ισχυρό σκεπτικό να συνεχίσουν να εκδίδονται. Διακόπτουν, πάντως, με εξίσου ισχυρό αντίθετο σκεπτικό η «Καθημερινή», η «Ελευθερία», η «Μεσημβρινή», η «Αθηναϊκή», ο «Ανένδοτος» κ.λπ.

Είναι χαρακτηριστικό του κλίματος των πρώτων ημερών, ότι ένας από την ακραία συντηρητική πτέρυγα της ΕΡΕ κατ’ επάγγελμα επιχειρηματίας και βουλευτής στις εκλογές του 1961 και 1963, αλλά όχι του 1964, με ιδιόρρυθμη συμπεριφορά στους αθηναϊκούς κοσμικούς κύκλους και συγγραφέας βιβλίου με τον εύγλωττο και παραπεμπτικό τίτλο «Ο αγών μας» προσφέρεται ομού μετά του περιστρόφου του να αναλάβει τα ηνία στη Ζαλοκώστα και να καθοδηγεί τον έλεγχο του Τύπου. Προφανώς διαθέτει δεσμούς είτε με τον κορμό είτε με κλάδους της «Επαναστατικής Επιτροπής». Αλλά ως φαίνεται, όχι επαρκείς. Ούτε υφυπουργός ονομάζεται ούτε παραμένει επί πολύ στο λαμπρής αρχιτεκτονικής κτίριο παρά το απειλητικό ύφος χιλίων καρδιναλίων που περιφέρει.

Η καταβύθιση στον βόρβορο των λογοκριτικών δραστηριοτήτων έστω και μετά μισόν αιώνα προκαλεί απώθηση και ναυτία. Ισως, όμως, αυτή η καταβύθιση να μην κρίνεται περιττή τώρα, αφού ο περιορισμός της ελευθερίας στον Τύπο συντελείται αδιακόπως όχι μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες, αλλά και στην ίδια την Ευρώπη. Τα κρούσματα σε Ουγγαρία, Πολωνία, ΠΓΔΜ, Τουρκία κ.λπ., παραπέμπουν λίγο έως πολύ και καθ’ όσον αφορά την Ελλάδα στην απριλιανή επταετία. Βέβαια και η τρέχουσα κατάσταση εδώ δεν θεωρείται ούτε ιδανική ούτε ειδυλλιακή.

Πεδίο αναμέτρησης

Εν πάση περιπτώσει, οι εγκάθετοι της Ζαλοκώστα ποδηγετούν την ενημέρωση της κοινής γνώμης. Στον εσμό των λογοκριτών ηγείται, επικουρούμενος και από χαμηλοτέρου βαθμού συναδέλφους του, ένας τότε συνταγματάρχης με το τουρκογενές επώνυμο, Βρυώνης, προαχθείς αργότερα επ’ ανδραγαθία εντός του κτιρίου σε ταξίαρχο, όπως λέγεται. Είναι ιταμός, προκλητικός, προσβλητικός. Θεωρεί εαυτόν διανοούμενο και συγγραφέα. Γιατί όχι και έγκριτο δημοσιογράφο. Σε καθημερινή βάση η Ζαλοκώστα καθίσταται πεδίο αναμέτρησης ενός αντίρροπου ζεύγους: Λογοκριτές και λογοκρινόμενοι. Διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι από κάθε εφημερίδα «προσάγουν» τα δυνάμει ύποπτα κείμενα. Διαβάζονται με υπηρεσιακό ζήλο από τους «λειτουργούς». Κατά κανόνα τα περικόπτουν ή αλλάζουν ουσιωδώς τη διατύπωσή τους. Εγείρονται από τους κομιστές δημοσιογράφους λελογισμένες αντιρρήσεις. Αρχίζει άνισος και αμοιβαίως υποκριτικός διάλογος. Οταν αποβαίνει άκαρπος, καταφεύγουν σε προϊσταμένη δευτεροβάθμια κρίση. Οταν το δούναι και λαβείν οδηγείται σε αδιέξοδο αποφαίνεται τελεσίδικα η Υπηρεσία. Η ενημέρωση ασφυκτιά και διότι τα κείμενα όχι μόνο αποδιοργανώνονται, αναδιατάσσονται, ανασκολοπίζονται, αλλά προσδιορίζεται και σε ποιο σημείο ποιας σελίδας θα δημοσιευθούν! Τι τίτλος θα χρησιμοποιηθεί! Με τι μεγέθους τυπογραφικά στοιχεία θα συντεθούν!

Παράλληλα οι... Αρχές συντάσσουν καταλόγους απαγορευμένων βιβλίων κάθε φύσης. Οπως οι καθολικοί εκδίδουν τον μεσαίωνα τον Index Librorum Prohibitorum, όπως πράττει και το χιτλερικό καθεστώς. Δεν ρίπτονται στην πυρά, απλώς αφαιρούνται από τους κατόχους. Αργότερα εμφανίζονται στο παραεμπόριο με τιμές ευκαιρίας! Πάντως, στην απαγόρευση περιλαμβάνονται εκτός από τα μαρξιστικά και όσα υπογράφουν όλοι οι αριστεροί συγγραφείς συλλήβδην. Αλλά και βιβλία αλλοδαπών συναδέλφων τους των οποίων τα επώνυμα λήγουν σε -ωφ, -φσκυ,-ιτς, -ιν, -οβα, -ινα κ.λπ. Ετσι περιλαμβάνονται ακόμα και αντιφρονούντες όπως οι Σολζενίτσιν, Ναμπόκωφ, Μπουλκάκωφ και άλλοι. Μερικούς μήνες αργότερα και πάντως εντός του 1967 αρχίζει με επιμέλεια της Ζαλοκώστα η «παραγωγή» άρθρων, αρθριδίων, σχολίων και αναλύσεων προοριζομένων να δημοσιευθούν υποχρεωτικώς στις εφημερίδες. Αρα η δικτατορία όχι μόνο προσδιορίζει σε ποιο βαθμό θα ενημερώνεται η κοινή γνώμη από τα εγχώρια ΜΜΕ, αλλά τη βομβαρδίζει κιόλας με χονδροειδή προπαγάνδα περιστρεφόμενη στη νομοτελειακή αναγκαιότητα να εκραγεί η «Επανάστασις». Να παταχθεί η φαυλοκρατία. Να εξουδετερωθεί ο ανυπόληπτος παλαιός πολιτικός κόσμος και λοιπά φληναφήματα. Αυτή όμως, η κοινή γνώμη έστω και εάν σιωπά και δείχνει να υπνώττει, έχει τη δυνατότητα να καταφεύγει στην ακρόαση των ελληνικών αναβαθμισμένων εκπομπών που μεταδίδονται από πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Από την προληπτική στην κατασταλτική λογοκρισία

Τον Οκτώβριο 1969 το καθεστώς αισθάνεται ασφαλές. Σχεδόν όλοι οι πυρήνες της αξιοσέβαστης δυναμικής αντίστασης έχουν εξουδετερωθεί. Παράλληλα, κρίνει ότι πρέπει να εξωραΐσει την εικόνα του στο εξωτερικό. Αντικαθιστά, λοιπόν την προληπτική με την κατασταλτική λογοκρισία. Εκδίδει δε και έναν εξοντωτικό νόμο περί Τύπου. Αυτού του είδους η ρύθμιση οδηγεί το μεν στη διαλυτική αυτολογοκρισία, το δε στο ενδιαφέρον παίγνιο κατά το οποίο οι τολμητίες δημοσιογράφοι δοκιμάζουν την ανοχή και την αντοχή του καθεστώτος. Το τελευταίο μάλιστα προβαίνει και σε εσωτερικές αναδιευθετήσεις. Συγκεκριμένα, αναθέτει από τα μέσα του 1970 τη Ζαλοκώστα στον Γ. Γεωργαλά επαγγελματία σοβιετολόγο, προπαγανδιστή και αγκιτάτορα με νεανικό κομμουνιστικό παρελθόν ως πρόσφυγας του εμφυλίου και με εξειδικευμένες σπουδές στην Ουγγαρία. Ο επιστήμονας διοχετεύει τη δραστηριότητά του στην προπαγανδιστική ωραιοποίηση του καθεστώτος απέναντι στο εσωτερικό και εξωτερικό, «παραμελώντας» τη λογοκρισία. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και ο διάδοχός του από τον Αύγουστο του 1971 δημοσιογράφος και παλαίμαχος σοσιαλδημοκράτης Βύρων Σταματόπουλος. Επίσης, αναλαμβάνει με αμελητέα επιτυχία να εμπλουτίσει το δυναμικό της δικτατορίας με παλαιούς συναδέλφους του. Πάντως, διατηρείται ο προληπτικός έλεγχος θεαμάτων και ακροαμάτων, αλλά εκχωρείται ατύπως η «αρμοδιότητα» της κατασταλτικής λογοκρισίας ως προς τον Τύπο στους διωκτικούς μηχανισμούς της Αστυνομίας, της Χωροφυλακής και του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της ΕΣΑ. Στελέχη τους αναλαμβάνουν να φρονηματίζουν με λόγους ή με ράβδους τους «παραβάτες». Ταυτόχρονα ευπειθείς εισαγγελείς ασκούν διώξεις σε δημοσιογράφους. Ευπειθέστεροι δε δικαστές απαγγέλλουν βαριές ποινές, όπως π.χ. εναντίον των υπευθύνων της εφημερίδας «Εθνος» τον Απρίλιο του 1970, οι οποίοι εγκλείονται στις φυλακές και διακόπτεται η έκδοση. Τα φύλλα της εφημερίδας «Βραδυνή» της 23.4.1973 που δημοσιεύουν δήλωση του Κ. Καραμανλή αμέσως κατάσχονται. Την ίδια περίοδο ο Περικλής Πάγκαλος, ένας από τους τρεις εκδότες του κυκλοφορούντος από τον Μάρτιο 1972 πρώτου αντιχουντικού περιοδικού «Προσανατολισμοί» συλλαμβάνεται, εξαφανίζεται στα κρατητήρια του ΕΑΤ/ΕΣΑ και βασανίζεται έως τον Ιούλιο. Το περιοδικό «Αντί» απαγορεύεται αμέσως τον Μάιο 1972. Ο εκδότης του περιοδικού «Πολιτικά Θέματα» Γιάννης Χορν φυλακίζεται λίγο πριν από το δημοψήφισμα του 1973.

Αυτά τα ενδεικτικά παραδείγματα αποδεικνύουν ότι ως προς τους λειτουργούς του Τύπου η κατασταλτική λογοκρισία δυνατόν να είναι πλέον επικίνδυνη από την προληπτική. Βεβαίως, όσο διαρκεί η πρώτη, παρέχεται η δυνατότητα στους δημοσιογράφους να εκμεταλλεύονται τις εκούσιες ρωγμές τις οποίες «παρέχει» το καθεστώς με βάση τις σκοπιμότητές του. Περαιτέρω, οι ίδιοι δημοσιογράφοι μπορούν να προκαλούν ρωγμές με την ευρηματικότητα στη γραφή τους, με υπονοούμενα, με συμβολισμούς, με έλλογη κριτική. Φυσικά όλα αυτά συναρτώνται με την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία κάθε υπογράφοντος. Τέτοιες περιπτώσεις είναι του Βάσου Βασιλείου στη «Βραδυνή», του Θανάση Κανελλόπουλου στο «Βήμα», των σχολιαστών στους «Προσανατολισμούς». Το φθινόπωρο του 1973, με την επί μέτρω φιλελευθεροποίηση, ημιαποκαθίσταται η ελευθερία του Τύπου. Καταλύεται όμως, με βάρβαρο τρόπο την 25η Νοεμβρίου. Ο νέος δικτάτορας φέρνει τον όλεθρο σε όλα τα επίπεδα. Δικαιώνεται πάντως αναδρομικώς ο Ηράκλειτος, ο οποίος ισχυρίζεται ότι: «Ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ». Η λύτρωση, όμως, έρχεται με βαρύτατο τίμημα...

* Ο κ. Γιάννης Π. Τζαννετάκος είναι δημοσιογράφος, συνεκδότης του περιοδικού «Προσανατολισμοί» (1972-1985).

---

έντυπη έκδοση της "Καθημερινής"

---

*

Δημοσιογράφοι που λιβάνισαν τη χούντα - επετειακό

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Στην επονείδιστη λίστα των δημοσιογράφων που ξεσκόνισαν τη χούντα, υπάρχουν ονόματα τα οποία πρωταγωνίστησαν στην μεταπολίτευση- από τον Σταύρο Ψυχάρη μέχρι τον Οδυσσέα Ζούλα

Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Αντί, που βγήκε μετά την δικτατορία, ανάμεσα στην πυκνή, μαχητική ύλη, ξεχωρίσαμε ένα δίστηλο, που έχει ξεχαστεί, αν και τότε δεν πέρασε απαρατήρητο. Αξίζει να ανασυρθεί από την αφάνεια, για χάρη της αυριανής επετείου.

Στην επονείδιστη λίστα υπάρχουν ονόματα δημοσιογράφων που έπαιξαν ενεργητικό ρόλο στα κατοπινά χρόνια: Ο Σταύρος Ψυχάρης του Βήματος, οι Οδυσσέας Ζούλας, Στάμος Ζούλας, της Καθημερινής, ο Ρίζος του Ελεύθερου Τύπου, ο Σπύρος Καρατζαφέρης, ο Λυκούργος Κομίνης (!), και άλλοι.

Ολόκληρο το κείμενο αναδημοσιεύεται με την πολυτονική γραφή της εποχής.

Πριν ακόμα αναγγείλουμε τήν έπανέκδοση του ΑΝΤΙ πήραμε τήν παρακάτω επιστολή από φίλο μας, που εσώκλεισε απόκομμα εφημερίδας με τα ονόματα αρκετών δημοσιογράφων κάτω από ένα κείμενο που λιβάνιζε την κυβέρνηση των πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου. Την δημοσιεύουμε μαζί με το εισαγωγικό σημείωμα.

Στον πρώτο χρόνο τής Δικτατορίας – Γενάρης τού 1968 – τή στιγμή πού οι περισσότερες έφημερίδες είχαν κλείσει, πολλοί δημοσιογράφοι ήταν στήν έξορία ή στις φυλακές, τό έπάγγελμα μαστιζόταν άπό τήν άνεργία καί ή λογοκρισία είχε τελείως φιμώσει τον τύπο, βρέθηκαν δημοσιογράφοι πού αίσθάνθηκαν ύποχρεωμένοι νά έκφράσουν τάς εύγνωμόνους ευχαριστίας τους προς τήν Εθνικήν Κυβέρνησιν» για λογαριασμό «τού συνόλου τού δημοσιογραφικού κόσμου», σάν νά ήταν έξουσιοδοτημένοι.

Οι περισσότεροι άπ’ αύτούς πού ύπέγραψαν τό ευχαριστήριο τηλεγράφημα, ήταν ήδη ή βρέθηκαν άμέσως μετά, στις διάφορες έπιτροπές τής λογοκρισίας και σε βασικά πόστα στά διάφορα μαζικά μέσα ένημέρωσης.

«Πιστεύομεν ότι άπηχούμεν τά αισθήματα τού συνόλου του δημοσιογραφικού κόσμου τής χώρας, έκφράζοντες τάς εύγνωμόνους ευχαριστίας μας πρός τήν Εθνικήν Κυβέρνησιν και ιδιαιτέρως πρός τόν Πρωθυπουργόν κ. Γεώργιον Παπαδόπουλον, τόν υφυπουργόν Προεδρίας Κυβερνήσεως κ. Μ. Σιδεράτον και τόν Γενικόν Διευθυντήν Τύπου Συνταγματάρχην κ. Κωνστ. Καρύδαν, διά τήν έμπρακτως έκδηλωθείσαν άμέριστον συμπαράστασίν των και ουσιαστικήν μέριμνα διά τήν ίκανοποίησιν ζωτικών ζητημάτων τού κλάδου.

  Ι. Άγγούρης,

  Μ. ’Αλατόπουλος,

  Π. Άναγνωστόπουλος,

  Γ. Άναστασόπουλος,

  Ε. Άρσένης,

  Κ. Άρσενίδης,

  Σ. Άρτεμάκης,

  Σ. Αύλωνίτης,

  Γ. Βαξεβανίδης,

  Ε. Βροντάκης,

  Ν. Γαληνός,

  Τ. Γάριος,

  Α. Γεωργίου,

  Δ. Γιανναράκος,

  I. Γκίκας,

  I. Γόλιας,

  Π. Διάκος,

  Δ. Δεβετζής,

  Μ. Δαφνής,

  Σ. Εύταξίας,

  Δ. Ζαννίδης,

  Κ. Ζαχάρωφ,

  Ο. Ζούλας,

  Σ. Ζούλας,

  Κ. Καγγελάρης,

  Ι. Καιροφύλας,

  Γ. Καλατζάκος,

  Κ. Καλογερής,

  Π. Καμβύσης,

  Σ. Καρατζαφέρης,

  Θ. Καρβούνης,

  Ν. Κατσαρός,

  Π. Κελαϊδής,

  Θ. Κόκκινος,

  I. Κολιάτσος,

  Μ. Κομμιώτης,

Γ. Κολοκοτρώνης,

  Λ. Κομίνης,

  Β. Κοντοβαζενίτης,

  Δ. Κουγιαννίδης,

  Δ. Κουσκουρης,

  Π. Κουτούπης,

  Κ. Κυριακάκης,

  X. Κυρίτσης,

  Π. Ευστρατίου,

  Λ. Κωνσταντινίδης,

  Μ. Λαμπρινίδης,

  Δ. I. Λάμπρου,

  Δ. Π. Λάμπρου,

  Π. Λοβέρδος,

  Η. Μαλάτος,

  Α. Μαρμάρινος,

  Πετρογιάννη Μπίκα,

  I. Μοσχοβίτης,

  Σ. Μπαμπούρης,

  Π. Μπίτσης,

  X. Μπητσίδης,

  I. Μπορτολής,

  Α. Μπουλούκος,

  Β. Μακρίδης,

  Α. Μπορομπόκας,

  Σ. Νικητόπουλος,

  Β. Νικολόπουλος,

  Α. Ξυπολιτίδης,

  Ε. Παπαγεωργιου,

  Ν. Παπαδόπουλος,

  Μ. Παντοσίδης,

  X. Παππάς,

  Τ. Πηλείδης,

  Δ. Παλάσης,

  Α. Ρήγας,

  Κ. Ρήγας,

  Δ. Ρίζος,

  Δ. Ρίτσος,

  Σ. Σακελλάρης,

  Κ. Σαρδελλής,

  Κ. Σισμάνης,

  Τ. Σωτήρχος,

  Σ. Τσίρος,

  Σ. Τσούτης,

  Κ. Φίλιππος,

  Π. Φίρμπας,

  I. Φράγκος,

  Σ. Ψυχάρης,

  Κ. Ψυχογιός,

  Δ. Χρονόπουλος,

  I. Δαπέργολας,

  Δ. Μακρής,

  Ν. Ζέλιος.

---

lifo.gr

---

*

Τα... «καθαρά χέρια» των Χουντικών...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Πέντε οικονομικοί μύθοι

και τρία σκάνδαλα της Επταετίας

Πενήντα ένα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου του 1967 όταν η “ασθενής” Ελλάδα μπήκε στον “γύψο” τριών πραξικοπηματιών στρατιωτικών.

Κάθε χρονο τέτοιες μέρες οι υμνητές και απολογητές της αιματοβαμμένης ελληνικής δικτατορίας, επιχειρούν με κάθε είδους λαθροχειρίες και ιστορικές ανακρίβειες να «παίξουν» με το συναίσθημα των πολιτών και την εγγενή τάση του ανθρώπου να εξιδανικεύει το μακρινό παρελθόν, με σκοπό να «ξεπλύνουν» το καθεστώς από τα εγκλήματα που διέπραξε ενάντια στον ίδιο τον ελληνικό λαό.

Θα ήταν ανούσιο να επιμείνουμε στην υπενθύμιση των εξοριών, των βασανιστηρίων και των θανάτων εκατοντάδων δημοκρατών που μόλις τρεις δεκαετίες μετά την ηρωική Αντίσταση, είδαν τη χώρα να καταλαμβάνεται και πάλι από το «χακί», αυτή τη φορά, όμως, το «ντόπιο».

Τα στυγερά εγκλήματα του καθεστώτος είναι γνωστά σε όλους, ακόμα και σε όσους κάνουν πως δεν έμαθαν, πως δε θυμούνται, ή πως «διάβαζαν» εκείνα τα χρόνια.

Με αφορμή την 51η επέτειο από το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών, κάνουμε σήμερα μια σύντομη και όσο το δυνατόν πιο συνοπτική αναφορά στους πιο συχνούς μύθους που οι υμνητές της χούντας επαναλαμβάνουν μονότονα, ενώ αναδεικνύουμε και τρία από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που μέσα σε επτά χρόνια πρόλαβε το καθεστώς να κάνει.

Το… «οικονομικό θαύμα» της Χούντας

Τα «που ‘σαι Παπαδόπουλε» αυτών των ημερών, σχεδόν πάντα ακολουθούνται από ένα δήθεν στοιχείο του οικονομικού «θαύματος» της Χούντας. Μόνο που το «θαύμα» ζει μόνο στα μυαλά εκείνων που το κατασκεύασαν με την πίστη ότι όσο περισσότεροι το αναμασσούν, τόσο ευκολότερα θα θεωρηθεί δεδομένο και δεν θα αποκαλυφθεί η ανικανότητα του καθεστώτος -μεταξύ των άλλων- και στο οικονομικό επίπεδο.

Σε αναλυτικό άρθρο που δημοσιεύτηκε το 2013 στην εφημερίδα Ριζοσπάστης (στη στήλη «Ημεροδρόμος») και που αντλεί στοιχεία από το περιοδικό Journal of the Hellenic Diaspora (Vol 2 -1975-) καθώς και από την επισκόπηση του Βασίλη Καρίφη, «Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967 – 1974)», αναφέρονται αρκετά στοιχεία σχετικά με τους μύθους που συνοδεύουν την οικονομική ανάπτυξη(;) της Χούντας, από τα οποία παρουσιάζουμε τα έξι σημαντικότερα.

1. «Επί Χούντας είχαμε μηδενικό χρέος» – ΜΥΘΟΣ
   Το δημόσιο χρέος, τον Δεκέμβριο του 1967, δηλαδή λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα του Απρίλη ανερχόταν στο ποσό των 38,7 δισεκ. δραχμών. Μέχρι τον Ιανουάριο του 1973 το δημόσιο χρέος είχε «σκαρφαλώσει στα 87,5 δισεκ.
2. «Επί Χούντας δεν είχαμε έλλειμα» – ΜΥΘΟΣ
   Το εμπορικό έλλειμμα το 1973 ήταν πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του 1968.
3. «Η Χούντα επένδυε στην Παιδεία» – ΜΥΘΟΣ
   Το ποσοστό των δαπανών για την εκπαίδευση στο σύνολο των γενικών κρατικών δαπανών μειώθηκε κατά 1,6%. Συγκεκριμένα από το 11,6% οι δαπάνες για την Παιδεία μειώθηκαν στο 10%. Αντιθέτως, οι δαπάνες για την «άμυνα» και «δημόσια ασφάλεια» του αστυνομοκρατικού καθεστώτος μέσα σε μια πενταετία σχεδόν διπλασιάστηκαν.
4. «Επί Χούντας τουλάχιστον είχαμε λεφτά» – ΜΥΘΟΣ
   Οι προσωπικές καταθέσεις μειώθηκαν από 34,2 δισεκατομμύρια δραχμές το 1972 σε 19,6 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973.
5. «Η Χούντα φρόντιζε τους αγρότες» – ΜΥΘΟΣ
   Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν από το 63% του συνόλου των εξαγωγών το 1968 στο 48% το 1972. Το αποτέλεσμα ήταν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα να πέσει από το 55% στο 43% του μέσου κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος.
6. «Επί Χούντας υπήρχε φορολογική δικαιοσύνη. Πλήρωναν και οι “μικροί” και οι “μεγάλοι”» – ΜΥΘΟΣ
   Οι φόροι που επιβάρυναν τα λαϊκά στρώματα ανέρχονταν στο 91% επί του συνόλου των φορολογικών εσόδων του καθεστώτος, τα οποία από 27,4% του ΑΕΠ το 1966, επί συνταγματαρχών και μέχρι το 1972 αυξήθηκαν στο 29,2%. Από την άλλη, οι φόροι επί των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 10,9% την περίοδο 1972 – 73, η φορολογική «μεταρρύθμιση» του 1968 που μετέφερε το φορολογικό φορτίο στους ώμους της εργατικής τάξης με τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουτοκράτες να απολαμβάνουν μεγαλύτερα φορολογικά προνόμια είχε ως συνέπεια οι φοροαπαλλαγές 464 μεγάλων επιχειρήσεων το 1971 να ήταν κατά τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που οι ίδιες εταιρείες είχαν καταβάλει. Επίσης, τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια δραχμές το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972 (μείωση 73%), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους.

Τα σκάνδαλα των σκανδάλων

Όσοι έχουν μελετήσει σε βάθος τα έργα και τις ημέρες του καθεστώτος της Επταετίας γνωρίζουν ότι το μέγεθος των σκανδάλων, ο αριθμός τους και η χρονική πυκνότητα μέσα στην οποία «κατάφεραν» να τα κάνουν, είναι πρωτοφανή.

Η νομοθέτηση του διπλασιασμού των μισθών των πραξικοπηματιών, τα κρέατα του Μπαλόπουλου, η Litton, το γνωστό «Τάμα» της Εθνοσυνέλευσης, οι διορισμοί των οικογενειών και (φυσικά) η Siemens είναι μόνο κάποιες από τις «παρασπονδίες» των «καθαρών» χουντικών στελεχών.

Από αυτά θα αναδείξουμε αναλυτικότερα τρία σκάνδαλα για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της λεηλασίας που εξαπέλυσαν στα δημόσια ταμεία οι «πατριώτες» στρατιωτικοί.

Τα κρέατα του Μπαλόπουλου

Ο Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εμπορίου. Νωρίτερα είχε χρηματίσει και πρόεδρος του ΕΟΤ. Αυτός κι ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, ο Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος, κάθισαν στο εδώλιο για το σκάνδαλο των κρεάτων.

Η σοβαρότερη κατηγορία σε βάρος των δυο, ήταν πως χρηματίζονταν «κατά συρροήν» από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας (σημερινή Ζιμπάμπουε) που επεδίωκαν να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνόμια στην εισαγωγή κρέατος, ενώ εισήγαγαν ποσότητες ακατάλληλες για τη δημόσια υγεία. Αποτέλεσμα της συγκέντρωσης αδειών εισαγωγής σε χέρια λίγων ήταν οι ανατιμήσεις στις τιμές του κρέατος.

Όταν η αγορά έφτασε στα όριά της, ο Στ. Παττακός έλυσε το πρόβλημα με έναν τρόπο που έμεινε στην ιστορία. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1972 Παττακός δίνει γραπτή εντολή να «διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα ακατάλληλα κρέατα κρέατα από τη Ροδεσία, ενώ απαγόρευσε για κάποιο διάστημα τη διάθεση ντόπιου κρέατος, ώστε να προωθηθούν στην αγορά τα προβληματικά.

Την υπόθεση συνοψίζει ο Αντώνης Σαμαράκης σε άρθρο του στο γαλλικό περιοδικό Le Nouvel Observateur τον Ιούλιο του 1975 (αναδημοσίευση στην ιστοσελίδα της δημοσιογραφικής ομάδας«Ιός») όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο Μπαλόπουλος αρχικά διηύθυνε τον ελληνικό τουρισμό (θέση στην οποία εκδήλωσε μια αδιαμφισβήτητη επιτηδειότητα στο άρπαγμα), έπειτα σαν υπουργός Εμπορίου είχε ‘αντιμετωπίσει’ μια σοβαρή κρίση εφοδιασμού της αγοράς με κρέατα, διεξάγοντας (τυχαία βέβαια με ανθρώπους της Νοτίου Αφρικής) λαθρεμπόριο με σάπια κρέατα, που τα πρόσφερε, επί μήνες ολόκληρους, στους Έλληνες καταναλωτές. Θα νόμιζε κανείς ότι πρόκειται για θεατρικό έργο του Μπρεχτ. Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε αρχικά σε μερικά χρόνια φυλάκιση και έκανε έφεση. Οταν η υπόθεσή του πήγε στο Εφετείο, ο εισαγγελέας της Δημοκρατίας, παραδόξως, μετατράπηκε σε δικηγόρο της υπεράσπισης. Ουσιαστικά, είπε, ότι οι συνταγματάρχες δεν έκαναν πραξικόπημα αλλά επανάσταση, το καθεστώς τους μόνο δικτατορία δεν ήταν, ήταν τιμή να είναι κανείς υπουργός υπό το καθεστώς τους, κλπ.»

Τα… δικά τους παιδιά

Οι συνταγματάρχες δεν έχασαν χρόνο και αμέσως προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα δικό τους δίκτυο «βολεμένων». Έτσι, ο πρώτος τη τάξει Γεώργιος Παπαδόπουλος έκανε τον έναν αδελφό του Κωνσταντίνο, στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ». Ο άλλος αδελφός, ο Χαράλαμπος από χαμηλόβαθμος υπάλληλος αναρριχήθηκε στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης σε χρόνο ρεκόρ.

Το Στέλιο Παττακό, πάλι, τον ενθουσίαζαν οι κατασκευές- όπως δείχνει και η ψύχωσή του με … το μυστρί. Αποφάσισε λοιπόν να αναθέσει στο γαμπρό του, τον Αντρέα Μεϊντάση, διάφορες επικερδείς δουλειές με το Δήμο Αθηναίων όπως η κατασκευή υπόγειου γκαράζ στην πλατεία Κλαυθμώνος. Ο Μεϊντάσης για μια τεχνική μελέτη «αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου» πληρώθηκε το ποσόν του 1.109.000 δραχμών.

Ο Μακαρέζος από την πλευρά του διόρισε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου, υπουργό Γεωργίας και – αργότερα- Βόρειας Ελλάδας.

Δάνεια μέχρι «τελικής πτώσεως»

Ο Ιωάννης Λαδάς απέκτησε το σκωπτικό προσωνύμιο «κύριος καθαρά χέρια», χάρη στη ροπή του προς τα… θαλασσοδάνεια.

Ο Μιχάλης Ρουφογάλης, αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, από την άλλη, ενεπλάκη στον τραπεζικό κύκλο εξασφαλίζοντας δάνεια σε «ημετέρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικών τραπεζών. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ταχυδρόμου» τον Σεπτέμβρη του 1974,

Στην πρώιμη μεταπολιτευτική περίοδο, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1974, το περιοδικό «Ταχυδρόμος» αποκάλυψε δυο σχετικά έγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερόταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθέντα» δάνεια καταγραφόταν ποσό άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπό έγκρισιν» άνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δραχμών.

---

Πηγές: Ριζοσπάστης, Alfavita, iospress.gr, News247, Wikipedia

---

Αντώνης Ρηγόπουλος/altsantiri

---

*

Κύριε Στάθη Καλύβα πείτε μας κι άλλα...

*

...για το πόσο σωτήρια ήταν η χούντα

..."ένα μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία"...

Το τελευταίο άρθρο του Στάθη Καλύβα, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale όπως ο ίδιος σημειώνει στον τίτλο του, είναι ένας αληθινός ύμνος προς τη δικτατορία του '67. Και δημοσιεύτηκε φυσικά στην Καθημερινή, αλλά θα μπορούσε και στην Ελεύθερη Ώρα χωρίς να αλλάξει ούτε λέξη.

Σας παραθέτω μερικά μικρά αποσπάσματα και τα συμπεράσματα δικά σας. Ο λόγος του Καλύβα ως γνωστόν αποτελεί ευαγγέλιο για τους νεοδεξιούς. 

Και δεν μας κάνει εντύπωση πια η Καθημερινή. Το τελευταίο διάστημα έχει δημοσιεύσει διάφορα φιλοχουντικά κείμενα. Θα τρίζουν τα κόκαλα της Ελένης Βλάχου.

1) Οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν τελικά στον πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς και διαμέσου αυτής και της χώρας. Δίχως τον Απρίλιο του ’67 δεν θα είχε υπάρξει ο Ιούλιος του ’74.
2) Αν και επιχείρησαν να κρατήσουν την κοινωνία στάσιμη, να την παγώσουν δηλαδή, συνέβαλαν τελικά με έμμεσο τρόπο στο ραγδαίο αξιακό και πολιτισμικό εκσυγχρονισμό της (σ.σ. οι χουντικοί εννοεί, Παπαδόπουλος, Παττακός κτλ).
3) Ο ομαλός εκδημοκρατισμός ήταν ανέφικτος την εποχή εκείνη για μια σειρά λόγων και, επομένως, το πραξικόπημα ήταν αναπόφευκτο, αλλά επίσης συνιστούσε εκ των πραγμάτων τον πιο πιθανό δρόμο προς τη δημοκρατία.
4) Δεν υπάρχουν ασφαλείς δείκτες για να μετρηθεί, όμως αρκετοί αντικειμενικοί παρατηρητές της εποχής κάνουν λόγο για μια επιφανειακή μεν αλλά πλατιά αποδοχή της Δικτατορίας.
5) Η δικτατορία ταυτίστηκε με μια εποχή μεγάλης οικονομικής ανόδου και αισιοδοξίας, με την κορύφωση ουσιαστικά του μεταπολεμικού ελληνικού οικονομικού θαύματος. Η χώρα αστικοποιήθηκε, η οικοδομική δραστηριότητα γνώρισε δόξες, το οδικό δίκτυο επεκτάθηκε, ο εξηλεκτρισμός της χώρας ολοκληρώθηκε και πραγματοποιήθηκαν μεγάλης κλίμακας ξένες επενδύσεις.
6) Πολλές τέχνες άνθησαν και η νεολαία προσέγγισε μαζικά τα δυτικά πρότυπα διασκέδασης, κατανάλωσης και ζωής. Η κοινωνία του 1974 μικρή σχέση είχε με αυτή του 1964.
7) Η δικτατορία επιτάχυνε τη διαδικασία κοινωνικού εκσυγχρονισμού γνωρίζοντας πως η αποδοχή της εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και ενισχύοντας την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα.
8) Η δικτατορία ξεπεράστηκε εύκολα και γρήγορα. Ισως γιατί υπήρξε ένα μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία. 

Ειδικά για αυτό το τελευταίο ο κ. Καλύβας ξεχνάει νεκρούς, εξόριστους, φυλακισθέντες, κυνηγημένους, λογοκρισίες κ.ο.κ. Τι ήταν άλλωστε η χούντα; Ένα «μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία»...

---

Δημήτρης Κανελλόπουλος (efsyn)

---

Ως πότε;..

Ως πότε θα ανεχόμαστε την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς; Να θέλει η μεγαλύτερη αστική εφημερίδα της χώρας, η Καθημερινή, να υμνήσει τη Χούντα και να το κάνει έμμεσα και σιβυλλικά, κρυπτόμενη πίσω από πολιτικά ορθές φράσεις όπως: οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν στον πλήρη εκδημοκρατισμό της χώρας και στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας, είχαν πλατιά λαϊκή αποδοχή και έφεραν μεγάλη οικονομική άνοδο και ευτυχία στους ανθρώπους.
Και αυτά από τον (εικονιζόμενο) Στάθη Καλύβα, διάσημο φιλελεύθερο. Πες ρε άνθρωπε την αλήθεια, ότι η Επταετία ήταν μία εθνοσωτήριος επανάσταση που έσωσε τη χώρα από τους κομμουνιστές και τις ξεβράκωτες μνησίκακες μάζες που φθονούσαν την περιουσία των καθώς πρέπει ανθρώπων, των κληρονόμων των μαυραγοριτών και των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Ως πότε θα αυτολογοκρινόμαστε για να μη στενοχωρήσουμε τα ορφανά του Βελουχιώτη και του Ζαχαριάδη;

---

- από το facebook του Δημήτρη Τσίρκα

---

zoornalistas

---
*

"Καθημερινή" και "Δημοκρατία" σε γραμμή ...Παπαδόπουλου

*

Ανασυγκρότηση

***
*

"Καθημερινή" και "Δημοκρατία"

Φιλοχουντικές συμπτώσεις !..

Η συνέντευξη και το βιβλίο που προσφερόταν μαζί με ένα cd από την απολογία του Παπαδόπουλου

Προχθές, η «Καθημερινή» δημοσίευε στη σελίδα 7 μια συνέντευξη με έναν συγγραφέα το βιβλίο του οποίου πρόσφερε στους... αναγνώστες της την ίδια μέρα μια άλλη κυριακάτικη εφημερίδα, η «Δημοκρατία». Το ακόμα πιο παράδοξο (ή, μήπως, όχι;) είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο φιλοχουντικό!

«Μιλάει στην “Καθημερινή” ο συγγραφέας της βιογραφίας του Γιώργου Παπαδόπουλου, Μάνος Χατζηδάκης», έλεγε η εφημερίδα και το βιβλίο είναι «Η 21η Απριλίου και το καθεστώς του Γιώργου Παπαδόπουλου». Διαβάζουμε στον πρόλογο του εν λόγω... ιστορικού πονήματος για το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967: «Οι αναφορές όλων των Διοικητών των Μονάδων ανέφεραν ότι ο Λαός σε κάθε περιφέρεια υποδέχονταν την Επανάσταση με ανακούφισι, ακόμη και ενθουσιασμό».

Ο Μάνος Χατζηδάκης (τραγική συνωνυμία και συνεπωνυμία) σπεύδει να εξηγήσει ότι «από της επικρατήσεως της 21ης Απριλίου, αντιπολιτευόμενοι και μη, χαρακτήριζαν το εγχείρημα της 21ης Απριλίου ως Επανάστασι. Και μόνον, έπειτα από τη δημοσίευσι του Δ’ Ψηφίσματος, επεβλήθη ο όρος Πραξικόπημα».

Και cd δώρο!

Η εφημερίδα «Δημοκρατία» είναι γνωστή για τα ακροδεξιά της αισθήματα και τα δώρα που μοιράζει (χθες πρόσφερε σε cd και την απολογία του Παπαδόπουλου). Το περίεργο (;) είναι με την... ευρωπαϊκή «Καθημερινή», που επέλεξε στην επέτειο των 50 ετών από την «επανάσταση» της 21ης Απριλίου 1967 να πάρει συνέντευξη από έναν φιλοχουντικό συγγραφέα για ένα χουντικό βιβλίο.

Και για να μην έχουν καμιά απορία οι αναγνώστες της, εξηγεί ο συγγραφέας στο εισαγωγικό: «Υπάρχει μία ιστορική περίοδος και η ανάγκη να καταγραφεί με ψυχραιμία (sic!) Μέχρι τώρα μόνο η μία πλευρά έχει ακουστεί».

Επιδεικνύει σε φωτογραφία την ιδιόχειρη αφιέρωση του πραξικοπηματία. Στο κείμενο περιγράφεται η γνωριμία μεταξύ του συγγραφέα και του δικτάτορα. «Ηταν 1994, εκείνος μόλις 19 χρόνων και μέλος της ΕΠEΝ όταν κατάφερε να έρθει σε επαφή με τη σύζυγο του Παπαδόπουλου, Δέσποινα.

»Της ζήτησε να του γνωρίσει τον Παπαδόπουλο. “Θα έρθεις μαζί μου στο επισκεπτήριο της Πέμπτης”, του υποσχέθηκε εκείνη. Ετσι κι έγινε. Ανέβηκαν μαζί την τσίγκινη σκάλα των γυναικείων φυλακών που οδηγούσε στην απομονωμένη πτέρυγα όπου κρατείτο.

»Ο Χατζηδάκης ήταν αγχωμένος. Θυμάται πως με δυσκολία ψέλλισε μερικές κουβέντες, αλλά ο “πρόεδρος” –όπως τον αποκαλεί ακόμα και σήμερα– τον έκανε γρήγορα να νιώσει άνετα.

»Επιασαν την κουβέντα και του προσέφερε τσιγάρο. Ο πατέρας του, που τον συνόδευε, αστειεύτηκε πως αυτό το τσιγάρο θα μπει σε προθήκη στο σαλόνι τους. “Για εμένα επρόκειτο για έναν θρύλο. Είμαι Παπαδοπουλικός”, παραδέχεται σήμερα ο Χατζηδάκης».

Η «Καθημερινή», συνεισφέροντας στην ενημέρωση δίνει και μια εικόνα για το σήμερα: «Πίσω από κλειστές πόρτες, οι εναπομείναντες χουντικοί συνέχισαν να συγκεντρώνονται σε συνεδριακές αίθουσες ξενοδοχείων, να αναπολούν τα “περασμένα μεγαλεία”. Γι’ αυτούς η δικτατορία ήταν “Επανάσταση” και οι βασανισμοί ή η εξορία ουδέποτε υπήρξαν».

Ο Μ. Χατζηδάκης «ασχολείται επισταμένως με την ιστορική έρευνα, τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή βιβλίων», ενώ «έχει ασχοληθεί με τη σύγχρονη πολιτική ιστορία». Το μόνο που δεν προτάθηκε από τις δύο εφημερίδες (ακόμα) είναι να συγγράψει ο ίδιος και τα νέα σχολικά βιβλία Ιστορίας!...

---
Δημήτρης Κανελλόπουλος (efsyn.gr)

---

*

... ο χουντικός Παναγιώτης Ψωμιάδης ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Πώς ο φασισμός γίνεται mainstream

Γράφει ο Δημήτρης Σούλτας* 

Ο κύριος αυτός κυριαρχούσε επί 20 χρόνια στην πολιτική ζωή της πόλης που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είχε εκλεγεί πρώτος βουλευτής Θεσσαλονίκης, έπαιρνε τις νομαρχιακές εκλογές "αέρα" από την πρώτη Κυριακή, έχει μόνιμο στασίδι στις τηλεοπτικές εκπομπές, ήταν ο πολιτικός "που τα έλεγε έξω απ' τα δόντια", το "λαϊκό παιδί".

Κάνεις δεν ήταν ανυποψίαστος για το ότι ήταν φιλοχουντικός. Ούτε το κόμμα του, ούτε οι ψηφοφόροι του. Το 2001 είχε αποκαλέσει το πραξικόπημα "επανάσταση", αλλά πήρε το χρίσμα για τη Νομαρχία. Εξέπεσε από το αξίωμα του γιατί καταδικάστηκε για παράβαση καθήκοντος. Το 2012- και ενώ το όνομα του είχε εμπλακεί σε διάφορα σκάνδαλα- το κόμμα του τον έχρισε επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας στη Βόρεια Ελλάδα. Τότε δήλωσε ότι "Ν.Δ. και Χρυσή Αυγή είναι αδελφά κόμματα".

Δεν είχε κανένα πρόβλημα να παρανομήσει και το δήλωνε ευθαρσώς. Όταν αποκαλύφθηκε ότι έχτισε αυθαίρετο στη Χαλκιδική είπε ότι το έκανε "για τη δόλια τη μάνα του". Η αποκάλυψη αυτή δεν του μείωσε τους ψηφοφόρους. Αντιθέτως τους αύξησε. Το επόμενο γκάλοπ μετά την αποκάλυψη του έδινε 6,5% παραπάνω από το προηγούμενο.

Ο χουντικός Παναγιώτης Ψωμιάδης δεν ήταν ένα περιθωριακό φαινόμενο. Ήταν άλλωστε υποψήφιος ακόμα και για τη θέση του προέδρου της Ν.Δ. Είναι το χαρακτηριστικό δείγμα ότι ο φασισμός δεν εκτρέφεται μόνο στα έδρανα της Χρυσής Αυγής. Έγινε ανεκτός και πριμοδοτήθηκε από την κεντρική πολιτική σκηνή γιατί έφερνε ψηφαλάκια. Ήταν ο "Πανίκας", "ο άνθρωπος μας", ήταν το πουλέν της Δεξιάς στη Βόρεια Ελλάδα, ήταν ο αγαπημένος αμέτρητων τηλεοπτικών εκπομπών που του φιλοτέχνησαν επί χρόνια το προφίλ του στήνοντας συνεντεύξεις- κωμωδίες, συνεντεύξεις- παρωδίες, ένα τσίρκο με όρους περισσότερο reality, παρά πολιτικής.

Η χθεσινή του ανάρτηση δεν προκαλεί φυσικά καμία έκπληξη. Και είναι ένας ύμνος στη χούντα ακόμα πιο ύπουλος από μία ανάρτηση ενός δηλωμένου χρυσαυγίτη. Το αναρτά και κάνει σχόλιο "Έκανες και λάθη", προσποιούμενος τον "αντικειμενικό". Είναι σαν να υμνείς έναν serial killer και να λες "ναι, αλλά λέρωσες το πάτωμα με αίματα". 

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα για το πώς ο φασισμός γίνεται mainstream, για το πώς ένας φασίστας γίνεται "λαοπρόβλητος", για το πώς ΜΜΕ, πολιτικοί και ψηφοφόροι κάνουν τον ανήξερο την στιγμή που κλωσσάνε χαμογελαστοί το αυγό του φιδιού.

---

κείμενο από το fb

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Άδωνις: ο Καραμανλής κατέστρεψε ό,τι καλό έκανε η χούντα

*

Ανασυγκρότηση

***
*

Επετειακό

Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας
Σπυρίδων - Άδωνις Γεωργιάδης
αποτιμά το έργο της χούντας

---
*

... οι χουντικοί καθηγητές πανεπιστημίου και ο ΔΟΛ ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

«The Greek Report»

Το σχόλιο του εκδότη Κ. Α. Παπαδόπουλου 

Ο εκδότης του «The Greek Report», περιοδικού που τιμά την έννοια της δημοσιογραφίας, αλλά πάνω από όλα την είδηση… ο Κωνσταντίνος Α. Παπαδόπουλος – ίσως, έκανε το πιο φαρμακερό σχόλιο για τον ΔΟΛ που έχει καταγραφεί το τελευταίο διάστημα στα social media… Αφορμή οι υπογραφές συμπαράστασης των 142 καθηγητών πανεπιστημίου που δημοσιεύθηκαν στο προχθεσινό Κυριακάτικο ΒΗΜΑ.

«Συμπάσχω με την περιπέτεια του ΔΟΛ, αλλά μέτρησα τρεις χουντικούς καθηγητές στους συμπαραστάτες του» έγραψε ο εκδότης του περιοδικού, που φημίζεται για την γνώση και την μνήμη του! 

--- 

πηγή: http://www.enimerosi24.gr/

---

*

... το ΚΚΕ για την 21η Απριλίου ...

*

Ανασυγκρότηση

***
*

ΚΚΕ: Ανακοίνωση

για το στρατιωτικό πραξικόπημα

της 21ης Απριλίου 1967

Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 τονίζει:

«Σαράντα επτά χρόνια μετά την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, διδασκόμαστε, θυμόμαστε, είμαστε περήφανοι για τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, τους αγωνιστές που πήραν μέρος στην αντιδικτατορική πάλη, που έμειναν όρθιοι και αλύγιστοι στα κρατητήρια, στα βασανιστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, στις φυλακές και τις εξορίες. Τιμάμε τους αγωνιστές, τα θύματα της δικτατορίας.

Δυναμώνουμε σήμερα τον αγώνα για να γίνει ο λαός ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει, για τη ζωή που αξίζει στους εργαζόμενους και τη νεολαία, για το σοσιαλισμό. Για να αποτελέσει παρελθόν το σύστημα που γεννά την καταπίεση, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση.

Η δικτατορία στη χώρα μας επιβλήθηκε έχοντας τη στήριξη τμημάτων της πλουτοκρατίας, κέντρων της αστικής εξουσίας, των ΗΠΑ. Η επιλογή της αστικής τάξης να αξιοποιήσει ως διαχειριστή της εξουσίας της τους συνταγματάρχες αποδεικνύει, για μια ακόμα φορά, πως η δικτατορία του κεφαλαίου μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές. Η στρατιωτική δικτατορία αποτελεί "λύση" για την πλουτοκρατία, όταν δεν μπορεί με κοινοβουλευτικά μέσα να προωθήσει τα αντιλαϊκά της σχέδια, όταν έχει δυσκολίες λόγω και εσωτερικών αντιθέσεων.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης για την εξυπηρέτηση των σκοπών του μπορεί να αξιοποιεί και φασιστικές ομάδες, να τους αμολά και να τους μαζεύει καταπώς βολεύει, όπως σήμερα γίνεται με τους νοσταλγούς της χούντας, τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής.

Το πραξικόπημα μπόρεσε να επιβληθεί και επειδή δεν βρήκε απέναντί του ένα λαό οργανωμένο, αποφασισμένο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του, αξιοποιώντας και τις οξυμένες αντιθέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Αντίθετα, κυριαρχούσαν οι αυταπάτες, η αναμονή των εκλογών, ο εγκλωβισμός του αγώνα του λαού στις στοχεύσεις των αστικών κομμάτων.

Αποδεικνύεται ότι σε κάθε εποχή και ιστορική περίοδο είναι κρίσιμος παράγοντας η ισχυροποίηση και ετοιμότητα του λαϊκού κινήματος, της πρωτοπορίας του, για να μπορεί ο λαός να καθορίζει τις εξελίξεις προς όφελός του.

Απ' τα βασικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησε η χούντα για να βάλει το λαό στο "γύψο" ήταν ο λεγόμενος "κομμουνιστικός κίνδυνος". Αποδείχθηκε έτσι ότι ο αντικομμουνισμός - που και σήμερα καλλιεργείται από το σύστημα, τους μηχανισμούς του, κυβερνητικούς παράγοντες, την ΕΕ - οι διώξεις των κομμουνιστών και των πρωτοπόρων αγωνιστών, είναι πάντα ο προπομπός γενικότερων αντιλαϊκών μέτρων, που θίγουν τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων, του λαού.

Η εξέλιξη του αντιδικτατορικού αγώνα στη συνέχεια έδειξε πως, παρά το αρχικό "μούδιασμα" του λαού, η αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών στις φυλακές, στις εξορίες, η παράνομη πρωτοπόρα δράση του Κόμματος και της ΚΝΕ, που ιδρύθηκε μέσα στη δικτατορία, έδωσαν κουράγιο, ενέπνευσαν τον αγώνα του λαού.

Οσο δυνάμωνε το ΚΚΕ, τόσο δυνάμωνε και ο αντιδικτατορικός αγώνας, έπαιρνε πιο ανεβασμένες μορφές πάλης. Η ανάπτυξη του αγώνα προέκυψε και από την ήττα των απόψεων - που εξέφραζε και ο οπορτουνισμός - που ήθελαν συμβιβασμό με τη χούντα και τις μεταμφιέσεις της, στη λογική του μικρότερου κακού, του ρεαλισμού της υποταγής.

Ισχυρό - δυνατό ΚΚΕ πάντα και παντού είναι εγγύηση και δύναμη για τον αγώνα του λαού.

Τέλος, αποδείχθηκε ότι κανένας αντιδραστικός μηχανισμός, όσο δυνατός και ακατανίκητος και αν εμφανίζεται, δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την υπεροχή του οργανωμένου εργατικού - λαϊκού κινήματος.

Ετσι και σήμερα, όσο και αν η λυκοσυμμαχία της ΕΕ, τα κόμματα της πλουτοκρατίας και της ΕΕ προπαγανδίζουν πως "δεν αλλάζει τίποτα", την υποταγή στο "ρεαλισμό" και το "εφικτό", για το λαό ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, έξω απ' τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων, και έχει τη δύναμη να τον επιβάλει.

Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη, τους ανέργους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους και τις νέες να βαδίσουν σ' αυτό το δρόμο. Να δυναμώσει ο αγώνας του λαού για τα σύγχρονα δικαιώματα, για την ικανοποίηση των αναγκών του. Να δυναμώσει η λαϊκή συμμαχία, να οργανωθεί παντού, στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές.

Να δυναμώσει το ΚΚΕ παντού - και στις εκλογές, για να ανοίξουμε το δρόμο στη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, για να μην ανακάμψει το κεφάλαιο πάνω στα συντρίμμια των δικαιωμάτων του λαού. Για αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους, με το λαό στην εξουσία και ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει».

---

πηγή: http://902.gr/

---

*